jak reagować

[xseniaw]

Mam pytanie, mój prawie 7 letni syn gdy się go karze to mówi, że nie
chce z nami mieszkać, że chce umrzeć, iść do nieba itp. Jak na to
reagować??

[arwen8]

Na czym konkretnie polegają kary?

[scher]

Normalnie, tłumaczyć dziecku, że rodzice nie mogą pozwalać mu na
wszystko i czasem muszą skarcić. Taka ich rola - i powinność.

[justyna_dabrowska]

Za mało wiem o waszej rodzinie...prosze opowiedzieć coś więcej...

[xseniaw]

ciężko to wytłumaczyć na szybko. Problemy są z nim odkąd się
urodził. Ze smutkiem stwierdzam, że miał pecha, że to ja go
urodziłam. Jak czytam o ADHD to wychodzi mi że ja to też mam. Poza
tym w ostatnich miesiącach ciąży przeżywałam ogromne stresy (świeżo
po ślubie teściowa się na mnie wyżywała, a mój mąż stawał po jej
stronie). Stresy też miałam jak go karmiłam piersią (zresztą z
teściowej leczę się do teraz). Krzyś jest bardzo ruchliwym
dzieckiem, nadpobudliwym psychoruchowo i nie wiadomo do końca czy
nie ma ADHD, a ja "po teściowej" szybko tracę ciepliwość. Kary są
różne, łącznie z karami cielesnymi. Najczęściej zakaz komputera,
zakaz słodyczy, zakaz kolegów. Najczęściej Krzyś mówi o śmierci jak
każemy go za przewinienie które się stało po mojej kłótni z mężem.
Właściwie jak teraz o tym myślę, to chyba właśnie po moich kłótniach
z mężem Krzyś mówi o śmierci. Tylko że te kłótnie w większości
wogóle go nie dotyczą. Czy nasze kłótnie mogą mieć na zachowanie
Krzysia aż taki wpływ?? Staram się mu tłumaczyć, że jak robi coś źle
to musi mieć karę. I w większości przyjmuje to. Czasami tylko prosi,
prosi i prosi by mu na coś pozwolić (np. zagrać na komputerze) ale
jeżeli jestem stanowcza to się do tego dostosowywuje. I tylko raz na
dwa trzy miesiące mówi o śmierci, ale to wystarczy by mnie
przerazić. Nie wiem jak mam na to reagować. Krzyś wie że go kochamy,
tłumaczymy mu czym jest śmierć i że bardzo tego nie chcemy. Mówimy
mu że go kochamy i nie chcemy by on nas odchodził. Nie wiem co
jeszcze możemy zrobić. Proszę o
pomoc.

[arwen8]

xseniaw napisała:

> Ze smutkiem stwierdzam, że miał pecha, że to ja go urodziłam.

Warto popracować nad zmianą takiego podejścia do siebie ponieważ
rzutuje ono na Twój stosunek do syna. Niskie poczucie własnej
wartości, nierozwiązane problemy z dzieciństwa (Twojego), Twoja
wyparta słuszna wściekłość (m.in. na teściową), źle ukierunkowana
złość, konflikty z mężem to wszystko ma OGROMNY traumatyzujący wpływ
na dziecko.

> Stresy też miałam jak go karmiłam piersią

Niestety to miało ogromny wpływ na rozwój Krzysia.

> Kary są różne, łącznie z karami cielesnymi.

Czyli niewłaściwe i ogromnie szkodliwe. Prawdopodobnie byłaś
wychowywana w dziecństwie w ten sam sposób. Ale najlepsze jest to,
że MOŻESZ to zmienić, możesz przerwać błędne koło powielania takich
metod "wychowania". Ale żeby to zmienić warto zajrzeć w
najciemniejsze zakamarki swojego dzieciństwa i rozliczyć się z
demonami z przeszłości. Pomogą Ci w tym niezwykle empatyczne książki
Alice Miller ("Dramat udanego dziecka", "Bunt ciała", "Zniewolone
dzieciństwo", etc.), które gorąco polecam każdemu. Warto też sięgnąć
po jej artykuły na stronie:
www.koniecmilczenia.ngo.org.pl/litkmam.html
www.koniecmilczenia.ngo.org.pl/art/47amz.html
To podstawa.

