chłopiec który chce być dziewczynką

[barbegazi]

Witam. Jetem mamą trójki dzieci -2 synów( 4 lata, 2 lata) i
córeczki(7 miesięcy). Najstarszy mój synek nie marzy o niczym innym jak być
dziewczynką. Chce nosic spódniczki, wręcz bywa zrozpaczony gdy mu odmawiamy.
Jego ulubiony kolor to różowy.Zresztą wszystko co różowe jest ulubione. W
zabawach przyjmuje kobiece role np. bawimy sie w sklep to on chce byc panią
sprzedawczynią, bawimy się w lekarza - chce być panią doktor itp. Uwielbia
księżniczki, koraliki, pierścionki, spinki. Mówi czasami o sobie jak o
dziewczynce : zjadłam, obejrzałam, narysowałam... Tak jest mniej więcej od
roku.
Jego młodszy braciszek - "stereotypowy chłopak"-piłka, samochody, klocki...
Oby dwaj kochają swoją siostrzyczke, nie wydają się być zazdrośni. Mój mąż
nie jest bynajmniej zniewieściały - wysoki, silny, męski, uprawia sporty,
chłopcy bardzo go kochają.
Nie wiem co mam roobić... Czy przejmowac się upodobaniami najstarszego synka?
Jak go traktować,czy pozwalać na przyjmowanie kobiecych ról, na korale ,
różowe ubrania? Nie wiem na prawdę co robic...Na pytanie :"Jakie jest twoje
największe marzenie?" odpowiedzia "Być dziewczynką."
Myślę że to nie zazdrość o siostrę, bo nie znaliśmy płci dziecka ale synek
jak tylko się dowiedział że jestem w ciąży pragnął żeby to była siostrzyczka.
Mówił że będą razem kupować spinki i różowe gumki, i będzie nosić jej
sukienki. On wręcz uwielbia swoją siostrzyczkę więc myślę że to nie zazdrość.
Staram się odwracać jego uwagę od tych wszystkich lalek, różowych fatałaszków
ale on nawet nie przedstawia się swoim imieniem. Na pytanie jak się nazywa
mówi że np. Małgośia, albo królewna Śnieżka, albo księżniczka
Marianna,Roszpunka, Czerwony Kapturek itp...
Przy tym widze, że ma ogromną wyobraźnię, jest bardzo twórczy w zabawach,
lubi rysować, chociaż najbardziej lubi odgrywać sceny z bajek o królewnach...
Nie chcę żeby dziecko czuło że zaczyna się z tego robić problem. A może nie
przejmować sie bo to nic takiego. Czy ktoś z Was miał taki problem i mógłby
coś podpowiedzieć?
Pozdrawiam:)

[Gość: chlopczyca]

[Gość: mira]

Mam dwóch synów(12i7)młodszy odkąd pamiętam chciał być dziewczynką.Przebierał
się w sukienki,chciał nosić spinki itp.a długie włosy robił sobie z rajstop. Od
pól roku tego nie robi, gdyż z mężem zabroniliśmy mu mówiąc że jest chłopcem i
tak nie może robić.Jest spokój ale kilka dni temu powiedział ,że ciekawe co by
było gdyby był dziewczynką i na nowo zaczęłam się martwić.Jest pod wrażeniem
bajek o czarodziejkach a kiedyś o księżniczkach a poza tym jest bardzo wrażliwy
i pięknie rysuje.co mam robić???????

[gosiaczek17102012]

witam nie wiem od czego zaczoąc jestem tutaj oraz pieszy ui szukam pomocy dla synka ktory nie akceptuje siebie bardzo chce byc dziewczynka ma dopiero 10 lat a nic go nie interesuje jako chlopca tylko sukienki kosmetyki itd proszę mi pomoc gdzie sie udać albo jakąkolwiek pomoc

[gacusia1]

Powinnas pojsc po porade do psychologa,poniewaz problem wydaje sie dosc
powazny.Nie bagatelizowalabym tego na Twoim miejscu.Moze sie okazacze natura
zrobila psikusa Twojemu synkowi i w ciele chlopczyka umiescila dusze
dziewczynki.Powodzenia i cierpliwosci zycze!Pozdrawiam!

