Książka Ewy Błaszczyk

[milo_1]

Pełen podziw dla determinacji Pani Ewy, artykuł jest poruszający do pewnego
momentu cyt."Zależy, o czyją śmierć chodzi. Jeśli w śpiączkę zapadł 80-letni
starzec, który miał zniszczone narządy wewnętrzne, wiele chorób... być może
lepsza dla niego jest śmierć... Ale jeśli chodzi o zdrowe dziecko, którego
wola życia jest przecież ogromna. Czuję, że Ola chce żyć... Gdybym miała
przestać o nią walczyć... musiałabym zabić w sobie to przekonanie."
Pani Ewo, dla najbliższych, ten "80-letni starzec" nigdy nie jest spisany na
straty, zawsze jest nadzieja na wyzdrowienie bo wola życia nie jest zależna od
wieku.Niestety ta "wola życia" mówiąc brutalnie zależy również od stanu
finansowego rodziny i co tu ukrywać pozycji jaką się zajmuje w społeczeństwie.
Odczucia rodziny 80-letniego starca są takie same jak Pani w stosunku do Oli
ONI po prostu chcą żyć.Nie można tego różnicować, a formułowanie takich
stwierdzeń jest nie na miejscu.

Smutna postawa wartosciowania.

[ceilidh]

Absolutnie sie z toba zgadzam Milo 1.
Kazdy, kto kiedykolwiek pracowal ze starszymi ludzmi, wie jak niesamowita wole
zycia mozna miec w wieku 80 i wiecej lat. Rowniez kazdy, kto ma doswiadczenie w
pracy w hospicjium dzieciecym, wie jak czesto wola ta gasnie u mlodych ludzi.

WIEK NIE JEST WYZNACZNIKIEM WOLI ZYCIA !!!

To piekne jak Pani Blaszczyk rehabilituje corke i zycze jej z calego serca
powodzenia ale jej poglad na wole zycia jest wedlug mnie bardzo krzywdzacy.
Na miejscu osobu, ktora nie ma doswiadczenia w tej dziedzinie, nie
wypowiadalabym sie tak kategorycznie. Rozumiem, ze zycie corki jest dla niej
bardziej wartosciowe niz zycie osoby starszej ale nie zgadzam sie aby jej
przeswiadczeie mialo jakiekolwiek znaczenie dla tego co zeczywiscie stanowi
wieksza wartosc.

[...]

[marysia04]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

[anonim_ka]

filozofia kalego :((

[mamawikusia]

Ludzie serce boli kiedy sie czyta Wasze wypowiedzi.
zgadzam sie wiek nie jest wyznacznikiem woli zycia.
jak jednak możecie sie wypowiadać pod takim artykułem nic o tym nie wiedząc.
krzywdzicie innych.
jesteście przykładem typowych polaczków którzy są znawcami w każdym temacie.
odpowiedzcie sobie na pytanie czy Wy to przeżyliście,
nikt nie wie jak sie zachowa w danej sytaucji i jakie będzie miał wtedy
wartości póki nie przeżyje danego zdarzenia.
opowiedziałabym swoją historie i mojego dziecka, tez wiele śmierci i cierpienia
widziałam podczas swojego zycia ale nie zrobie tego- bo jesteście takimi
egoistami że nie warto.
potraficie tylko oceniać
i zanim nastepnym razem bedziecie kogoś oceniać to pomyślcie przez chwile czy
cierpienie dziecka, jego smierć jest dla Was tak samo łatwo wytłumaczalna i czy
tak łatwo sie z tym pogodzić jak ze smiercią staruszka.
wczujcie sie chocioaż przez chwile, zadajcie sobie ten ból i wyobraźcie sonbie
ze chodzi o Wasze dziecko- nie jesteście w stanie!
wiec proszę nie wypowiadajcie sie juz więcej, chyba ze chcecie oddać pokłon
przed taką kobietą jak pani Ewa czy tysiącą innym kobiet które dzień za dniem
walczą o życie.

Do rozgoryczonej .....mamawikusia.......

[milo_1]

w ub.roku przeżyłem śmierć takiego "84-letniego starca",który był moim ojcem
,poznałem "smak " opieki nad bliskim po udarze,poznałem jak silna wola życia w
nim tkwiła pomimo schorzeń i chorób które w tym wieku są nieuniknione.Widziałem
gesty,mimikę nawiązania kontaktu z najbliższymi - była nadzieja i nikt w takim
momencie nawet przez chwilę nie pomyslał że lepiej by było aby ...... :((((.
Nikt nie jest uprawniony do wypowiadania tak jednoznacznych opinii nawet Pani
Ewa Błaszczyk. Takim "85 letnim starcem" był też JP II bardzo schorowany
człowiek i cały Świat nie modlił się o jego śmierć tylko o zdrowie, pomimo tych
wszystkich uwarunkowań które przez Panią Ewę zostały jednoznacznie określone
"Jeśli w śpiączkę zapadł 80-letni starzec, który miał zniszczone narządy
wewnętrzne, wiele chorób... być może lepsza dla niego jest śmierć..."

[0ffka]

daj spokój... Milo szkoda podejmować rozmowę z takim ludźmi, jak ta osoba.