> Właściwie jak teraz o tym myślę, to chyba właśnie po moich
kłótniach
> z mężem Krzyś mówi o śmierci. Tylko że te kłótnie w większości
> wogóle go nie dotyczą. Czy nasze kłótnie mogą mieć na zachowanie
> Krzysia aż taki wpływ??

Tak, Wasze kłótnie mają na Krzysia tak samo mocny wpływ, jaki
miałoby na Was np. potężne trzęsienie ziemi lub wypadek samochodowy.
Książki Alice Miller pomogą Ci w pełni zrozumieć co czuje dziecko w
takiej sytuacji. Wasze kłótnie dotyczą (a raczej DOTYKAJĄ) Krzysia
bardziej niż Tobie może się wydawać. By to zrozumieć musiałabyś
powrócić do swoich prawdziwych (niewygodnych i wypartych) wspomnień
z dzieciństwa, poczuć się raz jeszcze małą, bezbronną, przerażoną
dziewczynką. Przypomnij sobie kłótnie swoich rodziców i swoje
uczucia...

> Krzyś wie że go kochamy

Ale miłość, to nie tylko słowa, to przede wszystkim ciepło,
zrozumienie, czyny, język Twojego ciała, Twoje emocje. Krzyś nie
odczuwa Twojej miłości poprzez racjonalne wytłumaczenie sobie
znaczenia słów "kocham Cię", lecz poprzez wchłanianie Twoich emocji,
obserwowanie spójrzeń, gestów, etc. Kary, które stosujecie wobec
niego mówią głośniej niż wasze słowne zapewnienia o miłości. Dają
wręcz sprzeczny komunikat, a to jest najgorszą ze wszystkich
toksycznych metod wychowawczych. Mówicie "kochamy Cię, Krzysiu", a
potem rozwalacie cały jego świat, całą jego ufność
jednym "wychowawczym" klapsem.

> Nie wiem co jeszcze możemy zrobić.

Dużo. Przede wszystkim możecie zacząć czytać (na dobry początek
Alice Miller) i zastanawiać się. Możecie zająć się swoimi
nierozwiązanymi problemami. Możecie ukierunkować swój słuszny gniew
tam, gdzie jego miejsce, a nie na "kozła ofiarnego", którym w chwili
obecnej jest Krzyś. Możecie przypomnieć własne "szczęśliwe
dzieciństwo" z całym jego okrucieństwem (które wyparliście), możecie
odczuć żal i współczucie dla siebie z tamtego okresu i słuszną
wściekłość na sprawców waszego cierpienia. Możecie przerwać błędne
koło. Możecie oszczędzić Krzysiowi tej krzywdy, którą sami
doznaliście w dzieciństwie (klapsy, etc.).

Pytanie, czy chcecie?

[scher]

Rany boskie, ten styl mnie przeraża.

[jufalka]

a czy Ty arwen reklamujesz Alice Miller? Mi też nie podoba się ten
Twój styl, xenia wg mnie lepiej nie bierz tego postu zbyt serio

[arwen8]

jufalka napisała:

> a czy Ty arwen reklamujesz Alice Miller?

Idąc Twoim tokiem myślenia równie dobrze można powiedzieć, że
Xeniaw "reklamuje" przemoc w rodzinie.

> Mi też nie podoba się ten Twój styl

Bo wcale nie musi się Tobie "podobać"!

[scher]

xseniaw napisała:

> Ze smutkiem stwierdzam, że miał pecha, że to ja go urodziłam.

Nieszczęśliwa, nieakceptująca siebie matka nie może wychować
szczęśliwych dzieci. Chyba jesteś dla siebie zbyt surowa.

> Jak czytam o ADHD to wychodzi mi że ja to też mam.

