płacze gdy wychodzę

[edit38]

Moja prawie 2-letnia córeczka ostatnio zrobiła się bardzo "zachłanna" na
obecność innych osób (najgorzej jest ze mną) Nie mogę wyjść z domu tak aby
widziała bo od razu zaczyna płakać. Doszło nawet do tego że gdy ja jestem w
domu to nie pozwoli się uśpić nikomu, nawet gdy mąż chce ją uśpić to jest
dziki wrzask że ona chce z mamą. Gdy jestem w pracy to w południe usypia ją
tata lub babcia i nie robi z tego problemu (co ciekawe bawić woli się raczej z
tatą np gdy jesteśmy wszyscy na placu zabaw i ona siedzi w huśtawce to ja nie
mogę jej nawet dotknąć bo husiać ma tata)
Kilka razy (gdy mała miała około roku) zostawała na noc u moich rodziców
często też zostajemy tam razem. Kilka dni temu rodzice zabrali ją do siebie
abym mogła sobie podszykować coś do świąt i została tam bez robienia scen
(kilka razy tylko zapytała o mnie) W drugi dzień świąt chcieliśmy ją zostawić
u rodziców na noc aby rano babcia nie musiała do niej przyjeżdżać ale gdy
tylko zobaczyła że się ubieramy to zaczęła płakać (tacie zrobiła papa ale mnie
nie chciała puścić) Pomimo wszystko pożegnałam się i wyszłam ale tak strasznie
płakała że musieliśmy po nią wrócić. Później w domu musiała cały czas mnie
mieć na oku nawet spać nie chciała tak jakby bała się że ją zostawię.
Podobne sytuacje zdarzają się coraz częściej np gdy synek sąsiadów nas
odwiedzi to gdy wychodzi ona strasznie płacze. Coraz częściej płacze gdy
wychodzą od nas moi rodzice lub mąż(wcześniej ładnie się z nimi żegnała)
Nie wiem dlaczego tak się dzieje, czy to taki wiek i z tego sama wyrośnie? Jak
powinnam reagować? Co zrobić abym mogła czasami wyjść z domu, do tej pory
wychodzę bez niej raczej tylko do pracy ale wtedy ona śpi.

[ullena2]

moze problem jest wlasnie w tym że wychodzisz jak ona śpi. patrzac
jej oczami to gdy idzie spac, ty znikasz w międzyczasie. moze boi
sie ze jak znikasz tak niespodziewanie to kiedys znikniesz na
zawsze.

wybierzcie specjalnego misia, który będzie "opiekował" się córką gdy
ciebie nie bedzie. wieczorem za kazdym razem, codziennie kiedy
bedziesz kładła ją spac powiedz ze rano gdy wstanie Ciebie nie
będzie bo pojdziesz do pracy, w tym czasie bedzie z nią miś, a Ty
wrócisz po podwieczorku (np)gdy wrocisz zapytaj corkę czy mis byl
caly czas przy niej a potem polożcie misia na lozku i wytlumacz ze
teraz Ty bedzieciesz się nią opiekowac a mis idzie do pracy ;)

[mgs0]