[Gość: mama]

Dla pocieszenia moge powiedziec tylko tyle, ze kiedy bylam mała dziewczynka to
bardzo chciałam byc chlopcem i na tym punkcie podobno mialam długo
obsesje.Podobno przedstawialam sie nawet Jasiu i tak w domu do mnie mowili.
Skonczyło sie to kiedy poszłam do szkoły, poznałam nowe kolezanki....mama zawsze
mowi, ze nie robili z tego tragedii bo na mojej ulicy mieszkali sami chlopcy i
tylko z nimi sie bawiłam wiec pewnie dlatego tak sie zachowywałam...Ale co sie
tyczy Twojego syna, ja na Twoim miejscu poszłabym do psychologa, ale tragedii
bym z tego nie robiła. dzieci sa rozne, i rozne spojrzenie na swiat maja,
mozliwe ze w waszym przypadku, tak jak napisała pani wczesniej natura wyrzadzila
psikusa, nie wiem, i pewnie nikt tak do konca tego Tobie nie powie. Prawda jest
taka, ze przeciez wiele dziewczynek to typowe chlopczyce, a chlopcy bawia sie
przeciez lalkami ....Mozliwe ze syn jest najstarszy, czesto pomaga tobie w
obowiazkach i mama jest dla niego jedynym cudownym wzorem do nasladowania i stad
to wszystko... Moze maz powinien pokazac mu meski swiat zycia...nie wiem czas
tylko spedzony z tata sam na sam, bez zadnych kobiet... z piłka, na jakims
meczu,wyscig samochodowy wspolny meski spacer ... moze nalezy podkreslac role
meza w domu i jaki syn do niego podobny, zachecac go do zabaw samochodami,
budowac garaze....ale napewno nie krytykowac tym ze chce byc dziewczynka...mysle
ze jak napisałam wczesniej to tylko przejsciowe jak u wielu dzieci... a moze tak
mysle wybrac sie pani powinna do kolezanki ktora ma syna,albo jeszcze lepiej maz
do kolegi, wtedy moze poczuje sie mesko...nie wiem..ale zycze powodzenia...

[Gość: Boreasz]

Nie wiem, czy to jeszcze przeczytasz - determinacja jaką Twój syn wykazuje, by
być dziewczynką sugeruje, że może to być transseksualizm. Rzeczywiście w tym
wieku trudno to poznać i dobrze jest się poradzić, ale uważaj, bo w Polsce
niewielu lekarzy i psychologów zna problem. Jeśli to transeksualizm - to mu tego
z głowy nie wybijesz i jest prawdopodobne, że w przyszłości zmieni płeć. Jeśli
nie - jeśli to dziecięca fascynacja - też lepiej nie bronić mu grania roli
dziewczynki, bo niezaspokojone pragnienia mogą się przerodzić w obsesję, która
już nie minie. Lepiej niech się nachodzi w spódniczkach teraz niż jako dorosły.

[lena99]

Gdy mój synek miał 4 lata też przechodził fascynację sukienkami, spinkami,
koralikami i kolorem różowym :D Z tym, że ja pozwalałam mu zakładać spódniczkę,
miał swoje spinki, gumki, koraliki. I oczywiście różową bluzeczkę (krój
męski;)). Po jakimś czasie mu przeszło.

[rubena]

Udawanie się z synkiem do psychologa wydaje mi się niepotrzebne, a może i
szkodliwe - w jakim celu wzbudzać w dziecku myśli, że coś ze mną jest nie w
porządku.
Cztery latka, to jeszcze całkiem mały chłopiec.
Od ok 2 do ok 3/4 dzieci uczą się różnic związanych z płcią, ale identyfikacja
z własną płcią następuje 4 do 6 roku zycia. Natomiast wiek szkolny to uczenie
się ról społecznych związanych z płcią.
Piszesz, że synek jest wrażliwy, z dużą dozą fantazji - może mu się podobać
barwny kolorowy swiat dziewczynek.
Bądźcie wyrozumiali dla jego fascynacji. Nie wzbudzajcie w nim wstydu ,czy
poczucia winy.
A na niepokojenie się macie jeszcze czas.
Prawdopodobnie wkrótce mu przejdzie.
Pozdrawiam serdecznie,
Basia

[Gość: M.]

zgadzam sie - jesli chcesz isc do psychologa to tylko ty i mąż - nie żebym
uwazala, ze cos jest z wami nie w porzadku, ale zebyscie mogli przygotowac sie
na rozne ewentualnosci.
Moj synek robil mi w sklepie awantury zeby kupowac mu lalki, ale poniewaz mnie
to bawilo (chociaz ciezko bylo czasami z ludzmi, "ciocia/wujek dobra rada").
wyluzuj, zaakceptuj, bo coz ci przyszlo innego ;))).
Dystans do wlasnych dzieci to najtrudniejsza rzecz pod sloncem, ale i
najpotrzebniejsza.

