Agresja ze str meza

[5zzz]

Witam..Wstyd mi o tym pisac.Przez ostatnich kilka miesiecy dreczylam
mojego meza psychicznie.Jest dobrym czlowiekiem,pomaga mi w opiece
nad naszym kilkumiesiecznym dzieckiem. Po kolejnym moim ataku placzu
i narzekania (a narzekam wiecznie)on nie wytrzymal i...pobil mnie.
Skonczylo sie na tym,ze w szpitalu nie stwierdzono zlamania a ja
zatailam prawde,mowiac,ze spadlam ze schodow!!! Nie wiem co mam
robic???On chce abym sie zmienila i nie narzekala na wszystko.Ja
czuje,ze to moja wina i dlatego ukrylam ten fakt.Czuje
pustke,nienawidzimy sie wzajemnie..a w domu male dziecko..Nie chce
rozwodu bo...to moja wina,ja go sprowokowalam.Tylko czy po czyms
takim mozna zyc ze soba????Mozna to naprawic????Mogl wyjsc z domu i
mnie nie bic..a jednak to zrobil.Nie wiem co mam robic...

[p_wolf]

nie, pobicie nie jest twoją winą. nie da się normalnego człowieka sprowokować
marudzeniem do pobicia ze skutkiem w szpitalu. jeżeli mąż Cie pobił to jest
troglodytą i powinien się leczyć, niezależnie od tego jak toksyczna potencjalnie
jesteś Ty.

pierwsza i najważniejsza rzecz - zrób porządek ze swoją głową.

[krzysztof-lis]

> nie, pobicie nie jest twoją winą. nie da się normalnego człowieka
> sprowokować marudzeniem do pobicia ze skutkiem w szpitalu. jeżeli
> mąż Cie pobił to jest troglodytą i powinien się leczyć,
> niezależnie od tego jak toksyczna potencjalnie jesteś Ty.

Pierwszą osobą, która nadaje się tu do leczenia, jest jednak wątkotwórczyni.

Nawet najspokojniejszego człowieka kilka miesięcy terroru psychicznego i
psychicznej agresji może doprowadzić na skraj wytrzymałości psychicznej. I tu do
czegoś takiego doszło.

Najpierw się kogoś gnoi przez pół roku, a potem się dziwi, że coś w nim pękło i
zachował się tak, jak nie powinien, jak mu nie wolno? A wolno kogoś przez pół
roku gnoić psychicznie i potem oczekiwać, żeby tamten w chwili przekroczenia
granicy własnej wytrzymałości uciekł?

Słaby ten mężczyzna, to prawda, i szkoda mi go. Spieprzył sobie życie wiążąc się
potomkiem z kimś takim.

[paulutek]

Popieram.

[sebalda]

Nie wierzę własnym oczom. Krzysztofie L., czy Ty przeczytałeś uważnie wypowiedź
autorki? Mąż nie uderzył jej w nerwach, ale pobił tak, że trafiła do szpitala z
poważnymi obrażeniami. Naprawdę uważasz, że można to usprawiedliwić? Ciężkie
pobicie? Jesteś tak zafiksowany na niechęci do kobiet przez pryzmat swojego
nieudanego małżeństwa, że chyba nie docierają do Ciebie fakty. Dziewczyna nie
gnoiła faceta psychicznie, ale że marudziła, a on nie uciekł, tylko ją brutalnie
pobił. Widzisz różnicę?

Nie, Twój mąż nie jest dobrym człowiekiem, a to że pomaga przy dziecku to nie
powód do czczenia go, tylko norma. Nie, nic nie usprawiedliwia takiego
traktowania drugiego człowieka, nie mówiąc żony. Czy Twoje marudzenie jest
całkowicie bezpodstawne? Urodziłaś dziecko, masz prawo być zmęczona,
sfrustrowana, wymagająca zrozumienia i wsparcia, masz prawo do swoich uczuć i
wyrażania ich.
Mąż Cię dotkliwie pobił, czy masz pewność, że następnym razem nie rozbije Ci
butelki na głowie? Jeśli godzisz się na takie traktowanie, jeśli znajdujesz tak
łatwo usprawiedliwienie dla tak skrajnej agresji, to Twoja sprawa, nie jest
jednak jedynie Twoją sprawą życie u boku tak nieradzącego sobie z agresją
mężczyzny, bo jestem więcej niż pewna, że za jakiś czas dziecko też będzie go
denerwowało, bo dzieci bywają denerwujące, marudne, narzekające i co wtedy? Czy
jak pobije Twoje dziecko, to też uznasz, że mu się należało? Że dziecko
zasłużyło na karę?
Gdzie się wychowywałaś, że nauczono Cię aż takiej pokory wobec oprawcy? Kto
włożył Ci w głowę taki straszny stereotyp, że akt najgorszej agresji jest winą
osoby atakowanej, kobiety? Już jakiś czas temu skończyły się czasy, gdy pan i
władca miał prawo, a niektórzy nawet uważali, że obowiązek, biciem wychowywać
nieposłuszne żony. Ja na Twoim miejscu natychmiast zabrałabym dokumentację
szpitalną, poszła do najbliższej placówki pomocy ofiarom przemocy w rodzinie,
napisała oświadczenie, że ze strachu powiedziałaś, że spadłaś ze schodów, a tak
naprawdę zostałaś brutalnie pobita i starała się usunąć z życia tego oprawcę,
jakim jest Twój mąż. Jeśli nie stać Cię na takie kroki, to chociaż nie
utwierdzaj go w przekonaniu, że sobie na to zasłużyłaś. Czy nie rozumiesz, że to
doda mu pewności siebie i tym samym skażesz się na życie ofiary już na zawsze. I
na takie samo życie skażesz swoje dziecko. Ratuj się dziewczyno, jeszcze nie
jest za późno.
Jakie złamanie u Ciebie podejrzewali? Nosa, ręki, żeber?

[krzysztof-lis]

> Mąż nie uderzył jej w nerwach, ale pobił tak, że trafiła do
> szpitala z poważnymi obrażeniami.

Nie wiemy co to znaczy "pobił", nie wiemy też, jakie miała rzeczywiste
obrażenia. Wiemy tylko, że miała "podejrzenie złamania".

Równie dobrze mógł uderzyć ją raz, a ona mogła się zachwiać i przewrócić,
podpierając się w niefortunny sposób ręką.

> Naprawdę uważasz, że można to usprawiedliwić?

Nikt tu nie pisze o usprawiedliwianiu, ja też nie. Ja napisałem jedynie o tym,
co było faktyczną przyczyną zachowania tego gościa.

[a.nancy]

sebalda napisała:

> Nie wierzę własnym oczom. Krzysztofie L., czy Ty przeczytałeś uważnie wypowiedź
> autorki? Mąż nie uderzył jej w nerwach, ale pobił tak, że trafiła do szpitala z
> poważnymi obrażeniami. Naprawdę uważasz, że można to usprawiedliwić? Ciężkie
> pobicie?

otóż to
ewentualnie mogę sobie wyobrazić, że się marudną babę popchnie, szarpnie, w
ostateczności walnie w twarz. czego też nie popieram, co bym krytykowała z całej
siły, ale od biedy zrozumiem puszczenie nerwów (podkreślam, że zrozumieć nie
znaczy wybaczyć). ale ciężkie pobicie - to co innego, to się nie zdarza ot tak
sobie.

[mamusia81]

Czytała wiele razy Twoje wypociny i jesteś żałosny!!!
POwinieneś się leczyć człowieku!

[krzysztof-lis]

> Czytała wiele razy Twoje wypociny i jesteś żałosny!!!
> POwinieneś się leczyć człowieku!

Leczyć na co?

[a.nancy]

> Leczyć na co?

na głowę?

[krzysztof-lis]

> na głowę?

Obawiam się, że nie ma leków na to, że po prostu mam inne spojrzenie na sprawy
oczywiste, niż przedpiśczyni.

[demonsbaby]

Jeżeli już to Ty Mr Foxie. Czy narzekanie, płacz i marudzenie - NOSI ZNAMIONA
ZNĘCANIA PSYCHICZNEGO? Mr Foxie - kierunek psychiatra orzecznik albo literatura
KK w rączkę i doczytać o jakim przestępstwie mówisz i jakie są do tego
przesłanki psychologiczne.
Pieprzysz od rzeczy jak mało który.

Tu nie było żadnego dręczenia / znęcania ALE PAN MĄŻ ma już paragrafik za
pobicie żony i mam nadzieję, że kobieta się otrząśnie i doniesienia na
prokuraturę złoży.

Jak się marudzenie nie podoba - to się ze związku ewakuuje, a nie do cholery bije!!!

[santo_inc]

> Tu nie było żadnego dręczenia / znęcania

Przecież wątkotwórczyni napisała, że było.

[demonsbaby]

ja nie odpowiadam za stan psychiczny kobiety w trakcie ewolucji hormonalnej po
niedawnym porodzie, a także typowej ofiary manipulacji jak i braku konfrontacji
z rzeczywistością. Płacz, narzekanie, marudzenie nie stanowi znamion znęcania.

[santo_inc]

> Płacz, narzekanie, marudzenie nie stanowi znamion znęcania.

A dręczenie?

[tully.makker]

Nikt nie ma prawa cie bic. niezaleznie od tego, co mowisz.

Moja matka trzeszczy mi nad uchem juz prawie 40 lat i co - ani razu
jej nie grzmotnelam. Mozna sie powstrzymac, jak sie chce.

I ile moglabym zrozumiec jednorazowe uderzenie w stanie skrajnego
szalu, to pobicie kogos tak, by trafil do szpitala juz mi sie w
glowie nie miesci. I nie miesci mi sie w glowie, ze nie podjelas
stwosownych dzialan, by chronic siebie i dziecko na przyszlosc.

[cahir4]

Ale zupa nie była za słona?

1. Ciągły płacz, narzekanie, nieumiejętność odczuwania radości może
być objawem depresji, wcale nie takiej rzadkiej u młodych mam.
Odpowiedzialny partner w tej sytuacji zasugerowałby wizytę u
psychologa na przykład, widząc, że coś złego się z tobą dzieje. I
niezależnie od wszystkiego, taka pomoc prawdopodobnie jest ci
potrzebna.

2. Powtórzę za innymi: nikt nie ma prawa cię bić. Pomijając już to,
że troskliwy partner postąpiłby tak, jak to opisałam powyżej, to
najnormalniej w świecie nikt nie ma prawa bić kogoś za to, że ten
ktoś go irytuje. I nikt normalny nie zachowuje się w ten sposób.
Sama to zresztą napisałaś - nie radził sobie z sytuacją - mógł wyjść.

3. Piszesz jak typowa kandydatka na wieloletnią ofiarę przemocy
domowej: "to moja wina", "ja go sprowokowałam" itd. On zapewne także
wie o twoim poczuciu winy. I ma poczucie słuszności własnego
postępowania, bo jak - ty sama je uznałaś. Więc on ma prawo
do "karania" cię biciem za zachowanie, które mu sie nie podoba.
Zapowiada się bardzo niefajnie...

4. Co masz robić? Przede wszystkim, sądzę, poszukać pomocy
psychologicznej dla siebie. I w kontekście przemocy, i w kontekscie
wcześniejszych problemów emocjonalnych. Nigdy więcej nie ukrywać nic
i nie kłamać. To była twoja wina, a jego postępowanie
usprawiedliwione? To dlaczego je ukrywasz? Trzeba się było pochwalić
w szpitalu, jakiego masz zdecydowanego męża. W gruncie rzeczy wiesz,
że jego postępowanie było niedopuszczalne.

Nie wiem, czy można to naprawić, ale w opisanej przez ciebie
sytuacji, to nic nie idzie w stronę poprawy. Twoje poczucie winy i
jego poczucie słuszności (jeszcze przez ciebie wzmacniane) bardzo
źle wróży na przyszłość. ON chce, żebyś to TY się zmieniła. A jak
następnym razem sie rozpłaczesz, to co? Kolejny wp..l? A potem zupka
nie będzie pasować, a potem jeszcze coś innego. Jak można mieć
nadzieję na poprawę, skoro się w ogóle nie widzi konieczności
poprawiania? Ocknij się.