Mniej czytaj książek psychologicznych, nie doszukuj się w sobie na
siłę problemów i wad. Nie da się prowadzić egzystencji
terapeutycznej.

> Najczęściej Krzyś mówi o śmierci jak każemy go za przewinienie
> które się stało po mojej kłótni z mężem.

Kłótnie między rodzicami zaburzają cały świat dziecka, zaburzają
jego ufność i poczucie bezpieczeństwa. Po waszej kłótni dziecko
potrzebuje przytulenia, pocieszenia, dobrego słowa, wyrozumiałości,
nie żelaznej konsekwencji. Nic się nie stanie, jeżeli na
pewne "przewinienia" dziecka popatrzysz niekiedy przez palce.

> Tylko że te kłótnie w większości w ogóle go nie dotyczą.

To go przytul, ukołysz i za każdym razem mu to powtórz: ludzie się
czasem kłócą, już tak jest. Ale ty jesteś jeszcze małym chłopcem i
nie musisz się martwić dorosłymi problemami, niech sobie dorośli
sami z nimi radzą. Oboje cię bardzo kochamy. Jesteś jeszcze
dzieckiem i nie jesteś odpowiedzialny za nasze kłótnie, za złości
mamy czy taty.

> Staram się mu tłumaczyć, że jak robi coś źle to musi mieć karę.

To nie jest zasada bezwględnie obowiązująca. Dziecko przeżywa wasze
kłótnie, nie umie sobie poradzić z tym problemem i może być z tego
powodu niegrzeczne. Upomnienie wtedy zupełnie wystarczy.

[verdana]

Czy za kazdym razem, jak cos Ci nie wyjdzie w pracy, niesłusznie
pokłócisz sie z mężem, skrzyczysz dziecko za nic, zapomnisz kupić
czegoś, przypalisz obiad - tez dostajesz karę? Nie można Ci w żaden
sposób wybaczyć, machnąć ręką, powiedzieć , no zdarza się?
Biedne dziecko, ktore jest wychowywane w wojskowym drylu, ktorego
rodzice nie rozumieja, ze kara jest rzadkim, ostatecznym środkiem, a
nie codziennoscia.
dziecko, ktore tak denerwuje się kłótniami w domu, ze robi z nerwów
cos źle, albo robi tak, aby zwrócić na siebie uwagę.
I za to jest bite i karane. I jeszcze mu sie tłumaczy, ze tak musi
być - jest karane bo jest złe i ma to zaakceptować.
Ja się nie dziwię, ze takie dziecko moze mieć wszystkiego dosyć...

[xseniaw]

Dzięki za wszystkie słowa.
Owszem, mam złe wspomnienia z dzieciństwa, ale nie dotyczy to moich
rodziców (raczej dalszej rodziny). Również byłam karana w
dzieciństwie, ale to już przeszłość do której nie wracam. Największe
problemy mam teraz, z mężem i teściową. Np. przedwczoraj teściowa
urządziła mi awanturę za to że nie wyprasowałam koszulki do szkoły
dla Krzysia, za to że nie oderwałam metek z butów na WF i za to że
mój mąż musiał gotować zupę rano (pomidorową z rosołu dokładnie 15
minut). Przez teściową i męża straciłam poczucie własnej wartości
(przez 1,5 roku słyszałam co dzień że jestem "smarkata, głupia,
uparta, wredna, knąbra, nieżyciowa, że mnie rodzice nie kochają, że
chcieli się mnie pozbyć" itp. itd.). Do teraz czasami słyszę obelgi
wyzwiska. Wiem że nie Krzyś jest temu winien, ale przez nerwy które
mam często nie mam cierpliwości dla Krzysia. Wiem że na nim się to
strasznie odbija. Chciałabym to zmienić. Nigdy nie myślałam w
kategorii "co Krzyś myśli gdy obrywa". Chyba na początek spróbuję po
prostu go nie bić.