[anna_sla]

Pamiętam, że ja również chciałam być chłopcem, w wieku nastoletnim i kazałam się
nazywać Antoś. Nosiłam koszule w kratę, grałam z chłopakami w piłkę nożną,
chodziłam jak chłopak, a nawet zapisałam się do straży pożarnej ;P.. ale u mnie
to miało zupełnie inne podłoże (jako 11-latka miałam nieprzyjemność podsłuchać
jak dwóch alkoholików obgadywało mnie, mój wygląd, moje krągłości i co by ze mną
zrobili).. ale znam również jednego chłopca, który podobnie jak Twój syn
fascynował się dziewczynkami. Ubierał spódniczki, bawił się lalkami, spał z
nimi. Moja koleżanka, a jego siostra zawsze wyśmiewała się z niego, ale
podrzucała mu co chciał.. U nich natomiast mógł być to efekt tego, że ich
rodzice rozeszli się kiedy on był właśnie jeszcze mały (najmłodszy w rodzinie),
ma dwie siostry i trzech braci.. i albo jest zawiedziony wizerunkiem mężczyzny
albo zabrakło tam dorosłego mężczyzny (wzorca) albo on po prostu ma w sobie
więcej tych kobiecych hormonów (przecież to też jest istotne).. Dziś ten chłopak
(już pełnoletni) nadal odbiega od reszty, ale ubiera się jak chłopak choć czasem
jakby trochę "pedalsko" (bez urazy), rozmawia jak dziewczyna, ale trudno
stwierdzić jakie ma preferencje (np. seksualne), bo do tej pory nie widziałam
ani nie słyszałam by miał dziewczynę..

[Gość: Konrad]

Ja sam jak byłem mały chciałem być dziewczynką i powiem wam że takie upodobania
u chłopców mogą się brać ze skłonności masochistycznych wiem bo sam takie
posiadam.Taki chłopiec w późniejszym wieku może gardzić swoją
męskością.Masochizm jest takim zaburzeniem u którego podstawy jest nienawiść do
własnej płci poczucie że jest się gorszy z powodu że jest się mężczyzną i
utrzymujące się poczucie winy.Takie skłonności u dziecka pojawiają się już od
najmłodszych lat.W takiej sytuacji napewno nie wolno dziecka bić ani poniżać aby
nie powiększała się psychiczna rana którą już w tak młodym wieku nosi.

[Gość: Konrad]

Musicie uważać na swoich synów może jesteście matkami które bardzo gardzą swoimi
mężami taki chłopiec nie ma się z kim utożsamić sam chce zerwać kontakt z ojcem
i ucieka w kobiecy świat tylko problem w tym że w jego sferze seksualnej którą
jako tako posiada kryje się brak akceptacji.To rodzice jako pierwsi uruchamiają
w dziecku jego charakter seksualny.Wasze dzieci już mają matrycę żeby w
przyszłości być upokarzanym przez kobiety.Tacy chłopcy zajmują bardzo słabe
miejsce w hierarchii grupowej są mówi się na nich "to taki zniewieściały
chłopiec jak dziewczynka się zachowuje".Taki chłopiec w przyszłości nie będzie
mógł nawiązać kontaktu z dziewczyną bo będzie czuł że w jego erotyce znajdują
się duże pokłady autodestrukcji będzie się czuł okaleczony upokorzony bo jego
seksualna strona będzie narzucać pewne reguły które kłócą się z jego normalną
definicją miłości którą mimo to będzie posiadał.

[Gość: titta]

Mam doroslego znajomego, ktory jako dziecko ubieral sie jak dziewczynka (kradl
ubrania kolezankom), malowal sie itp. Troche mu to zostalo: przywiazuje ogomna
wage do stroju, lubi bizuterie (meska), przywiazuje duza wage do szzcegolow. Ma
poludniow urode i duze wyczucie smaku wiec to nie razi. Jakos nikt nie ma
watpliwosci ze jest mezczyzna. (Preferecji homoseksualnych nie ma). Wielu
kobieta podoba sie taki zadban, delikatny facet. Moze po prostu rola meska jest
za malo ciekawa i kolorowa? Przez wieki, a w niektorych kulturach do dzisiaj,
to mezczyzni stroili sie, malowali, nosili koraliki i wymyslne fryzury.
Niektorzy maja naturalna sklonnosc do tego i jesli nie znajduja tego we wzorcu
swojej plci to utorzsamiaja sie z przeciwna. Moze oczywiscie to byc tez
transeksualizm ale nie musi.
Ja skolei w ogole nie interesowalam sie sukienkami, gumkami itp. Kazda lalke
oddala bym za katalog samochodowy lub nowa proce. Lazilam po drzewach,
uwielbialam pilke nozna i bawilam sie w wojsko. Jednak moi rodzice ngdy nie
dali mi odczuc, ze cos jest nie tak (nie sadze zreszta zeby tak mysleli) i od
nikogo nie uslyszalam, ze jestem chlopczyca: bylam dziewczynka. Przeciez nie
kazda musi lubiec rozowy (ja nigdy nie lubilam) i sie stroic? Za to dzisiaj
nadrabiam zaleglosci :)
Ps. w Szwecji wielu "normalnych"(heteroseksualnych) facetow nosi
rozowe/czerwone ciuchy i sie maluje. Nikomu to nie przeszkadza.