[ki_czort]

Kolo Cię pobił, bo płakałaś i narzekałaś? Psychol.
'Nienawidzicie się' wzajemnie? Rozwód.
Zastanów się poważnie, co robisz ze swoim życiem, teraz jesteś na dobrej drodze,
by je sobie spieprzyć.

[enith]

Nie znoszę, nie cierpię, mam ciężką alergię na permanentnych narzekaczy, może twój mąż też, ale... ciężkie pobicie z podejrzeniem złamań? O nie! Można ględzić, można zrzędzić, ale to nie upoważnia NIKOGO do ataku agresji, którego ofiara ląduje na ostrym dyżurze!
Łączy was cokolwiek poza dzieckiem? Bo jeśli jest tak, jaki piszesz, czyli wzajemna nienawiść, żal, frustracja z obu stron, a teraz jeszcze doszła agresja ze strony męża, to może warto zastanowić się nad sensem trwania takiego małżeństwa? Dlaczego ty narzekasz? Co było powodem tego kilkumiesięcznego "dręczenia" (celowo w cudzysłowiu) męża? Przecież znikąd się to nie wzięło. Jak było między wami wcześniej, zanim cały konfikt się zaczął? Jaką osobą (poza tym, że zdolną do agresji wobec żony) jest mąż? Napisz coś wiecej o przyczynach obecnego stanu. Przecież nie mogło tak być od samego początku, prawda?

[verdana]

Cóż, ciężkiego p[obicia nic, ale to nic nie usprawiedliwia.
Zresztą przemocy psychicznej - też nie.
Mąż mógł wystąpic o rozwód, to byloby zrozumiałe. W tej sytuacji
nalezy zglosić sprawę policji i rozwieść się, jak pan będzie
siedział.
Jeśli masz dzieci, to pamietaj - one też marudzą. I są następne w
kolejce do "spadania ze schodów". Tylko wtedy Ty, o ile nic teraz
nie zrobisz, będziesz współwinna.

[sebalda]

verdana napisała:
> Mąż mógł wystąpic o rozwód, to byloby zrozumiałe.

Mógł wnieść o rozwód, bo żona po porodzie narzekała i płakała? Długo, to fakt,
ale to nie jest powód do rozwodu, tylko do okazania odrobiny współczucia i
wsparcia. Dziewczyna obwinia się i pisze, że go dręczyła narzekaniami, ale
zapewne głównie dlatego, że się wstydzi za męża i próbuje rozpaczliwie jakoś to
zracjonalizować. Dam sobie wszystko uciąć, że pobicie było kulminacją, że
wcześniej ją wyzywał i poniżał, że nie okazał nawet grama współczucia, jak ona
miała problemy ze znalezieniem się w roli matki, bo z tej wypowiedzi taki
właśnie obraz sprawy się wyłania.
Gdyby koleś był z tych, co występują o rozwód, dziewczyna byłaby już dawno
uratowana, ale to sadysta wykorzystujący jej niewyobrażalną naiwność i pokorę,
ktory prędko nie wypuści jej ze swoich łap. Dla takich właśnie i dla dręczonych
kobiet wychowanych w bezwzględnej pokorze wobec mężczyzn jest nowelizacja ustawy
o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie. Mam nadzieję, że przy następnym pobiciu,
bo jak raz facet posmakował krwi, adrenaliny wyżycia się w boksie, to prędko
nie przestanie, ktoś z opieki społecznej zauważy, co się dzieje i
zainterweniuje. Przecież on nawet nie przeprosił za to, tylko zażądał od niej
zmiany postępowania. Po jej reakcji, po jej obwinianiu się i po tym, jak
bezkarnie mu to uszło, facet na pewno będzie to powtarzał. Jak dziecko zacznie
biegać i denerwować tatusia, nie ma wątpliwości, że też będzie podobnie
"wychowywane".

[p_wolf]

> Mógł wnieść o rozwód, bo żona po porodzie narzekała i płakała? Długo, to fakt,
> ale to nie jest powód do rozwodu, tylko do okazania odrobiny współczucia i
> wsparcia.

A nie mógł?
Pewnie, że mógł, choćby i z powodu iż mu się kształt chmur na niebie nie spodobał. Jego życie, jego wybory.

Bajdełejem, ciekawe Sebaldo, że w temacie o pornomężu pierwsza piszesz, żeby nie dokonywać interpretacji (autorka pisze że uzgodnili brak oglądania porno, więc napewno uzgodnili wspólnie, a nie żona wymogła), a w tym temacie sama jesteś przodownikiem identycznego interpretowania (dziewczyna napewno nie ma racji pisząc o swoim agresywnym zachowaniu, o nie, to pewnikiem syndrom ofiary).

A może chodzi o to, że jeśli jest sytuacja sporna, to uważasz facet zawsze jest winien? To prostackie. Posiadanie waginy nie determinuje bycia ofiarą.

[sebalda]

Historia aż bije po oczach schematem kata i ofiary. Radzę jeszcze raz przeczytać
wypowiedź autork: "Po kolejnym moim ataku placzu
i narzekania (a narzekam wiecznie)on nie wytrzymal i...pobil mnie".
Ona w pierwszym zdaniu pisze, że znęcala się nad nim psychicznie, ale potem
dowiadujemy się na czym polegalo to znęcanie: na placzu i narzekaniu, no
rzeczywiście to najlepszego człowieka może doprowadzić do takiego stanu, że bije
kobietę tak dotkliwie, że ta ląduje w szpitalu z podejrzeniem złamania. Ona
pisze, że się znęcała, bo musi jakoś zracjonalizować ten czyn męża.
Ale nawet załóżmy, że ona się znęcala, że jemu puściły nerwy i ją tak skatował
(nie bójmy się użyć tego słowa, nazwijmy rzeczy po imieniu), normalny czlowiek
by przeprosił, tymczasem tak się nie stało, on nadal ją obwinia i jeszcze każe
jej się zmienić. Ja nie dokonuję nadinterpratacji, tu wszystko jest wyraźnie
opisane: młoda dziewczyna przekonana, że jak mąż pomoże przy dziecku, to już
jest dobrym człowiekiem i ona powinna w dowód wdzięczności chodzić jak w
zegarku, ale że z jakiegoś powodu (ciekawe jakiego) jest jej źle i smutno i nie
jest w stanie powstrzymać łez i żalu, to już jest najgorsza i należała jej się
nauczka z rąk "dobrego męża". Dla mnie tu nie ma cienia wątpliwości, że ona jest
ofiarą sadysty, tylko wychowano ją w duchu pokory wobec swojego pana.
P_wolf, jak możesz wątpić, kto tu jest ofiarą? Przecież to nie on wylądowal w
szpitalu. A jak naprawdę ona była taka straszna, mógł wiele zrobić, ale katować
kobietę? Poddawanie w wątpliwość jej bycia ofiarą jest dopiero prostackie.

[verdana]

Wiesz, narzekać można na to, ze jest sie uwiązanym w domu z
dzieckiem, a mąż nie pomaga, albo że mąż ma za małego... i nie
nadaje sie do niczego w łóżku. Albo, ze jest nieudacznik, za mało
pieniędzy przynosi, ze myslała, ze jest przesiebiorczym, a on ...
wolowa, mogła wyjść za Janka, ktory jest prawdziwym facetem.
To wszystko nie tlum,aczy pobicia, ale pobity nie zawsze jest tylko
ofiarą.

[krzysztof-lis]

> To wszystko nie tlum,aczy pobicia, ale pobity nie zawsze jest tylko
> ofiarą.

Dokładnie tak uważam.

[sebalda]

Verdano, z całym szacunkiem, ale w kontekście ciężkiego pobicia (dziewczyna nie
napisala uderzył i nieszczęśliwie upadłam, ale pobił) z powodu jej płakania i
narzekania, pisanie, że ofiarą może nie być pobity, brzmi trochę tak, jak
usprawiedliwienie gwałciciela, bo dziewczyna miala krótką spódnicę i zalotnie
się uśmiechała, sama się prosiła.
Czy dziewczyna, ktora bierze pokornie na siebie winę za pobicie jest według
Ciebie kimś, kto ośmielił się śmiać z mało zaradnego męża? Ona nie pisze, że ma
do niego o coś pretensje, ale że płacze i narzeka, a to jest różnica. Nic,
absolutnie nic nie usprawiedliwia i nie czyni współodpowiedzialną za poważne
pobicie ofiary tegoż. Ta dziewczyna jest pelna pokory, naprawdę myślicie, że
stać ją na znęcanie się psychiczne nad mężczyzną? Nie trzeba mieć dużej
wyobraźni, żeby zobaczyć, jakim jest typem kobiety, nijak nie mogę sobie
wyobrazić, żeby mogła śmiać się z jego męskości, sorry.

[krzysztof-lis]

> Nic, absolutnie nic nie usprawiedliwia i nie czyni
> współodpowiedzialną za poważne pobicie ofiary tegoż

Nie usprawiedliwia, ALE CZYNI współodpowiedzialną. Między innymi dlatego
odróżnia się w prawie zbrodnię dokonaną z zimną krwią, od tej dokonanej w
afekcie a bycie w stanie silnego wzburzenia może być powodem dla odstąpienia od
wymierzenia kary.

[sebalda]

Krzysztofie L., czy uważasz, że jeśli dziewczyna idzie do nocnego klubu, zakłada
krótką spódniczkę, wypije 2 piwa i jest wyluzowana, tańczy seksownie kręcąc
biodrami i uśmiecha się do bawiących się tam mężczyzn, oznacza to, że
automatycznie można uznać ją za chętną do seksu lekko prowadzącą się panienkę i
zaczaić się na nią pod klubem, a potem zaciągnąć ją w krzaki i wykorzystać,
nawet jeśli ewidentnie nie będzie tego chciala, a nawet zacznie krzyczeć?
Zbrodnia w afekcie jest czynnikiem łagodzącym wtedy, gdy ten afekt miał solidne
podstawy, tu afekt był spowodowany marudzeniem, narzekaniem, płakaniem żony, a
nie jej agresywnym postępowaniem, wyzywaniem męża, obrażaniem go, bo gdyby tak
było, autorka by o tym napisała, zależało jej wszak na usprawiedliwieniu jego
zachowania.
Czy uważasz, że mężczyzna, który skatował żonę, matkę kilkumiesięcznego dziecka,
po czymś takim powinien ją przeprosić, czy jeszcze dalej brnąć w obwinianiu jej
i żądać od niej zmian. Czy on w ogóle docenił to, że dzięki jej kłamstwu i
kryciu go, on nie trafił do więzienia i nie zalożono mu niebieskiej karty, na
ktorą wyjątkowo zaslużył. Jeśli kogoś skrzywdzisz, nawet w afekcie, raczej potem
przepraszasz, ale może się mylę.

[krzysztof-lis]

> Krzysztofie L., czy uważasz, że jeśli dziewczyna idzie do nocnego
> klubu, zakłada krótką spódniczkę, wypije 2 piwa i jest wyluzowana,
> tańczy seksownie kręcąc biodrami i uśmiecha się do bawiących się
> tam mężczyzn, oznacza to, że automatycznie można uznać ją za
> chętną do seksu lekko prowadzącą się panienkę i zaczaić się na nią
> pod klubem, a potem zaciągnąć ją w krzaki i wykorzystać, nawet
> jeśli ewidentnie nie będzie tego chciala, a nawet zacznie krzyczeć?

Nie.

Jedna sytuacja z drugą nie ma nic wspólnego.

Może gdyby ta dziewczyna przez pół roku tańczyła kusząco przed tym samym
facetem, flirtując z nim i opowiadając mu sprośne kawałki, a on po tym pół roku
wreszcie się na nią rzucił, sytuacja byłaby porównywalna. I tak, w takim
przypadku gwałt byłby sprowokowany czy wręcz spowodowany przez tę dziewczynę.