[mama303]

Ty masz przede wszystkim ze soba bardzo duzy problem. Poszukaj
najpierw dobrego psychologa dla siebie bo inaczej nie zdołasz sobie
poradzic z dzieckiem.
Aha, i przestań przejmowac się tym, co kto o Tobie mysli /np.
teściowa/

[arwen8]

xseniaw napisała:

> Również byłam karana w dzieciństwie, ale to już przeszłość do
> której nie wracam.

I w tym właśnie tkwi problem. To dlatego karzesz Krzysia w ten sam
sposób i obecnie nie jesteś w stanie zapanować nad takimi
metodami "wychowawczymi". Właśnie odpowiedziałaś sobie na pytanie
dlaczego potrafisz dać synkowi klapsa a później mieć wyrzuty
sumienia. A później znów powtarzać takie zachowanie...

> Przez teściową i męża straciłam poczucie własnej wartości

To nie jest do końca tak. Myślę, że prawdziwego poczucia własnej
wartości jeszcze nie miałaś okazji w sobie zbudować. Ponieważ kiedy
już obdarzysz siebie należną miłością własną, nie będziesz w stanie
jej "stracić" i nikt nie będzie w stanie jej Ci "odebrać", bo Twoje
poczucie własnej wartości nie będzie już uzależnione od opinii i
czynów innych osób.

> Wiem że nie Krzyś jest temu winien, ale przez nerwy które
> mam często nie mam cierpliwości dla Krzysia.

Nie da się tego w ten sposób wytłumaczyć dziecku. Nie da się
powiedzieć: "wiesz, Krzysiu, tak naprawdę jestem wściekła na Twojego
tatusia i Twoją babcię, a ponieważ nie mogę uderzyć tatusia czy
nakrzyczeć na babcię, to wyładowuję swoją frustrację na Tobie, mój
Ty kochany Koziołku Ofiarny".

Teściowa i mąż też po części są Twoimi "kozłami ofiarnymi". Ale to
już osobny temat.

> Nigdy nie myślałam w kategorii "co Krzyś myśli gdy obrywa".

No właśnie. Warto spróbować! A jedynym sposobem na zrozumienie uczuć
Krzysia jest powrót do wspomnień z własnego dzieciństwa i świadome
ich przeżycie. Zwróć uwagę, jak wszystko jest ze sobą powiązane -
napisałaś, że Twoje bolesne wspomnienia z dzieciństwa (m.in.
wspomnienia o karach) są "przeszłością do której nie wracasz", a
później napisałaś, że nigdy nawet nie myślałaś o tym, co Krzyś
czuje/myśli, kiedy jest karany. Nie myślałaś o tym, bo musiałabyś
wtedy powrócić do swoich własnych wspomnień, a tego najbardziej się
boisz (bo to cholernie boli)!

> Chyba na początek spróbuję po prostu go nie bić.

"Po prostu" się nie da. Jeśli w sposób emocjonalny nie uświadomisz
sobie dlaczego to robisz, nie będziesz w stanie przestać karać
Krzysia w ten sposób. Intelektualne zrozumienie czy twarde
postanowienie ("od jutra nie będę dawać mu klapsów") tu niestety nie
pomoże.

Potrzebne jest Twoje emocjonalne zrozumienie, czyli dotarcie do
Twoich uczuć i wspomnień z przeszłości. W przeciwnym razie sytuacja
będzie wyglądać tak: Ty postanawiasz nie bić Krzysia, następnie
zachowanie teściowej/męża rozwściecza Cię, tłumisz swój gniew,
powstrzymujesz się przed przelaniem go na Krzysia w chwili
największego wkurzenia, ale na następny dzień, lub kilka dni później
nagle, bez ewidentnej przyczyny krzyczysz na niego lub dajesz klapsa
za jakąś nieistotną błahostkę (ubrudzona buzia, rozlana zupka,
porozrzucane zabawki). Wściekasz się na siebie, że złamałaś
własne "twarde postanowienie", czujesz ogromne wyrzuty sumienia,
czujesz się wręcz jak wyrodna matka. Co jeszcze bardziej obniża
Twoje poczucie własnej wartości. Postanawiasz więc jeszcze twardziej
nie reagować w ten sposób. I tak w kółko.

