Please, please, please

Please, please, please

[ewucha-beauty]

Byłam niedawno na szkoleniu neuro..., i prowadząca pani psychiatra
powiedziała, przy okazji innego tematu, że od niedawna można leczyć
depresję operacyjnie - wszczepia się jakby coś w rodzaju
rozrusznika, jakieś połączenie do błędnika. Podobno leczy depresję
radykalnie i raz na zawsze. Te operacje też są już wykonywane w
Polsce.Nie eksplorowałam tematu, ale jeśli tak jest, to dla rodzin
rozpaczliwie szukających ratunku dla bliskich, takich jak rodzina
Magdy, byłoby to wyjście. Osoba zdeterminowana popełnić samobójstwo
zawsze w końcu znajdzie na to sposób, niezależnie od opieki, a
depresja to najprostsza ścieżka w tym kierunku prowadząca. Serdeczne
wyrazy współczucia.

...

[pianotuner]

poczucia bezpieczeństwa, stabilizacji, pewności, akceptacji i przede wszystkim
ciepła, ciepła, któremu tak bardzo ufała...

[pindzia.lindzia]

Czytałam o tym na jednym z serwisów poświęconym depresji. Tą operację wykonano
raz, na mężczyźnie, który od kilkunastu lat cierpiał na depresję, po kilkunastu
latach nieskutecznego LECZENIA.
Miło, że o tym wspominasz, ale wszczepienie tego rozrusznika przypominałoby
wszczepienie rozrusznika chorej babci, która odejść w spokoju. Nie można
stwierdzić, czy Malarosa była ciężkim przypadkiem. Większość chorób psychicznych
jest tak "widowiskowa". Decydującym kryterium jest lekooporność. A na takie
określenie "pracuje się" latami leczenia.

Please, please, please

[bantus]

I co oni strajkowali? Żeby im płacić jak na Zachodzie?! Powinni beknąć
wielocyfrowe odszkodowanie za błędy w sztuce, zaniedbania i zwyczajne olewactwo.

Please, please, please

[krokusik.pl]

Moim zdaniem to nie jest artykuł tylko o dziewczynie chorej na depresję i o niewrażliwych i niekompetentnych lekarzach. To też artykuł o powszechnym braku wiedzy na temat chorób psychicznych, o bezradności i niepewności tych, którzy się z nimi stykają. O tym, że rodzice nie wiedzą, kiedy maja reagować ani jak. A gdy sprawa jest poważna, nie mogą liczyć na współpracę z fachowcami i nie informuje się ich, czego mogą się po leczeniu spodziewać. Po prostu takie treści nie istnieją w społecznej przestrzeni, są dostępne tylko dla specjalistów. Każda matka wie, że gdy gorączka utrzymuje się u dziecka 3 dni mimo przyjmowania dostępnych leków, trzeba pójść do lekarza. A w przypadku kłopotów wychowawczych, dziwnych zachowań?... Już widzę, jak znajomi i rodzina uspokajają - "Nie martw się, wyrośnie", "Dobrze, że książki czyta, przynajmniej za chłopakami nie lata" i podobne mądrości. Każdy ma gdzieś w zasięgu jakieś osoby z problemami - i dopóki sprawa nie jest paląca, nikt się tak naprawdę tymi osobami nie zajmuje.
Sama przypomniałam sobie koleżankę z liceum, która panicznie bała się dentysty. I nic. Szkolna dentystka wpisywała jej co rok w karcie "odmowa leczenia" i już. I nikt nie skierował dziewczyny do psychologa, nikt się nią nie zajął. A wszyscy wiedzieli. My, uczniowie, też. I nikt nie zrobił nic.
Przypomniałam sobie kuzynkę, którą ciocia przywiozła do warszawskiego szpitala - wycieńczoną wskutek anoreksji, a w lokalnym szpitalu lekarze "nie znali się". Tu znalazła pomoc, ale ciocia prosiła, aby kuzynki nie odwiedzać, bo lepiej, żeby ona myślała, że nikt nie wie, że leży "na TAKIM oddziale".
I przypomniały mi się rozmaite kłopoty znajomych - małżeńskie, wychowawcze - które tak łatwo kwituje się jednym zdaniem - "Oj tak, nie ma idealnych związków", "Małe dziecko mały kłopot, duże dziecko duży kłopot". A czasem może potrzeba porady, specjalisty. Może to "coś" za chwile będzie poważne.
Dlatego uważam, że artykuł jest bardzo potrzebny. Bo mówi o potrzebie wrażliwości, o potrzebie edukacji. Dziękuję, Pani Aniu.

[gondra]

Krokusik.pl, bardzo trafnie napisane. Gorączka jest powodem do
paniki, a przesłanki świadczące o problemach emocjonalnych czy
psychiczncyh są kwitowane stwierdzeniami typu "przejdzie jej", "taki
wiek", "to jakies fanaberie, przecież nie ma żadnych powodów żeby
czuł sie nieszczęśliwy", etc. Taka mamy mentalnosć.

[croyance]

No wiesz, w Anglii byl niedawno przypadek dziewczynki, ktora miala tak
silna fobie przed dentysta, ze przestala jesc i zmarla.

[saabena]

dziuniu, twój zaś ograniczoność nie pojmuje i nie pojmie pewnych rzeczy, choćbyś
myślała, aż ci się obwody zatrą. O ile je masz, w co można powątpiewać.

Co tam słychać u antypsychiatrów?

[pamejudd]

Jakieś nowe "ale" wobec farmakologii?

[reszka2]

Taaak...
Psychiatrzy zwykli mawiać, że każda rodzina, nawet pozornie najlepiej
funkcjonująca - ma swojego trupa w szafie i poświęca wiele czasu i energii, żeby
trupa w szafie utrzymać. Wspólnymi siłami przez czas jakiś udaje się to robić, a
rodzina dzięki temu "trzyma się razem", utrzymuje pewien rodzaj homeostazy.
Chorej bo chorej, patologicznej bo patologicznej, ale równowagi, dzięki czemu trwa.
Chory przewlekle, a tym bardziej chory psychicznie - żyje, choruje,zdrowieje
albo nie, umiera w dynamicznej strukturze, jaką jest rodzina. Nie ma sensu i nie
przyniesie efektu leczenie chorego, jeśli opieką i leczeniem nie zostanie
objęta cała rodzina. Nie tylko po to, aby wiedzieli, jak mają sobie dawać radę z
nieraz bardzo niepokojącymi objawami u chorego, ale też po to, aby odnaleźć i
zlikwidować źródła kryzysu w strukturze rodziny. To jest bardzo ttrudne,rodzina
broni się przed tym rękami i nogami, bo wytrąca ją to z równowagi, w której żyje
dotychczas, czasami od pokoleń. Tu w artykule widać, pomimo jego
powierzchowności, że rodzina wycofywała się w pewnych momentach - mówiła "A",
ale już nie "B", że działania były płytkie i krótkotrwałe. Chyba. Z tego
artykułu buchającego emocjami trudno dowiedzieć się czegoś realnego.
Oczywistą jest, że rodzina - tu reprezentowana właściwie tylko przez matkę - o
konieczności terapii całej rodziny powinna się dowiedzieć od terapeutów,
lekarzy. Ale znacznie, znacznie wcześniej. Już wtedy, kiedy to chore,
nieszczęsliwe dziecko wyrywało sobie włosy z głowy i waliło głową o ścianę.
wtedy był czas. Kilkanaście lat później czasu już nie było - jak widać.

Please, please, please

[anus85]

Moja mama choruje na depresje, od miesiaca jest na oddziale
zamknietym, bo ma nawrot, choroba zabiera ja, teraz to nie ona, mowi
nie swoimi slowami, choroba nie chce jej wypuscic z rak...wmowila
jej, ze jest im razem dobrze...mamo wroc

portale społecznościowe a profile osób nieżyjących

[stanwewnetrzny]

Myślę, że nie trzeba usuwać konta, wystarczy np. ustawić wyświetlanie na
czarno-białe, uczcić jakoś daną osobę...
grono.net/users/176799/about/

[elcommendante]

Tak..."teraz to nie ona...mowi nie swoimi slowami"...zgadza sie,
twojej mamy obecnie nie ma, to znaczy jest fizycznie, ale jej jazn
zostala przykryta druga, obca.Zostala najprawdopodobniej
opetana.Poniewaz problem najczesciej dotyka cala rodzine, opetanych
moze byc wiecej, lacznie z Toba.Gradient opetania bywa rozny jak juz
pisalem wczesniej.Znowu "potwor" zaatakowal, tym razem twoja
mame...Lekarze maja pastylki i elektrowstrzasy...Duchow nie ma, to
dobre strachy na niegrzeczne dzieci "li tylko"... : )
To zlozona kwestia i wielu badaczy oraz znawcow tematu polamalo
sobie na tym zeby.Ja nie jestem antypsychiatra.Stawiam teze, ze
oficjalnie przyjete i akceptowalne sposoby leczenia moga miec w
wielu przypadkach " za krotkie rece "...Wystarczy poczytac, albo
wejsc do co wiekszej ksiegarni, czy biblioteki, aby przekonac sie, ze
kwestia naszej duchowej postaci zajmuje poczytne miejsce w nauce
zwanej "paranauka".Wystarczy rowniesz ruszyc swoje cztery litery (
to do niedowiarkow i abnegatow materialistycznych ) na wydzial
katedry fizyki teoretycznej, aby przekonac sie, ze "krainy duchow"(
jest ich troche...) sa matematycznie obliczalne i sprawdzalne.Co
wiecej ostatnio wlasnie stawiane sa tezy, ze bez takowego podejscia
wytlumacznie naszego tu miejsca we wszechswiecie i jego
przyczynowosci bedzie niemozliwe...
Mozna by pisac duzo, ale ramy tego forum sa jakie sa, z reszta jak
napisano w pewnej grubej ksiazce przeredagowanej najwieksza ilosc
razy ze wszystkich napisanych w historii: " Szukajcie, a
znajdziecie...", czego panstwu serdecznie zyczy "Redakcja"... ;)

[gondra]

Jak juz pisałam - to że wierzysz w opętania to Twoja sprawa i mało
mnie to obchodzi. Ale pisanie, przy tak poważnych tematach, każdej
osobie, ktora ma problem ze sobą lub z kimś bliskim, że ten problem
to opętanie - no k..., brak mi słów. Dno dna.:/

[elcommendante]

O, wrocilas...brak konsekwencji jak widze..., gdzie EOT ??? : )
To nie wuiara, ale dowiedzione zjawisko.Wiarzysz w prad
elektryczny.Znasz jego nature, przeciez korzystasz wlasnie z
komputera? Wyjasnij nam tu maluczkim istote elektrycznosci please,
please,please...Masz racje myslisz "no k..." o dnie uzywajac
epitetow reprezentatywnych wlasnie dla dna...popiszemy sobie jeszcze?

[gondra]

Gdzie EOT? W d..., stęskniłam sie za tobą, o męrdcze i proroku od
opętań. Krzyżyk i czosnek na drogę.

[krecik_78]

Sluchaj gosciu...
prawda jest taka ze spamujesz. Co chcesz osiagnac powtarzajac wkolko
to samo? Czekasz az ktos Ci przyklasnie? Jestem gotow to zrobic ale
przestan pisac te brednie...
Jezeli natomiast zajmujesz sie tym zawodowo to twoje posty powinny
byc usuwane bo forum to nie tablica ogloszen.
Jezeli natomiast ciagle jestem w bledzie i twierdzisz, ze na wiele
problemow streszczonych w kilku zdaniach przez kilka osob tylko ty
znasz jedyna i prawdziwa odpowiedz, cudowne lekarstwo na kazdy
przypadek, to sorry ale wydaje mi sie ze polska psychiatria powinna
poznac twoj przypadek... bo chyba jestes wyjatkowy...

[elcommendante]

krecik_78 napisał:

> Sluchaj gosciu...
> prawda jest taka ze spamujesz. Co chcesz osiagnac powtarzajac
wkolko
> to samo? Czekasz az ktos Ci przyklasnie? Jestem gotow to zrobic
ale
> przestan pisac te brednie...
> Jezeli natomiast zajmujesz sie tym zawodowo to twoje posty powinny
> byc usuwane bo forum to nie tablica ogloszen.
> Jezeli natomiast ciagle jestem w bledzie i twierdzisz, ze na wiele
> problemow streszczonych w kilku zdaniach przez kilka osob tylko ty
> znasz jedyna i prawdziwa odpowiedz, cudowne lekarstwo na kazdy
> przypadek, to sorry ale wydaje mi sie ze polska psychiatria
powinna
> poznac twoj przypadek... bo chyba jestes wyjatkowy...

