Dodaj do ulubionych

Pierwsze skutki konwencji

29.03.13, 11:57
rodowiska homoseksualne dążą do narzucenia w szkołach określonych treści związanych z orientacją seksualną i modelem rodziny. Wywierają w tym celu nacisk na Ministerstwo Edukacji Narodowej.



Dzisiejsza "Rzeczpospolita" podała, że są już pierwsze ustępstwa resortu na rzecz tych środowisk - Ośrodek Rozwoju Edukacji (podlega MEN) wydał zalecenia dotyczące szkoleń dla recenzentów podręczników.


O tym, w jakim kierunku mają iść zmiany, świadczą ekspertyzy, zawarte w publikacji "Szkoła milczenia".


Zmian podstaw programowych, wycofania części podręczników do wychowania do życia w rodzinie, rzeczoznawców i weryfikacji nauczycieli domagają się autorzy opracowania "Szkoła milczenia". Dzięki dotacji, otrzymanej z Fundacji Batorego (w wys. 65 300 zł) na zlecenie Stowarzyszenia "Pracownia Różnorodności" (SPR) socjolog Jacek Kochanowski, psycholog i seksuolog Robert Kowalczyk, seksuolog Zbigniew Lew Starowicz oraz seksedukator Krzysztof Wąż przejrzeli 51 podręczników wychowania do życia w rodzinie, wiedzy o społeczeństwie i biologii pod kątem "przedstawienia w nich problematyki LGBTQ i treści homofobicznych".



We wnioskach autorzy postulują eliminację nieprawomyślnych podręczników z obiegu szkolnego, zmianę trybu wycofywania podręczników, podstaw programowych i wprowadzenie do nich zagadnień lesbijek, gejów, biseksualistów, osób transpłciowych i osób queer. Autorzy stawiają sobie za cel uwolnienie podręczników "od treści ideologicznych i światopoglądowych", wprowadzenie obowiązkowego przedmiotu nauczania, poddanego ocenianiu, doskonalenie nauczycieli i weryfikację ich kwalifikacji do prowadzenia zajęć, weryfikację podręczników, dokonaną przez MEN". Jak zapewniają autorzy - lustracja podręczników jest pierwszym krokiem w zaplanowanej na kilka etapów walki o szerzenie treści LGTBQ (lesbian, gay, transgendered, bisexual, queer).



"Dążenia środowisk homoseksualnych, uzurpujących sobie kompetencje do wpływania na treść podręczników, łamią konstytucyjne prawa rodziców wynikające z art. 48 ust. 1 i art. 53 ust. 3 Konstytucji. Usiłują w ten sposób narzucić model edukacji i wychowania stanowczo odrzucany przez większość społeczeństwa" - mówi KAI dr hab. Aleksander Stępkowski z Wydziału Prawa i Administracji UW. Dodaje, że mamy do czynienia z sytuacją, gdy wąskie lobby środowiskowe, reprezentujące osobliwe upodobania, usiłuje wykorzystać organy państwa do uwiarygodniania w podręcznikach szkolnych stylów życia reprezentowanych przez margines społeczeństwa. "To, że ktoś uporczywie domaga się, by młodzież w całej Polsce uczyła się o upodobaniach seksualnych jego i jego znajomych, naprawdę nie powinno mieć wpływu na program szkolny" - stwierdza prawnik.



"Treść sprawozdania cechuje nierzetelność i buduje atmosferę zastraszenia" - dodaje dr Teresa Król, jedna z autorek zlustrowanych podręczników do wychowania do życia w rodzinie. Jej zdaniem doprowadzi to do nowego wykluczenia - tym razem ludzi, akceptujących judeochrześcijański fundament zachodniej cywilizacji, a także napiętnowanie katolików jako nietolerancyjnych homofobów i ludzi, lekceważących badania naukowe.



Tożsamość seksualna - wersja kanoniczna



Eksperci, powołani do lustracji podręczników, promują określony model, który ma obowiązywać wszystkich, gdyż w ich ocenie jest naukowy, neutralny światopoglądowo i religijnie, pozbawiony moralizatorstwa. Homoseksualizm i biseksualizm są dla nich alternatywną formą seksualności potwierdzoną przez naukę.