Witaj!
Moim zdaniem źle zrobiliście, że wróciliście po córkę, gdy płakała u
dziadków. Przeciez ich zna i zarówno Wy rodzice, jak i córka wiecie,
że krzywda jej się nie stanie. Teraz raczej możecie zapomnieć o
pozostaniu córki u dziadków. Wydaje mi się, że wychodzenie bez
powiadomienia jej o tym, czyli tzw. znikanie też nie jest dobrym
pomysłem. Dlatego później córka nie opuszcza Cie ani na krok, bo boi
się, że znowu znikniesz. U nas pomogło to, że mówiłam swojej 20-to
miesięcznej córce, że wychodzę, że zaraz przyjdzie babcia/ciocia, a
mama idzie do pracy. Mówiłam jej to tuż przed wyjściem,żeby nie była
zaskoczona, że wychodzę, ale żeby nie miała też za bardzo czasu
rozpaczać. Po przyjściu osoby mającej zaopiekować się Małą ubierałam
buty i jak najszybciej wychodziłam, żeby nie przedłużać pożegnania
(ale córka zawsze widziała, że wychodzę). Szybki buziak, pa, pa i
wychodziłam, nawet jeśli płakała (zresztą nie miałam innego
wyjścia). Później okazywało się , że czarna rozpacz trwała tylko do
momentu zamknięcia przeze mnie drzwi. Jak babcia/ciocia znajdowały
zabawę, o mamie nie było nawet wspomnienia:))). Po mału,
konsekwentnie mów jej gdzie wychodzisz i w zrozumiały dla niej
sposób, kiedy wrócisz, a na pewno rozstania przestaną być horrorem

[edit38]

mgs0 napisała:

> Witaj!
> Moim zdaniem źle zrobiliście, że wróciliście po córkę, gdy płakała u
> dziadków. Przeciez ich zna i zarówno Wy rodzice, jak i córka wiecie,
> że krzywda jej się nie stanie.
Może rzeczywiście nie powinniśmy po nią wracać ale ani my ani tym bardziej moi
rodzice nie mieliśmy odwagi i sumienia czekać na dalszą reakcję Zuzi.
Wydaje mi się, że wychodzenie bez
> powiadomienia jej o tym, czyli tzw. znikanie też nie jest dobrym
> pomysłem. Dlatego później córka nie opuszcza Cie ani na krok, bo boi
> się, że znowu znikniesz.

Ale ja nie mam możliwości pożegnania się z dzieckiem przed wyjściem do pracy bo
musiałabym ją budzić o 5 rano. Gdy nie śpi i zdarzy mi się wyjść do sklepu (nie
ma mnie chwilkę) zawsze jej mówię że wychodzę i że zaraz wrócę. Gdy
zostawialiśmy ją u dziadków również się z nią pożegnaliśmy.

[mgs0]

Ja rozumiem, że rano przed wyjściem, nie masz kiedy sie z pożegnać z
córką. Zresztą bez sensu byłoby zrywać Małą. CHodziło mi o to, że
kiedy musisz wyjść, a masz możliwość pożegnania się, to należy to
zrobić(co jak piszesz, robisz). Moja Jagoda, kiedy wrócę z pracy
również nie odrywa mi sie od nogi i często wędruje za mną nawet do
ubikacji. Ale zauważyłam, że im więcej mi to przeszkadzało, tym
bardziej ona za mną chodziła. Jak odpuściłam i pozwalałam jej
właśnie "łazić" wszędzie za mną, to trochę odpuściła i zaczęła bawić
się z tatą czy starszym bratem. Możliwe, że pomogło też to, że
staram się w ciagu dnia znaleźć przynajmniej 15-20 minut tylko i
wyłącznie dla niej. Wtedy się wygłupiamy, czytamy, czy inaczej
spędzamy czas, gdzie jesteśmy tylko ja i ona. Na razie to skutkuje.
Bunt dwulatka dopiero przed nami i byc może, że się to zmieni i
nagle moje wyjścia będą straszną tragedią, ale póki co dzięki tym
małym sztuczkom moje wyjście odbywa sie bez większych kłopotów. I
szczerze mówiąc mam nadzieję, że tak zostanie.
Natomiast moich znajomych syn robił okropne problemy z wyjściem od
kogoś, jak i równiez gości od nich z domu. Oni nie stosowali żadnych
sposobów. Wzięli go na przetrzymanie. Po roku przestał, kiedy
zrozumiał, że jego histerie nie przynoszą pożądanych efektów. Może i
Ty musisz to cierpliwie (choć wiem, że czasem trudno o tą
cierpliwość) przetrzymać.
Pozdrawiam serdecznie