Prawda jest taka, ze masz smieszna ksywke, ale slucham cie... : )
Nie powtarzam tego samego "gosciu o ksywce krecik"...Gdybys byl
dobry w przedmiotach scislych albo nawet w muzyce, wiedzialbys co to
jest powtorzenie...Jakos jestes wewnetrznie sprzeczny skoro chcesz
mi przyklasnac i jednoczesnie uwazasz to za brednie...Cos ci sie
chyba pokielbasilo pod koniec popoludnia.Ciezki dzien???
Moze to Ty jednak jestes "przypadkiem" jak wielu, ktorzy ida na
psychologie, aby wyciagnac sie z wlasnego zyciowego "bagna"...
Ja nie znam jedynej odpowiedzi.Ja podaje alternatywe (znowu ta
nieszczesna matematyka).
To fakty udowadniaja, czyje metody sa skuteczne.Jesli przebadalbys
wiele wyleczonych przypadkow, albo bylbys swiadkiem takowych , nie
forowalbys tak szybko krotkowzrocznych wyrokow.
Ja wiem, to co pisze jest niewygodne i wlasnie dlatego trzeba
ludziom przypominac, co i rusz, od poczatku...A tak w ogole co ty
wiesz o polskiej psychiatrii kreciku? : )

[krecik_78]

Gdybys byl dobry w przedmiotach scislych albo nawet w muzyce,
wiedzialbys co to jest powtorzenie...

Bycie w czyms dobrym jest pojeciem wzglednym, bo zawsze znajdzie sie
ktos kto jest lepszy od ciebie. Swego czasu skonczylem z powodzeniem
politechnike, wiec chyba z tymi przedmiotami scislymi nie bylo tak
najgorzej. Dodam, ze majac nascie lat grywalem dosc regularnie na
pianinie wiec mialem doczynienia z muzyka. Kariery nie zrobilem,
wiec raczej jakos szczegolnie uzdolniony w tym kierunku nie bylem.

Jakos jestes wewnetrznie sprzeczny skoro chcesz mi przyklasnac i
jednoczesnie uwazasz to za brednie...

Tylko pozornie... nudzi mnie poprostu zaczynanie czytania postu od
tego kto go napisal. Wolalbym przeczytac co maja inni do
powiedzenia. Poza tym reka zaczyna mnie bolec od przewijania spamu
generowanego przez ciebie.

Cos ci sie chyba pokielbasilo pod koniec popoludnia.Ciezki
dzien???

Znowu nietrafna diagnoza. Nie mieszkam w Polsce i u mnie poludnie
dopiero dochodzi.

Moze to Ty jednak jestes "przypadkiem" jak wielu, ktorzy ida na
psychologie...

Przykro mi z psychologia jako nauka nigdy nie mialem blizej
doczynienia. Nigdy na nia "nie chodzilem".

To fakty udowadniaja, czyje metody sa skuteczne.Jesli
przebadalbys wiele wyleczonych przypadkow, albo bylbys swiadkiem
takowych, nie forowalbys tak szybko krotkowzrocznych wyrokow.

Ty z kolei moglbys "przebadac" kilka innych ksiazek to horyzont by
ci sie nieco poszerzyl i nie bylbys tak mono tematyczny.
Po drugie staraj sie uzywac slow ktorych znaczenie znasz.
fErować wyrok - wyrokować, orzekać, osądzać, sądzić; wydawać
werdykt(y).

Ja wiem, to co pisze jest niewygodne i wlasnie dlatego trzeba
ludziom przypominac, co i rusz, od poczatku...

Wierz mi wiekszosc zrozumie, badz przynajmniej przyjmie do
wiadomosci jak napiszesz raz.

Poza tym co z Ciebie za egzorcysta jezeli nie jestes w stanie
stwierdzic, ze u mnie jest rano a nie popoludnie, mam jakie takie
pojecie na temat przedmiotow scislych i otarlem sie o muzyke. :D


P.S. Nie odpowiedziales na pytanie zasadnicze: Jaki masz cel w
spamowaniu na temat egzorcyzmow?

[elcommendante]

krecik_78 napisał:


> Bycie w czyms dobrym jest pojeciem wzglednym, bo zawsze znajdzie
sie
> ktos kto jest lepszy od ciebie. Swego czasu skonczylem z
powodzeniem
> politechnike, wiec chyba z tymi przedmiotami scislymi nie bylo tak
> najgorzej. Dodam, ze majac nascie lat grywalem dosc regularnie na
> pianinie wiec mialem doczynienia z muzyka. Kariery nie zrobilem,
> wiec raczej jakos szczegolnie uzdolniony w tym kierunku nie bylem.

Swiete slowa.Samokrytyka godna jak najwiekszego szacunku...

> Tylko pozornie... nudzi mnie poprostu zaczynanie czytania postu od
> tego kto go napisal. Wolalbym przeczytac co maja inni do
> powiedzenia. Poza tym reka zaczyna mnie bolec od przewijania spamu
> generowanego przez ciebie.

To juz skrajny subiektywizm...


> Znowu nietrafna diagnoza. Nie mieszkam w Polsce i u mnie poludnie
> dopiero dochodzi.

Coz, w takim razie ciezka noc, albo egzystencja w ujeciu
holistycznym..


> Przykro mi z psychologia jako nauka nigdy nie mialem blizej
> doczynienia. Nigdy na nia "nie chodzilem".

To po co pchasz sie na afisz...Lubisz strzelac sobie w kolano?


> Ty z kolei moglbys "przebadac" kilka innych ksiazek to horyzont by
> ci sie nieco poszerzyl i nie bylbys tak mono tematyczny.
> Po drugie staraj sie uzywac slow ktorych znaczenie znasz.
> fErować wyrok - wyrokować, orzekać, osądzać, sądzić;
wydawać
> werdykt(y).

Ty istotnie nie ferujesz, ale forujesz...nadinterpretacja...

> Wierz mi wiekszosc zrozumie, badz przynajmniej przyjmie do
> wiadomosci jak napiszesz raz.

Ty jestes chodzacym (przepraszam jesli poruszasz sie w inny sposob)
dowodem, ze nie zrozumie...Widzisz niedouczenie jest gorsze od braku
wiedzy...

> Poza tym co z Ciebie za egzorcysta jezeli nie jestes w stanie
> stwierdzic, ze u mnie jest rano a nie popoludnie, mam jakie takie
> pojecie na temat przedmiotow scislych i otarlem sie o muzyke. :D

Egzorcyzmów może wyłącznie biskup lub kapłan przez niego wyznaczony
tzw.egzorcysta. Znowu niedouczenie???Ci ktozy zajmuja sie SRT nie
lubia okreslenia egzorcyzm...
Jesli otarles sie o muzyke tak jak ja dzis rano o klase robotnicza w
windzie, to rzeczywiscie masz powod do dumy...

P.S. Nie odpowiedziales na pytanie zasadnicze: Jaki masz cel w
> spamowaniu na temat egzorcyzmow?

To nie jest spam...tylko udzial w dyskusji.Nie rozumiesz
zagadnienia, wiec konkludujesz tak jak pozwala ci twoj system
przekonan.Jaki cel? Uswiadamianie, uswiadamianie, uswiadamianie...
Ciezko to bylo "skumac"...co, nie?

Czasem nie mozna pomóc

[awanturka]

Jestem znawczynią tematu, niestety :( :( sześć pobytów w szpitalach psychiatrycznych, 14 elektrowstrząsów na koncie...

Uwierzcie mi, dla osoby w ciężkiej depresji (nie żadnego kompletnie znaczenia to jak wyglada szpital , jak odnosi się do niego peronel, psychoterapia jest niemozliwa i jeżeli są próby jej prowadzenia to przewaznie jest dla chorego katorgą.

Ten postulat by w szpitalu były warunki takie jak kolorowe sale, zajecia terapeutyczne od rana do wieczora, częsty kontakt z pschologiem to tylko wyobrazenia ludzi zdrowych o tym co moze pomóc choremu, mające się nijak do rzeczywistości.

Prawie wszyscy pacjenci szpitali psychiatrycznych odmawiają udziału w zajęciach terapeutycznych (muzykoterapia, arteterapia, terapia zajęciowa) i bardzo niechętnie odnosza sie do rozmów z psychologiem. Niechętnie tez odnosza się w większosci do wizyt rodziny, traktują je jak zło konieczne. Tak to wygląda od środka niestety....

Pomóc choremu jest nizwykle trudno, mozliwości i personelu medycznego są niestety żałośnie ograniczone, tak naprawdę pomagają leki i...czas.

Nie umiejszam roli psychoterapii, wsparcia rodziny itp. ale to przynosi efekty w okresie rekonwalescencji i jako sposób zapobiegania nawrotom.

W naprawdę głebokiej depresji to co wydaje się być ważne dla rodziny chorego dla samego chorego przewaznie nie ma zadnego znaczenia. Cierpienie jest tak ogromne, ze wszystko w okól staje się zupelnie nieważne...

I trzeba sobie jasno powiedzieć - są przypadki w których nic i nikt nie może pomóc (nie twierdzę, że w szpitalu o którym mowa w artykule nie było nieprawidłowości, ale jedynie, że tragiczny finał sprawy niekoniecznie swiadczy o tym, ze one były).


To zupełny mit, ze depresja jest zawsze uleczalna (jak mozna przeczytac w ulotkach dla pacjentów). Niestety zdarza się, na szczęście dość rzadko, że pacjentowi nie mozna pomóc, poprostu nie można....

[elcommendante]

"To zupełny mit, ze depresja jest zawsze uleczalna (jak mozna
przeczytac w ulotkach dla pacjentów). Niestety zdarza się, na
szczęście dość rzadko, że pacjentowi nie mozna pomóc, poprostu nie
można...."
Kiedy ktos pojdzie na dno..., wypelni pluca woda i niedotleni mozg
dostatecznie dlugo...to faktycznie, na pomoc bedzie juz za pozno...

[sulik.b]

masz racje, oprocz jednego... kazdemu pacjentowi mozna pomoc, trzeba tylko wybrac odpowiedni lek. depresji bez farmakologi nie sposob wyleczyc. wszystko tkwi w budowie wew komorkowej mozgowia

[awanturka]

Chciałam jeszcze dodać o dwoch sprawach nie wspomnianych w artykule, a mogących zawazyc na tym, że lekarze nie zatrzymali dziewczyny w szpitalu.

1. Ustawa psychiatryczna, która narzuca duze obostrzenia jeżeli chodzi o przymusową hospitalizację (gdy pacjent nie chce pozostac w szpitalu. Muszą zajść ścisle okreslone przez ustawę okoliczności a lekarz musi zawiadomić o decyzji o przymusowej hospitalizacji sąd i potem udowodnic przed sądem, że te okoliczności rzeczywiscie miały miejsce.

2. Zarządzenie NFZ, który finansuje tylko 2 miesięczny pobyt pacjenta w szpitalu, jeżeli pacjent w szpitalu przebywa dłuzej to szpital ponosi straty. Jest wprawdzie mozliwość pzrdłuzenia refundacji pobytu, ale wymaga to wypelnienia mnóstwa papierków, przejscia całej drogi urzędniczej i nie zawsze prosba szpitala rozpatrzona jest pozytywnie.

To wszystko nie takie proste jak wygląda w artykule - ciężko chora dziewczyna, zatroskani rodzice i źli nieczuli lekarze...

[elcommendante]

"To wszystko nie takie proste jak wygląda w artykule - ciężko chora
dziewczyna, zatroskani rodzice i źli nieczuli lekarze..."

Oczywiscie, ze nie...artykul jak juz paru inerlokutorow zauwazylo
jest bardzo emocjonalny, byc moze subiektywny, ale zawiera wiele
elementow, ktore sa tak naprawde najwazniejsze i daja prawdziwy
obraz, obraz problemu z pozycji osoby najbardziej zainteresowanej...
Tutaj dyskusja skupia sie glownie na szukaniu winnych, ci winni,
tamci winni...
Stek truizmow, albo dywagacji na temat sytuacji w sluzbie zdrowia...
Jesli sami nie otrzezwiejemy, to nikt nas nie uratuje, czekajac, ze
cos sie zmieni i poprawi ogolna sytuacje stawiamy sie ciagle na z
gory przegranej pozycji...Inicjatywe wielokrotnie trzeba i warto
przejac samemu...Ja tego doswiadczylem tylko dlatego, ze nie
uwierzylem w to co chce nam wmowic "system".Jako produkty tego,
poprzednich, czy nadchodzacych systemow cigle bedziemy zdani na jego
laske, a w wiekszosci na niełaske...Ofiarami stajemy sie tylko i
wylacznie na wlasne zyczenie...pamietajmy o tym.

Codziennie z głodu umiera prawie 16 000 dzieci

[miedzianakonefka]

I wszystko w tym temacie.

[elcommendante]

"Codziennie z głodu umiera prawie 16 000 dzieci"
No nie wszystko w tym temacie bo 25 000 ludzi umiera codziennie z
glodu...popatrzmy ile wyrzucamy przeterminowanej zywnosci...
I znowu cytujac klasyka, dzieki ktoremu "nasz praslowianski"
Szczecin wrocil do macierzy: "Jedna śmierć to tragedia. Milion to
statystyka."...

