Wybaczanie

[olga_w_ogrodzie]

więc co to właściwie jest to wybaczanie ?
bo się mawia często dość, że "wybaczę, ale nie zapomnę".
można tak ?
zarzekać się, iż urazy nie ma, ale pamiętać ?
z drugiej strony nie ma guzika, by pamięć wyłączyć, a gdy jest pamięć zła, no to wciąż szpila wkłuwana na samo wspomnienie.
a to jakby nie było wybaczania wcale.

[damakier1]

Bo wybaczyć niekoniecznie zanczy pozbyć się poczucia krzywdy, a nawet całkiem o niej zapomnieć. W wybaczaniu chodzi raczej o wyrozumiałość dla krzywdzieciela, brak chęci odwetu lub ukarania sprawcy naszej krzywdy. Wybaczyc komuś to pójść dalej do przodu, nieraz razem z krzywdzicielem.
A krzywda nasza na dnie serca uwierać może bardzo długo, nieraz nawet juz na zawsze.
Ale myślę, że jak się przebaczy, to i z krzywdą uwierającą poradzić sobie jest łatwiej.

[olga_w_ogrodzie]

tak się nad tym zastanawiam, bo to jakaś prawidłowość jest - tak trudno dom zbudować, rozwalić go to jedną bombą można.
trudno zaufanie zbudować, a jedno zdanie złe potrafi wszystko przekreślić.
od mojej S.P. Babci, to ja jednego złego słowa nie usłyszałam nigdy, no i Ją kochałam na zabój.
wredna czasem byłam i latałam się spowiadać, żem wredna, że pyskuję, gdy Babcia do jedzenia namawia, kiedy ja jestem srodze zajęta czytaniem jakiejś książki, jestem w kompletnie innym świecie, a mi Babcia zakłóca.

Freud sięgał w głębokość i dal, by tłumaczyć pewne rzeczy - sobie kiedyś myślałam, że przesada i wydumane sprawy.
ale tak jednak jest - często jedno jedyne zachowanie czyjeś uruchamia jakieś reakcje nie bardzo zdrowe.
sposób to ja widzę taki : pomyśleć o całości czyichś zachowań i się nie poddać przykrości spowodowanej zachowaniem pojedynczym.
każdy może mieć zły dzień, chlapnąć coś, co drugą osobę zaboli, ale też boli wypowiadacza jakichś słów.

[ave.duce]

Już dyskusja była nt., nie pamiętam, w którym wątku.
O winie, o skrusze, etc.
Wiele zależy od "ciężaru gatunkowego" przewiny, ale nawet najcięższe - nie wywołują u mnie chęci zemsty.
Po prostu zrywam kompletnie kontakty.

[witekjs]

ave.duce napisała:

> Już dyskusja była nt., nie pamiętam, w którym wątku.
> O winie, o skrusze, etc.
> Wiele zależy od "ciężaru gatunkowego" przewiny, ale nawet najcięższe - nie wywo
> łują u mnie chęci zemsty.
> Po prostu zrywam kompletnie kontakty.

Piszesz o czymś innym.
O aktywnej zemście /rewanżu/.
Zerwanie kontaktu, jest bardzo często ciężkim przeżyciem, szczególnie dla kogoś bliskiego, kto popełnił błąd.
Wystarczy czasami, "ochłodzenie" stosunków...
Znaczy to, nieusunięcie z pamięci, czegoś co nas zabolało.
Jest to chyba naturalne, jeśli ktoś nie uważa, ze popełnił, wobec nas jakiś nietakt, czy też coś bardzo niestosownego.
Piszę o tym, ponieważ podobnie, jak Ty reaguję i nie jest mi z tym najlepiej...

Pozdrawiam. Witek

[maniasza]

Ciekawe. A ja nie potrafię zrywac. Wolę zrozumiec, o co chodzi i co kierowało osoba, która w niefajny sposób się zachowała.
Może dlatego, że w dziecinstwie byłam ofiarą i obserwatorem tzw. cichych dni.
Nienawidzę tego i nie pojmuje do tej pory. Wydaje się, że nie ma większej zemsty/kary jak właśnie zerwanie kontaktu. To jest okrutne.

[nihilyst]

maniasza napisała:

> tzw. cichych dni.
> Nienawidzę tego i nie pojmuje do tej pory. Wydaje się, że nie ma większej zems
> ty/kary jak właśnie zerwanie kontaktu. To jest okrutne.

exactly.

jak na zawołanie

[nihilyst]

pojawiło się w książce - Ania z Zielonego Wzgórza

Still Matthew said nothing and Marilla had a sense of having wasted words
and breath. There is nothing more aggravating than a man who won't talk
back−−unless it is a woman who won't.