[mcmczu]

A jezeli tym staruszkiem jest Twoja mama czy tata?
Pozdrawiam

[marysia04]

zaperzona mamo kogoś tam, (ja też jestem mamą kogoś tam), napisałabym o swoich
doświadczeniach, ale nie jesteś warta, żeby je przeczytać. To świetnie, że
matka walczy o dziecko, niejedna to robi, większość jest heroiczna ale bez
wsparcia. To zresztą nie zarzut do tych które mają wsparcie, czy kilka willi na
ratunek dla swojego. Kocham moje dziecko, kocham też innych moich bliskich i
tak już jest, że nie przeszło by mi przez usta: niech tata umiera bo jest
stary. Widzę różnicę, ale ty nie widzisz niuansów, nie jesteś z tej bajki, bądź
zdrowa

[berecik7]

ja mam tylko pytanie - skąd u was bierze się tyle agresji i pogardy? Pytam
zwłaszcza Marysię04. Jak możesz pisać, że ktoś nie jest wart , by posłuchać
Twoich doświadczeń? Po co od razu kogoś poniżać? Skąd to się w ludziach bierze?

[kataryna.kataryna]

berecik7 napisała:

> ja mam tylko pytanie - skąd u was bierze się tyle agresji i pogardy? Pytam
> zwłaszcza Marysię04. Jak możesz pisać, że ktoś nie jest wart , by posłuchać
> Twoich doświadczeń? Po co od razu kogoś poniżać? Skąd to się w ludziach
bierze?



Też tego nie rozumiem, różne emocje może ta książka wywoływać ale żeby taką
agresję?

pare mysli - Re: Książka Ewy Błaszczyk

[trawozerca]

a ja mam mieszane odczucia. Trudno jednoznacznie stwierdzic gdzie jest ganica -
np walki o czyjes zycie. Czy ma to w pewnych sytuacjach sens. Ale i trudno
przeciez stwierdzic ze np Holendrzy czy Belgowie do narody dzikusow. A w
pewnych sytuacjach dopuszczana jest eutanazja...
Przychodzi mi do glowy ta historia z 'odlaczona' od odzywiania Amerykanka. I
opinie - od rozmodlonych zwolennikow Pro-Life do ludzi o zupelnie odmiennych
pogladach. A takze przesmiewcza kreskowke o tej historii nadana tydzien po
smierci tej kobiety - South Park.
Napewno wysilki pani Ewy zasluguja na zrozumienie i szacunek. Ale czy maja one
sens w takim rozumieniu ze przyniosa Oli zdrowie. Nie znam na to pytanie
odpowiedzi, bo medycyna z tego co czytalem sprzecznie okresla rokowania a bawic
sie w proroka nie smiem.

[yottsche]

i tu sie musze pierwszy raz co prawda, ale za to w calej rozciaglosci zgodzic z
kataryna... czy wy w ogole czytaliscie ten artykul? bedziecie sie tu teraz
licytowac na cierpienie??

[marysia04]

w odpowiedzi fr postu mamywikusia:
"jesteście przykładem typowych polaczków którzy są znawcami w każdym temacie.
odpowiedzcie sobie na pytanie czy Wy to przeżyliście,
nikt nie wie jak sie zachowa w danej sytaucji i jakie będzie miał wtedy
wartości póki nie przeżyje danego zdarzenia.
opowiedziałabym swoją historie i mojego dziecka, tez wiele śmierci i cierpienia
widziałam podczas swojego zycia ale nie zrobie tego- bo jesteście takimi
egoistami że nie warto.
potraficie tylko oceniać"

[kichote1]

Agresja rodzi agresje. Zdania mamywikusia o tym, ze wypowiadajacy sie powyzej
sa "typowymi polaczkami" itd. itp. byly pelne pogardy. Naprawde warto czasem
postarac sie o zrozumienie bolu i cierpienia innych, choc wlasny wydaje sie juz
nie do zniesienia.
Zgadzam sie z tym, ze smierc mojego 97-letniego dziadzia byla czyms naturalnym,
a smierc, czy nawet cierpienie kilkuletniego dziecka wydaje sie byc jawna
niesprawiedliwoscia, ale to nie znaczy, ze zycie osiemdziesiecio- czy
dziewiecdziesieciolatka ma mniejsza wartosc.

[anka_po_prostu]

marysia04 napisał:

> zaperzona mamo kogoś tam, (ja też jestem mamą kogoś tam), napisałabym o
swoich
> doświadczeniach, ale nie jesteś warta, żeby je przeczytać.

------
mam prośbę o więcej szacunku w tym wątku.
Piszesz do mamy "kogoś tam", ten Ktoś już nie żyje, choć był maleńkim
dzieckiem. Nie znamy swoich historii, nie musimy ich znać, ale możemy być dla
siebie nieco lepsi.

A.

[marysia04]

w odpowiedzi fr postu mamywikusia:
"jesteście przykładem typowych polaczków którzy są znawcami w każdym temacie.
odpowiedzcie sobie na pytanie czy Wy to przeżyliście,
nikt nie wie jak sie zachowa w danej sytaucji i jakie będzie miał wtedy
wartości póki nie przeżyje danego zdarzenia.
opowiedziałabym swoją historie i mojego dziecka, tez wiele śmierci i cierpienia
widziałam podczas swojego zycia ale nie zrobie tego- bo jesteście takimi
egoistami że nie warto".

[franiaaa1]

Bywam prawie codziennie w szpitalu.. Pielęnujemy miedzy innymi osoby
w stanie terminalnym, to znaczy takie, które umierają: myjemy,
zmieniamy opatrunki na odleżynach. To trudne... Myślę, że łatwiej
byłoby żyć jak dotąd, w zaprzeczeniu śmierci, odsuwaniu jej od
świadomości.. Tymczasem mamy ją prawie namacalną... Na tym etapie ja
przynajmniej nie dostrzegam tego o czym Państwo piszą, czyli woli
życia i myślę, że najlepsze co można tu zrobić to pozwolić im
odejść...w ciszy, możliwie bezboleśnie, z szacunkiem.. Z naszego,
zdrowych punktu widzenia jest inaczej- odejście bliskiej osoby,
niezależnie od jej wieku JEST dramatem.. Czy mniejszym niż kiedy
umiera dziecko? Sama próba porównywania, licytowanie najbardziej
osobistych i głębokich uczuć jest, jak to już ktoś napisał,
nietaktem.