[eliot3]

ja jednak nie zrozumiałem- czy chodzi Ci o to, że skoro dzieci umierają z głodu,
powinniśmy patrzeć obojętnie na umierających z innych przyczyn? A może o to, że
śmierć z głodu jest ważniejsza niż śmierć w wyniku depresji, bo na tą pierwszą
nie ma się wpływu a na druga tak? coś nie bardzo to rozumowanie jednak

[elcommendante]

Mysle, ze chodzilo o to, ze wszyscy martwia sie smiercia jednej
osoby, moze zbyt mlodej w kategoriach smierci przyjetych w naszej
kulturze, a nikt nie martwi sie, ze codziennie ginie bardzo duzo
bardzo mlodych ludzi i odnotowywane jest to tylko jako suchy fakt,
na ktory nawet nikomu nie zadrzy powieka...

[sulik.b]

to zupelnie inny problem. zamiast wydawac pieniadze na prad piszac tak glupie post zaoszczedz i dokarmiaj afryke

[galek.k]

a ja sie pytam w tym momencie i co z tego??? jasen ze umiera, moze
nawet i wiecej!! Czlowieku! masz tu do czynienia z czyjąś osobista
tragedią!! Wiecej szacunku!! Boże nie mieści mi sie w glowie jak
mozna byc takim nieczulym i zwyczajnie chamskim!!

Kolejne emo, nic ciekawego

[three-gun-max]

Normalnie jakbym czytał wypociny jakiejś emo-nastolatki. Nic nowego, nic ciekawego. Oczywiście te wiersze też trzymają odpowiedni "poziom", czyli poziom dna. Komus sie wydaje, ze jak wlaczy zawijanie linii po dwoch wyrazach to juz mu wiersz wyjdzie? buhaha.
Pozatym wyborcza znowu stosuje dwumowe. Nie "umarła na depresje" tylko popełniła samobójstwo. I tyle.
Pozatym same banały. "jestem mhroczna, interesuje się śmiercią, nikt mnie nie rozumie, zaraz się potne, blalala".

[padonok]

Żenująca wypowiedź.
Depresja to choroba, emo to lans.
Przy depresji chcesz zniknąć, emo wkleja zdjęcia żyletek na nk.

Tylko gdzie jest granica?

[affera123]

Gdzie jest to wąskie przejście ze stanu "emo" do choroby, którą
można spowodować ciągłym rozmyślaniem, jak to jest nam ciężko i jak
to nikt nas nie rozumie. Niestety, to wyłącznie rodzice są winni
temu, że wychowują takie dzieci. Pół biedy, jeśli latorośl nie jest
agresywnym psychopatą, a i takie przypadki coraz częściej mają
miejsce, skoro autorytet matki i ojca jest zerowy, a liczą się
jakieś abstrakcyjne teorie wymyślane przez niedojrzałe emocjonalnie
panny i młodzieńców. Kiedyś młodzież bawiła się w satanizm,
niektórzy byli "metalami" albo punkami, nosiło się ćwieki na ubraniu
i preferowało czerń oraz muzykę gotycką, ale nikt nie wpadał w
depresję. Rozumiem "doła" w związku z końcem wieku jak było to w
przypadku dekadentów. Ale zupełnie nie rozumiem, jak w normalnym
domu może wyrosnąć ktoś, kogo jedynym celem w życiu jest
autodestrukcja.

żałosne jesteś - nie chce cie poznać

[alinoe74]

[natalia_szmigiel]

Tylko kompletny dureń mógł napisać to co ty.Jesteś
pustym ,bezwartościowym człowiekiem.
Nata

[three-gun-max]

prawda boli? wyborcza kazała się wzruszyć to się wzruszyłaś? wystarczy odpowiednio sformułowany artykuł i już grasz jak ci każą. Co z tego, że nie ma wypowiedzi lekarzy, że nie mają możliwości przedstawić swojej wersji. no ale to przecież mogłoby nie pasować do tezy artykułu. Teraz idź idź i ciesz się jak bardzo jesteś wartościowa ;-)))

[konchi1980]

three-gun-max napisał:

> prawda boli? wyborcza kazała się wzruszyć to się wzruszyłaś?
wystarczy odpowied
> nio sformułowany artykuł i już grasz jak ci każą. Co z tego, że
nie ma wypowied
> zi lekarzy, że nie mają możliwości przedstawić swojej wersji. no
ale to przecie
> ż mogłoby nie pasować do tezy artykułu. Teraz idź idź i ciesz się
jak bardzo je
> steś wartościowa ;-)))
Normalnie nie komentuję wpisów takich pustaków jak Ty, ale zrobię
wyjątek:) Wiedz ośle, że nawet nie otarłeś sie o "prawdę", więc
nawet nie próbuj formułować tak kategorycznych stwierdzeń. Widac że
po prostu miałeś to szczęscie że jesteś w temacie kompletnym
ignorantem. Ponieważ jednak widzę po Tobie pęd do wiedzy, szczerze
życzę Ci depresji i osobistego przebadania tematu. Będziesz mógł
wtedy pokazać jaki jesteś twardy i nie-emo.

GW przedstawiła wzorzec zachowania dla młodzieży

[affera123]

Ja wręcz odnoszę wrażenie, że tu się promuje pewien styl życia i
zachowanie - smutek, załamanie, autookaleczanie, śmierć, a potem
piękny nagrobek na cmentarzu z fragmentem poezji nieboszczyka. Tylko
tak dalej, a wyginiemy jak mamuty.

[three-gun-max]

No to czuje sie zaszczycony, ze mi jednak odpowiedziales ;-)) Powiedz mi, gdzie sie otarles o ta "prawde"? W wyborczej i wypocinach Szczepkowskiej? To widac ;)
I nie zaslaniaj sie jakas wydumana depresja tylko wez sie do roboty.

[sulik.b]

samobojstwo jest powiklaniem depresji, nic nie wiesz widze o tej chorobie chlopcze... to choroba smiertelna, lecz w peni uleczalna(lecz to wymaga duzo czasu)

[three-gun-max]

Powikłania to można mieć po zawale serca.

[mi-t7]

THREE-GUN-MAX

Twój tekst świadczy o kompletnym braku wrażliwości, zrozumienia i
dojrzałości.

Nawet jak nigdy nie miałeś depresji lub dołów, to spróbuj zrozumieć,
że to choroba duszy i niektórzy wokół na nią cierpią. Nie jest to
przyjemne i tego się nie wybiera.

Trochę więcej zrozumienia, bo Twoja totalnie zimna odpowiedź może
niepotrzebnie zranić czy wywołać negatywne myśli u kogoś komu już
jest źle, kto czuje się niezrozumiany. Powtarzam, to jest choroba
duszy, a nie wybór, ale wzajemnie możemy sobie pomagać dając sobie
wsparcie i zrozumienie, a nie krytykując sie. mozna pomoc komus
wziac sie w garsc, a nie za bardzo sie nad nim rozczulac, ale to tez
trzeba zrobic w sposob wywazony i z wyczuciem. A co do wierszy, to
kwestia gustu, masz prawo mieć własne zdanie, ale wystarczy napisac,
że Ci sie nie podoba, a nie zjechać czyjeś problemy i emocjonalność.

dziekuje.

Please, please, please

[marta.wolowska]

Witam
Polecam Mamie książkę Anataomia depresji- Andrew Salomona - to być
może pomoże jej zrozumieć. Jest to chyba jedyna nienaukowa ksiażka,
napisana przez czlowieka, który choruje na depresję od
kikludziesieciu lat...On wygrał swoja walke, ale przesdtawione w
niej opisy z jego zycia pokzauja jak trudna to droga..... Wyrazy
współczucia.
merlin.pl/Anatomia-depresji-Demon-w-srodku-dnia_Andrew-Solomon/browse/product/1,369311.html;jsessionid=E74F739D16BCE46168EF5
799E9390EDF.LB4?gclid=CI6-iZKkopsCFcITzAodnxkDBQ

Please, please, please

[szary212]

Mam zaprzyjaźnioną rodzinę, wielodzietną, w której także jest osoba o zaburzeniach identycznych jak Magdy. Jest taka teoria, że właśnie tacy nadwrażliwcy pochłaniają wszystko, co w rodzinie źle się dzieje - na przykład udawanie, że wszystko jest super, za dużo sekretów. Bywają oni wtedy wentylem i jednocześnie - czasami, kiedy wybuchają - katalizatorem napięć i niedobrych emocji, które są ciągle obecne, ale tłumione i nie znajdują odpowiedniego ujścia. Ale, z drugiej strony, takie zaburzenia zaczynają się przeważnie w okresie pokwitania. Ewidentnie hormony wyzwalają w mózgu chemię, która skręca gdzieś w bok, i bardzo trudno ją potem naprostować. Lekarze w Polsce to osobny dramat i autentyczny koszmar. A depresja to już epidemia( w najbliższym kręgu mają moi rodzice i ja chyba niestety też). I nikomu nie przychodzi do głowy, żeby się tym problemem zając poważnie. Swoją drogą, dziwna w tym artykule nieobecność ojca.

Please, please, please

[muminos1975]

teraz szanowni lekarze powołali sobie rzecznika swoich praw- zacznie
sie jazda,

Please, please, -List psychiatry da p.Ani.

[maciejkozlowski]

Droga Pani Aniu
Jestem lekarzem psychiatrą z jakimś defektem, który powoduje, że depresje
nękają mnie niemal nieustannie. Niekiedy zdarzają się dni, że nie mam myśli
samobójczych. Próbowałem już niemal wszystkich leków przeciwdepresyjnych - na
nic. Podejmowałem 2-krotnie poważne próby samobójcze zakończone wielodniowym
pobytem w szpitalach. Dwukrotnie usłyszałem od psychiatrów to samo :" Pana
nawet nie warto leczyć, bo Pan się i tak zabije" To niestety nie jest żart.
Jeśli człowiek jest inteligentny to wie doskonale co ma powiedzieć lekarzom,
aby go wypuścili natychmiast na zewnątrz, choćby miał w głowie czerń, kolce i
rozpacz. Z ostatniego spotkania z psychiatrami w Anglii wyszedłem po 15
minutowej rozmowie. Powiedziałem jak czułem : "wiem, że mnie nie pomożecie. W
niczym." Czułem jak odsiadują te swoje minuty ze mną a licznik im to przelicza
na funty 100/godz.
I wiem już doskonale, że nie pomoże mi nikt. Tak niestety jest.
Samobójstwo jest kwestią czasu. Wszystko gotowe. Mam zresztą poczucie, że w
większej części siebie i tak już nie żyję.
Jedyne co mi w życiu pomagało to......heroina. I choć wiem, że mówic tego nie
powinienem to taka jest smutna prawda. Jestem autorem książki "Moja Heroina"
Znak 2004. Lecz to dygresja.
Patrząc na sprawy z tej drugiej strony - lekarsko-psychiatrycznej to tacy
ludzie jak Pani córka czy ja jesteśmy niezwykle trudnymi, uciążliwymi i
niewdzięcznymi przypadkami. Znależć psychiatrę, który jest czułym, mądrym,
wrażliwym i cierpliwym człowiekiem jest niezwykle trudno. Na setki poznanych
może dwu miało większość tych cech. Jeden już nie żyje - Profesor Andrzej
Piotrowski - mój nauczyciel. Drugi leczy narkomanów w prywatnej,warszawskiej
poradni.
Psychiatra jest człowiekiem i jak każdy- nie lubi być odrzucany, oszukiwany,
zwłaszcza przez 20-latkę, której tak do końca nie traktuje poważnie. Mysli, że
to taki trochę cyrk dla zwrócenia uwagi, trochę resztki okresu dojrzewania,
buntu, złości na cały świat. Bo, Pani Aniu - tak zazwyczaj naprawdę jest i
jeśli psychiatra nie ma wielkiego doświadczenia i cierpliwości to....pozbędzie
się takiego ciężaru z ulgą. Z ulgą wpisze do dokumentacji "neguje skłonności
samobójcze". Z ulgą poda dokumenty do podpisania "dorosłemu" pacjentowi, że
wychodzi "na własne żądanie, wbrew zaleceniom lekarskim" Cała odpowiedzialnośc
zostaje przerzucona na pacjenta. Jednak co innego ten psychiatra mógłby zrobić
? Bardzo niewiele ! Mógłby perswadować , rozmawiać, ale on nie ma czasu bo ma
pacjentów 20-25 których prowadzi i czekającą na niego rodzinę w domu. Mógłby
zarządzić zatrzymanie "wbrew woli pacjenta" - procedura przykra, uciązliwa i w
przypadku Pani Córki najprawdopodobniej okazała by się bezzasadna. Do jej
przeprowadzenia potrzeba 2 lekarzy a po 48 godzinach pojawia sie sędzia sądu
rodzinnego prosząc o uzasadnienie zatrzymania. Jak uzasadnic ?
"Czuję, ze ta dziewczyna się zabije" Tu nie ma miejsca na poczucia. Tylko
fakty. Zaprzecza planom samobójczym? Tak. Żąda wyjścia? Tak.
No to na co czekacie, chyba to nie jest więzienie a szpital !!!!
I ...koniec. Pomóc niektórym pacjentom się po prostu nie da.
Ja wiem, że mnie pomóc już też się nie da. Pogodziłem się z tym.
Już nie krzyczę Please! please, please! Wiem, ze nikt nie usłyszy.
Bardzo Pani współczuję i serdecznie pozdrawiam.
Maciek Kozłowski- lekarz psychiatra

[marta.wolowska]

Moze moglby Pan porozmawiac z DR Irvinem YALOMem?