[Gość: Ada]

Witam ja chyba mam podobny problem ale w innych objawach .Syn od jakiegoś czasu
mówi że tatuś na golaska jest śliczny.Czy to coś znaczy???

[justyna_dabrowska]

Na razie to nic takiego. Trzeba kierowac się zasadą realności - niech dziecko
bawi sie czym chce ale jesli mówi że jest dziewczynka to warto dac znac że
realia są inne;"widze że bardzo byś chciał byc dziewczynką ale jestes chłopcem
i co ty na to? " (z usmiechem:))
jesli ta tendencja sie utrzyma do 7, 8 roku zycia dziecka - wrócimy do tematu.

Pozdrawiam

JD

[Gość: szwedka111]

cześć, widzę ze mamy podobny problem!
mój synek (prawie 4 lata) robi mi takie same numery. Lubi przebierac się w
sukienki albo jakiekolwiek szmatki, którymi sie obwiązuje - inne dziewczęce
gadżety go nie interesują póki co... uwielbia właśnie też odgrywać role
księżniczek a jak usiłuje mu tłumaczyc, ze ja jestem dziewczynką a on chłopcem
i pobawmy sie, ze to ja jestem ksieżniczką a on ksieciem to reaguje
niezadowoleniem. Też zauważyłam przy tym u niego wrażliowość na przyrode (dużo
rzeczy zauważa), chce zeby mu o tym opowiadac, lubi operę i bardzo lubi
architekturę - co dziwi mnie u takiego malucha... Z jednej strony lubi grac w
piłkę, układać klocki - bajki też ogląda różne ale zawsze wraca do bajek o
ksieżniczkach, lubi bardzo tańczyć ale przy tym wszędzie go pełno i robi
psikusy. Z ojcem łączą go bardzo dobre relacje - razem się biją na żarty i
wygłupiają - lubią razem majsterkowac - ale to rzadkie chwile - bo tata jest
zapracowany- wtedy widac ze synek jest zachwycony - wrecz wniebowzięty. Ja
jestem w pracy a on w domu z babcią. Zastanawiam sie czy jego zachowania wiążą
się z tym, ze od urodzenia przebywał głównie z kobietami. Zdarza sie, ze mówi o
sobie w formie żenskiej, np "widziałam, zrobiłam" ale i w meskiej też
mówi...wcześniej nie przywiazywałam do tego wagi ale ostatnio mnie to irytuje,
wydaje mi sie, ze on to widzi (tu przyznaję, ze od jakichś 2 tyg. staram sie
grzecznie ale stanowczo tłumaczyć mu ze jest chłopcem, moim synkiem i nie chce,
zerby był dziewczynką)i sie dodatkowo ze mną przekomarza, mówiąc, ze nie chce
siusiaka i chce być dziewczynką - na co ja mówie: dobrze, więc zadzwonmy do
pani doktor i poprosimy, zeby ucieła - wtedy on zaczyna sie smiać i już nie
chce. Czasami zastanawiam sie na ile to problem a na ile chęć zwrócenia na
siebie uwagi... nie wiem też jak reagowac: pozwalać na te przebieranki czy
odwracac grzecznie uwagę i tłumaczyc???? ostatnio wpadałam na pomysł, czy nie
kupić mu jakiegoś stroju z bajki ale mnęskiej postaci, do tego ksiażeczke i
film o tej postaci. Moze tu chodzi tylko o odgrywanie ról - bo aktor tez z
niego niezły... prosze o rade: jak reagować????

[Gość: anazar]

up!
jakbym czytała o swoim 4-latku!
widzę że ten problem pojawia się właśnie o chłopców ok. 4 roku życia, może to
jeden z krytycznych momentów w rozwoju psych.?