[kataryna.kataryna]

milo_1 napisał:

> Pełen podziw dla determinacji Pani Ewy, artykuł jest poruszający do pewnego
> momentu cyt."Zależy, o czyją śmierć chodzi. Jeśli w śpiączkę zapadł 80-letni
> starzec, który miał zniszczone narządy wewnętrzne, wiele chorób... być może
> lepsza dla niego jest śmierć... Ale jeśli chodzi o zdrowe dziecko, którego
> wola życia jest przecież ogromna. Czuję, że Ola chce żyć... Gdybym miała
> przestać o nią walczyć... musiałabym zabić w sobie to przekonanie."
> Pani Ewo, dla najbliższych, ten "80-letni starzec" nigdy nie jest spisany na
> straty, zawsze jest nadzieja na wyzdrowienie bo wola życia nie jest zależna od
> wieku.Niestety ta "wola życia" mówiąc brutalnie zależy również od stanu
> finansowego rodziny i co tu ukrywać pozycji jaką się zajmuje w społeczeństwie.
> Odczucia rodziny 80-letniego starca są takie same jak Pani w stosunku do Oli
> ONI po prostu chcą żyć.Nie można tego różnicować, a formułowanie takich
> stwierdzeń jest nie na miejscu.


Jakbyś przeczytał całą książkę a nie artykuł, który jest zlepkiem cytatów, to
wiedziałbyś, że w tym miejscu dziennikarz wyrwał z kontekstu i zlał dwie
oderwane od siebie wypowiedzi Błaszczyk. Ten fragment, który tak cię
zbulwersował to reakcja Błaszczyk na list od dziewczyny, która po obejrzeniu
Błaszczyk w TV napisała do niej, że przeżyła śmierć ojca, a teraz po obejrzeniu
programu o Oli nie wie co jest gorsze, śmierć czy taka śpiączka. I właśnie w
reakcji na to Błaszczyk pisze "Zależy o czyją śmierć chodzi...być może".
Błaszczyk niczego nie ocenia ani nie wartościuje, głośno się zastanawia (w
końcu ma doświadczenie i jednego i drugiego) i naprawdę nie rozumiem tych
Waszych agresywnych reakcji na ten fragment. Książka jest piękna, naprawdę nie
rozumiem dlaczego tak się rzucacie na matkę, która opisuje swoją pięcioletnią
walkę o dziecko.

[milo_1]

kataryna.kataryna napisała:

Jakbyś przeczytał całą książkę a nie artykuł, który jest zlepkiem cytatów, to
> wiedziałbyś, że w tym miejscu dziennikarz wyrwał z kontekstu i zlał dwie
> oderwane od siebie wypowiedzi Błaszczyk. Ten fragment, który tak cię
> zbulwersował to reakcja Błaszczyk na list od dziewczyny, która po obejrzeniu
> Błaszczyk w TV napisała do niej, że przeżyła śmierć ojca, a teraz po obejrzeniu
>
> programu o Oli nie wie co jest gorsze, śmierć czy taka śpiączka. I właśnie w
> reakcji na to Błaszczyk pisze "Zależy o czyją śmierć chodzi...być może".
> Błaszczyk niczego nie ocenia ani nie wartościuje, głośno się zastanawia (w
> końcu ma doświadczenie i jednego i drugiego) i naprawdę nie rozumiem tych
> Waszych agresywnych reakcji na ten fragment. Książka jest piękna, naprawdę nie
> rozumiem dlaczego tak się rzucacie na matkę, która opisuje swoją pięcioletnią
> walkę o dziecko.
-------------------------------------
nie czytając książki -na podstawie "wyrwanych " z kontekstu cytatów odebrałem
trafnie rozważania Pani Ewy i moja reakcja na ten fragment jest jedynie głośnym
zastanawianiem się nad treścią tych słów .Ujrzawszy w jaśniejszym świetle dzięki
Tobie kataryno znaczenie i żródło przytoczonego cytatu utwierdzam się w
prawdziwości moich słów.Na jakiej podstawie można wyciągnąć wnioski że
schorowany starzec w śpiączce nie posiada woli przeżycia i lepsza byłaby dla
niego śmierć i jednocześnie na jakiej podstawie można wnioskować że dziecko w
śpiączce posiada tą wolę przeżycia. W jednym i drugim przypadku można zadać
pytanie (tak jak napisała dziewczyna ) co jest gorsze śmierć czy śpiączka ? ale
nie można zadać pytania co BYŁOBY LEPSZE , bo w obu przypadkach trwa walka o
życie i dopóki istnieje iskierka nadzieji to trzeba tą walkę toczyć i Pani Ewa
robi to z wielką determinacją za co należy się jej wielki szacunek i
uznanie.Tylko ile takich walk niezależnie od wieku chorego zostało przegranych i
słowa z cytatu "Zależy, o czyją śmierć chodzi......." w tym momencie nie mają
żadnego znaczenia.Myślę kataryno że niesprawiedliwie oceniłaś pewne "agresywne"
reakcje i naprawdę nikt nie ma zmiaru rzucać się na matkę, która z taką
determinacją walczy o swoje dziecko.