Maćku, czy skłonny byłbyś stwierdzić, że

[luna_brystiger]

stany depresyjne to niejako część osobowości, tudzież pewnego rodzaju skazy
genetycznej?

do pana Maćka Kozłowskiego

[jotembi]

czytałam "moją heroinę"... cóż, podobnie jak depresji, tak i
uzależnień lekowych pewnie do końca życia nie zrozumiem
ale cieszę się z możliwości kontaktu z autorem książki

fajnie by było, gdyby napisał pan do mnie na gazetowy adres,
chętnie bym się dowiedziała czegoś więcej o depresji od osoby
posiadającej równocześnie wiedzę fachową i własne doświadczenia

[ornann]

"...Pomóc niektórym pacjentom się po prostu nie da.
Ja wiem, że mnie pomóc już też się nie da. Pogodziłem się z tym.
Już nie krzyczę Please! please, please! Wiem, że nikt nie usłyszy..."

Całkowicie się z Panem zgadzam. Też przestałam "krzyczeć". Któregoś dnia po
prostu odejdę.

[vbmfkf]

Szanowny Panie Macku, ja Panu pomoge. Bede sie modlic za Pana. A Pan
powinien szybko isc do kosciola, po przygotowaniu sie do gruntownej
spowiedzi. To szatan chce smierci, Bóg chce dla nas zycia. Prosze
spojrzec, jak wiele dla Pana zrobil - jest Pan calkowicie wyleczony.
Naprawde. Juz Pan z tego samobojstwa wyrosl. Prosze po przeczytaniu
tego listu ukleknac i podziekowac Bogu za wspaniala wrazliwosc jaka
Panu dal. I skonczyc z grzechami. Prosze sie trzymac za rere i nogi
zycia, to Pana jedyna sila. I za rece za nogi trzymac sie Matki
Przenajswietszej. Prosze sie modlic. A zobaczy Pan jaki cud sie
wydarzy w Pana zyciu. Nie tylko Pan samobojstwa nie popelni, ale Pan
innym pomoze, bo Pan jest dobry.

[vbmfkf]

Szanowny Panie!
Nie czytalam Pana ksiazki i nie wiem po co Pan bierze heroine.
Prosze z tym skonczyc. Prosze uwierzyc Bogu, ze nie po to Pana Matka
urodzila, zeby Pan pisal, ze Pan przygotowal swoja smierc. Juz Pan
powinien wyrosnac z samobojstwa i nie zasmucac ani siebie ani Pana
Boga. Walczyc z narkomania i innymi swinstwami moze pomoc tylko Bog.
Tylko trzeba chciec, bo jak wiadomo chciec to moc. Sam Pan musi
chciec z tym walczyc. Po co Panu zycie? Zeby cpac? To byloby zbyt
smutne, gdyby na starosc Pan zrozumial dopiero swoje plytkie
myslenie, zmarnowane lata na rozmyslanie o zyciu. Nie ma o czym
rozmyslac, prosze sie przyjrzec medrcom, poczytac wiersze Ksiedza
Twardowskiego, pojsc na gruntowna spowiedz, zmienic sie. Wstyd, zeby
inteligentny czlowiek cpal i w dodatku juz nie dziecko.Pan moze
wielu ludziom pomoc, ale mocy i sily do tego moze Panu dac tylko
Bog. Pomodle sie za Pana i prosze nie pisac ze Panu nikt nie pomaga.
Prosze byc wrazliwym i nie pocieszac matek, ktore zawierzyly
lekarzom w swojej naiwnosci, ze uratuja jej dziecko. Pan w obecnym
stanie nie powinien na nic narzekac, poza samym soba. Jest Pan
dobrym czlowiekiem, bo Pan zareagowal i prosze rzucic wszystkie
swinstwa. Calkowicie. Pozdrawiam Pana, prosze isc odkryc muzem
Popieluszki i zobaczyc co robi szatan, jak czlowiek pozwala mu na
to, zobaczy Pan jak zamordowano czlowieka. Pan nie chce sam siebie
zamordowac! Pan chce zyc i to jest jasne, prosze wiec zyc!

ten artykul to nikczemnosc

[off-sik]

tak jednostronnego, nieprofesjonalnego, antylekarskiego plugastwa
dawno juz nie przeczytalem
ludziska zapamietnijta: nikt nie moze nikogo zbawic na sile!
a jak sie z tym (czyli ustawa) nie zgadzacie, to ja zmiencie i nie
miejscie pretensji do lekarzy

[gloria33]

We mnie również artykuł obudził mieszane uczucia - z jednej strony tragedia
matki, a z drugiej... No właśnie - prawdopodobnie zupełnie niechcący autorka
przekazuje klimat zaburzonej więzi.

Moje wrażenie z tego artykułu, które podzielam z paroma osobami na tym wątku -
przepraszam z góry za słowa, które mogą się komuś wydać okrutne - to, że więź
matki z córką przedstawiona tutaj jest pozorna. Nawet ten fragment o rozmowach
sprzed 3 lat, które działały jak balsam nie przekonuje mnie - to raczej słowa,
które matka chciałaby usłyszeć, a "dziecko" było już nadto grzeczne...

Walenie głową w ścianę, histeria, która nie dała się uspokoić? Uciekanie przed
gośćmi? Chętnie usłyszałabym więcej faktów z dzieciństwa, ale choćby walenie
głową w ścianę nie bierze się u dzieci znikąd, jest to jeden z objawów choroby
sierocej. Być może ta pełna dobrych intencji matka z jakiegoś powodu nie była
zdolna nawiązać tej prawdziwej więzi? To tylko domysły i rozumiem wysiłek matki
żeby zwalić całą odpowiedzialność na czynniki zewnętrzne - typu mikrourazy w
mózgu i błędy lekarzy. Poczucie winy jakie towarzyszy samobójczej śmierci
dziecka jest nie do udźwignięcia. A jednak naprawdę zastanawiające jest, że
Magda nie była leczona wcześniej, przy owym waleniu w głowę.

no i to nieszczęsne skierowanie na oddział leczenia nerwic - między nerwicą a
zaburzeniem osobowości jest ogromna różnica - niewykluczone, że nic by to nie dało.

Sam fakt opisania własnej tragedii w artykule jest smutnym objawem - bo ja wiem,
być może jakiejś potrzeby ukarania siebie za to, co się stało? bo pojawienie się
ostrych komentarzy było nieuchronne...

[jerry345]

Nareszcie ktoś widzi to podobnie!
Ja jednak nie miałem odwagi nazwać tego po imieniu - rodzina ujawniła swoje
personalia, ale to było chyba nieuchronne...
Miałem do czynienia z podobnym przypadkiem kilka lat temu, z trudem odwiodłem
wtedy matkę od przedstawienia swojej relacji w prasie, też nie zależało jej na
anonimowości, tak była przekonana o swoich racjach i czystych intencjach.
Ostatnie twoje zdanie opatrzyłbym tylko małym znakiem zapytania - może to nie
potrzeba samoukarania, lecz samousprawiedliwienia, na co wskazują i inne szczegóły.
Oczywiście pojawia się pytanie, czy wypada dyskutować publicznie okoliczności
tej sprawy, gdy osoby dramatu są znane i obecne wśród nas. Autorki narracji
pewnie oczekiwały, że poruszą sumienia czytelników, ale chyba nie przewidziały,
że poruszenie to może pójść nie tylko w zaplanowanym przez nie kierunku. Miało
chyba być epitafium pokazujące dramat matki, tracącej córkę - wyszło epitafium
córki, której pozwolono odejść; rzetelność dziennikarska wzięła górę nad
jednostronną emocjonalnością.

[croyance]

Wedlug mnie to normalna reakcja - zawsze, gdy ktos bliski umiera,
czujemy, ze moglismy zrobic wiecej, ze moze gdyby to ... gdyby tamto
... nawet, gdy leczenie jest swietnie, opieka fantastyczna, zawsze
cos mozna bylo - w naszym odczuciu - zrobic lepiej. Gdy istnieje
przypuszczenie, ze autentycznie czegos zaniedbano, czlowiek czepia
sie tego jak kola ratunkowego i mowi 'gdyby tylko zrobiono to, czy
tamto, ona by jeszcze zyla'.

W rzeczywistosci zas nie jest to takie proste. Moze tak, a moze nie.
Moze Magda, z lepsza opieka, opanowalaby swoja chorobe. Moze zylaby
kilka lat dluzej. A moze nie - moze objawy zaczelyby narastac, i
musialaby byc - w najlepszym razie - hospitalizowana latami, a
choroba by sie poglebiala.

Tego nie da sie powiedziec: z artykulu wywnioskowalam jedno - choroba
byla ciezka, byc moze nawet - jak bylo juz powiedziane wczesniej -
nie byla to depresja, ale depresja wtorna na bazie mlodzienczej
schizofrenii, moze jeszcze co innego. Byc moze moznaby zadzialac
lepiej, ale byc moze zrobiono wszystko, co mozliwe. Nie znamy opinii
lekarzy, jak zauwazyles, wiec nie wiemy.

Please, please, please

[melania200]

Osoby, które krytykuja matkę Magdy nigdy nie byly w takiej sytuacji
i nigdy nie zrozumieją osoby, która widzi, że właśne dziecko nie
chce żyć. Nie ma gorszej świadomości dla rodzica niz to, że wie iz
dziecko chce się zabić i nie ma dla niego pomocy. Od nikogo.
Zwłaszcza od tych, którzy taką pomoc powinni dać. Moja córka
przeszła przez terapię lekową, psychoterapię ( 3 razy), leczenie w
klinice. Problem : brak jednoznacznej diagnozy, co wiąże się z
samymi problemami. Rozmowa ze znanymi i uznanymi terapeutami to dla
mnie udreka - głównie z powodu obojętności na problem, lub wręcz
umniejszanie go; na jednej z rozmów z psychoterapeutą usłyszałam -
córka gra w teatr, pani jest widzem. Tak, jestem w teatrze
samookaleczenia własnego dziecka, bezsennych nocy,demonów i potworów
w jej zyciu.
Szukanie na siłę problemów w rodzinie, by móc stwierdzić, że wina
lezy TYLKO po tej stronie jest dla mnie jaskrawym uproszczeniem i -
niestety - jedyną słuszną drogą w terapiach, przynajmniej tak to
wygląda na dzisiaj z mojej strony.
Stoję w punkcie w jakim byłam. Od 4 lat.
Bardzo Pani współczuję.

[iromek]

Nam. Takim ludziom nie da się pomóc. Chyba tak musimy żyć i zbierać w sobie siły by nie poddać się i przetrwać następny dzień. Zadne leki nie pomogą. To jak narkotyk. Czy życie na haju to życie?
Ktoś tu na forum spytał czy tak jest cały czas czy to się zmienia. Powiem tak: ciągle myślisz źle, powoli się z tego wyciągasz bo tego nie chcesz, nie chcesz myśleć źle, przychodzi dzień i myślisz ze jest ok, zabierasz się za coś, sam sobie stwarzasz formę terapii, i myślisz ze będzie dobrze bylebytylko mieć siłę... i trask, wszystko się sypie, a im bardziej się siłujesz by było dobrze tym jest gorzej. Gorzej i gorzej, przestajesz się starać, i wtedy z tego wychodzisz, powoli. I tak w kółko. Co nie zrobisz zawsze będzie źle. Jak dobrze by nie było zawsze źle się skończy.

[mo86]

Ja jestem leczona na depresję. Na szczęście prywatnie, piszę na
szczęście, bo choć od roku w miarę normalnie funkcjonuję, ciągle
jestemw stanie zrozumieć to, co zrobiła Magda z tego reportażu. Tyle
się mówi, że aby można było pomóć, ten, kto pomocy otrzebuje musi
jeszcze chcieć. Ale choroby psychiczne to nie grypa czy zapalenie
wyrostka. Ja też udawała, że jest w porządku, też mówiłam, że nie
myślę o samobójstwie. Ale żyję, bo nie traktowano tego co mówiłam
jako w 100% pewnego. i dlatego, że pani doktor, na którą trafiłam
nie traktowała mnie jak kolejnego z serii podobnych przypadków.
Przykre, że za to najczęściej trzeba płacić. Chociaż nie żal tych
pieniędzy, nie jest w porządku, że ludzie, którzy nie mogą sobie na
to pozwolić, muszą liczyć na łut szczęścia - że trafią na sensownego
lekarza.

Please, please, please

[luizaluiza25]

Jestem pewna, że gdyby zmieniło sie podejście psychologów i
psychiatrów to mozna byłoby pomóc ludziom w depresji!!od 5 lat
bliska mi osoba ma depresje i była w różnych szpitalach m.in. w
klinice nerwic wiem jakie tam jest podejscie nie raz wychodziłam z
siebie zeby wywalczyc spotkanie z psychologiem czesciej niz raz w
tyg.. przez te 5 lat za kazdym razem bliska mi osoba trafiała na
psychologa który zadawał książkowe pytania bez podejscia bez
powołania..5 miesięcy temu wydarzył się cud trafił na cudową Panią
psycholą młodą z pasją i zaangarzowaniem, która skierowała go
również na grupową terapie i jak narazie jest wspaniale.