> Zbrodnia w afekcie jest czynnikiem łagodzącym wtedy, gdy ten afekt
> miał solidne podstawy, tu afekt był spowodowany marudzeniem,
> narzekaniem, płakaniem żony, a nie jej agresywnym postępowaniem,
> wyzywaniem męża, obrażaniem go, bo gdyby tak było, autorka by o
> tym napisała, zależało jej wszak na usprawiedliwieniu jego
> zachowania.

Póki co, autorka nie napisała słowem, że jej facet wykazywał jakiekolwiek formy
agresji. Nawet agresji słownej. Nie wspomniała nawet o tym, że się kłócą. Tylko
o tym, że on chce, żeby ona się zmieniła.

Z drugiej strony pisze, że dręczyła go przez pół roku, bo wiecznie narzeka.

Wciąż powtarzam, że nie chodzi mi o to, by faceta usprawiedliwić. Uważam, że sam
jest sobie winien. To, jak reagujemy na innych ludzi to sprawa nasza, a nie
innych ludzi. I szkoda mi go, bo ja na jego miejscu spuściłbym taką pijawkę
(znaną też pod nazwą wampira energetycznego) z wodą w kiblu i zażądał rozwodu z
jej wyłącznej winy. On zaś dał się sprowokować i przekroczył granicę, której
moim zdaniem przekraczać nie wolno.

Czy powinien ją przeprosić? Na pewno powinien przeprosić ją za to, że zrobił jej
krzywdę.

A że to była jej wina, że sama na to pracowicie zasłużyła, to inna sprawa.

> Czy on w ogóle docenił to, że dzięki jej kłamstwu i kryciu go, on
> nie trafił do więzienia i nie zalożono mu niebieskiej karty, na
> ktorą wyjątkowo zaslużył.

Już to widzę, jak poszedłby do więzienia. :D

[verdana]

Nie, ale uważan, że jeśli zastadnicza róznica między tym, czy facet
zleje żonę, bo jest niedopity, bo zupa była za słona, bo nos mu się
nie podoba, czy zleje żonę, bo zastał ją w łóżku z najbliższym
przyjacielem, albo po raz dziesięty powiedziała mu, gdy przyszedł z
pracy ze jego matka to q..., a on sam jest ofermą, na którego
patrzeć nie moze, bo nie stać ich na nowy samochód.
Tak naprawdę, to autorka nie pisze, czym byl spowodowany afekt.
Pisze, ze marudziła i płakała - nie pisze jednak, jakie byly
przyczyny marudzenia. Pewnie, ze jest możliwe, ze jest tylko ofiarą.
Ale wobec tego, ze pisze, ze znęcała sie psychicznie nad mężem -
jest taka możliwość, ze to nie tylko "syndrom ofiary", ale po prostu
zdaje sobie sprawę, ze byla jednak osobą agresywną. To naprawdę się
zdarza.

[sebalda]

Verdano,każdy człowiek na czymś się fiksuje. Ja, jako osoba, ktora ma od ponad
dwudziestu lat do czynienia z agresją w domu, wczuwam się w los krzywdzonych,
wpędzanych w poczucie winy kobiet, Krzysztof L. jako facet, który zafiksowany na
wymagającej i roszczeniowej żonie projektuje na każdą kobietę ten sam problem,
odczytujemy po swojemu niektore sygnały i informacje. Wiem, że wiele kobiet
wywodzi się z rodzin, w ktorych istnieje patriarchalny model rodziny, w ktorym
mężczyzna ma rządzić i tylko jego potrzeby i poglądy mają być jedynie sluszne,
gdzie kobieta ma chodzić jak w zegarku, a jeśli ośmieli się mieć uczucia czy
myśli niezgodne z tym modelem, należy się jej słuszna kara i te kobiety biorą na
siebie winę, w przypadku jakichkolwiek zgrzytów w rodzinie. To smutne,
niesprawiedliwe, straszne. I ja tak odczytuję ten wątek, bo w jakimś sensie żyję
w podobnym układzie, który dla Ciebie jest, na szczęscie, chyba tylko teorią.
Jestem może jakoś nieobiektywna, jak każdy, kto ma bagaż swoich ciężkich
doświadczeń, boli mnie to, boli mnie moja samoświadomość, która jest dużym
obciążeniem, to rzutuje też na mój przekaz wobec dorastającej córki, ale czasami
może lepiej być czujnym, uważnym, wspólczujący, niż krytycznie oceniającym
pobitą kobietę, która pisze, że jej się należało, że to jej wina, że mąż ją
skatował, nie przeprosił, że to ona go sprowokowała.
Cały czas mnie nurtuje, dlaczego autorka tak narzekała, marudziła, cały czas mam
wrażenie, że nie działo się to bez przyczyny, z drugiej strony zjawiska nazywane
baby blues lub depresja poporodowa nie są chyba wymysłem sfrustrowanych
feministek, czyż nie? Ale za to bić tak, że trzeba wykluczyć złamanie?

[verdana]

Ja to rozumiem. Ale problem w tym, ze własnych doswiadczeń nie
nalezy przekładac automatycznie na sytuację innej osoby. Ty masz do
czynienia z agresywnym mężęm, ale nie oznacza to, ze kazdy facet
zawsze jest agresywny, a kobieta zawsze jest tylko ofiarą. I w tym
wypadku za mało wiemy, aby wyrokować. Być moze kobieta jest
zastraszona ofiarą. Być może jednak ofiary są tu dwie. Jeśli to ten
drugi przypadek, to nie pomozemy autorce postu zdejmując z niej 100%
odpowiedzialnosci.

a tutaj poproszę

[demonsbaby]

w kontekście bzdur o których piszesz - konkretne orzecznictwo w sprawie
odstąpienia od wymierzania kary za użycie przemocy fizycznej.
Służę wiedzą, że przywilej ten dotyczy:
- obrony koniecznej;
- stanu wyższej konieczności.

Silnym wzburzeniem - nie jest wymierzenie jakiegokolwiek uderzenia, poza
powłokami cielesnym uznawanymi za dostępne do uderzeń interwencyjnych przez
uprawnione służby interwencyjne MSWiA - a działaniem spowodowanym stanem wyższej
konieczności w celu zaniechania powstania zagrożenia bezpieczeństwa powszechnego
oraz użycia siły w celu odparcia bezprawnego zamachu na własną nietykalność
cielesną oraz mienie podlegające ochronie, a także podporządkowanie się do
działań uprawnionych ustawowo służb MSWiA. I te są jedynymi poza art 52 KC,
kiedy wykluczenia następują.
Chyba pan nigdy nie miałeś do czynienia z środkami łagodzącymi wymiar kary, bo
odstąpień od jej wymierzania w stosunku do ludności cywilnej - NIE MA.

[verdana]

Tak, jeśli facet od pół roku słyszy, ze jest zerem, to w koncu moze
coś w nim peknąć. Jestem przekonana, ze gdyby przez pół roku facet
gnoił kobietę, to nie bylabyś skłonna go w żaden sposób
usprawiedliwiać.
Autorka pisze, ze płacze i narzeka, ale nie pisze na co narzeka... I
A bycie pełnym pokory może - oczywiscie - wynikać równie dobrze z
syndromu ofiary, ajk i z ogromnego poczucia winy.

[aryanna]

Analogicznie- posiadanie penisa nie determinuje nikogo do bycia przemocowcem,
panem i władcą.

[verdana]

Żona znęcała się psychicznie nad mężem, co sama przyznaje. Nie
sądzę, aby to sprowadzało sie do marudzenia.
Znęcanie się psychiczne nie jest dużo lepsze od fizycznegio, tylko
śladów nie widać.
Snujesz jakąż historię, której w poscie autorkii w ogóle nie ma.
Zaręczam Ci, ze nie wszystkie kobiety to niewinne, potulne ofiary -
niektóre potrafią doprowadzić i faceta i wlasne dzieci do załamania
nerwowego.
Ustawa - taka jaka jest - zwraca sie również przeciw dręczeniu
psychicznemu. Jeśli bylo ono rzeczywiste, to mąż mógłby sam zgłosić
sprawę na Niebieską Linię, tylko faceci boja się wysmiania. Albo
własnie takiego stereotypu, ze zawsze to oni są jedynymi
agresorami.

[ki_czort]

Może gdyby ta dziewczyna przez pół roku tańczyła kusząco przed tym samym
facetem, flirtując z nim i opowiadając mu sprośne kawałki, a on po tym pół roku
wreszcie się na nią rzucił, sytuacja byłaby porównywalna. I tak, w takim
przypadku gwałt byłby sprowokowany czy wręcz spowodowany przez tę dziewczynę.

- weź nie pie...Krzysiek.
Schemat, że myślący penisem niewinny jak jagnię facet jest prowokowany przez
rozpustną, lubieżną i złośliwą kobietę przerabia kultura od setek lat, i jeśli
jeszcze nie wiesz - jest to model silnie patriarchalny, zresztą stosuje się do
wszystkich silnie dyskryminowanych.

Młoda matka z dzieckiem w domu - przebiegła szczwana lisica co to płacze na
zawołanie, żeby męża pognębić, tak jak depresja poporodowa, którą oczywiście
symuluje, żeby dobić małżonka. Do roboty nie pójdzie w trzecim miesiącu żeby
chłopa odciążyć, bo niby mleko z cycków cieknie, ale gdyby nie była podłą suką,
która chce chłopa wykończyć, to by nie leciało, itd.

[krzysztof-lis]

> - weź nie pie...Krzysiek.
> Schemat, że myślący penisem niewinny jak jagnię facet jest
> prowokowany przez rozpustną, lubieżną i złośliwą kobietę przerabia
> kultura od setek lat, i jeśli jeszcze nie wiesz - jest to model
> silnie patriarchalny, zresztą stosuje się do wszystkich silnie
dyskryminowanych.

Zastanów się dobrze.

Jeśli zachowujesz się w sposób prowokujący kogoś do jakiegoś zachowania, nie
masz prawa wściekać się, że w końcu ten człowiek tak się zachowa.

Dręcząca porządnego faceta przez pół roku kobieta nie ma prawa mieć pretensji do
niego, że w końcu miarka się przebrała i nie wytrzymał.

Ani gwałt ani pobicie nigdy nie są usprawiedliwione. Bywają jednak przypadki,
gdy są po części zawinione przez ofiarę. Mam wrażenie, że tu tak właśnie jest.
Że wątkotwórczyni w dużej części jest winna tego, że jej mąż ją pobił.

Czy to powoduje, że miał prawo ją pobić? Nie. Absolutnie.

[a.nancy]

sebalda napisała:

> verdana napisała:
> > Mąż mógł wystąpic o rozwód, to byloby zrozumiałe.
>
> Mógł wnieść o rozwód, bo żona po porodzie narzekała i płakała?

jak się czuł taki biedny i maltretowany, to lepiej by zrobił występując o
rozwód, niż przechodząc do rękoczynów

[kol.3]

Przez ostatnich kilka miesiecy dreczylam
> mojego meza psychicznie.Jest dobrym czlowiekiem,pomaga mi w opiece
> nad naszym kilkumiesiecznym dzieckiem. Po kolejnym moim ataku
placzu
> i narzekania (a narzekam wiecznie)on nie wytrzymal i...pobil mnie.

A można wiedzieć dlaczego męża świadomie dręczyłaś, skoro jest
dobrym człowiekiem i Ci pomaga? Jak widać robiłaś to
świadomie, można wiedzieć w jakim celu?
Nie usprawiedliwiam pobicia.
Powinnaś udać się do psychiatry bo być może cierpisz na depresję
poporodową i należy podjąć leczenie.