[anna.i.ja]

Kontekst tej wypowiedzi jest nieistotny.
Żaden kontekst nie upoważnia do wartościowania życia/woli życia dorosłego,
dziecka czy "staruszka ze zniszczonymi organami".
Świadomie czy nie Pani Ewa spłyciła sytuację, co nie zmienia faktu, że jest
dzielną osobą (jak setki innych rodziców) i życzę Jej wszystkiego dobrego.

anna

[marysia04]

Anno, dziękuję za Twojąopinię, w 100 proc się z nią zgadzam, nic dodać nic ująć

[linn_linn]

Mnie zastanawia dlaczego w Polsce wciaz nie chroni sie wizerunku osoby
nieletniej...

[buziaczek214]

Moim zdaniem książka Ewy Błaszczyk jest drogowskazem dla innych ludzi, którzy
nie zauważją, jakie mają szczęście mając szczęśliwą i zdrową rodzinę. Nie
potrafią tego docenić.Myślę,żę autorka napisała tę książkę dla siebie, żeby
poukłądać to wszystko co stało się w jej życiu.

[graga05]

Linn linn chodzi ci o co? ze wyglad corki Ewy Blaszczyk razi twoj zmysl
estetyczny. A co do reszty , jako osoba nieletnia jej matka decyduje, co jej
corka moze a na co sie nie zgadza. Wstretna jestes linn linn

[linn_linn]

Mnie chodzi o to, ze kazda osoba nieletnia ma prawo do ochrony swego
wizerunku / tak jest w wielu krajach /. Nie wspomne juz o fakcie, ze
sprzedawanie ksiazki podpierajac sie zdjeciem chorej corki nie jest zbyt
eleganckie. Dla mnie nawet wstretne.

[0ffka]

Jak nie wiadomo o co chodzi... to chodzi o kasę. Masz rację, że żałosne!

[winka53]

<oczywiste jest,ze kazda matka walczy o swoje dziecko,
tak jak umie i na ile ma mozliwosci,pania E.Blaszczyk zawsze lubilam jako
aktorke i osobe tak bardzo przypomionajaca mnie wlasnie -wiele wspolnych cech
charakteru mamy...
ale czy nalezy gloryfikowac,to co robi...w koncu dla swego dziecka...
pozdrwiam...

[olab1]

To, co tu przeczytałam to dla mnie szok. Tematem artykułu jest choroba dziecka,
które w niczym nikomu nie zaqwiniło - jest chore po porstu przed przypadek. Ale
ŻYJE! Chylę czoła przed p. Ewą za miłość, poświęcenia, walkę o byt. Ta kobieta
jest sama, nie ma wsparcia męża, kogoś bliskiego. JEST SAMA a mimo to walczy i
to pięknie walczy.
Zgadzam się z mamąwikusia. Małostkowość i podłość większości powyższych
wypowiedzi jest porażająca. kto nie przeżył choroby, straty swojego dziecka ten
nie wie, o czym pisze, o czym pisze. A jak nie macie o czym pisać to lepiej
milczcie. I jeszcze te uwagi w stylu "nie jesteś warta..." Smutek mnie
ogarnia, że tacy ludzie wypowiadają się na tematy tak poważne jak właśnie ten.
Serdecznie pozdrawiam podobnie myślących.
Wszystkiego dobrego.

[kichote1]

Niestety, to mamam wikusia pierwsza rzucila uwage typu "nie jestecie warci"...

[july.29]

kichote1 napisała:

> Niestety, to mamam wikusia pierwsza rzucila uwage typu "nie jestecie warci"...

nieprawda,
pierwsze bolesne słowa padły od Marysi04 (post usunięty przez moderatora). Post
Mamy Wikusia był drugi w kolejności.

j.

[rapsodia4]

Zastanawia mnie dlaczego wielu z Was tak ostro zareagowało na wypowiedź Ewy
Błaszczyk. Ktoś wskazał, że to taka jednoznaczna, oceniająca wypowiedź a ta
wypowiedź nie była właśnie jednoznaczna bo przeciez ona nie napisała, że uważa,
iż śmierć osoby starszej jest lepsza niz młodej, tylko być może tak jest ale
kto to wie. Ona tego nie stwierdziła (a tym bardziej nie jednoznacznie)tylko
zastanawiała sie nad takim przypuszczeniem, bo ktos zadał jej takie pytanie.
Rozumiem poruszenie wszystkich, którzy stracili bliską osobę, która była juz w
starszym wieku ale byc może własnie to cierpienie po stracie kogos bliskiego
sprawiło, że zobaczyliscie tam wiecej niz było napisane i zinterpretowaliscie
to w sposób jaki najbardziej Wam pasował. Niepotrzebnie tylko takimi osądami
krzywdzi się kogoś, kto wystarczająco długo zmaga się z cierpieniem żeby
rozumieć, ze każde życie jest wartościowe i nie sądzę aby intencją tej
wypowiedzi było stwierdzenie, że z pewnością tak nie jest.