Za dobrze miała w życiu

[affera123]

Dziecko z tzw. dobrej rodziny - inteligentne, zdolne, ładne, nie
obciążone problemami rodziców, z zamożnego, "poukładanego" domu.
Moim zdaniem, ta dziewczyna miała depresję (o ile miała), bo się jej
wszystko w życiu udawało, nikt jej się nie sprzeciwiał, nie miała
przyziemnych problemów, nie dotknęła jej bieda ani kalectwo, miała
znajomych, nie musiała o nic walczyć, bo wszystko podano jej na
tacy, nawet rozum i zdolności, których inni mogliby tylko
pozazdrościć. Mam nieco starszą siostrę, która jak ta bohaterka
artykułu, od lat "szuka dziury w całym", a ja obserwując ją i
kolejne etapy jej bezpoduktywnej egzystencji, stany emocjonalne,
pomysły na życie i terapie, dochodzę do wniosku, że wszystko to z
nudów, po prostu. I nie mówcie, że nie ma prostej recepty na takie
zachowania i problemy (???). Wystarczyłoby pokazać dziewczynie, co
to jest prawdziwe nieszczęście, tragedia, powód do płaczu. Forma
terapeutyczna? Niech jedna z drugą odwiedzą choć raz w życiu oddział
hematologii dziecięcej, hospicjum, dom starców, przytułek dla
bezdomnych. Nie znam przypadku depresji u osób, które mają od
urodzenia normalny kontakt z rzeczywistością, to znaczy pokonują
trudy dnia codziennego, ciąży na nich jakaś odpowiedzialność itp.
Depresja to "ulubione" schorzenie rozpieszczonych bachorów, które są
chowane pod kloszem i niczego im nie brakuje poza głosem rozsądku
kogoś, kto wstrząsnąłby taką "zagubioną istotą" i pokazał jej, co
jest prawdziwym złem i bólem. Nastolatki z bogatych domów to
potencjalne ofiary sekt i notoryczni klienci oddziałów
psychiatrycznych, polerujący tyłkami fotele u psychoanalityków. Dla
nich płacz, ból psychiczny i ciągły smutek są jak dla narkomanów
narkotyki, aż w końcu dochodzi do tragedii. Depresja to choroba
egoistów, zapatrzonych w siebie narcyzów, którym się wydaje, że
wszystko kręci się wokół nich, że wszystko im się należy, którzy non
stop poszukują zła w swoim otoczeniu, żeby się upajać
masochistycznym przeświadczeniem o własnym z góry zaplanowym
tragicznym losie. Ten świat jest pełen zła i tragedii, są głodujące
dzieci w Afryce, są ofiary min przeciwpiechotnych, jest Aids,
malaria, skrajna bieda i sieroctwo, a panna otoczona miłością
rodziców zatruła życie sobie i innym, "bo tak". Była "moda" na
anoreksję, bulimię, teraz mamy depresję, a wszystko to są dobre
tłumaczenia na brak czasu i nieudolność wychowawczą rodziców, którzy
hodują dzieci zamiast wychowywać do życia w społeczeństwie.
Psychologowie jak mantrę powtarzają: nie stresować, nie stresować, a
i tak rosnie nam kolejne pokolenie psychicznie zwichnięte i
emocjonalnie pokręcone bez konkretnego powodu. Nie jest to pokolenie
wojenne, a mimo to tragiczne, bo bezideowe.

[domina19]

niestety, chyba masz racje...

[melania200]

Ten świat jest pełen zła i tragedii, są głodujące
> dzieci w Afryce, są ofiary min przeciwpiechotnych, jest Aids,
> malaria, skrajna bieda i sieroctwo,
a głodujący dorosli w Afryce juz cie tak nie kręcą?
Niestety jesteś osoba GŁUPIĄ. I tyle.
Wyrazy wspołczucia dla dzieci , bo jako osoba nie z "dobrego" domu
masz ich pewnie sporo.

Jesteś skrajnie infantylna

[affera123]

Po pierwsze, co to za stereotyp? Wybraź sobie, że człowiek wychowany
w "nie dobrym domu" niekoniecznie musi posiadać gromadkę dzieci. Ja
jestem dzieckiem z dobrego, choć rozbitego domu i żal mi tak głupich
istot, jak ty, jesteś mentalnym pustakiem, a poza tym, nie masz
pojęcia, czym jest depresja. Jest bowiem ta prawdziwa - wywołana
chociażby tragedią, jak śmierć kogoś bliskiego albo ciężka choroba i
jest fanaberia znudzonej nastolatki, jak ta z artykułu, która nie
widziała dalej niż czubek własnego nosa. Ludzie walczą ze swoimi
słabościami różnie, znam wielu, którzy "powinni" już kilka razy
popełnić samobójstwo, a mimo przeciwności żyją i pomagają innym,
chociażby udzielając się jako wolontariusze w szpitalach, domach
dziecka, zyskując przy tym wartości, jakich ty nigdy nie poznasz, bo
jesteś za tępa i zbyt zapatrzona w siebie. Jesteś pasożytem, bo nic
nie możesz dać od siebie innym, nawet nie potrafisz sklecić
sensownego postu, przytaczając logiczne argumenty.

[komentatur]

..poslugujac sie stereotypem wobec dziewczyny z artykulu, o ktorej
wiesz tyle co napisala autorka, czyli tak naprawde nic. Nie
zalaczono jej szczegolowej historii, przebytych chorob, przemilczano
wiele, a Ty na tej podstawie hop-siup i zbudowalas wielka teorie jak
to dziewczyna z dobrego domu szukala dziury w calym. A nie to bylo
przedmiotem artykulu dlaczego, tylko jak sie zachowali lekarze wobec
tego przypadku (nie wdawajmy sie w ocene slusznosci oskarzen i
usprawiedliwien).
Uwierz mi, ze tez mi sie wydawalo ze praca w
hospicjum/wolontariacie/misjach, skupienie sie na innych nie na
sobie etc. pomoga wyleczyc depresje czy "depresje". Wydawalo mi sie,
a potem zachorowalem. I teraz wiem, ze sa takie sily na ktore nie ma
mocnych - slowa, bodzce z zewnatrz przestaja docierac i wyjscie z
tego to dluga i ciezka praca. Do ktorej trzeba miec sily. Cale zycie
pracowalem jako wolontariusz w roznych instytucjach - i mnie to nie
uchronilo od wpadniecia w czarna dziure. Nie szufladkuj jesli nie
chcesz byc zaszufladkowana. Sa tysiace przypadkow, a kazdy inny.

[melania200]

Cóż, przemyslenia godne "Faktu" tam proponuje skieruj swoje wywody
typu: "Jest bowiem ta prawdziwa - wywołana
> chociażby tragedią, jak śmierć kogoś bliskiego albo ciężka
choroba" itd...
zenua, usmiech politowania i tyle
jeszcze raz wyrazy wspołczucia dla dzieci i otoczenia

Przemyślenia godne pensjonarki

[affera123]

Powzdychałaś, otarłaś łezkę? I co z tego wynika? Tego emocjonalnego
chłamu jest pełno w publikacjach typu "Harlequin", stąd pewnie
twoja "wrażliwość" godna osoby czerpiącej wiedzę o życiu z pisemek
typu "Pani Domu". Prawdziwy sens życia polega na przekazaniu komuś
wartości materialnych lub niematerialnych - to buduje człowieka i
uzasadnia jego istnienie. Natomiast roztkliwianie się z powodu
jakiejś rozhisteryzowanej małolaty, która w końcu dopięła swego i
opuściła ten padół,gdyż nie miała nic sensowniejszego do
zaoferowania otoczeniu prócz autodestrukcji, a GW robi jej laurkę,
jakby wymyśliła niezawodne lekarstwo na raka, jest stratą czasu i
energii. Nie ma naprawdę nad kim ronić łez.

[amm787]

nad Tobą na pewno nikt nie bedzie ronił łez... zastanów się, co Ty
piszesz!

[mo86]

Nie masz racji, moim zdaniem. Choruję na depresję, a poza tym
zdarzało mi sie kilka razy byc w różnych szpitalach i na róznych
oddziałach. Wdziałam małe dzieci, których nie było widzać zza
medycznej aparatury, znałam dzieci chore na raka, młodzież po
amutacjach, moja własna bratanica miała w wieku 2 lat poważną
operację, mój tata choruje na serce i kilka razy zabierało go
pogotowie. Moich znajomych i przyjaciół też życie nie oszczędza -
przyjaciółka 2 miesiące przed maturą straciła oboje rodziców,
została sama z 14letnią siostrą i straciła nienarodzone dziecko. Ja
sama nie mogę mieć dzieci. Nie mów, że depresja bierzę się z braku
poważnych problemów, bo to nie jest prawda. Aa i jeszcze, spędziła 2
miesiące na oddzile psychiatrycznym - byli tam ludzie z powazną
depresją, których nie moża podejrzewać o cudowne, bezproblemowe
życie. Byłoby cudownie proste, gdyby depresję można było leczyć
pracą dla chorych czy otrzebujących - ale to nie jest cudowna
metoda, po której chorzy padają z wdzięcznością za swoje życie na
kolana. Można równie dobrze dojść do wniosku, że rzeczywistość jest
beznadziejna i świat nie nadaje się do zycia.

Mój post był niepełny...

[affera123]

Osobiście znam osoby, które przeżyły w życiu ciężkie chwile i ich
depresja jest jak najbardziej usprawiedliwiona, ale bohaterka tego
artykułu była wychowywana przez wspaniałych rodziców, w dobrym domu,
była inteligentna i miała przed sobą piękne życie. Była jednak na
tyle niedojrzała, że nie potrafiła docenić faktu, że dostała prezent
od losu - np. nie urodziła się w rodzinie alkoholików, w skrajnej
biedzie. Problem w tym, że ona widziała tylko siebie i swój
wyimaginowany ból.

[ko-mo-sa]

Moim zdaniem coś w tym jest, co pisze affera. Mam za sobą 4 pobyty w
szpitalu psychiatrycznym. Trafiałam tam, gdy byłam mniej więcej w
wieku Magdy. Z powodu myśli "S". Pomogło mi zerwanie ze służbą
zdrowia i odejście od myślenia, że jestem "chora". Od dziesięciu lat
się nie "leczę", nie pamiętam już co to lęki czy depresja mimo że 10
lat temu słuzba zdrowia spisała mnie na straty proponując rentę
inwalidzką.
Pamiętam jak dziś pacjentów - tych młodych. Dziwny traf, że nie
spotkałam ani jednego syna sprzątaczki. Ten sam schemat który
powtarzał się i powtarzał: bogaty, inteligencki dom, prywatne
szkoły, podróże zagraniczne itp. Nie wiem, może tak jest w Warszawie
tylko, może ja tak trafiałam, że na kilkadziesiąt młodych osób były
prawie same podobne do Magdy. Psychiatryczni recydywiści. Nigdy o
nic nie walczyli, nie musieli zarabiać na chleb. Tenis,proszę
bardzo, zagraniczny kurs językowy nie ma sprawy. Ja jak chciałam
mieć zwykłe buty zimowe musiałam w liceum po nocach układać towar na
półkach w supermarkecie, do domu w wiadrze wodę nosiłam. Bardzo
szybko przestałam myśleć o potworze, gdy bieda przycisnęła, gdy
matka pijana przy bramie leżała, gdy ojciec miał ataki agresji.
Musiałam rzucić szkołę i iść do pracy a nie rozmyślać o potworze.

Może jedna, góra dwie osoby, z tych które poznałam w szpitalu,
wyszły na jako taką prostą. Reszta...wątpię. Widziałam 30-40 latków
od lat podróżujących od lekarza do lekarza. Najbardziej przechlapane
mieli ci, którzy posiadali"troszczących się bliskich". Matki które
stawały na rzęsach żeby pomóc swoim "chorym" dzieciom. Aż miałam
ochotę podejść do takiej matki i krzyknąć. Zostaw go w spokoju!
Przestań go męczyć! Odczep się od niego, daj mu żyć jak chce.

Moi rodzice są jacy są. ALe za jedno jestem wdzięczna: Nie
odwiedzali mnie w szpitalu, nie pomagali mi, stwierdzil że jestem
czub i nic już ze mnie nie będzie, wstyd przynoszę, ludzie będą
gadać. Dzięki temu skończyłam dwa fakultety i od dziesięciu lat nie
odwiedzam psychiatry. Bo musiałam o siebie walczyć.

Z innej beczki: pojawiają się głosy że dziewczyny nie powinni
wypuszczać ze szpitala. Ja myślę że nie była zwierzęciem żeby ją
zamykać wbrew woli w klatce. Z perspektywy byłej pacjentki powiem:
Nie ma nic bardziej upokarzającego, niz przymusowe zamknięcie. I nie
wierzę, by leki albo oddział zamknięty kogokolwiek leczyły z mysli
samobójczych.


Wybaczcie, że tak chaotycznie, napisałam to pod wpływem emocji.