[ave.duce]

nihilyst napisała:

> unless it is a woman who won't.

Manif-a-stantka exactly.

[olga_w_ogrodzie]

wg mnie, to jest tak, że zerwanie kontaktu, gdy wciąż i wciąż się czuje ból i żal, pomaga zrywaczowi.
jest odcięcie się i nie ma złych emocji.
na cholerę się zmuszać.
z drugiej strony, gdy na kimś zależy, to jest ulga prawdziwa, gdy się nie zaskorupia, ale idzie w stronę, o której Maniasza mówi - zrozumieć czemu.
błędy poznawcze - często wcale nie jest tak, jak się komuś wydaje.

[magdolot]

> błędy poznawcze - często wcale nie jest tak, jak się komuś wydaje.

Dlatego warto ochłonąć i sprawdzić.

[ploniekocica]

Ja jako osoba aspołeczna i socjopatyczna nienawidzę w stosunkach międzyludzkich ostentacji, a już szczególnie gniewania się, przepraszania, okazywania chłodu itd. Może dlatego, że moja jedyna matka jest miszczem obrażania się za wszystko i na wszystkich.
Zatem jak ktoś mi zrobi przykrość, zawiedzie, oleje, nie dotrzyma to się odsuwam do czasu aż mi żal przejdzie. Nie analizuję, nie przemyśliwam, nie roztkliwiam się nad sobą, staram się o tej przykrości nie myśleć i faktycznie w miarę szybko zapominam i daję drugą i setną szansę.
A jeśli ktoś naprawdę bliski zrobi mi naprawdę dużą krzywdę to szybko przestaje mi być bliski i wtedy też mu zapominam, bo jak nie jest bliski to niech sobie, nieprawdaż. I tyle.

[ave.duce]

Piszę o tym, że wybaczenie to nie znaczy - zapomnienie.
O czym już wspomniała Olga.

Ale ogólnie i szczególnie - wcale nie chce mi się pisać na ten temat i nie powinnam się wcale odzywać w tym wątku. Zatem z mojej strony > b/o.

[ave.duce]

forum.gazeta.pl/forum/w,89075,130846602,,Cos_mnie_naszlo_Przebaczenie_.html?v=2

[witekjs]

ave.duce napisała:

> forum.gazeta.pl/forum/w,89075,130846602,,Cos_mnie_naszlo_Przebaczenie_.html?v=2


Autor: gat45 15.12.11, 12:55

witekjs napisał:

> gat45 napisała:
>
> > A czym ona się różni od zwykłej grzeczności czy uprzejmości ?
>
> Jedynie tym, że można to również określić, nie znanymi powszechnie pojęciami "t
> akt" i "przyzwoitość". :-) [....]

Niesamowite ! Po raz pierwszy nie zgadzam się z Witkiem !!!! :)
Grzeczność, uprzejmość i takt - owszem. Ale "przyzwoitość" to dla mnie szersze pojęcie. Można być grzecznym, uprzejmym i taktownym nie będąc przyzwoitym i na odwrót. Osobiście znam dwie bardzo układne, grzeczne i taktowne kanalie. I kilkoro przyzwoitych ludzi, którym z taktem nie po drodze.

Autor: witekjs 15.12.11, 12:

gat45 napisała:

> witekjs napisał:
>
> > gat45 napisała:
> >
> > > A czym ona się różni od zwykłej grzeczności czy uprzejmości ?
> >
> > Jedynie tym, że można to również określić, nie znanymi powszechnie pojęci
> ami "t
> > akt" i "przyzwoitość". :-) [....]
>
> Niesamowite ! Po raz pierwszy nie zgadzam się z Witkiem !!!! :)
> Grzeczność, uprzejmość i takt - owszem. Ale "przyzwoitość" to dla mnie szersze
> pojęcie. Można być grzecznym, uprzejmym i taktownym nie będąc przyzwoitym i na
> odwrót. Osobiście znam dwie bardzo układne, grzeczne i taktowne kanalie. I kilk
> oro przyzwoitych ludzi, którym z taktem nie po drodze.