[margharita33]

Przeczytałam artykuł, ujmujący, wzruszający i jestem pełna podziwu dla Mamay,
Pani Ewy, szkoda tylko, ze artykuł kończy sie segregowaniem zycia, bo dlaczego
starsza osoba ma byc mniej wazna od dziecka...Dla kazdego z nas strata bliskiej
osoby, lub patrzenie na agonie tej osoby jest bolesne i nie rozumie tego
segregowania. Dlaczego kobieta tak wrażliwa, wydawałoby sie ze rozumiejąca
sytuacje osób, które walczą z przeciwnosciami losu, ma tak wypaczony i chory
sposób rozumowania. Dla mnie człowiek jest człowiekiem i niezaleznie od wieku i
przebytych chorób jest tak samo wazny... Dlatego nie rozumie... :(

[panama4]

Przeczytalam fragmenty. Wspolczuje ogromnie i podziwiam za determinacje.
Uderzylo mnie jednak cos, co okazuje sie uderzylo tez innych: nie mozna Pani
Ewo "80-letniego starca" spokojnie usmiercac. Kazda tragedia ma swoj wymiar dla
osob, ktore ja przezywaja. Nie ma znaczenia, czy jest to noworodek, dziecko,
czlowiek w pelni sil witalnych, czy czlowiek, ktory wprawdzie z racji wieku
powoli pochyla sie nad grobem, ale tez pragnie zyc dla siebie, dla bliskich...
Najblizsi tragedie przezywaja tak samo mocno, jak Pani.

[july.29]

panama4 napisała:

> Przeczytalam fragmenty. Wspolczuje ogromnie i podziwiam za determinacje.
> Uderzylo mnie jednak cos, co okazuje sie uderzylo tez innych: nie mozna Pani
> Ewo "80-letniego starca" spokojnie usmiercac.

------
A mnie to wcale nie uderzyło. Czy p. Błaszczyk "spokojnie kogoś uśmierca"?

Przeczytałam - chyba jako nieliczna z dyskutantów tutaj - całą książkę i
pisanie o fragmencie wyjętym z kontekstu, jest po prostu dziwne i sprawia
wrażenie szukania dziury w całym.

Książka jest niezwykle poruszająca, jest dla mnie głównie dokumentem walki o
zdrowie i życie dziecka oraz o miłości doskonałej, jaką jest miłość matki.

Dodam, że straciłam ojca, dziadków. Pamiętam, jak moja babcia parę miesięcy
przed śmiercią powtarzała, że jej życie już się wypełniło, że doświaczyła tak
wiele. Dodawała nie raz, że nigdy nie pogodzi się ze śmiercią dzieci i ludzi
młodych.

Nigdy nie postawiłabym znaku równości między niedołężnością staruszka/i a
ciężką chorobą dziecka, przed którym jeszcze całe życie.

I naprawdę rozumiem, że wszyscy chcemy, by nasi bliscy żyli jak najdłużej. Ja
też rozpaczałam po tym, jak kolejne bliskie mi osoby umierały. Ale rozpaczy po
znacznej utracie zdrowia przez dziecko, czyli chorobie zagrażającej nawet
życiu, nie da się porównać z niczym.

j.

[vanity]

współczuję panie Ewie tego co się stało z jej córką. ale jak czytam że zbiera
pieniądze od ludzi na swoje dziecko, a potem czytam że się ubiera u Ewy Minge,
której kreacje nie kosztują jak zwykłe dzinsy to trochę mnie to dziwi wszystko.

[july.29]

vanity napisała:

> współczuję panie Ewie tego co się stało z jej córką. ale jak czytam że zbiera
> pieniądze od ludzi na swoje dziecko, a potem czytam że się ubiera u Ewy Minge,
> której kreacje nie kosztują jak zwykłe dzinsy to trochę mnie to dziwi
wszystko.
>

-----
wiesz, vanity, wydaje mi się, że Fundacja Akogo nie zbiera pieniędzy na
leczenie jej córki, lecz na stworzenie oddziału - wzorca dla dzieci w śpiączce.

Dodatkowo pani Błaszczyk jest aktorką, w jakimś stopniu wróciła do zawodu i ma
prawo ubierać się tam, gdzie jej się podoba, bo pracuje i dzięki temu zarabia.

Dla mnie to takie "polskie piekiełko", bardzo ciekawie jest zajrzeć w życie, do
łózka lub do portfeli osób znanych.

Szkoda gadać :-(

j.

[hulagula1]

Ewa Blaszczyk nosi ubrania Ewy Minge na mocy jakiejs marketingowej symbiozy!

Ewa Blaszczyk to pewnego rodzaju marka, ktora udziela swojego wizerunku innej
marce! A na swoją popularność i nazwisko pracowala od dawna!

Na swiecie wiele gwiazd tak robi. Kreatorzy o nie zabiegaja!
Na przyklad Madonna na ubraniach Dolce&Gabbana OSZCZEDZA 2 miliony dolarow
rocznie - bo ich nie kupuje tylko promuje!

Z twojej wypowiedzi wynika,ze Ewa Blaszczyk bierze ludzi na litosc, doi kase, a
potem idzie sobie na zakupy do drogiego butiku!
Kobieto opamiętaj się!

[maganuna]

jestes podla, ze tak mowisz.

[0ffka]

vanity napisała:

> współczuję panie Ewie tego co się stało z jej córką. ale jak czytam że zbiera
> pieniądze od ludzi na swoje dziecko, a potem czytam że się ubiera u Ewy Minge,
> której kreacje nie kosztują jak zwykłe dzinsy to trochę mnie to dziwi wszystko.

ups... no i wszystko jasne...