[gondra]

Dziewczyno, chyba jednak nie wiesz o czym piszesz. To, że Tobie sie udało bez
leczenia znaczy, że Twoja choroba miala łagodny przebieg. Też chorowałam jako
nastolatka, mnie wystarczył psycholog (bo to była łagodna depresja). Tobie sie
wydaje, że jeśli ktos nie ma ojca alkoholika i katujacej matki i jest z domu ok
pod względem finansowym, to nie moze mieć problemow? Zdziwiłabys sie ile jest
przypadków gdzie za idealna fasadką takiej rodzinki cos sie kryje. Poza tym, jak
juz pisałam, depresja moze byc problemem czysto neurologicznym.

Jako nastolatka też znałam osoby, ktore cięły sie, cierpiały na nerwice i
depresje i lądowały w psychiatryku, jakoś dziwnie były to osoby (2 dziewczyny, 1
chłopak) z ubogich i dysfunkcyjnych rodzin. Te pewnie były chore, bo ci bogaci
to wymyślaja, nie? Naprawde, myslenie o problemach psychicznych i emocjonalnych
w kategoriach "jak będzie mu pot po d... spływał i dozna prawdziwego
nieszczęścia to mu przejdzie" jest wyjątkowo prymitywne.

I jeszcze jedno - pisanie "jest tak i tak, bo mnie to spotkało i było tak i tak"
czyli wyciąganie wniosków dotyczących ogółu na podstawie własnych doświadczeń
jest częste na forum.

[sulik.b]

nic nie wiesz tak naprawde o tej chorobie... ciezkie momenty moja tylko posredni wplyw na rozwoj tej choroby

[drex1]

"Wystarczyłoby pokazać dziewczynie, co
> to jest prawdziwe nieszczęście, tragedia, powód do płaczu"

Przecież jeździla na Ukraine jako wolnotariuszka pomagać
bezdomnym dzieciom....czyli Twoja teoria akurat tutaj mija sie z
prawdą i faktami

[szary212]

afera123 wypisujesz wierutne, okrutne bzdury. Mnóstwo ludzi z tzw.
gorszych=prostych środowisk ma depresję, tylko niezdiagnozowaną, bo jak to -
mieć na wsi depresję? A co to w ogóle jest? Jak nogi nie urwało, to do roboty,
wszystko przejdzie! Dlatego ci niezdiagnozowani z "gorszych domów" , głównie
prawdziwi, polscy mężczyźni, bo oni przecież zawsze sobie radzą ze wszystkim
sami, a już najlepiej, jak wiadomo z emocjami - co robią - a PIJĄ! A miła,
zdolna, wrażliwa nastolatka nie pije, tylko się tnie. Rzeczywiście, trzeba nią
wstrząsnąć i pokazać jej cudze nieszczęście! Co za BZDURA, Prymitywna i
Piramidalna! Osoby o zaburzeniach psychicznych nie są w stanie - pomimo
symptomatycznego dla depresji płaczu nad ofiarami głodu i zabitymi pieskami na
drodze - poczuć autentycznej empatii z innymi ludźmi, gdyż - dowiedzione naukowo
- ich mózg potrafi koncentrować się wyłącznie na sobie! I to nie jest ICH WINA.
Choroba psychiczna jest de facto choroba fizyczną, tylko nie umiemy jeszcze jej
leczyć. Ciarki mnie przechodzą, kiedy czytam takie teksty. Pewnie jeszcze według
afery123 ofiary gwałtu same sobie nagrabiły, bo wyszły z domu w bluzce bez
rękawów. Brr, co za kraj.

[gondra]

Ech, "uwielbiam" takie ograniczone, prostackie podejscie - za dobrze
miała, wiec widziwiała, niech zobaczy co to są "prawdziwe" problemy.
Z reszta juz wspomniano o tym w tym wątku, niestety większosć
społeczeństwa tak uważa, ale trudno sie dziwic, ludzie to idioci.

Kup sobie słownik wyrazów obcych

[affera123]

Prostacka to jest twoja wypowiedź. Aż żal. Ja napisałam o konkretnym
przypadku, wybacz, nie żal mi tej dziewczyny. To był typowy młody
narcyz. Mam siostrę w podobnym wieku, z podobnym problemem, która
powiedziała kiedyś tak: "mój wewnętrzny ból jest tak wielki, że nie
obchodzą mnie inni, choćby i obok konali z bólu". I to jest
kwintesencja stanu emocjonalnego niedojrzałych panienek, którym
życie nie skopało konkretnie tyłka. Zabiła je nuda. I tyle.

[gondra]

A co Ty wiesz o tej dziewczynie, jej rodzinie i sytuacji życiowej?
Po przeczytaniu jednego artykulu opartego na wspomnieniach i
przemysleniach jej mamy? O takich "bzdurach" jak to, że choroby
psychiczne moga mieć podłoże czysto neurologiczne juz neie
wspominam. I nie oburzaj sie, Twoje widzenie tego problemu moze nie
jest prostackie (a moze jest) ale skrajnie proste na pewno.

[mmk-1]

affera123 napisała:

> Dziecko z tzw. dobrej rodziny - inteligentne, zdolne, ładne, nie
> obciążone problemami rodziców, z zamożnego, "poukładanego" domu.

Nie masz racji.
Masz jak wół w artykule informacje, że Magda jeździła do Odessy. Pomagała dzieciom ulicy.
Wiesz jak to wygląda? To są dzieci, których jedynym domem jest ukraińska biedna ulica, które w wieku 10 lat muszą stawać się dorosłe i których pożywieniem jest miks klei, narkotyków, leków i wszystkiego co da się zaaplikować.

Myślisz, że jeździła tam bo była egoistką? Nie była. Była za to bardzo wrażliwa. Za bardzo.

[affera123]

Napisałam już wcześniej - nie żal mi tej panny. Moja "depresyjna"
siostra też parę razy była z "misją charytatywną" czy jak się ta
fanaberia i aktualna moda nazywa. Szkoda, że potem nie pamiętała,
jak miało na imię choćby jedno z tych dzieci, którym tak "pomagała".
Wycieczka w konwoju z darami dla sierotek to jeden ze sposobów na
przełamanie nudy i nakarmienienie własnego ego poprzez "bezpośredni
kontakt z ludzkim nieszczęściem", które i tak mamy w dupie.
Dziękuję. Znam to.

[o1xa7q1]

==> do affera123- załóżmy, że faktycznie miała "za dobrze" i
z "nudów" miała depresję. Czy Ty możesz sobie wyobrazić taką nudę
żeby się zabić (skutecznie)??? To chyba musi byc jednak coś więcej
niż dylemat: na jaki kolor pomalować paznokcie?
Z Twoich wypowiedzi wynika, że to Ty jesteś tą osobą, która
dostała "po tyłku", tylko czy są jakieś obiektywne kryteria tej
oceny? śmiem wątpić. Człowiek przez swój instynkt samozachowawczy
zawsze będzie stawiał problemy swoje jako te prawdziwe i
najpoważniejsze przed wszystkimi innymi problemami na tym świecie (
w tym przed milionami dzieci w Afryce umierającymi z głodu i na w
pełni uleczalne choroby). Dlatego właśnie zdolność do współczucia
postrzegamy jako uczucie "wyższe". Więc zdaj sobie proszę sprawę, że
Twoje problemy też moga wypaść trywialnie w porównaniu z innymi. A
to że śmierć człowieka, nie jest dla Ciebie powodem do żalu
pozostawiam bez komentarza...
==> osoby oskarżające rodziców (czyt. matkę) o zniedbania, "trupy w
szafie" i inne historie... łatwo jest ferrować wyroki, analizować i
kopać już i tak leżącego. Mamo Magdy bardzo, bardzo współczuję!
Każda matka samobójcy czuje się winna bez względu jakie kroki
podjęła i co się udało zrobić aby dziecko ratować. Kiedy czytam
niektóre wypowiedzi to dochodzę do wniosku, że każdy rodzic przed
poczęciem dziecka powinien miec doktorat z psychiatrii, być biegłym
egzozcystą i jeszcze kupę innych fakultetów skończyć. Nie wiem jak
jest naprawdę, bo żadnego z wymienionych fakultetów nie kończyłam,
ale o jednym jestem głęboko przekonana: to siedzi gdzieś głęboko w
duszy, i tylko czeka na odpowiednią chwilę... na chwilę słabości.
Nie wierzę w "obiektywne powody samobójstw" typu: utrata pracy ,
zawiedziona miłość, niechciana ciąża, etc. Głęboko wierzę, że to są
tylko krople które przepełniają czarę goryczy i dają ten ostateczny
implus do działania i DOWÓD, że tan świat jest do d... Jest wiele
osób, które przeszło straszne rzeczy w życiu, a mimo to nawet im w
głowie nie postanie myśl żeby się zabić, a są też osoby,
które "obiektywnie" mają wszelkie przesłanki do szczęścia, a i tak
nie chcą żyć. I chyba to jest kluczowe: NIE CHCĄ ŻYĆ, a to wcale nie
jest to samo co "CHCĘ UMRZEĆ"

[pauvre_clown]

o1xa7q1 napisała:
Nie wiem jak
> jest naprawdę, bo żadnego z wymienionych fakultetów nie kończyłam,
> ale o jednym jestem głęboko przekonana: to siedzi gdzieś głęboko w
> duszy, i tylko czeka na odpowiednią chwilę... na chwilę słabości.
> Nie wierzę w "obiektywne powody samobójstw" typu: utrata pracy ,
> zawiedziona miłość, niechciana ciąża, etc. Głęboko wierzę, że to
są
> tylko krople które przepełniają czarę goryczy i dają ten
ostateczny
> implus do działania i DOWÓD, że tan świat jest do d... Jest wiele
> osób, które przeszło straszne rzeczy w życiu, a mimo to nawet im w
> głowie nie postanie myśl żeby się zabić, a są też osoby,
> które "obiektywnie" mają wszelkie przesłanki do szczęścia, a i tak
> nie chcą żyć. I chyba to jest kluczowe: NIE CHCĄ ŻYĆ, a to wcale
nie
> jest to samo co "CHCĘ UMRZEĆ"
Ja jako osoba po tej ciemnej stronie barykady zgadzam się w
zupełności i podpisuję się obiema rękoma pod każdym zdaniem.
(niestety)
Mamie Magdy ogromnie współczuję.Przykro mi również,że ludzie tak
szybko rzucają kamieniami...A przecież nikt z nas nie wie jak było
naprawdę.

[croyance]

Jak juz pisalismy, nie wiadomo wcale, czy dziewczyna miala depresje.
Moze miala schizofrenie. A ta atakuje biednych i bogatych, chudych i
grubych. Nie rozumiem, jak ktos, kto pojecia nie ma o chorobach
psychicznych, w ogole wypowiada sie na taki temat. Magda byla osoba
CHORA, w taki sam sposob, jak moglaby byc chora na nowotwor. Po raz
kolejny polecam 'Cichy Pokoj'.

affera, nie wypisuj bzdur

[annika.h]

bo wyjdzie, że jesteś zwykłym niedouczonym prostakiem.To, co działo się z Magdą
to ciężka choroba a nie nuda rozpieszczonego bachora. Gdyby posłuchać twoich
"światłych" rad należałoby wypuścić ze szpitali psychiatrycznych wszystkich
chorych i zapędzić ich do robót publicznych. Jeśli nie masz o czymś bladego
pojęcia nie rozpisuj się, to nie wstyd na czymś się nie znać.

Dobry pomysł

[affera123]

Nie waż się nazywać prostakiem kogoś, kto osobę pokroju "biednej
Madzi" musi znosić na codzień. Gęba pełna frazesów, skłonność do
samookaleczania, tylko z jakiego powodu? No właśnie, nie wiadomo.
Paru desperatów po przeczytaniu "Cierpień młodego Wertera" też
strzeliło sobie w łeb, ot, tak niekoniecznie z nieszczęśliwej
miłości. Okazuje się, że ciężka praca dobra jest nie tylko na kaca.
Co innego osoba chora psychicznie, co innego panna, która, jak
wynika z artykułu, nie bardzo wiedziała, czego chce. GW zrobiła z
niej prawie świętą, a lekarze jak zwykle dostali po łbie.

[gondra]

Jestes nie tylko prostakiem, ale i idiotką.

A ty jesteś dzidzia-piernik czy emo?

[affera123]

Naczytałaś się dziecinko za dużo romansów, czy solarium wyżarło ci
tak mózg, że nie rozumiesz, że w życiu nie ma miejsca na istoty
aspołeczne, autodestrukcyjne i egoistyczne? A może za dużo energii
wkładasz w dyskusje na wszelkiego rodzaju forach o psychologii,
gdzie stado frustratów onanizuje się wspólnie
dzieląc "nieprzyziemnymi" problemami? Za mało was życie skopało po
tyłkach.

[konchi1980]

Człowiek chory jest dla Ciebie aspołeczny? Jesooo affera nie pisz
juz nic na tym forum... na żadnym forum... proszę.

[minogu]

A tak na serio, to jeśli inne osoby wzbudzają w nas złość/nienawiść
czy inne silne emocje, to znaczy że to czego w nich nienawidzimy
jest gdzieś w nas - stłumione, wyparte, zepchnięte do
podświadomości...
Wydaje mi się że tak jest u Ciebie, tak bardzo znienawidziłaś swoją
dawną bezradność, delikatność, wrażliwość. Nie mówię że w tym trzeba
tkwić, ale przyjąć drugą osobę w tym jaka jest i powoli, cierpliwie
starać się pomóc jej to przezwyciężać.