[sebalda]

Płacz bardzo rzadko jest udawany, wiem o tym jak mało kto. Z racji wieku i zmian
hormonalnych zachodzących w moim organizmie miewam straszne huśtawki nastrojów.
Przychodzą takie dni, że chodzę i płaczę, trochę mam powody, ale głównie dzieje
się tak z powodów fizjologicznych. Takiego płaczu, choć się go bardzo wstydzę i
wiele bym zrobila, żeby nie płakać, nie da się żadną miarą powstrzymać. Moja
córka choć okres dojrzewania ma za sobą (od niedawna) też często płacze, może to
jeszcze hormony, może taka konstrukcja psychiczna. Widzę nie raz jak z tego
powodu cierpi, bo nie chce płakać, nie chce budzić litości, a mimo to nie jest w
stanie opanować łez. Huśtawka nastrojów w okresach zachwiania gospodarki
hormonalnej nie jest wymysłem rozwydrzonych bab, ale jest zjawiskiem
udowodnionym naukowo. Młoda matka niemal zawsze jest rozchwiana emocjonalnie,
nie znam żadnej, ktora by nie chodziła i nie popłakiwała po kątach, nawet
najsilniejszym laskom to się zdarza, mam na to przykłady. Tylko skrajny egoista
i buc nie jest w stanie tego zrozumieć, a już na pewno nie ma prawa ją z tego
powodu potępiać. Facet lekko przeziębiony często jest gorszy od malego dziecka
i trzeba koło niego skakać na paluszkach, a co dopiero taka rewolucja w życiu i
zdrowiu, jakim jest urodzenie dziecka. Jego trzeba zawsze rozumieć, on wraca do
domu po pracy zmęczony, a ona zamiast z uśmiechem podać gorący obiad, wita go
łzami i narzekaniem, normalnie, nic tylko takiej przywalić, jak ona może tak mu
robić, skoro on tak ciężko pracuje na darmozjada.
Nie rozumiem, dlaczego prawie nikt tutaj nie widzi oczywistości. Gdyby
dziewczyna faktycznie należała do kobiet celowo dokuczających mężczyźnie, czy
wzięłaby na siebie jego potworny postępek? Jak ktoś z Was może się łudzić, że to
jest dobry człowiek? Dobry człowiek katuje płaczącą kobietę?
Szkoda, że autorka więcej nie pisze. Tak bym chciała wiedzieć, dlaczego
narzekała, na czym jeszcze polegalo jej znęcanie się psychiczne nad "dobrym"
mężem i dlaczego to robiła. Może marzyła po cichu, że wreszcie on ją zbije? Może
jest masochistką?
Kobieta zgwałcona nigdy nie jest współwinna, kobieta ciężko pobita też nie.
Jedyne, co mogę z największym trudem przyznać, że znęcająca się psychicznie z
premedytacją osoba może kiedyś doczekać się gwałtownej reakcji ze strony
udręczonego, ale tą reakcją w ostateczności może (choć nie powinno) być jedno
uderzenie w skrajnej rozpaczy i bezsilności, a nie pobicie. Pobicie słabszej,
bezbronnej szczególnie nie.

[krzysztof-lis]

> nie znam żadnej [młodej matki], ktora by nie chodziła i nie
> popłakiwała po kątach, (...) Tylko skrajny egoista i buc nie jest
> w stanie tego zrozumieć, a już na pewno nie ma prawa ją z tego
> powodu potępiać.

Czym innym jest matka popłakująca po kątach, czym innym matka, która sama pisze,
że przez kilka miesięcy dręczyła męża psychicznie.

> Kobieta zgwałcona nigdy nie jest współwinna, kobieta ciężko pobita
> też nie.

Ależ zrozum, że ofiara ZAWSZE jest współwinna. Nie twierdzę, że RÓWNO winna, jak
sprawca, ale ZAWSZE agresja jest efektem decyzji i akcji po obydwu stronach.

[sebalda]

"ale ZAWSZE agresja jest efektem decyzji i akcji po obydwu stronach"

Czy Ty masz świadomość, jak bardzo się kompromitujesz taką opinią?
Rozumiem, że małe dziecko, ktore jest hałaśliwe, włazi ojcu na kolana, gdy ten
akurat chce poczytać gazetę, też podjęło decyzję i akcję po drugiej stronie, że
może dostać lanie pasem? Gwałt jest formą agresji, zatem, jak napisałeś, ZAWSZE
zgwałcona jest wspólodpowiedzialna, nawet jak stała na przystanku, czekała na
autobus, podjechał samochód, wypadł z niego bandzior, siłą zawlókł ją do wozu,
wywiózł do lasu, brutalnie zgwałcił i porzucił? Jaki akt agresji jeszcze jesteś
w stanie uznać za dopuszczalny, gdy ktoś jest sprowokowany?
Załóżmy taki scenariusz: kobieta jest latami dręczona przez męża, obrażana,
poniżana, wyzywana. Potem mąż robi to samo z dziećmi, mimo że go błagała, żeby
się na nich nie wyżywał. Któregoś dnia nie wytrzymuje i wbija mu nóż po rękojeść
w aortę, zabija go. Według Twojej definicji, sam się prosił, czy taka kobieta
powinna zostać całkowicie uniewinniona? Miała prawo zabić? Wszak on się nad nią
i nad dziećmi znęcał psychicznie od wielu, wielu lat. A może on mial prawo się
nad nią znęcać, bo ona była pasożytem, urodziła kilkoro dzieci i czasami
zdarzyło jej się narzekać na przepracowanie i zmęczenie, a dwa razy nie zdążyła
mu ugotować obiadu, bo była z dziećmi u lekarza.
To niej jest prawda, że w związku zawsze winne są obie strony, jest wiele osób
uzależnionych od konieczności wyładowania gniewu, a w domu mogą to robić
bezkarnie, wtedy ofiara tej agresji, choćby była najlepszą z najlepszych,
najbardziej kochającą i uległą, i tak nie uchroni się przed wybuchami gniewu
oprawcy, jak się chce uderzyć, kij zawsze się znajdzie. Czy plakaty: Bo zupa
była za słona są wymysłem idioty? Pewnie sfrustrowanej feministki.

[krzysztof-lis]

> Czy Ty masz świadomość, jak bardzo się kompromitujesz taką opinią?

W Twoich oczach, być może.

> Rozumiem, że małe dziecko, ktore jest hałaśliwe, włazi ojcu na
> kolana, gdy ten akurat chce poczytać gazetę, też podjęło decyzję
> i akcję po drugiej stronie, że może dostać lanie pasem?

Przepraszam, sądziłem, że rozmawiamy o ludziach, którzy są w pełni świadomi
możliwych skutków swoich czynów. W skrócie

[verdana]

Nie, ktoś kto idzie ulicą i zostaje napadnięty absolutnie nie jest
współwinny. Ktoś, komu włamano się do domu i dano po głowie nie jest
współwinny. Żona, gdy mąż dostanie ataku szału, bo obiad był za
słony - nie jest współwinna. To jakiś absurd.
Natomiast bywają sytuacje, gdy ofiara nie jest bez winy. Zazwyczaj
wtedy, gdy pobicie nie jest pobiciem bez powodu, zostało
sprowokowane agresywnym zachowaniem i to nie jednorazowym. Podobnie
Dziewczyna, ktora ubiera się wyzywająco nie jest współwinna
gwałtowi, ale jeśli swiadomie prowokowała faceta, prowadziła grę
wstepna, deklarowała, ze jest chętna - i zostanie zgwałcona - to
także nie można mówic, ze jest bez winy. W obu wypadkach gwałt czy
pobicie są zdecydowanie przestępstwem, ale istnieją okoliczności
łagodzące, które uwzględnia nawet oficjalne prawodawstwo.

[verdana]

Cóż, nie popłakiwałam po kątach. Sebaldo, chyba za bardzo uogólniasz
swoje doświadczenia na wszystkich.
Poza tym, czy mloda matka nazwie popłakiwanie znęcaniem się
psychicznym?
Mam wrażenie, ze uwazasz wszystkich bez wyjątku facetów za świnie,
znacznie mniej warty gatunek od kobiet i nie widzisz, że miałas
pecha spotykać raczej nieudane egzemplarze.
Cóż raz w życiu bylam świadkiem, gdy mój przyjaciel o mało nie
uderzył zony - poszło o to, ze nie podała parówek w sosie
pomidorowym, tylko z wody. Nie uderzył. I wiesz co? To on miał
rację. Potem, niemal z płaczem, opowiadał mi, ze uwielbia takie
parówki, od paru lat prosi o nie żonę (owszem, uprzedzam Twoje
pytanie, sam też gotował), i ze nigdy, nigdy ich nie robi. Przecież
je mu nie chodzilo o sos, tylko o to, ze żona ma go w d.., ze w
ogóle o nim nie mysli, ze jej nie zależy. Ty zobaczyłabys tylko
wściekłość faceta, któremu kobieta ugotowała niewłasciwe danie.
To co piszesz, jest oczywiscie mozliwe, nawet prawdopodobne - nie
mowię nie. Ale mozliwe jest także, czego w ogóle nie przyjmujesz do
wiadomosci, ze dziewczyna faktycznie doprowadziła faceta do takiego
stanu, że oberwała. Cóż, takie wypadki się zdarzają.
Nie wiemy, czy to bylo systematyczne pobicie, czy jedno uderzenie z
fatalnym skutkiem.

[marianka_marianka]

verdana napisała:
Poza tym, czy mloda matka nazwie popłakiwanie znęcaniem się psychicznym?



Ta kobieta w swoich postach przeprasza za to, że żyje. Wstydzi się, kaja za wymyślone winy. Tak- myślę, że swoją depresję czy baby blues mogła uznać we własnym sumieniu za "znęcaniem się" nad mężem.

[verdana]

Post jest dokładnie jeden i niewiele z niego wynika. Nie wykluczam,
ze to syndrom ofiary. Nie wykluczam także, ze po prostu wie,
dlaczego mąż się tak wściekł i co go do tego doprowadziło -stąd
poczucie winy.

[krzysztof-lis]

> Ta kobieta w swoich postach przeprasza za to, że żyje. Wstydzi się,
> kaja za wymyślone winy.

To już Twoja projekcja, a nie fakty.

[marianka_marianka]

Być może, ale Ty też nie znasz faktów, więc Twoje widzenie rzeczywistości też można podważyć.

[krzysztof-lis]

> Być może, ale Ty też nie znasz faktów, więc Twoje widzenie
> rzeczywistości też można podważyć.

Naturalnie.
Można podważyć moje stwierdzenie, że napisane "dręczyłam męża" oznacza
"dręczyłam męża".
Z drugiej strony interpretacja taka, że "dręczyłam męża" tak naprawdę oznacza
"popłakiwałam sobie po kątach, a to może rozdrażniło mojego wrednego
męża-przemocowca" jest uzasadnione.

Naturalnie...

[sebalda]

"ale ZAWSZE agresja jest efektem decyzji i akcji po obydwu stronach"
Krzysztof napisał ZAWSZE wielkimi literami, z tego wynika, że chciał to
podkreślić. To niedorzeczne uważać, że zawsze ofiara jest współwinna i na to
dałam przykłady. Gdyby napisał CZĘSTO mogłabym to od biedy próbować zrozumieć.
Myślę, że trudno byłoby zrobić takie badania socjologiczne, ale stawiam na to,
że jednak częściej ofiara nie jest współwinna agresji.
Przyznałam się wcześniej do tego, że nie jestem obiektywna, ale nie tylko ja
odczytalam tak wypowiedź autorki wątku, jak odczytalam.
Nie napisałam, że wszystkie kobiety chodzą po kątach i popłakują, ale że nie
znam żadnej, ktora by tego nie przechodziła, a to robi różnicę.
Verdano, nie uważam wszystkich bez wyjątku facetów za świnie, a na dowód mogę
przytoczyć co najmniej dwa wątki, w ktorych broniłam mężczyzn, narażając się tym
samym na krytyczne opinie piszących tu pań. Jeden byl o mężu, ktorego zauroczyła
koleżanka z pracy i o mało nie poszedł z nią do kina, za co został okrzyknięty
strasznym zdrajcą, a drugi o mężczyźnie, ktory nie chciał godzić się na wyzwiska
ze strony żony pod adresem swojej matki. Starałam się zrozumieć i jakoś
usprawiedliwić obu tych mężczyzn, mimo sprzeciwów i ataków, nie zmieniłam
zdania. Zatem Verdano, Twoja ocena mojej postawy wobec mężczyzn jest nie tylko
niesprawiedliwa, ale też bezpodstawna.
Autorka usprawiedliwia i tlumaczy męża, ale nie napisała, że ją uderzył, tylko
pobił, nie wydaje mi się, żeby w takim kontekście użyła nieprecyzyjnego
sformułowania.