[beata_sta]

Choroba i śmierć są takim samym dramatem zarówno dla młodego jak i starszego
człowieka.Tak samo cierpią,tak samo chcą żyć..tak samo rozpaczają ich bliscy.
Kiedyś miałam podobne zdanie jak pani Błaszczyk.Jednak po przeżyciu nagłej
choroby i śmierci dobrego,skromnego i ciepłego 73-letniego człowieka,kiedy
zdałam sobie sprawę jak bardzo był mi bliski,już nigdy nie będę wartościować
pewnych spraw,a tym bardziej w tak delikatnym temacie jak ten.
Na marginesie:wyjątkowym okrucieństwem jest mówienie choremu że nie ma szans na
leczenie bo jest za stary.Choremu,który jeszcze kilka dni wcześniej był w pełni
sił,pełen energii i mimo wieku planów na przyszłość.Nie życzę nikomu,aby
zobaczył wyraz jego oczu w takiej chwili ani usłyszał:"to znaczy że mam czekać
na śmierć,że już mi nikt nie pomoże"?Naprawdę ,nasi lekarze powinni mieć
obowiązkowe szkolenia z psychologii i kontaktów z ludzmi...

[persymonka]

Nie, Beato. Bliscy nie rozpaczają tak samo. Czy słyszałaś kiedyś o tym, że
śmierć dziadka złamała komuś życie? Ze nie był w stanie się po tym pozbierać?
Przeżyłam śmierć moich dziadków i ojca, wiem, że pewnego dnia będę pewnie
musiała zmierzyć się ze śmiercią mojej mamy i chorego męża. Znam wielki smutek,
żałobę, żal, wiem też dobrze, jak umierający człowiek potrafi chcieć żyć, wręcz
czepiać się życia. Przeżyłam to i w przyszłości też będę to umiała przeżyć,
chociaż z ogromnym bólem, poczuciem samotności... Ale nie wiem, czy umiałabym
przeżyć śmierć mojego dziecka. Tylko dla dziecka byłabym w stanie oddać własne
życie, i gdybym miała ten dylemat, kogo uratować, mojego dziadka czy mojego
syna, komu podać jedyną porcję lekarstwa, nie zastanawiałabym się.
Jesteśmy tak skonstruowani, że odchodzenie naszych dziadków, rodziców potrafimy
znieść, bo taki jest porządek natury. Od lat odwajaliśmy się z myślą o tym.
Wiele razy rozmawiałam z osobami przygnębionymi kilka dni po śmierci ich babci
czy dziadka, które jednak mówiły: przeżył tak wiele, zmarł otoczony rodziną, to
było smutne, ale tak to jest. I spotykałam też osoby, którym zmarło dziecko...
Które po latach nie umiały o tym mówić spokojnie. To jest wielka, wielka
różnica.

[echtom]

Dziękuję Ci za mądry post. Śmierć bliskiego człowieka jest zawsze smutna, ale
nie zawsze jest tragedią. Śmierć człowieka starego jest zjawiskiem n a t u r a
l n y m i łatwiej się z nią pogodzić, a śmierć dziecka wywołuje wewnętrzny
bunt i poczucie niesprawiedliwości. Czujemy podświadomie, że każdy człowiek ma
prawo urodzić się, przeżyć dzieciństwo i młodość, dorosnąć, mieć własne dzieci,
patrzeć, jak rosną i same mają dzieci. I jak przeżyje wszystkie te etapy, po
drodze wypełniając większość życia pracą i innymi wartościami, łatwiej pogodzić
się z tym, że musi odejść, bo "zrobił już w życiu swoje". A gdy umiera człowiek
bardzo młody, trudno nam pogodzić się z tym, że już musiał odejść, choć jeszcze
niczego nie dożył.
Pół roku temu zmarł mój ojciec. Miał 91 lat, dwoje dzieci, czworo wnuków i dwie
małe prawnuczki. Przez całe życie ciężko pracował i jego praca została
doceniona. Był człowiekiem spełnionym i pogodzonym z nieuchronnością śmierci.
Przez ostatnie miesiące życia bardzo cierpiał i nawet mama, dla której był
najbliższym człowiekiem, mówiła czasem, że lepiej by było, gdyby odszedł,
zamiast tak się męczyć. Przeżyłam mocno jego śmierć, ale życie toczy się dalej
i tak naprawdę odejście ojca wiele dla mnie nie zmieniło.
Siostrzeniec mojego męża ma 16 lat - jest rówieśnikiem naszej najstarszej
córki. Choruje na zanik mięśni typu Duchenne i zostało mu jeszcze parę lat
życia. Choć widuję tych ludzi raz do roku, ich tragedia boli mnie bardziej niż
moja własna strata. I nie rekompensuje jej fakt, że po dziesięciu latach starań
zostali rodzicami zdrowej dziewczynki.

[jancio.wodnik]

echtom napisała:

> Dziękuję Ci za mądry post. Śmierć bliskiego człowieka jest zawsze
smutna, ale
> nie zawsze jest tragedią. Śmierć człowieka starego jest zjawiskiem
n a t u r a
>
> l n y m i łatwiej się z nią pogodzić,

jestes po prostu BEZCZELNA

Sam jesteś bezczelny

[sir.vimes]

To, ze umrzemy - wszyscy! - jest naturalne. I kazdy chcoiałby umrzeć spokojną
śmiercią starego, spełnionego człowieka - taką śmiercią jaką opisuje Echtom. To
wielka łaska.

Kiedy umiera dziecko, kiedy umiera człowiek, który nie zakosztował pełni, kiedy
smierć jest pozbawiona sensu (bo smierć po spełnionym życiu ma sens! Nie trzeba
się jej bać!) - jest to inna śmierć.

Żegnałam w swoim życiu wiele osób - śmierć dziadków była dla mnie bolesnym
przeżyciem, jednak nie czułam takiego buntu, przerażenia, jak na pogrzebie
znajomego 15 latka, jak na pogrzebie dziecka. Mimo, że nie była to bliska mi osoba.