A może pomyślałaś że Twojej siostrze jest rzeczywiście źle i
potrzebuje wsparcia od Ciebie, tylko trudno jej to wyrazić? Czasem
trzeba trochę cierpliwości, wiary i można zdziałać sporo. A Ty
zdajesz się mówić: mi nikt nie pomógł, to i ja nikomu nie pomogę,
niech sobie każdy sam radzi. To droga do nikąd.

[emka7]

Totalne uproszczenie. I skąd tyle agresji w tej wypowiedzi?
Poza tym, nie masz racji, że Dziewczyna nie miała kontaktu z
tzw. "prawdziwym życiem" - pomagała bezdomnym dzieciom. Ale to w
ogóle nie o to chodzi, według mnie.
Można mnożyć hipotezy. A może dostrzegała z całą jaskrawością
niedostatki i tragedie świata? Jest taka książka: "Złudzenia, które
pozwalają żyć". Przeciętny człowiek przejawia szereg takich złudzeń
dotyczących siebie i rzeczywistości - inaczej popadłby w rozpacz.
Może Magda nie miała tych złudzeń?

[affera123]

Gdybyś dobrze czytała mój post, a nie zachłystnęła się pianą ze
złości, to byś doczytała, że mam ten sam problem w domu. W takich
przypadkach ta, nazwijmy to, zdrowa część rodziny,
jest "współuzależniona". Można gadać latami, prosić, pocieszać i
wspierać, ale w końcu przychodzi taki moment, że trzeba walnąć
pięścią w stół i powiedzieć "dość". Nie można pozwolić sobie, żeby
ktoś poprzez swoje wyimaginowane problemy znęcał się na nami i
zatruwał nam życie do tego stopnia, że popadamy w podobne stany, a
ta osoba wyraźnie ma z tego powodu satysfakcję. Tak było i jest w
mojej rodzinie. Podobnie jes w przypadku hipochondryków, może się
taki badać na wszystkie strony, a i tak zawsze będzie podejrzewał u
siebie najgorsze choroby. Osoba w depresji, która tak naprawdę nie
przeżyła w życiu nic tragicznego, jest tak naprawdę
nieusprawiedliwionym tyranem otoczenia, które "choruje" razem z nim.
Ale zrozumieć można to tylko i wyłącznie wtedy, gdy ma się taką
osobą pod własnym dachem.

[konchi1980]

Jeśli prawdą jest to co piszesz, TO NIE MASZ W DOMU TAKIEGO SAMEGO
PRZYPADKU. Jeśli natomiast Twoja siostra jest naprawdę chora, to
czytając Twoje posty moge jej tylko strasznie współczuć. Bo przy
takim nastawieniu rodziny właściwie nie ma szans.
Myślę że powinnaś wiedzieć, że nie trzeba przeżyć np. śmierci
bliskiej osoby czy innego traumatycznego w potocznym rozumieniu
zdarzenia, żeby cierpieć na PRAWDZIWĄ CHOROBĘ jaką jest depresja.
Dla dobra Twojej siostry (o ile jest chora) dokształć sie affero. Bo
może się okazać, że Tobie tylko WYDAJE SIĘ że masz rację, a przez
swoją ignorancję przyczynisz się do śmierci bliskiej bądź co bądź
osoby. Dpouszczasz w ogóle taką możliwość, że się mylisz?

Od razu widać, że nie masz pojęcia o problemie

[affera123]

Z powodu depresji mojej siostry życie tak mi obrzydło, że przez lat
kilkanaście czułam się winna czemuś, co było ode mnie niezależne.
Dwa lata temu powiedziałam "dość". Nie jestem lekarzem, ani niańką,
ani panienką do bicia, która powinna ponosić konsekwencje głupoty
swoich rodziców, którzy wychowali troje dzieci, w tym jedno
kompletnie z dala od prawdziwego życia. Wierz mi, że ciężko już w
tej chwili odróżnić, czy moja siostra jest po prostu tak zadufana w
sobie, czy nieświadomie chora, ja śmiem twierdzić, ludzie
chorzy "emocjonalnie" często manipulują innymi utwierdzając ich w
przekonaniu, jak bardzo są nieszczęśliwi, do czego miałoby się
jakoby przyczynić otoczenie. Każdy jest panem własnego losu, mamy
wolną wolę i szansę na odmianę własnego losu. Wystarczy
współpracować z lekarzem i brać leki. Problem w tym, że
osoby "psychiczne" lubią swój stan do tego stopnia, że nie potrafią
już potem inaczej żyć. Pomińmy osoby naprawdę nieświadome (czyt. z
głęboką chorobą psychiczną). Można naprawdę pomagać, a to i tak o
kant stołu potłuc. Ja czuję się wykorzystana i oszukana, a od tej
pory pomagam wyłącznie nieletnim sierotom i bezdomnym zwierzętom.
Oni nie kłamią.

[konchi1980]

Nie umiem stwierdzić czy Twoja siostra jest chora, czy udaje.
Zgadzam się z Tobą w 100% że nie jesteś niczyją niańka i jeśli ta
sprawa Cie przerasta, masz pełne prawo żeby odpuścić i żyć własnym
życiem. Nawet jeśli faktycznie jest chora - nikt nie ma prawa
wymagać byś poświęcała własne zdrowie i szczęscie.
Prawdą jest tez to, że takie osoby potrafią manipulować.
Z Twoich postów wynika że masz w sobie sporo złości i żalu. Takie
sytaucje nigdy nie są proste, jak to - "nic jej nie jest a wszyscy
wokół skaczą, rodzice poświęcają jej więcej uwagi, ja się staram a
ta "gwiazda" tylko bąki zbija, w imię czego mam się męczyć" etc.
Powiedziałaś "dość" i ja to szanuję, uważam wręcz że masz (zapewne)
rację.
Pomimo tego nie uważam że powinnaś odnosić swoje doświadczenia do
wszystkich przypadków. Twoje posty sugerują że zmarła dziewczyna
była po prostu głupią,rozpiesczoną i nic nie wartą neurotyczką,
która sie nad sobą użalała. Nie masz prawa tak twierdzić. Nie każda
choroba psychiczna od razu skutkuje tym, że chory leży skulony i
mamrocze coś bez sensu. Depresja jest baardzo poważnym schorzeniem,
i wierz mi że taka osoba nie jest wcale "panem swojego losu". Wymaga
fachowej pomocy. Nie lubi też swojego stanu, próbuje walczyć ale
sama jest bez szans. Twoje posty są bardzo krzywdzące dla osób
dotknietych depresją i ich bliskich. Jeśli chcesz, to pisz o swojej
sytuacji, nie generalizuj. Przepraszam za nieco złośliwe poprzednie
komentarze, ale takie stawianie przez Ciebie sprawy zwyczajnie
drażni, bo (generalnie) piszesz nieprawdę.
Sądze ze ta sytuacja poważnie Cie zraniła, i wydaje mi sie że
mogłabyś spróbowac pogadać na ten temat z psychologiem. Kosztuje to
niewiele, a może lepiej byś sie z tym poczuła i dowiedziała (także o
sobie)czegoś ciekawego. Pozdrawiam i zycze dużo siły i (pomimo
słabych doświadczeń) życzliwości dla osób z depresją (prawdziwą).

[gondra]

> Z Twoich postów wynika że masz w sobie sporo złości i żalu. Takie
> sytaucje nigdy nie są proste, jak to - "nic jej nie jest a wszyscy
> wokół skaczą, rodzice poświęcają jej więcej uwagi, ja się staram a
> ta "gwiazda" tylko bąki zbija, w imię czego mam się męczyć" etc.

> Sądze ze ta sytuacja poważnie Cie zraniła, i wydaje mi sie że
> mogłabyś spróbowac pogadać na ten temat z psychologiem.

Zgadzam sie, że to ona potrzebuje pomocy specjalisty. Mam znajomą, ktora też
nienawidzi swojej siostry, bo jest ładna, ma powodzenie i zachowuje sie jak
gwiazda - a znajoma od zawsze myszka bez własnego zdania, która wyszła za
pierwszego faceta którego udało jej sie poderwać. Oczywiście siostra jest
beznadziejna i jej całe pokolenie (młodsza od znajomej o 8 lat) jest
beznadziejne - klasyczne leczenie kompleksów.
Sorry, ale żeby wypisywać takie rzeczy - ludzie, ta dziewczyna była chora, nie
żyje, a wy tu o duchach i rozpieszczonych księżniczkach, to trzeba być
ograniczonym umysłowo.

co się tak rzucacie

[jakubowska100]

myślę (a zabawię się w sędziego pokoju) że przykładacie dwie skale -
mikro i makro i próbujecie je spasować. Czyli mówiąc bardziej
konkretnie Affera przykłada skalę socjologiczną reszta
psychiatryczną. Prawdą jest że warunki zewnętrzne mają duży wpływ
na 'wywołanie' depresji, dokarmienie tej choroby. Nie od parady
depresja pojawia się PO traumie a nie 10 minut przed nią. Prawdą
jest też że ludzie są podatni i podatniejsi. Prawdą jest też, że w
obozach koncentracyjnych (potwierdzone, poczytajcie na necie) nie
było samobójstw (pewnie poza wyjątkami) - ludzie byli skupieni
całymi sobą na walce o przetrwanie - myśl - zabić się była
sprzeczna. Prawdą jest też że na wsiach depresja tak samo występuje,
lecz jest z przyczyn socjo (mniej kasy i wiedzy, obwarowania
kulturowe) mniej diagnozowana (a w miastach bardziej - więc jest
więcej depresiaków). Faktem jest że stres podnieca i utrwala
depresję - miasto to stres, obowiązki, wydarzenia, palące sprawy.
Affera zbyt natomiast emocjonalnie osądza samobójczynię z artykułu -
ot, takie sobie emo. Stała się tragedia. Niewiele mimo wszystko
wiemy o tym wszystkim. Szczepkowska podobnie jak Dymna w swoich
akcjach - stanęła totalnie po stronie bohaterki, nie poddała w
wątpliwość żadnej zagrywki ze strony najbliższej rodziny. Stąd na
pewno nie dowiedzieliśmy się wielu bardzo 'wskazujacych' szczegółów.
W Izabelinie mieszka sporo bogatych i zajętych ludzi. Małą było stac
na wyjazdy, stypendia, na zdjęciach wygląda na dobrobyt (ale nie
spod znaku Paris Hilton) i inteligencję. Na pewno za tym kryje się o
wiele więcej, ale o tym pewnie się nigdy nie dowiemy. Czasem ludzi
zabijają niuanse - to, że ktoś uśmiał się za naszymi plecami - o
takich rzeczach się pamięta do końca życia. Kilka fałszywych tonów w
cięzkim momencie i gotowe... Werter jest tu dobrym przykładem -
rzeczywiście jest tam skrajny egoizm! skupienie na sobie i swoich
uczuciach. czy ktokolwiek pamięta więc dziewczynę w której się
zakochał? nie! bo opisywał tylko swoje uczucia do niej i to jak się
czuł źle. Czuję jakoś bardzo mocno i intuicyjnie że mimo wszystko
tam gdzieś nie było poświęconej dziecku prawdziwej zwykłej uwagi,
czuję zgrzyty przy wypuszczaniu dzieciaka luzem do lasu, przy braku
prób otwarcia jakoś dziewczyny, czuję tam 'brak czasu' na to.
Dziewczyna dorastająca sama. Wyizolowana. Pewnie rodzice opłacali
specjalistów w zamian za siebie... tak czuję. Ale to tylko
domniemania. Jak było naprawdę dowiedzielibyśmy się gdyby artykuł
napisała pełna krytycyzmu czujna dziennikarka, a nie idąca w totalną
empatię i na kolanach aktorka. Ale i tak dziękuję za ten artykuł,
porusza szerszy problem, o którym więcej chciałabym poczytać. I
błagam nie wyzywajcie się od idiotów, bo to robi z was tylko
szczekające pieski, nic tym nie osiągniecie, poza krótką wyżywką.

[krzysztof213]

to nie jest takie łatwe jak sie nam wydaje.
Ja mam stany depresyjne taki ze mnie cłowiek mam tez stany normalne
I własnie są ludzie którzy na ogół są dobrzy ja staram sie z tym zyc
Ale wiem ze ona może być głęboko w nas i tylko człowiek serem moze pomóc
drugiemu człowiekowi

Schizofrenia

[lustro.z.mosiadzu]

Schizofrenia czy depresja? nie jestem psychiatra, ale dziwne glosy, potwory i np. slowo potrafiace przewiercic na wylot to chyba nie depresja ale raczej schizofrenia. Czytalam kiedys ksiazke o dziewczynie chorej na schizofrenie, ktora miala takiego potwora "cenora" ktory dopadal ja i potrafil totalnie zdeptac jak tylko cos jej sie udalo. generalnie to jest bardzo skomplikowana i zlozona sprawa, ale wydaje mi sie ze Magda nie byla chora na depresje ale na schizofrenie wlasnie. chociaz oczywiscie choroby duszy nigdy nie sa jednoznaczne...