[verdana]

Toteż absolutnie nic nie usprawiedliwia pobicia. I co do tego nie ma
dwóch zdań.
Sama mam podobnie, tzn. sa sytuacje, które tak jednoznacznie kojarza
mi sie z domowymi, ze mam trudnosci w ocenianiu ich (dotyczą głównie
dzieci słabo sie uczących bez konkretnego powodu, więc to trochę
inna branża). Dopiero po pewnym czasie zdałam sobie sprawę, ze ich
problemy moga być zupełnie inne, niz problem moich dzieci.
U Ciebie takim tematem jest przemoc w rodzinie.

[kochamkotyijuz]

Ting shuo(mowi sie),ze jak raz uderzyl to juz bedzie lal na dobre i
trzeba zwiewac.
Ja w to wierze.Nie wazne czyja wina.Cos peklo, cos sie wydarzylo i
od tego momentu nigdy nie bedie jak przedtem.
Nawet jesli autorka jest winna to poprawic sie moze w nastpnym
zwiazku...ten juz zawsze bedzie mial skaze....

[sebalda]

Verdano, w jednym z postów napisałaś: "Tak, jeśli facet od pół roku słyszy, ze
jest zerem, to w koncu moze coś w nim peknąć". Dlaczegp tak napisałaś? Autorka
pisze, że wiecznie narzekała, nie ma tam słowa o narzekaniu na męża (wręcz
przeciwnie, pisze, że mąż jest dobrym człowiekiem, o zgrozo), a juz tym bardziej
o tym, że nazywa go zerem. Ja tę historię odczytałam po swojemu, jako wypowiedź
kobiety zaszczutej, ofiary kultury patriarchalnej, ale to mój odbiór, mam
wrażenie wcale nie tak bardzo naciągnięty, Ty natomiast dokonałaś tym zdaniem
wręcz nadużycia. Skąd taki wniosek?
Opisałaś historię swojego przyjaciela i parówek. Rozumiem, że znasz od podszewki
jego małżeństwo i znasz wszystkie powody, dla których żona nie chciała mu nigdy
podać parówek tak jak on chciał. Nasz drogi Krzyś, ktory twierdzi, że ofiara
ZAWSZE jest współwinna, powinien tu napisać, że pewnie facet zasłużył na to,
żeby tych parówek nie dostać, tak jak lubi. Masz absolutną pewność, że w tym
małżeństwie kobieta bez powodu tak postępuje? Być może tak jest, a być może
znasz tylko jedną stronę sytuacji. Wszyscy mamy swoje parówki, ale nie wszyscy z
tego powodu rzucamy się do rękoczynów;)

> Nawet jesli autorka jest winna to poprawic sie moze w nastpnym
> zwiazku...ten juz zawsze bedzie mial skaze....
Dlaczego rozważamy tutaj winę tej kobiety? Nie można być winnym ciężkiego
pobicia. Można być złą, wredną, toksyczną osobą, ale nadal nie można być winnym
pobicia. Jest tyle innych sposobów rozwiązania konfliktu, z odejściem od takiej
osoby włącznie. Ale ciężkiego pobicia nic nie usprawiedliwia. Nic nie
usprawiedliwia, z czym tutaj się wszyscy zgadzają, jest równoznaczne z tym, że
żadne działania żadnej osoby nie mają prawda do tego pobicia prowadzić. Czyż nie?
Nie mogę znaleźć zrozumienia dla ciężkiego pobicia, nawet gdyby ta kobieta była
najbardziej wkurzającą żoną na świecie, sorry.
Jeśli piszemy, że facet mial prawo się zdenerwować, bo żona była nieznośna,
dajemy tym jednak w pewnym sensie przyzwolenie na takie działania. I to właśnie
niektorzy tutaj robią, pisząc, że być może ona go do tego doprowadziła, jest
współwinna.

[verdana]

Nie ma tam słowa o niczym - nie wiemy na co narzekała. Po prostu nie
mamy pojecia. Natomiast użyla słów "dręczyłam psychicznie", co moze
jednak o czymś świadczyć. Moim zdaniem ofiara napisałaby "zatruwałam
mu życie swoimi narzekaniami", "zanudzałam", "unieszczęśliwiałam" -
ale to "dreczyłam" wskazwywałoby na coś więcej, niz po prostu
narzekanie zmęczonej kobiety. Chociaż nie mowię oczywiscie, ze to
niemożliwe - mowię, ze obie wersje są prawdopodobne.
Tak, znam to małżeństwo i znam faceta. To wyjątkowo, niespotykanie
dobry człowiek. Byłam zaprzyjaźniona z jego żoną i naprawde -
czasem rzeczywiście miałam wrażenie, ze potrzeby tego faceta po
prostu były na ostatnim miejscu. Małżęństwo zresztą też ma całkiem
dobre, mimo tej jednej sceny, a moze i dzieki niej? moze czasem
trzeba wstrżsu, aby zrozumieć, ze trzeba cos zmienić? Tyle, ze mój
przyjaciel NIE uderzył jednak żony.
W wypadku omawianego tu małżęństwa jestem zdania, ze jest ono
skonczone. Pobicia nie usprawiedliwia nic, oprócz obrony własnej -
nie przed słowami, tylko siłą. I zgadzam się, żektoś, kto raz pobił,
moze pobić po raz kolejny. Piszę, ze facet miał prawo (byc może
oczywiście) się zdenerwować, albo i znienawidzić zonę. Wówczas mógł
zrobić awanturę, iść do doradcy rodzinnego, a nawet złożyć o rozwód.
Bić nie miał prawa.

[sebalda]

Mnie właśnie to obarczanie żony wspólną winą i odpowiedzialnością za to, że
została pobita, tak tutaj denerwuje. Cieszę się, że się nareszcie zrozumiałyśmy:)
Wiesz Verdano oczywiście, że wyjątkowo, niespotykanie dobry człowiek, nie zawsze
jest wyjątkowo, niespotykanie dobrym mężem? Chyba że znasz go od dziecka,
mieszkałaś dłuższy czas z nim i jego żoną pod jednym dachem i widzialaś ich w
różnych sytuacjach życiowych, ale i wtedy nie możesz w 100% twierdzić, że ten
dobry człowiek jest idealnym mężem. Ja jestem osobą powszechnie lubianą, a mój
mąż nie może ze mną wytrzymać i regularnie, co dwa tygodnie się ze mną rozwodzi
od wielu już lat;)Pozory mylą.

[verdana]

Cóż, jeśli ktos maltretuje psychicznie, to nie jest to
żadne "obarczanie winą" - to jest po prostu prowokowanie takich
zachowań. Nie bez powodu istnieje w KK coś takiego jak "zbrodnia w
afekcie".
Po raz już chyna - nasty piszę, ze nie mam pojecia, co to za
człowiek, podobnie jak Ty nie masz pojęcia, czy żona jest bez skazy.
Obie wiemy tylko to, co napisała autorka. W zyciu nie pisałam o
idealnym mężu, ale Ty robisz z kobiety, o której nic nie wiesz,
jedynie krzywdzoną od dłuższego czasu ofiarę - mimo, ze sama się za
taka nie uważa.
Poza tym nie bardzo rozumiem Twoją sytuację - masz męża, ktory jest
agresywny, chce się rozwieść - co Cie przy nim trzyma? Dalczego sama
wybierasz rolę ofiary?

[santo_inc]

> Ale ciężkiego pobicia nic nie usprawiedliwia.

Pragnę zwrócić uwagę jak i ktoś już wcześniej, że tak naprawdę nie wiemy, jakie
to było pobicie. Wiemy tylko, że było to pobicie i wiemy, że było podejrzenie
złamania.

[sebalda]

santo_inc napisał:

> Pragnę zwrócić uwagę jak i ktoś już wcześniej, że tak naprawdę nie wiemy, jakie
> to było pobicie. Wiemy tylko, że było to pobicie i wiemy, że było podejrzenie
> złamania.
Jakie pobicie jest według Ciebie dopuszczalne? Pobicie z podejrzeniem zlamania
najwyraźniej nie robi na Tobie wrażenia. Może silny krwotok i złamana podstawa
czaszki dopiero uprawomocniłaby potępienie dla pobicia, samo podejrzenie
złamania to jednak za malo, żeby sprawcę potępić, tak?

[santo_inc]

> Jakie pobicie jest według Ciebie dopuszczalne?

Żadne.

Żadne nie jest też usprawiedliwione.

[foczkaka]

Bić absolutnie nie wolno. I to co zrobił pan mąż jest karygodne.
Ale nie rozumiem jak możecie wszyscy ferować na niego wyroki, nie znając
sytuacji. Nie wiemy czy pani była zwyczajnie nieszczesliwa i po babsku
narzekała, a facet to agresor i znalazł wreszcie okazje zeby ja pobic. A moze
ona faktycznie go dręczyła (jak sama napisała) a facet nie wytrzymał, cos w nim
pękło i ja udeżył. Owszem nie wolno mu i powinien zapanowac nad sobą, ale to ze
nie zapanował jeszcze nie robi z niego potwora.
Nie mamy waznych informacji:
1. jak wygladało to dręczenie męża przez autorkę? Co mówiła, jak i dlaczego?
2. jak wyglądało pobicie? Facet bił bez opamiętania, czy zamachnął się ręka raz
tylko nieszczęśliwie skutki były poważniejsze.
3. Jak wygladały ich relacje wcześniej, dlaczego i na co autorka tak narzekala,
dlaczego z mezem oddalili sie od siebie itd.

I jeszcze raz powtórzę: bić nie wolno, koniec kropka. Ale nie wszystko jest
czarne lub białe. Jak możecie wszystko tak łatwo osądzać.

i jeszcze jedno

[foczkaka]

agresja słowna to tez agresja i nie powinna mieć miejsca. W sumie nie dziwię się
jeśli agresja słowna rodzi fizyczną.

[sebalda]

foczkaka napisała:

> agresja słowna to tez agresja i nie powinna mieć miejsca. W sumie nie dziwię si
> ę
> jeśli agresja słowna rodzi fizyczną.

Od ponad 20 lat jestem ofiarą agresji słownej, która bynajmniej nie polega tylko
na narzekaniu i marudzeniu, rozumiem, że jak napiszę tutaj, że w odpowiedzi na
agresję słowną coś we mnie pękło i trzymaną akurat butelkę rozbiłam na głowie
męża, doprowadzając go tym do trwałego kalectwa, to też byłabym
usprawiedliwiona, napisałabyś, że mi się nie dziwisz?
Ale załóżmy, że bym to zrobiła. Mimo wszystko miałabym straszne wyrzuty
sumienia, przepraszałabym, starała się to jakoś załagodzić, a nie kazała się w
tym momencie kajać krwawiącemu mężowi i zmieniać się.
Jak dziewczyna pisze, że dręczyła męża psychicznie (potem uściśla, że
narzekaniem) to tyle osób trzyma się tego kurczowo, jak napisała pobił, to te
same osoby piszą, że może jednak nie pobił, a jedynie uderzył.
Gdyby była taka wyrachowana i podła, czy powiedzialaby w szpitalu, że spadła ze
schodów? Tak robi toksyczna żona? Litości. Informacji mamy mało, ale ton
przepraszająco-potulny jest wystarczająco jasny jak dla mnie. Zła kobieta, mając
taki atut w ręce, nigdy by nie powiedziała, że to jej wina, że ona sprowokowała.
Każda bita kobieta żyjąca w strachu przed mężem mówi w szpitalu, że wpadła na
drzwi albo się poślizgnęła, albo spadła ze schodów. No kurcze, mało takich
historii?

[foczkaka]

Masz rację, jest wiele takich historii i dlatego czesto niesprawiedliwie
wszystkie inne też oceniamy przez ten pryzmat.