Człowiek widząc chowających dziecko rodziców ma poczucie, że nie jest to
naturalna sytuacja. Młoda żona chowając młodego męża rozpacza nie tylko po nim -
ale też po tym co RAZEM utracili - po dzieciach, które nigdy nie zaistnieją, po
wnukach, które nigdy nie wdrapią się na dziadkowe kolana...

Naturalne jest gdy dzieci chowają rodziców - nigdy odwrotnie!

I zastanów się czemu w popularnych życzeniach życzy sie "100 lat" a nie
wieczności. Każdy z nas musi odejść - obyśmy mieli szczęście wypełnić wcześniej
wszystko do czego zostaliśmy powołani, obyśmy mieli szczęście odejść ZMĘCZENI
długim i pełnym życiem, pogodzeni ze śmiercią...

[jancio.wodnik]

Wprost przepadam za słowem "naturalny".

Poza tym, zajebista racjonalizacja.

[sir.vimes]

> Wprost przepadam za słowem "naturalny".
>
> Poza tym, zajebista racjonalizacja.

No, widzę, ześ erudyta. Argumenty po prostu skrzą się błyskotliwością i powalają
na łopatki.

[peryklejtos]

sam o sobie dajesz świadectwo.

[elzbieta_polek]

Pani Ewo, chciałabym wyrazic swój głęboki szacunek i wsparcie. Jest Pani
niezwykłą osobą. Będę modlić się w intencji Pani i Oli.

[tora99]

dopisuje sie do tego co napisala Elzbieta, nie potrafie znalezc bardziej
odpowiednich slow.

[wojtow]

Jestem bardzo ciekawa tej książki, muszę ją zakupić.

[magieb1]

Takiej matce powinno sie wystawic pomnik. Pani Ewa napewno probowala wszystkich metod, ale czy napewno? Sugeruje bioenergoterapię. Slyszlam o wyleczonych przez bioenergoterapeute, zdaniem lekarzy nieuleczalnych, beznadziejnych przypadkach. ostatnio w programie pani Ewy Drzyzgi byl aproszony bioenergoterapeuta( nie pamietam nazwiska),ma na swoim koncie duzo uzdrowien. widem , ze czasami potrzeba kilkudziesieciu wizyt ale pomaga.

[lujoel]

czytam i czytam i zastanawiam się, czy piszące tu matki kochają swoje dzieci...
i gdzie są te, które nie kochają! czyżby nie miały dostępu do internetu??
czy można kochać swoje drugie dziecko, a porzucać pierwsze????? ciągle słyszę
krzyk starszego chłopca: MAMO MAMO!!!, kiedy ta odjeżdża do domu z młodszym,
dwulatkiem, który ogląda się za bratem i nie wie o co chodzi....
Boże dlaczego pozwalasz kobietom tak bardzo nie kochać swoich dzieci, tak
krzywdzić, pozwalasz aby partnerzy bili dzieci, żeby nie krzyczały za
matkami!!! to takie straszne.... kochajcie swoje dzieci mocno ! i nie
pozwalajcie krzywdzić dzieci które żyją obok, które spotykacie na ulicy!!!!
Jest niebieska linia - telefon dla przeciwdziałania przemocy w rodzinie,gdzie
można znależć pomoc.... pomagajcie dziecom, kiedy ich matki tego nie
potrafią!!!!

[wiatr3]

PANI EWO,podziwiam sile wewnetrzna i spokoj.pozdrawiam z calego serca.trzeba
byc PRAWDZIWYM CZLOWIEKIEM,wielkiego serca i wiary,zeby przyjac taka postawe i
trwac w niej-bez wzgledu na to,co przynosi kolejny godzina.zycze Pani wiele
swiatla,w kazdy,nawet najbardziej pochmurny dzien.a przede wszystkim-
wspanialego 4 rozdzialu.
Jeremiasz

[anna552403]

Pani Ewo- nie mogę sie nie odezwać, bo to co Pani pisze jest mi bliskie. Mój
syn chorował przez całe życie na postępujacy zanik mięśni typu Duchenne,a.
Oczywiście - to całkiem coś innego niż stan Oli. Ale ja nauczyłam sie takiej
miłości , jakiej nie byłam w stanie dać nikomu ani wcześniej , ani później- po
jego odejściu.
Do dzisiaj , choć minęło 9 lat tęsknię za tą miłością , która nie znała
ograniczeń , i której towarzyszył wysiłek wcześniej dla mnie niewyobrażalny.
Ale to mnie nauczyło jednego. Nie mam w sobie goryczy. Nie buntuję się.W pewnym
sensie to co spotkało moje dziecko i mnie - było darem, było szczęściem. Było
sensem Życia. Było nauką pokory - tej rozumiejącej.
Nie podnosiłam sie po tragedii- bo nie upadłam.
Po prostu zmierzyłam sie z nią , i ona mnie nie pokonała. Nie pokonała też
mojego syna. Dostał też i ten dar na koniec- że nie został podłączony do
respiratora. Ola nie powie czego chce. To oczywiste, dlatego nie robię
porównań. Mój syn chciał , aby dać mu odejść , gdy przyjdzie ta chwila.
Wiedział on i ja wiedziałam , jak to się może stać w tej chorobie. Bóg
wysłuchał naszych modlitw. Nie musiałam go ratować za wszelką cenę , a on nie
cierpiał ponad miarę. Zmarł na zator. Miał 19 lat.

[norcia1]

milo1, nic dodac, nic ujac. pozdrawiam!