[anurma]

affera123 napisała:
(...)

Z tego co piszesz wynika, że cała wasza rodzina jest chora. Ty
również. Z twoich wypowiedzi przebija ogromny ból, poczucie krzywdy
i niesprawiedliwości. Stąd ten bunt, ta negacja całego zjawiska
depresji, stąd te wszystkie teorie o "rozpieszczonych bachorach
mających za dobrze w życiu", którym "odbija bo nigdy w d...
porządnie nie dostali" (wybacz, że nie cytuję cię dosłownie) - nie
dostali tak jak ty, więc rozpaczliwie próbujesz znaleźć coś, w czym
byliby od ciebie gorsi.
Koniecznie potrzebujecie dobrej terapii rodzinnej. A ty potrzebujesz
jej najbardziej, bo takie natężenie negatywnych emocji może kiedyś
stać się dla ciebie samej niebezpieczne.

[fuksjowa_fuksja]

Mysle, ze nie masz racji, chociaz szanuje Twoja opinie. Cierpie na
depresje od ok 10 lat. Jest czescia mnie i mam juz wypracowane jako
takie sposoby na walka z gorszymi dniami czy z myslami o skonczeniu
z tym zyciem (o odpuszczeniu sobie). Jednak niczego nie dostalam na
zlotej tacy, na wszystko musialam bardzo ciezko zapracowac i nic mi
latwo nie przyszlo i mysle, ze wlasnie ta walka o kazdy dzien
utrzymuje mnie na powierzchni, ale tak ledwo, ledwo. Depresja jest
taka sama przez caly czas, za to udawanie, ze nic sie nie dzieje i
ze wszystko jest dobrze wychodzi mi coraz lepiej. Nie moge
powiedziec, ze ktoregos dnia nie skoncze ze soba i kiedy to zrobie,
zadbam aby nikt mnie nie zdazyl uratowac. Pozdrawiam!

[konchi1980]

Dziecino, problemy z siostrą (być może hipochondryczką) odreagowuj
sobie u psychologa, a nie zaśmiecając forum swoimi postami. Znałaś
tą dziewczynę, że piszesz o "znudzonej nastolatce"? Wiesz że nie
miała podstaw żeby borykać się z PRAWDZIWĄ depresją? Znasz jej
historię?
Nie masz pojęcia o czym piszesz, bo ewidentnie obca Ci jest nawet
elementarna wiedza na temat choroby jaka jest depresja. Poczytaj
trochę, dokształć się, a potem możesz wrócić na to forum i
przeprosić za to jak się wygłupiłaś.

Please, please, please

[eflorence]

mam tyle samo lat i tak samo na imię.. leczę się z depresji.. ten artykuł dotknął mnie niesamowicie, jakbym czytała o sobie, tylko mi póki co się udaje walczyć z "potworem", chyba w najbardziej odpowiednim momencie poszłam do psychiatry. Wierzę w siebie, a historia Magdy daje mi wiele do myślenia. Dziękuję..

Please, please, please

[paulina_auguscik]

jak nic widac ze byla opetana przez zlego ducha, te okaleczenia, depresje, potwor itd. szkoda ze nie pomysleli o ksiedzu...

winna mama????

[livia1212]

czytam komentarze i zadziwia mnie fakt ilu tu sie madrych i
doświadczonych i znawców i specjalistów znalazło... Bardzo łatwo
wydajecie wyroki, zarzucacie brak obiektywizmu autorce reportażu, a
sami wydajecie sądy jedynie słuszne.
Po pierwsze: czy to rzezcywiście wielka wina, że mama Magdy szukała
pomocy u specjalistów??? Widocznie jest mądrą kobieta i wyszła z
założenia, że skoro nie jest specjalistą w dziedzinie psychiatrii to
powierzy życie swojej córki komuś do tego przygotowanemu bo sama
może np bardziej zaszkodzić niż pomóc własnemu dziecku. w arytkule
jest wzmianka o tym, że były ze sobą związane, że mama próbowała do
niej dotrzeć, że próbowała spowolnić jej 'pęd' do wiedzy, kolejnych
osiągnięć, nowych wyzwań. Ale Magda była CHORA i czasem jest tak, że
miłość nie wystarcza w takiej sytuacji. Potrzeba profesjonalizmu i
fachowej wiedzy. I tego mama szukała u lekarzy. Czy to naprawdę aż
takie dziwne???
Po drugie: wiele osób pisze tu, że wiemy jak wygląda nasza służba
zdrowia, że nie ma co oczekiwać cudów jeśli chodzi o lekarzy itp.
Tylko, że ci lekarze gdy decydowali się na swoja specjalizację byli
świadomi w jakich warunkach przyjdzie im pracować a skoro wiedzieli,
że Polska to nie Ameryka z ich nieśmiertelną kozetką i przytulnym
gabinetem lub kolorowym szpitalem z uśmiechniętym personelem, to
teraz niech się wreszcie wezmą do roboty i wykonują ją z oddaniem i
z poświęceniem a nie ciągle narzekają i mają wszystko głeboko w d...
Najłatwiej jest nic nie robić i wiecznie marudzić, że nie ma
warunków, pieniedzy itp. Kto miał jakikolwiek kontakt z lekarzami
specjalistami /nie chodzi mi tu o grype czy przeziębienie/ ten wie o
czym piszę.
Po trzecie: zarzucacie nieobiektywizm autorce reportażu. Tylko czego
oczekujecie w tej kwestii: że pójdzie do lekarza, który powie: no
cóż - nie udało się i który wzruszy ramionami, bo dla niego to
będzie przypadek jeden z wielu? Bo cóz takiego mógły
ten 'specjalista' powiedzieć? Skoro wspominacie tu o konieczności
terapii rodzinnej to nie zastanawialiście się czy może któryś z
lekarzy zaproponaował taką formę pomocy??? Dlaczego to pokrzywdzony
i jego otoczenie muszą odwalać robotę za lekarzy, wiedzieć co
zrobić, jak zrobić i gdzie zrobic?

Moja córka miała - jako dwumiesięczny maluch - bardzo ciężką
operację. Sami z mężem musieliśmy znalezc szpital, w którym ją
zoperują gdyz w północnej części Polski, gdzie mieszkamy nikt się
takimi schorzeniami nie zajmuje. Sami znalezlismy specjalistów, sami
błagalismy o skierowania na badania gdyz wyniki byly potrzebne
lekarzom operujacym. Sami dowiedzielismy sie wszystkiego co tylko
mozliwe na temat choroby, zeby wiedziec, dopytac i poinformowac
naszego lekarza pediatre /podobno dobrego fachowca z wieloletnim
doswiadczeniem zawodowym/ o stanie naszej córki. Kto tak jak my czy
mama Magdy przerabial głebiej temat polskiej sluzby zdrowia i ludzi
tam pracujacych bedzie ostrozniejszy w wydawaniu wyrokow na rodziców
i najblizszych Magdy.
Ja uwazam, ze mama Magdy zasluguje na szacunek a nie na
obsmarowywanie jej na forum i wyglaszanie pod jej adresem
pseudonaukowych sadow. A artykuł jest potrzebny chcoiazby po to by
kolejni rodzice mieli swiadomosc, ze trzeba byc bardzo czujnym
nawwet wtedy gdy wydaje nam sie, ze nasi najblizsi sa w dobrych
rekach rzekomych 'profesjonalistów'.

Prośba do tych co mowia o depresji...

[konix]

Prośba do tych co mowia o depresji..., a nie mieli z nią do czynienia Mordy w
kubeł, bo jak czytam komentarze to mnie nie powiem co strzela! az się prosi
zyczyc tego samego, zebyscie zobaczyli jaki to moze byc dramat! Dla cierpiącej i
jej najblizszego otoczenia! piperzeni dyletancji, znawy tematu!

[reszka2]

Musisz nauczyć się odróżniać winę od przyczyny.
Mam Magdy NIE SZUKAŁA pomocy u specjalistów, zanim nie zrobiło się
bardzo za późno. Zaczęła szukac pomocy dla córki, kiedy ona była już
poważnie zaburzona - sznytowała się, zachowywała się agresywnie.
Powinna była zacząć szukać pomocy w dzieciństwie magdy - kiedy jej
dziecko wyrywało sobie włosy, tłukło głową o ścianę, zachowywało się
dziwacznie i niezrozumiale. Kilkanaście lat, kiedy mama robiła sama
za terapeutę to czas zmarnowany. W leczeniu chorób psychicznych
potrzebny jest czas, dużo czasu.

Po drugie - skoro "wiemy" jak wygląda polska opieka zdrowotna, to
vice versa - pacjent niech się nie spodziewa, że pokój w którym
będzie przebywał będzie "jedynką", że firaneczki w oknach, że ściany
różowe w kwiatuszki, że smaczne jedzenie, że terapeuci na zawołanie.
Jedź sobie zobacz, jak wygląda szpital Babińskiego w Krakowie - to
cud, że się jeszcze nie zawalił. Zapytaj, ilu jest lekarzy na nocnym
dyżurze - dowiesz się wielu ciekawych rzeczy.

Po trzecie - tak, obiektywność przydała by się.Chociażby po to, aby
dowiedzieć się, dlaczego na terapię nie została skierowana rodzina.
Ale histeryczki, za jaką uważam Szczepkowską - nie stać na to.

Niestety taki mamy system

[zdzisiek_2]

Wbrew temu co lekarze starają się wmówić to tylko niewielki procent z nich to
ludzie z misją. Dla całej reszty to tylko zwykła praca w której są lepsi i
gorsi. To w sumie nic szczególnie złego bo lekarze są odbiciem reszty
społeczeństwa. Prawdziwym problemem jest system w którym pracują a który nie
eliminuje najgorszych i patologii. Lekarze praktycznie nie odpowiadają za
swoje błędy, niedbalstwo czy zwykłą znieczulicę. Szpitale nie są nagradzane
ani karane za jakość swojej pracy. Bat w postaci groźby sądu i odszkodowania
nie ma znaczenia dla kilku procent "świętych" lekarzy ale dla całej reszty
jest niezbędny.
Co (moim zdaniem) powinno się zmienić:
1. Z kodeksu lekarskiego powinny zniknąć wszelkie zapisy utrudniające krytykę
jednego lekarza przez drugiego.
2. Wszelkie naciski i szykany lekarzy którzy ujawnili błędy innych powinny być
ścigane z całą surowością z urzędu.
3. Wprowadzić nagrodę dla lekarzy ujawniających błędy lekarskie (np. jako
procent od odszkodowania uzyskanego przez pacjenta).
4. Biegli powoływani przez sąd powinni odpowiadać karnie jeśli ujawni się że
ich ekspertyzy były fałszywe.
5. Reforma finansowania służby zdrowia powinna polegać na tym że ministerstwo
zdrowia określa koszyk świadczeń i ceny referencyjne usług z koszyka.
Ubezpieczalnie (może ich być więcej i być prywatne) określają ile procent ceny
z koszyka refinansują za daną składkę (może być i ponad 100% dla ubezpieczenia
dla bogatych). Szpitale określają swoje cenniki dla usług z koszyka. Jeśli
cena szpitala jest wyższa niż to co refunduje ubezpieczalnia to różnicę musi
pacjent dopłacić. W efekcie szpitale będą konkurować ceną i jakością a
ubezpieczalnie wysokością refundacji za daną składkę. W takim systemie
wszystkie elementy są stymulowane do lepszej pracy.
6. Audyty szpitali powinny być publicznie dostępne w internecie aby pacjenci
mogli łatwo sprawdzić czy pobliski szpital nie jest przypadkiem tylko
"umieralnią".
7. Organizacje pacjentów powinny uzyskać wsparcie państwa - także finansowe.

Please, please, please

[sopherss]

Pracuję na oddziale psychiatrycznym i co jakiś czas spotykam się z takimi lub
podobnymi sytuacjami jak opisana w tym artykule. Chociaż łatwo miotać oskarżenia
pod adresem nie czułych lekarzy, szukać zaniedbań w pracy terapeutów to niestety
jest tak że jak ktoś nie chce się leczyć, to żadna siła go do tego nie zmusi.
Ponadto lekarz psychiatra, psycholog MUSI respektować wolę osoby dorosłej. I
jeżeli tak jak Magda, nie zdradza w trakcie pobytu na oddziale tendencji do
zrobienia krzywdy sobie lub innym ludziom to nie ma żadnej możliwości trzymania
kogoś na oddziale wbrew jego woli.

Doskonale zdaje sobie sprawę że to trudne dla rodziców młodych ludzi, tak jak
dla mamy Magdy, ale tu nie ma za dużej możliwości manewru; terapeuta może
namawiać, sugerować, ale ostateczna decyzję podejmuje pacjent - nawet jeśli
przez swoją rodzinę spostrzegany jest jako "chory"

Zgadzam się, że w tej sytuacji warto było rozważyć terapię rodzinną - nie wiemy
jednak czy taka propozycja padła - bo często członkowie rodziny reagują
oburzeniem na taką sugestię.