Gdybyś rozbiła butelkę na głowie męża - jego agresja Cię nie usprawiedliwia, ale
owszem tłumaczy. Zobowiązani jestesmy moralnie by nad sobą panowac, by nie
odpowiadać złem za zło. I ja nie mowie ze to rozbicie butelki nie jest złe. Ale
jednak nie jest to ten sam kaliber, co pobicie ot tak całkowicie niewinnej
osoby. Są to okoliczności łagodzące.

[santo_inc]

> to też byłabym usprawiedliwiona, napisałabyś, że mi się nie dziwisz?

Ja bym się nie zdziwił.

> Gdyby była taka wyrachowana i podła, czy powiedzialaby w szpitalu,
> że spadła ze schodów? Tak robi toksyczna żona? Litości.

Tak robi żona, której zależy na tym, by nie stracić męża. Z jakich przyczyn -
nie wiemy. Raczej nie z chęci posiadania kogoś, kogo można gnoić. Może z
przyczyn finansowych?

[verdana]

Brutalnie?
Uwazam, ze jeśli ktos od 20 lat znosi agresję słowna, to nie
powinien się skarżyć. Wybrał zycie z facetem agresywnym, widocznie
woli agresywnego mężą niż żadnego. Kompletnie nie rozumiem biadania -
widocznie wolisz być z agresywnym facetem, niż bez niego, więc w
pewnym sensie tę agresję akceptujesz. Jeśli zaś wzbiera w Tobie
przez 20 lat złóść taka, ze mogłabyś pobić męża, to trzeba się
rozwieść, a nie walić butelką.
Co innego, gdy to trwa krótko i moze się wydawać, ze jest
przejściowe, przejdzie.

[sebalda]

Verdano, przez te dwadzieścia lat byłam trochę tak jak autorka wątku. To znaczy
brałam na siebie część winy. Mąż i obiegowe opinie jednoznacznie mówią, że w
związku zawsze winne są obie strony. Właśnie przez takie obiegowe opinie,
mądrości życiowe, uznałam, że widocznie ja też nie jestem święta, że faktycznie
go prowokuje, bo przecież jest taki dbający, uczciwy, oddany rodzinie, no i w
przerwach między atakami zapewnia mnie o swojej miłości. Jak móglby bez powodu
chcieć mnie poniżać i niszczyć? Tylko od czasu do czasu, z reguły w weekendy,
święta tudzież wspólne wakacje, nagle z oddanego męza zamienia się w wulkan
złości i pretensji, z mniej lub bardziej ważnego powodu, częściej mniej. Problem
urósł w momencie, gdy odbijało sie to na dzieciach, a ja tego juz zaakceprować
nie mogłam, musiałam czasami ich bronić i to dopiero wyzwalało bunt mojego męża,
że nie stoję po jego stronie, że nie tworzymy jednego frontu. Mnie też to
bolało, bo oczywiście jestem zwolenniczką tezy, że rodzice powinni byc
konsekwentni, że dzieciom nie należy robić wody z mózgu, że powinny mieć oparcie
w stabilnym ukladzie. Zatem znowu zachodziłam w głowę, czy może to nie ja
przesadzam, czy nie jestem przewrażliwiona, za bardzo się wtrącam w jego metody
wychowawcze. Z drugiej strony, jeśli ojciec krzyczy na dziecko, ono próbuje sie
wytłumaczyć, a on krzyczy jeszcze bardziej i każde słowo uważa za pyskowanie
(choć zaręczam, że dzieci sparaliżowane nieraz strachem ostatnią rzeczą, jaka by
zrobiły, to pyskowały)to chyba jednak coś jest nie tak. Mając wybór między
niezasadnymi często oskarżeniami męża, a solidarnością z niesprawiedliwie lub
zbyt surowo ocenionym dzieckiem, stałam za tym drugim. Teraz wiem, że robiłam
dobrze, bo dzieci mając wsparcie w przynajmniej jednym z rodziców, może nie
poniosły takich strat psychicznych, jakie mogłyby ponieść, gdyby rodzice
solidarnie byliby surowi, krytyczni, wymagający, władczy. Poznałam wiele osób
tak wychowanych, ze strasznym poczuciem krzywdy i ogromnym żalem do matki, że
ich nie obroniła przed ojcem tyranem. Dopiero niedawno się w tym utwierdziłam,
dopiero niedawno zaczęłam czytać historie kobiet, ktore mają bardzo podobnie w
związku, przekonałam się, że to nie jest po części moja wina, ale że mam do
czynienia z osobą sfrustrowaną, pełną gniewu, ktory musi od czasu do czasu
znaleźć ujście. Ja zawsze jestem pełna dobrych chęci, wszystko staram się brać
za dobrą monetę, no i jestem bardzo naiwna i ufna, wciąż łudziłam się, że kiedyś
do mojego męża dotrze, że ja chcę dobrze, ciągle mu tłumaczylam swoje dobre
intencje, które on za każdym razem przeinaczał. To niezwykle kalsyczne schematy
postępowania osób takich jak mój maż. Ale skąd ja wcześniej mogłam wiedzieć, że
tak jest? Wciąż brałam na siebie część winy. A do tego dochodził święty węzeł
małżeński, który dla mnie coś znaczył, a właściwie znaczył bardzo wiele.
Dlatego tak reaguję na kobiety, które mówią: to ja go sprowokowałam. Trzeba temu
powiedzieć kategorycznie: NIE. Ofiara przemocy najczęściej nie jest jej winna,
jest ofiarą, nieświadomą, pełną dobrych chęci, które się wrzuca w błoto piekła
pragnącego za wszelką cenę dominować partnera. Taki lajf.
Czytałaś świadectwo zdradzonej i porzuconej brutalnie z trójka dzieci żony na
forum Wychowanie w wierze? Co o tym sądzisz?

[p_wolf]

A moze
> ona faktycznie go dręczyła (jak sama napisała) a facet nie wytrzymał, cos w nim
> pękło i ja udeżył. Owszem nie wolno mu i powinien zapanowac nad sobą, ale to ze
> nie zapanował jeszcze nie robi z niego potwora.

Żadne dręczenie psychiczne nie tłumaczy pobicia. Żadna krótka kiecka nie
tłumaczy zgwałcenia. Żaden ultra-denerwujący płacz niemowlęcia nie tłumaczy jego
skatowania.

Są takie kategorie zachowań, których nie tłumaczą okoliczności, są granice
których zdrowy, zwyczajnie przyzwoity człowiek nie przekracza. Koniec, kropka.

[foczkaka]

> Żadne dręczenie psychiczne nie tłumaczy pobicia.

No właśnie, to nie to samo co inne podane przez Ciebie przykłady. Dręczeniem
psychicznym mozna człowieka zgnębić, upodlić, odebrać mu nadzieję i wszelką
życiową energię, mozna tak człowieka zniszczyć. Nie mówię o tym konkretnym
przypadku autorki wątku, bo nikt z nas nie wie jak wyglądała sytuacja.
Nie twierdze tez że jedno zło usprawiedliwia drugie. Ale jednak tłumaczy skąd
się wzięło.

Wyobrażam sobie sytuacje kiedy człowiek zwykle nieagresywny, który nie
rozwiązuje spraw siłą, jest dręczony psychicznie, gnębiony, poniżany i wreszcie
nie wytrzymuje i reaguje agresją fizyczną. Owszem nie powinien, owszem człowiek
powinien móc sie powstrzymać, ale nikt z nas nie jest idealny, niewielu jest
bohaterów.

[sanciasancia]

Czy ktoś mógłby mi wytłumaczyć, jak płacz może być agresją psychiczną?
Wyjątkowo nieprzyjemne zachowanie rozumiem, ale płacz?

[foczkaka]

Autorka sama napisała ze dręczyła męża psychicznie. Nie znam jej sytuacji, wiec
nie mówie o niej konkretnie. Ale dręczenie to duża zecz, to nie takie sobie
ględzenie i marudzenie.

[sanciasancia]

Autorka napisała:
"Przez ostatnich kilka miesiecy dreczylam
mojego meza psychicznie.Jest dobrym czlowiekiem,pomaga mi w opiece
nad naszym kilkumiesiecznym dzieckiem. Po kolejnym moim ataku placzu
i narzekania (a narzekam wiecznie)on nie wytrzymal i...pobil mnie. "
i
"On chce abym sie zmienila i nie narzekala na wszystko.Ja
czuje,ze to moja wina i dlatego ukrylam ten fakt.Czuje
pustke,nienawidzimy sie wzajemnie..a w domu male dziecko..Nie chce
rozwodu bo...to moja wina,ja go sprowokowalam."
Ergo, dręczyła psychicznie płaczem i narzekaniem.

Ponawiam pytanie:
"Jakie muszą być spełnione warunki, żeby płacz był przemocą psychiczną?"

I jak już przy tym jesteśmy, bardzo poproszę o wytłumaczenie, jak uporczywe
odmawianie przygotowania mężowi parówek w sosie pomidorowym może rozjuszyć
normalnego mężczyznę tak, że chce pobić żonę? Verdano, rozumiem, że po
obejrzeniu tej sytuacji poradziłaś przyjacielowi szybkie udanie się do terapeuty?

Nie mam kompleksu ofiary. Nie tkwię w nieudanym małżeństwie. Nie pochodzę z
patologicznej rodziny. Dla mnie wypowiedź autorki wątku jasno świadczy o tym, że
jeżeli jakakolwiek przemoc zachodzi, to ze strony męża, a zupa jest ostro
przesolona. A nawet najbardziej upierdliwej żony się nie bije. I tyle.

Droga 5zzz, nie rób więcej tego błędu, i nie mów nikomu, że spadłaś ze schodów,
gdy faktycznie zostałaś pobita przez męża. Zrób obdukcję, zgłoś sprawę policji i
zadbaj o orzeczenie o winie męża przy rozwodzie. Jeżeli nie chcesz zrobić tego
dla siebie, zrób to dla dziecka.

[premeda]

Sanciasancia oczekujesz tak jak Sebalda, żeby facet zrozumiał
kobietę w sytuacji, gdy została młodą matką i nie radzi sobie.
Tylko, że w takiej sytuacji nawet inne kobiety odmawiają zrozumienia
i to takie które ten etap mają za sobą. Nie wiem ale (teoretycznie
jak na razie) jakby mój chłop przyszedł do mojej mamy, z tym, że
popłakuje po kątach i marudzę to usłyszałby, że odwaliło mi i nie
mam poważniejszych zmartwień (no coś w ten deseń). Niezrozumienie
powoduje frustrację. To po pierwsze. Po drugie, nie wiemy nic jak
było faktycznie, jak to marudzenie wyglądało, a brnąc głębiej w
teorie spiskowe również można podejrzewać autorkę, że skoro
osiągnęła co chciała czyli ślub i dziecko, poczuła się na tyle mocno
w związku, że zaczęła ustawiać męża itd. To zaznaczam jeszcze raz
teoria spiskowa ale połowa wypowiedzi w wątku, takie teorie
projektuje, raz w jedną raz w drugą stronę. Autorka się nie odzywa,
a mogłaby parę rzeczy dopowiedzieć. Skupiając się na tym co napisała
można jej jedynie doradzić, żeby przeanalizowała swoje i męża
zachowanie, i tak w ogóle cały związek, i podjeła decyzję czy mają
szansę na dogadanie się ewentualnie terapię, czy może trzeba podjąć
kroki, żeby się rozstać. Ja tak intuicyjnie oceniając ten post nie
odsądzałabym faceta od czci i wiary.

[sanciasancia]

> Sanciasancia oczekujesz tak jak Sebalda, żeby facet zrozumiał
> kobietę w sytuacji, gdy została młodą matką i nie radzi sobie.
Ja oczekuję, że normalny mężczyzna nie pobije kogoś, kto płacze i narzeka. To
wcale nie jest sprawa rozumienia czegokolwiek czy kogokolwiek.
>Po drugie, nie wiemy nic jak
> było faktycznie, jak to marudzenie wyglądało, a brnąc głębiej w
> teorie spiskowe również można podejrzewać autorkę, że skoro
> osiągnęła co chciała czyli ślub i dziecko, poczuła się na tyle mocno
> w związku, że zaczęła ustawiać męża itd.
I to uważasz za odpowiedni powód do pobicia? Bo ona się czuje pewnie i się
rządzi? I zupa była przypalona i z koperkiem zamiast pietruszki?