[Gość: beszerelka]

Boze ludzie, zastanowcie sie co wy robicie. co to zanczy "zakazalismy mu i juz
tego nie robi?", czy zdajcie sobie sprawe jakie moga byc konsekwencje takiego
waszego zachowania?To ze nie robi, nie znaczy , ze o tym nie mysli i musi
przezywac potworny konflikt. po pierwsze 4 lata to male dziecko, po drguie sami
zauwazyliscie ze wszystkie przypadki sa w tym wieku, znaczy to wiec iz to wiek
kryzysowy i takie zachowania sa w normie. mnie martwi jednak co innego - wasz
strach, ze "mu tak zosatnie", ze bedzie gejem albo nie daj Boze
transseksualista. kazdy kto ma dziecko, powinien przewidziec ze jest taka
ewentualnosc. przeraza mnie wasz strach, no bo CO Z TEGO, ze bylby gejem albo
transem? jesli tylko tak bedzie szczesliwy? kochacie swoje dzieci? to kochajcie
je takimi jakie sa. pozwoli to im uniknac 20lat psychoterapii i nienawisci do
siebie albo zycia w totalnym zaklamaniu.
doswiadczona

[Gość: anazar]

beszeralka- jestem pewna, że każda z nas kocha swoje dziecko takie jakie jest,
tyle moge na pewno o sobie powiedziec, nie trzeba mi tego przypominać, uwierz...
Ale to nie znaczy że na wszystko można patrzec z niezmiennym spokojem. Każdy
może sie czyms zaniepokoić, zapytac na forum, porozmawiac, wymienić
spostrzeżenia. Od tego jest to forum. Szczerze mówiąc oczekiwalam odpowiedzi
specjalisty (psychologa na przyklad), kogos kto pracowal z dziecmi, zna jakies
mechanizmy rządzace ich psychiką i moglby sie podzielic spostrzezeniami.

[Gość: mira]

Właśnie azara mądra wypowiedz.Pewnie jak by nasze dzieci z takimi upodobaniami
były wychowywane w patologicznych rodzinach,nikt z ich rodziców nie zwrócił by
uwagi na ich zachowanie.Zgadzam sie z Tobą,że te forum jest po to abyśmy mogły
sie czegoś dowiedzieć i to nie dla tego że nie kochamy naszych dzieci,ale wręcz
przeciwnie bardzo je kochamy i nie chcemy by czuły sie inaczej.mogę tylko
dodać,ze z moim synkiem byłam u psychologa{nie był świadomy kim jest ta
pani)Pani psycholog stwierdziła,ze w tym wieku nic jeszcze nie jest przesądzone
i mamy mówić dziecku bez jakichś pretensji,że nam sie nie podoba jak sie przebiera.

[daisy1978]

mineło sporo czasu pewnie już Pani tu nie wchodzi i postów nie czyta , mam podobny problem . Byłam u wielu specjalistów psychologów , psychiatrów szukam kontaktu z mamami które to przeżywają jeśli by Pani chciała porozmawiać proszę o kontakt zostawiam swój mail [e-mail]

[astrit78]

Mam podobna sytuacje jak ty u mnie fascynscja kucykami pony i ksiezniczkami. Jak sie bawi czesto chce odgrywać rple dziewczynki . zaczynam wariowac sama nie wiem co robic jak reagować tak bardzo sie boje zeby go nikt nie skrzywdził

[rozterka47]

Nie ma co się z góry niepokoić .
Chłopcy w wieku mniej więcej 3-6 lat często bawią się lalkami bo naśladują ukochaną mamę , fascynują się ciuszkami dziewczynek i nie ma w tym nic złego , ciuchy są ładniejsze, bardziej kolorowe( chłopców w wieku 4-5 lat zazwyczaj zaczynamy ubierać w stonowane i ciemniejsze kolory ) , wiele ulubionych bohaterów bajek to postacie żeńskie , małe dzieci się z nimi utożsamiają niezależnie od swojej płci, inna sprawa to ta , że małe dziewczynki często dostają od rodziny więcej uwagi i czułości niż chłopcy a chłopcy, którzy też potrzebują uwagi i czułości nie mniej niż małe dziewczynki więc bycie dziewczynką wydaje im się bardziej atrakcyjne niż bycie chłopcem,
Wszystko jest Ok póki są to mali chłopcy , jak tendencja utrzymuje się kiedy chłopczyk jest starszy np. 7, 8 lat i później wtedy ewentualnie może to być oznaką problemu z tożsamością .

Pamiętam jak kuzyn z którym się wychowywałam , też wolał się bawić lalkami i gotować , niż naprawiać samochodziki albo kopać piłkę . Czasami bawił się np. że jest panią przedszkolanką .
Wraz z wiekiem , chyba jak poszedł do szkoły ta tendencja mu przeszła . Żadnych nietypowych zachowań czy skłonności nie wykazywał , wyrósł na normalnego heteroseksualnego faceta.
Nie panikujcie .