Możesz przestać bić i krzyczeć na Krzysia kiedy odczujesz jak bardzo
krzywdzące jest dla niego takie "wychowanie". A odczuć to w pełni
możesz tylko kiedy powrócisz do własnych wspomnień. Dlatego
poleciłam Ci książki Alice Miller, bo mogą one pomóc Ci w tym
trudnym i bolesnym procesie powrotu do siebie.

[scher]

arwen8 napisała:

> poleciłam Ci książki Alice Miller, bo mogą one pomóc Ci w tym
> trudnym i bolesnym procesie powrotu do siebie.

Proponujesz amatorską autopseudopsychoterapię z poradnikiem w ręku?

[arwen8]

scher napisał:

> Proponujesz amatorską autopseudopsychoterapię z poradnikiem w ręku?

Nie. Proponuję jedynie wielokrotnie sprawdzoną, potwierdzoną i
skuteczną odpowiedź na poważne pytania które zadaje Xeniaw.

[asia.sthm]

Byloby dobrze gdyby wszyscy dorosli odnalezli w sobie dziecko zanim
sami beda je mieli. Byloby im duzo latwiej zrozumiec wlasne dzieci.
Wszystko byloby latwiejsze, bardziej radosne, duzo lepsze.

[arwen8]

asia.sthm napisała:

> Byloby dobrze gdyby wszyscy dorosli odnalezli w sobie dziecko
> zanim sami beda je mieli.

Dokładnie! Dodam tylko jedno: byłoby jeszcze lepiej gdyby każdy stał
się "rodzicem" dla tego "dziecka" w sobie i otoczył je należną
miłością, szacunkiem i zrozumieniem. Wtedy nie wymuszałby
bezwzględnie tych uczuć na własnych dzieciach ani nie oczekiwałby
ich desperacko od swoich starzejących się rodziców (którzy nie
zapewnili mu tego w dzieciństwie).

[asia.sthm]

Zgadzam sie radosnie :)
Pretensje do starzejacych sie wlasnych rodzicow niczego nie
zalatwia. Juz za pozno. Zaczynac nalezy od siebie.
Arwen, serdecznosci i dzieki za madre slowa.

[xseniaw]

hmm tylko trudno mi będzie wrócić do mojego dzieciństwa. Od rodziców
(a właściwie od mamy bo tata się nie wtrącał) rzadko obrywałam.
Częściej stosowane były kary (np. nie wyjdziesz na podwórko). Nie
wiem czy takie wracanie do dzieciństwa rzeczywiście może mi pomóc.
Ale postanowiłam, że i tak pójdę do psychologa. A na razie mam umowę
z Krzysiem, że gdybym w mojej wściekłości chciała go uderzyć lub
gdyby nasza kłótnia z mężem mu się nie podobała, to ma
krzyknąć "STOP", od piątku krzyknął tylko raz gdy kłóciłam się z
mężem, od razu zniżyliśmy ton i właściwie zaczeliśmy rozmawiać a nie
krzyczeć. Nie wiem czy to jest dobra metoda, ale na razie nic
lepszego nie wymyśliłam.

[justyna_dabrowska]

Myślę że to dobra droga, ta na kórą PAni właśnie weszła czyli droga
autorefleksji.
Proponowałabym grupę terapeutyczną...kontakt z innymi ludżmi , z
terapeuta pomoże odnaleźc swoje poczucie wartości i może choć troche
uniezależnic sie od oceny innych. Jesli mieszka PAni w duzym
mieście, prosze poszukac grupy stacjonarnej. Jesli nie, to może PAni
skorzytsac z Grupy Otwarcia organizowanej przez LAboratorium
Psychoedukacji co najmniej raz w miesiącu (dla osób z całej Polski).
Jesli odzyska PAni równowagę, łatwiej będzie odnaleźc ciepłe uczucia
do dziecka.

Zycze powodzenia, trzymam kciuki
JD

[xseniaw]

dziękuję taki mam właśnie zamiar :)