>Nie wiem ale (teoretycznie
> jak na razie) jakby mój chłop przyszedł do mojej mamy, z tym, że
> popłakuje po kątach i marudzę to usłyszałby, że odwaliło mi i nie
> mam poważniejszych zmartwień (no coś w ten deseń).
Bardzo współczuję Ci mamy. Czy powiedziałaby też, że skoro narzekasz, to można
Cię pobić?

[premeda]

To
> wcale nie jest sprawa rozumienia czegokolwiek czy kogokolwiek.
Ale skoro facet nie rozumie, że to baby blues i że młoda matka jest
rozchwiana emocjonalnie to płacząca i narzekająca kobieta dla
takiego faceta będzie tylko w...jącą babą. Do tego jest różnica
miedzy pobiciem a uderzeniem, której większość nie widzi.

[santo_inc]

> Ponawiam pytanie:
> "Jakie muszą być spełnione warunki, żeby płacz był przemocą
> psychiczną?"

Skoro nikt się nie kwapi, ja Ci odpowiem.

Tak jak dziecko wymusza płaczem noszenie na rękach czy karmienie słodyczami, tak i kobiety mogą coś wymuszać płaczem.

A wymuszenie to z definicji przemoc.

[sebalda]

> Tak jak dziecko wymusza płaczem noszenie na rękach czy karmienie słodyczami, ta
> k i kobiety mogą coś wymuszać płaczem.
>
> A wymuszenie to z definicji przemoc.

Żeby płakać na zawołanie, trzeba mieć zdolności aktorskie, przeciętny czlowiek
tego nie potrafi. Znam kilka kobiet, ktore są bardziej wrażliwe, nie radzą sobie
z emocjami (ale nie są histeryczkami, tyko taką mają konstrukcję psychiczną) i
nie tylko nie chcą nic wygrywać tym placzem, ale się tego wstydzą i wiele by
daly, żeby mogły ten płacz powstrzymać. Wierz mi, tego nie da się powstrzymać,
wyreżyserować.
Sano_inc, masz dzieci? Jeśli tak, to im współczuję. Dziecko nie wymusza płaczem,
dziecko tak wyraża emocje. Zdarza się, że dziecko ryczy i chce tym coś wymusić,
ale to nie jest płacz prawdziwy, tyko właśnie ryk i to łatwo jedno od drugiego
odróżnić. Ale to nieco większe dzieci, małe dziecko z pewnością nic płaczem nie
wymusza, tylko to jest zwyczajnie jedyny dostępny mu sposób komunikowania swoich
potrzeb. Wiele rodziców przypisuje malym dzieciom cechy rozumnych, przebiegłych
istot. To chore, bardzo, bardzo smutne i niesprawiedliwe wobec małych dzieci.

[santo_inc]

> Żeby płakać na zawołanie, trzeba mieć zdolności aktorskie,
> przeciętny czlowiek tego nie potrafi.

Nie trzeba płakać na zawołanie, żeby było to wymuszenie.

> Sano_inc, masz dzieci? Jeśli tak, to im współczuję. Dziecko nie
> wymusza płaczem, dziecko tak wyraża emocje.

Ty chyba też nie masz, prawda? Obejrzyj sobie ten film, a potem wróć i skoryguj
to, co napisałaś.

www.youtube.com/watch?v=uQtpRjBLXic&feature=fvw

[sebalda]

santo_inc, stosujesz bardzo brzydki zwyczaj wycinania fragmentu czyjejś
wypowiedzi, ktora Ci pasuje i manipulowania nią, calkowicie ignorując dalszy
ciąg tej wypowiedzi. W następnym zdaniu, po tym, które zacytowałeś, napisałam:
"Zdarza się, że dziecko ryczy i chce tym coś wymusić, ale to nie jest płacz
prawdziwy, tyko właśnie ryk i to łatwo jedno od drugiego odróżnić". Jakiej
części tego zdania nie rozumiesz, że przypisujesz mi intencje inne niż te, ktore
jasno wyraziłam?
Link, ktory mi podałeś nie chciał się otworzyć, ale otworzyłam pierwszy z brzegu
z tej serii. Na stole są ciastka, pozwala się dziecku sięgnąć po jedno,
następnie się te ciastka odsuwa i nie pozwala na wzięcie kolejnego. Dziecko wie,
że one tam są, ale nie jest w stanie do nich dosięgnąć. Kiedy moje dzieci tak
się próbowały zabawiać z psem, bardzo ostro je skarciłam. Czy masz świadomość,
jakie to sadystyczne postępowanie? I dziwisz się takiemu dziecku, że płacze? To
ohydne.
Wyobraź sobie taką sytuację: żona daje Ci sygnały, że chce się kochać, Ty
idziesz do łóżka, próbujesz pocałować żonę, ona Ci na to pozwala, Ty się
rozkręcasz, a nagle ona mówi: dość, dalej nie wolno. Jak się czujesz? Co myślisz
o takiej osobie, ktora najpierw daje, a potem odsuwa smakołyk? Ty taką żone
zwymyślasz lub pójdziesz spać do drugiego pokoju z poczuciem krzywdy i pełen
złych myśli, dziecko w takiej sytuacji reaguje w jeden sposób: płaczem. Ty to
nazywasz wymuszeniem, ja poczuciem wielkiej krzywdy. Takie praktyki, jak
pokazują w tych filmikach powinny być zabronione, powtarzam, to sadyzm w czystej
postaci.
Ponawiam pytanie? Masz dzieci?

[santo_inc]

> Link, ktory mi podałeś nie chciał się otworzyć,

To szkoda. Mimo wszystko, spróbuj go zobaczyć.

Zobaczysz piękny przykład zmuszania się przez dziecko do płaczu po to, by
ściągnąć na siebie uwagę rodziców.

Dziecko wychodzi zza rogu pokoju, widzi patrzącego rodzica, wywraca się i
zaczyna płakać.
Rodzic odchodzi. Chowa się.
Dziecko znów wychodzi zza rogu, znów widzi rodzica, znów się wywraca i znów
zaczyna płakać.

I tak kilka razy.

To nie jest wyrażanie emocji, ale wymuszanie. I moim zdaniem to nie jest ryk,
tylko płacz. Dlatego zależy mi, żebyś to zobaczyła.

> Na stole są ciastka, pozwala się dziecku sięgnąć po jedno,

Nie widziałem tego filmu, więc trudno mi się do niego odnieść.

> Ponawiam pytanie? Masz dzieci?

Za krótko tu jestem, aby spowiadać się z tak prywatnych spraw. Wybacz.

[sebalda]

> Zobaczysz piękny przykład zmuszania się przez dziecko do płaczu po to, by
> ściągnąć na siebie uwagę rodziców.

Zupełnie mnie nie przekonałeś, mówimy skrajnie odmiennym głosem. Ty to nazywasz
wymuszaniem płaczem uwagi rodziców, ja uważam, że dziecko ma prawo chcieć uwagi
rodziców, a jeśli nie umie jeszcze mówić, komunikuje to w jedyny dostępny mu
sposób: płaczem. Ja to nazywam wyrażaniem emocji (jak najbardziej zrozumialych u
małego dziecka), Ty - wymuszeniem. Mam dwoje dzieci, 19 i 14 lat - wiem co
mówię, mam doświadczenie, stąd moje pytanie o Twoje dzieci. Czym innym jest
oglądanie wyreżyserowanych filmików na yuotube, czym innym wychowanie dwójki
dzieci, sorry.

sebalda

[demonsbaby]

odpuść sobie tłumaczenie laikowi, czym jest wyrażanie emocji przez dzieci i jak
wygląda ich sposób komunikacji ... co więcej ta metoda komunikacji dotyczy
również osób dorosłych, często zagubionych lub niezaradnych. żeby nie powiedzieć
głownie kobiet jako istot z bardziej wykształconym ośrodkiem emocjonalnym.

[santo_inc]

> Czym innym jest oglądanie wyreżyserowanych filmików na yuotube,

Czyli go jednak nie obejrzałaś?

> czym innym wychowanie dwójki dzieci, sorry.

No tak, wychowałam dwójkę dzieci, mam monopol na wiedzę. :)

zAPYTAM

[demonsbaby]

santo_inc napisał:

> > Ponawiam pytanie:
> > "Jakie muszą być spełnione warunki, żeby płacz był przemocą
> > psychiczną?"
>
> Skoro nikt się nie kwapi, ja Ci odpowiem.
>
> Tak jak dziecko wymusza płaczem noszenie na rękach czy karmienie słodyczami, ta
> k i kobiety mogą coś wymuszać płaczem.
>
> A wymuszenie to z definicji przemoc.

Z jakiej definicji WYMUSZENIE nosi znamiona czynu przestępczego i jest
rozpatrywane w kwestii PRZEMOCY? Który artykuł KK wyczerpuje znamiona: WYMUSZEŃ
i zastosowanie PRZEMOCY lub GRÓŹB KARALNYCH celem wymuszenia lub osiągnięcia
własnych korzyści? Ty w ogóle rozumiesz pojęcia i ich zastosowanie, którymi
operujesz?

[santo_inc]

> Z jakiej definicji WYMUSZENIE nosi znamiona czynu przestępczego
> i jest rozpatrywane w kwestii PRZEMOCY?

Słownikowej?

sjp.pwn.pl/lista.php?co=wymuszenie

gwoli wyjasnienia

[demonsbaby]

nie ma takie odzwierciedlenia w literze prawa i głodne kawałki zostaw swoim
dzieciom.

[sebalda]

. Owszem nie powinien, owszem człowiek
> powinien móc sie powstrzymać, ale nikt z nas nie jest idealny, niewielu jest
> bohaterów.

Nie wyobrażasz sobie, jak wiele jest cichy bohaterek i bohaterów na świecie, ile
poniżanych i wyzywanych od najgorszych szmat kobiet przeżywa życie w pokorze i
wiecznym lęku, o siebie i o swoje dzieci. Czy jesteś sobie w stanie wyobrazić
świat, w którym na każdą agresję, odpowiadaloby się agresją? I tak jak pisałam
już wiele razy wcześniej: policzek wymierzony mężczyźnie (silniejszej stronie)
za niewyobrażalnie wulgarne i poniżające słowa w ostateczności mogłabym
zrozumieć, pobicie młodej płaczącej matki - NIGDY!

[foczkaka]

sebaldo ale dlaczego na kazda sytuacje patrzysz przez ten sam pryzmat? Dlaczego
zawsze kobieta jest biedna słaba i dobra, a facet jest agresywny i zły? Owszem
jest na świecie wiele takich sytuacji, ale jest tez wiele całkowicie odwrotnych.
Potrafisz sobie wyobrazic faceta który miesiącami słyszy od zony ze ona jest
przez niego nieszczesliwa, ze zle zarabia, ze nic nie wie i nie rozumie, ze nie
wychowa dobrze dziecka, ze co by nie robił zawsze bedzie zle, ze jego starania
sa na nic, ze on nie potrafi jej pocieszyc ani o nia zadbac, codzienie, ciągle,
nieustannie to samo, zadnego dobrego słowa, zadnej miłosci z jej strony, nic nie
wiesz, nic nie rozumiesz, jestes nikim, przez ciebie jestem nieszczesliwa.
Dziwisz sie jesli facet któregos dnia nie wytrzyma? Powinien byc silny, powinien
to rozwiazac inaczej, ale nie zawsze jestesmy silni.

Wiesz ze takie sytuacje tez są na swiecie?
A autork a napisała tak nie wiele ze równie dobrze Ty mozesz miec racje jak i
ja. Tylko dziwnym trafem, z góry przyjmuje sie ze to kobieta jest ofiara a facet
jest całkowicie winnym katem.