[alems]

przecież to proste! Niech każdy z Was kto ma rodziców i dzieci wyobrazi sobie
śmierć swojego 70letniego ojca i swojej 19letniej córki. I co czujecie???
...ale to są nasze odczucia, to jest nasze cierpienie, to my rozpaczamy bo
zostaliśmy sami. A to co czuje umierający 70letni mężczyzna i umierająca
19letnia dziewczyna to ten sam strach przed nieznanym, to samo rozgoryczenie,
ten sam ból i to samo umiłowanie życia. Każde z nich miało plany na bliższą lub
dalszą przyszłośc, być może dla każdego z nich raj był tu, na Ziemi...
to zupełnie inna strona umierania.
a transplantologia? Które życie jest ważniejsze, życie dawcy serca czy biorcy?
czyje odczucia są silniejsze? radośc rodziny uratowanego dzięki przeszczepowi
70latka czy rozpacz rodziny dziewczyny, która zginęłą w wypadku?
Są chyba pytania, na które nie powinno się nawet próbować odpowiadać bo
wychodzi z tego taka niesmaczna przepychanka jak tutaj.
Podziwiam panią Ewę i wszystkich, którzy z takim poświęceniem walczą o życie, o
każde życie.
Renata, pielęgniarka

[purple_haze]

kataryna.kataryna napisała:

> Jakbyś przeczytał całą książkę a nie artykuł, który jest zlepkiem cytatów, to
> wiedziałbyś, że w tym miejscu dziennikarz wyrwał z kontekstu i zlał dwie
> oderwane od siebie wypowiedzi Błaszczyk.

widzisz, ale to jest tak: dziennikarz może i coś zlepił, ale p. błaszczyk nie
poprawiła tego 'skrótu myślowego'
i być może chcieli dobrze, ale wyszło jak zawsze...

Książka Ewy Błaszczyk

[omnima]

Myślę, że aby się podnieść po tragedii należy wziąść się za siebie.
Mi pomógł program IPZO psychorada.pl/ipzoodnowa.html

[liwilla1]

piękny, poruszający tekst. jakze wspaniala osoba jest Ewa Błaszczyk.

[zyglinda]

No widziałam Ewe Błaszczyk w telewizji, był taki okres że zaroiło się od Ewy
Błaszczyk, ale nie podoba mi się ta kobieta. Ja uważam, że KAŻDY MA PRAWO ŻYĆ,
czy ma lat 9 czy 90, więc to co Ewa Błaszczyk mówi jest nieuczciwe. Otacza się
ona osobami duchownymi, a to co glosi to nie jest takie religijne chyba, bo Bóg
kocha wszystkich nas i sam decyduje kogo zabierze????
Po drugie nie podoba mi się imie MANIA, co to wogule za imię???? Podobałoby mi
się gdyby nazwała córkę Kasia albo Iwonka albo Agatka. ALE NIE MANIA!!!!!

[ding_yun]

Nie wiem, co powiedzieć. Dawno nie czytałam nic tak wstrząsającego, a
wstrząsy przeżyłam dwa - jeden przeczytaniu artykułu, drugi po
przejrzeniu komentarzy. Jeżeli człowiek nawet w obliczu takiej tragedii
nie potrafi opanować jadu, to nie wiem co go do tego skłoni. Niedługo
wszyscy się pozabijamy.

[zyglinda]

A powiedz kto daje malutkim dzieciom duże tabletki do połykania??? Trzeba rozbić
je na proszek.

[agata51881]

Nie wszystkie tabletki mozna kruszyc...

[agata51881]

jeszcze dodam ze dziecko moglo sie udlawic nawet i prowka czy pijac wode ze
szklanki. Poprostu stalo sie nieszczescie, niestety kazdemu moze sie to
przytrafic niezaleznie w jakim bedzie wieku.

[nisar]

Chyba nie zrozumieliście wypowiedzi p. Ewy. Ona nie wartościuje
śmierci, wobec której "wszyscy są równi", tylko jej - nie wiem jak
to dobrze wyrazić - sprawiedliwość? Mimo wszystko łatwiej jest
pogodzić się ze śmiercią kogoś, kto przeżył w życiu to, co każdemu
powinno być dane. Wtedy ta śmierć jest chyba łatwiejsza do
pogodzenia się. Śmierć dziecka, u progu życia, jest zawsze
bezsensownym dramatem.
Jak ktoś tu słusznie napisał: po śmierci dziadka czy babci jest ból,
jest pustka, jest tęsknota, ale dla nikogo nie jest to koniec
wszystkiego.
Śmierć dziecka jest końcem całego świata. Jest okrutna, bezsensowna
i niesprawiedliwa, bo odbiera możliwość doznania spełnienia. Śmierć
dziecka odbiera sens istnienia. Tylko wiara w to, że śmierć nie jest
końcem a tylko początkiem innego, czego jeszcze nie znamy,
pozwalałaby ją ogarnąć.

Jak podnieść się po tragedii? O książce Ewy Bła...

[maith]

Na marginesie - te gripeksy to koszmarnie wielkie i niewygodne do połykania tabletki. Do tego niepowlekane, więc jeszcze łatwiej przyklejają się do gardła.

[drzewko214]

Nazwa tej choroby jest zupelnie nieadekwatna...
To dziecko przelyka pokarm samodzielnie (z wielkim bolem) , wodzi wzrokiem za wybrana osoba, czasami daje odzew (mrugnieciami) na prosby matki - jaka to śpiączka ?
Mysle,ze opis pulapki w jaka schwytano dusze chorej osoby najpelniej oddaje stan Oli.
Cuda sie zdarzają. A moze i medycyna tak sie unowoczesni, ze bedzie juz jakas metoda na taki stan...