Masz rację Gat, też znam takie przypadki :-)

Pozdrawiam. Witek

PS. Wychodzę za chwilę, wracam wieczorem.
xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

W bardzo ciekawym watku przypomnianym przez Ave, nie udało mi się skończyć interesującej rozmowy z Gat45

Mam ogromny niedosyt. Chodzę i myślę, jak by to jeszcze rozwinąć.
Spróbuję jeszcze coś napisać tutaj.

"Grzeczność, uprzejmość i takt - owszem". bywają, najczęściej jednak dość powierzchowne.
"Przyzwoitość" bywa dla nich pojęciem nieznanym.
Takimi bywali np ludzie, którzy w mojej obecności załatwiali u partyjnych tuzów, sprawy związane ze swoją karierą
Spotykałem czasami podobne postawy wobec mnie, ze strony osób, które chciały coś załatwić.
Właściwie zawsze potrafiłem to rozpoznać.
Zgadza się to, z kończącym zdaniem Gat "Osobiście znam dwie bardzo układne, grzeczne i taktowne kanalie. I kilkoro przyzwoitych ludzi, którym z taktem nie po drodze".
Oboje spotykamy, wcale nierzadko ludzi bez ogłady, ale z ogromnym poczuciem delikatności /empatii/, godnością i przyzwoitością przekazywaną przez Dziadków i Rodziców.
Mimo, że nie byli Oni mgr, dr, ani nawet yntelygientami z Żoliborza.
Zawsze z dużą przyjemnością spotykam takich ludzi.

Pozdrawiam. Witek }:-})=

Nie byłbym sobą gdybym nie zacytował czegoś ciekawego:
Moralność psychopaty Prof. Vetulani

/.../"Badacze psychopatii zgadzają się, że psychopata ma zaburzone coś, co nazywamy zmysłem moralnym. Czym jednak jest ten zmysł? Filozofowie są w tej kwestii podzieleni. Racjonaliści uważają, że normy moralne są wytworem rozumu. Ale różnią się znacznie między sobą, przy pytaniu, co jest istotą działania moralnego – przestrzeganie reguł moralnych czy raczej skutek naszego działania.

Jak dylematy moralne rozwiązują psychopaci? Badania wykazały, że osoby psychopatyczne wiedzą, co jest dobre, a co złe, maja też normalne zdolności logicznego myślenia, natomiast różnią się od normalnych tym, że rozwiązując dylematy moralne kierują się wyłącznie przesłankami rozumowymi, a nie emocjonalnymi. Podczas gdy przeciętny człowiek miałby sporo wahań, czy zabić trzech śmiertelnie rannych w łodzi podwodnej znajdującej się pod polem lodowym, w której wybuch zniszczył prawie cały zapas powietrza i wiadomo, że tylko po wyeliminowaniu trzech osób tlenu wystarczy do dopłynięcia na wolne morze, psychopata nie ma wątpliwości, że natychmiast rannych należy uśmiercić. Jeżeli dziecko jednej z matek ukrywających się przed zabójcami w stodole zaczyna płakać, psychopata wie, że należy je udusić, aby uratować życie innym (Polecam książkę “Pamięć dopisze” Eriki Jong, zaczynającej się od tego epizodu).

Najsmutniejsze jest to, że w wyniku uszkodzenia mózgu – obrażenia, nowotworu czy wylewu, zwykła, miła osoba może się stać psychopatą. I wówczas kwestia jak ją traktować staje się dla nas poważnym problemem moralnym."

vetulani.wordpress.com/2010/09/25/moralnosc-psychopaty/

[chickenshorts]

Witku - Ty mowisz o tym:

en.wikipedia.org/wiki/Phineas_Gage
po wypadki zmienila sie jego osobowosc totalnie, z fajnego goscia nastal sukinsyn... na krotko.

ake pytanie olgi_w_ogrodzie jest innego... wymiaru

więc co to właściwie jest to wybaczanie ?
bo się mawia często dość, że "wybaczę, ale nie zapomnę".
można tak ?
zarzekać się, iż urazy nie ma, ale pamiętać ?
z drugiej strony nie ma guzika, by pamięć wyłączyć, a gdy jest pamięć zła, no to wciąż szpila wkłuwana na samo wspomnienie.
a to jakby nie było wybaczania wcale

i ja bym raczej polecil Buddyzm niz inne... hmm... a mianowicie: nie czuj sie zle, jesli nie jestes w stanie wybaczyc; wybacz sobie przede wszystkim, bo pieklo to nie miejsce, do ktorego idziemy za 'grzechy', ale stan umyslu, jaki kreujemy przez takowe"

end of sermon