[sebalda]

"Nie wyobrażasz sobie, jak wiele jest cichy bohaterek i bohaterów na świecie".
Takie zdanie napisałam przed Twoim postem. Zwróć, proszę uwagę na dwa słowa:
BOHATEREK I BOHATERÓW. Gdzie napisałam, że tylko kobiety są ofiarami?
Przeczytaj jeszcze raz post autorki wątku. Bez nastawiania się, bez emocji.
Napisała, że mąż jest dobrym człowiekiem, zatem chyba nie chodziło o gnojenie i
poniżanie go. Napisała, ja go sprowokowałam, to moja wina, więc nie jest chyba
typem kobiety agresywnej, podłej i wyrachowanej skoro bierze całą wine na
siebie. Kryła mu tyłek w szpitalu, a gdyby chciała mu dokopać, to nie znalazłaby
lepszej okazji. To Ty dopisujesz tu scenariusz, że "facet miesiącami słyszy od
zony ze ona jest przez niego nieszczesliwa, ze zle zarabia, ze nic nie wie i nie
rozumie, ze nie wychowa dobrze dziecka, ze co by nie robił zawsze bedzie zle, ze
jego starania sa na nic, ze on nie potrafi jej pocieszyc ani o nia zadbac,
codzienie, ciągle, nieustannie to samo, zadnego dobrego słowa, zadnej miłosci z
jej strony, nic nie wiesz, nic nie rozumiesz, jestes nikim, przez ciebie jestem
nieszczesliwa".
Ja staram się wyciągać logiczne wnioski, Ty dopisujesz scenariusze i jeszcze
wmawiasz mi, że uważam, że tylko kobiety są złe. I kto tu jest nieobiektywny?

[p_wolf]

foczkaka napisała:

> > Żadne dręczenie psychiczne nie tłumaczy pobicia.
>
> No właśnie, to nie to samo co inne podane przez Ciebie przykłady. Dręczeniem
> psychicznym mozna człowieka zgnębić, upodlić, odebrać mu nadzieję i wszelką
> życiową energię, mozna tak człowieka zniszczyć.

Ja również potrafię sobie wyobrazić taką sytuację np. w więzieniu. I bójkę w
reakcji. W warunkach dobrowolnego związku dwojga ludzi mającego przynieść im
szczęście nie potrafię. Zdrowy psychicznie, zwyczajnie przyzwoity człowiek
dręczony i gnębiony odchodzi duuuużo wcześniej nim osiągnie punkt, po którym
partnerkę pobije.

Natomiast fanatyczne, uparte trwanie w sytuacji, która miażdży psychikę
człowieka do tego stopnia, by był gotów pobić żonę, to już choroba psychiczna.

[foczkaka]

Masz rację, powinien odejść wcześniej. Tylko czemu od faceta wymagasz więcej?
Jesli ona była do tego stopnia nie szczęśliwa ze miesiacami narzekała to
dlaczego tkwila w tym związku? A jesli sama była agresywna to dlaczego dziwi sie
ze w koncu wywołała agresję?

[p_wolf]

Tylko czemu od faceta wymagasz więcej?
> Jesli ona była do tego stopnia nie szczęśliwa ze miesiacami narzekała to
> dlaczego tkwila w tym związku?

Być może mąż nie był źródłem jej nieszczęścia? Poza tym narzekanie nie zawsze
musi oznaczać bycia nieszczęśliwą. Są tacy, którzy narzekają permanentnie,
inaczej nie potrafią.




A jesli sama była agresywna to dlaczego dziwi si
> e
> ze w koncu wywołała agresję?

Agresja agresji nierówna. Jak dwulatek kopnie Cie w kostkę, rzucisz się na niego
z pięściami?
Nie kupuje Twojego płynnego przejścia od agresji słownej do pobicia, nie w
relacji kochających się ludzi.

[foczkaka]

> Być może mąż nie był źródłem jej nieszczęścia? Poza tym narzekanie nie zawsze
> musi oznaczać bycia nieszczęśliwą. Są tacy, którzy narzekają permanentnie,
> inaczej nie potrafią.
>

Już mniejsza z tym co było źródłem jej nieszczęść. Jak sama napisała - dręczyła
męża. I tyle wiemy z tego wątku.


> Agresja agresji nierówna. Jak dwulatek kopnie Cie w kostkę, rzucisz się na nieg
> o
> z pięściami?
> Nie kupuje Twojego płynnego przejścia od agresji słownej do pobicia, nie w
> relacji kochających się ludzi.

A tu nie masz racji. Agresja to agresja. Tylko tak jak ktos wyzej napisał,
skutki pobicia widac, a skutki przemocy psychicznej nie rzucaja sie w oczy tak
od razu. Nie porównuj relacji dwojga dorosłych ludzi do dwulatka i dorosłego.
Dwulatek nie potrafi do konca przewidziec jakie skutki wywoła jego zachowanie i
nie zawsze wie co wolno a co nie. Natomiast jesli podejdziesz do dorosłej osoby
i ja kopniesz, to nie dziw się jesli Ci odda. Jasne, mozesz miec szczescie ze
trafisz na takiego co nadstawia drugi policzek, ale niewielu takich jest.

[sebalda]

Nie trzeba mieć bujnej wyobraźni, żeby zrozumieć, że jeśli kobieta, młoda matka,
bierze na siebie calą winę za pobicie, to i jej agresja słowna nie miała
wielkiej siły rażenia, nie z takim pokornym podejściem do męża-bydlaka, bo jak
inaczej nazwać faceta, ktory bije żonę? Czy Ty nie rozumiesz, że on ją pobił i
powiedział: ty mnie sprowokowałaś, a ona to przyjęła bez słowa skargi? Bijący i
ponizający partner zawsze mówi: bo ty mnie sprowokowałaś, zawsze. Słabe, tak
wychowane kobiety, bezsilne i pokorne to łykają i dalej tkwią w związku z
przemocowcem, a jak ktoś pyta dlaczego, to mówią: to moja wina, ja go
sprowokowałam. Zresztą nie tylko słabe kobiety tak robią, ale to inna historia.

[p_wolf]

foczkaka napisała:

Agresja to agresja. Tylko tak jak ktos wyzej napisał,
> skutki pobicia widac, a skutki przemocy psychicznej nie rzucaja sie w oczy tak
> od razu.


Ergo jeśli baba na ulicy rzuci do Ciebie "ty zdziro" to rzucisz się na nią ze
sztachetą, a policji gdy przyjedzie będziesz tłumaczyła, że jej rozbity łeb
widzą, a rany twojej psychiki nie rzucają się w oczy tak od razu? ^^

Między agresją werbalną a naruszeniem cudzej nietykalności cielesnej jest
granica (o pobiciu nawet nie wspominam). O ile przekroczenie tej granicy
przez dwóch podpitych byczków w knajpie mogę sobie wyobrazić i uznać za
normalne, o tyle przekroczenie jej przez dwoje ludzi chcących spędzać ze sobą
całe życie już absolutnie nie.

Ogólnie w naszym narodzie jest zatrważająca akceptacja dla bicia; dzieci, żon,
mężów, wszystkich wokoło. Bo płakało, bo dręczyła, bo zupa słona, bo cokolwiek.
Zgroza po prostu.
Z miesiąc temu był tu wątek rudej która przyłożyła mężowi, i też, przynajmniej
połowa wpisów na tamtym wątku nie widziała w przemocy fizycznej niczego nie halo.

Biorąc pod uwagę, że internauci to bardziej oświecona część społeczeństwa,
wnioski które się nasuwają są przerażające :/

[ki_czort]

Wyjątkowo się z Tobą zgodzę: co i rusz padają teksty w rodzaju "bić nie wolno,
chyba że łajza, dziwka, głupia, prowokacja".

I wtedy tak trochę wolno, zgwałcić też trochę wolno. Piszące o sprowokowanym
gwałcie kobiety niech się zastanowią: jesteście w łóżku z facetem, już prawie
ten teges, kiedy nagle odchodzi wam ochota. No i co moje drogie, gwałt się Wam
należy jak psu micha, boście dupę obiecały a teraz zmieniacie zdanie.
Ładnie to tak? I co on ma począć biedny z erekcją?

[aryanna]

Nie można "trochę pobić". To tak samo jak nie można być "trochę w ciąży". Albo
się jest albo nie. Albo się pobiło albo nie. Pani radzę obdukcję i złożenie
pozwu o rozwód. Jak dziecko się głośno rozpłacze to też dostanie lanie, aż
znajdzie się w szpitalu? Bo płakało i sprowokowało tatuśka?

Kierunek prokurator

[demonsbaby]

Lekarz nie zgłosił pobicia na policję? Pytał się o okoliczności pobicia?
Dzielnicowy był? Nie - to kierunek prokurator. Jeżeli dla Ciebie kobieto: płacz,
narzekanie i marudzenie jest "znęcaniem się nad mężem" to masz poważny problem z
rozróżnieniem rzeczywistości i nieźle tobą mąż manipuluje. Moja droga znęcanie
psychiczne ma miejsce wtedy, kiedy dochodzi u drugiej strony wskutek znęcania do
upadłości na zdrowiu fizycznym i psychicznym oraz występują próby samobójcze -
tylko to podlega pod definicję znęcania. W innym razie można mówić o
"uciążliwości pożycia" z drugą stroną i karze pozbawienia lub ograniczenia
wolności nie podlega. To co zrobił twój mąż jest już niestety przestępstwem.

Jeżeli mu taki układ nie pasuje, to wniosek jednoznaczny jest prosty i do
realizacji - rozwód i osobne ścieżki, ale nie "puściły nerwy" i o tym mówi nie
tylko art. 207KK jako znęcanie fizycznego na osobą pozostającą we wspólnej
zależności, ale także art. 157, chyba, że doszło u ciebie do ciężkich uszkodzeń
ciała wówczas zadziała art. 156. Jeżeli dodatkowo posługiwał się przy tym jakimś
przedmiotem to zadziała art. 159.

Moje pytanie jest następujące: CO TY CHCESZ RATOWAĆ???? Wasz układ jest
toksyczny, jak najdalej, przemyśleć własną postawę życiowa i ułożyć sobie życie
na nowo.

[sebalda]

Czytałaś moją odpowiedź na Twój post, z wyjaśnieniami, dlaczego tak długo żyłam
z osoba stosującą agresję słowną? Może Ci umknęła w gąszczu tutejszych postów,
dlatego się przypominam. To dla mnie ważne.
Post wczorajszy z 10:59.

[santo_inc]

> Moja droga znęcanie psychiczne ma miejsce wtedy, kiedy dochodzi u
> drugiej strony wskutek znęcania do upadłości na zdrowiu fizycznym i
> psychicznym oraz występują próby samobójcze - tylko to podlega pod
> definicję znęcania.

Cóż, widać, że definicja ustawowa do życia nie przystaje.

Choć z drugiej strony czymże jest taki atak agresji i normalnie spokojnego
człowieka, jeśli nie uszczerbkiem na jego psychice?

[demonsbaby]

stąd miły panie to nas odróżnia od dzieci, których znęcanie i uszczerbek na
psychice dodatkowo reglamentuje prawo rodzinno - opiekuńcze, że jesteśmy zdolni
do podejmowania decyzji i kierowania własnym życiem.
Atak agresji może być oznaką problemów natury psychologicznej, ale nie ma tu
znamion znęcania i ofiary znęcania w postaci agresora w innym razie każdy oprych
stający przed sądem otrzymywałby wyrok z klauzulą nadzwyczajnego środka
łagodzącego wymiar kary jako - ofiary uszczerbku na zdrowiu psychicznym.

[santo_inc]

> jesteśmy zdolni do podejmowania decyzji i kierowania własnym życiem.

Więc jeśli jesteśmy zdolni do dręczenia kogoś przez pół roku, oczekujmy tego, że
kiedyś i on zrobi coś, co nam się nie spodoba.

[demonsbaby]

i nadal mylisz pojęcia... no cóż rzeczą ludzką jest błądzić.

[ana.anielska]

Ja zmówię za was różaniec. Pomaga zasnąć. Serio. Mam to samo i weszłam do rodziny różańcowej.