Wszyscy autorzy wciąż przypominają o decyzji skreślenia w 1973 r. homoseksualizmu z listy zaburzeń przez Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne, a w 1991 r. przez WHO. Jest to, ich zdaniem, "naukowe", podczas gdy inne podejście do homoseksualizmu wypływa z norm religijnych, np. "akcentowanie możliwości zmiany zachowań seksualnych oraz homoseksualnych przez terapię konwersyjną" (Z.L. Starowicz). Psycholog kliniczny Robert Kowalczyk postuluje w swoim omówieniu "ujęcie współczesne", czyli egalitarystyczne, w którym "tożsamość seksualna nie jest wartościowana a priori". Bi- i homoseksualizm mają więc być przekazywane w podręcznikach jako "zwyczajną forma seksualności".



Stałym zarzutem jest nawiązywanie autorów do etyki chrześcijańskiej czy Katechizmu Kościoła Katolickiego. Socjolog Jacek Kochanowski, omawiając podręcznik "Wędrując ku dorosłości", piętnuje o. Józefa Augustyna jako homofoba, którym zresztą w jego ocenie był także Jan Paweł II.



Stały związek mężczyzny i kobiety katolicką propagandą



Ten sam autor krytykuje podręcznik do wychowania do życia w rodzinie Teresy Król i Marii Ryś za propagowanie modelu stałego związku i uznaje, że autorom mylą się przedmioty, bo "propagowaniu katolickiego modelu rodziny służą lekcje religii". Podręcznikowi zarzuca, że problematyka tożsamości płciowej jest prezentowana w sposób "wyjątkowo konserwatywny, esencjalistyczny, ideologiczny, a w niektórych miejscach zwyczajnie seksistowski".



Podobny zarzut formułuje wobec podręcznika Felicji Kalinowskiej, która ukazuje "konserwatywną, heteronormatywną koncepcję rodziny jako związku kobiety i mężczyzny, którzy posiadają dzieci", a nie wspomina o alternatywnych modelach życia rodzinnego.



Seksedukator Krzysztof Wąż zarzuca autorom, że "w większości podręczników (wychowania do życia w rodzinie - przyp. aw) autorzy prezentują restrykcyjną, zgodną z konserwatywnymi, wywiedzionymi z religii normami etykę w podejściu do seksualności człowieka (traktowaną jako jedyny uprawniony punkt odniesienia). W książce Kalinowskiej (...), mimo że nie eksponowana jest rola religii i norm religijnych w obszarze seksualności, także nie obowiązuje permisywny, przyzwalający typ etyki seksualnej. Uczniowie spotykają się w podręcznikach z heteronormatywnym porządkiem relacji międzyludzkich oraz tradycyjnym modelem rodziny (...) Nie ma w ogóle mowy o innych, alternatywnych formach życia rodzinnego".



Tych przykładów jest bardzo wiele i właściwie trudno powiedzieć, jaki typ oddziaływania pedagogicznego nie byłby określony przez autorów jako indoktrynacja czy moralizowanie. Prof. Starowicz za moralistyczne uznaje np. zdanie: "Główną przyczyną szerzenia się chorób przenoszonych drogą płciową jest wzrastająca swoboda seksualna; najważniejszymi czynnikami epidemiologicznymi są: wczesna inicjacja, częste zmiany partnerów, kontakty przygodne, nietypowe preferencje seksualne (homo- i biseksualizm)".



Mowa nienawiści



Lustratorzy podręczników w kilku miejscach zarzucają autorom mowę nienawiści. Jacek Kochanowski na wstępie swojego opracowania w ogóle podsumowuje polską szkołę, która "nie tylko nie uczy tolerancji, nie przygotowuje uczennic ani uczniów do życia w nowoczesnym, różnicowanym społeczeństwie wielokulturowym, lecz przeciwnie, bardzo często jest przestrzenią reprodukcji stereotypów i uprzedzeń, w tym także tych, które odnoszą się do osób homoseksualnych, biseksualnych, transpłciowych czy osób queer. Szkoły wszystkich poziomów, nawet jeśli nie reprodukują wprost homofobii (choć także i z takim zjawiskiem mamy niekiedy do czynienia), to z pewnością kładą solidny grunt pod postawy ksenofobiczne".



O tym, że za mowę nienawiści może być uznane każde twierdzenie świadczy fakt, że Kochanowski dopatruje się jej w zdaniu "Niektóre osoby uważają, że homoseksualizm jest chorobą (…)" z podręcznika Felicji Kalinowskiej. Winą autorki jest fakt, że "nie dodaje, że owe 'osoby' uznające homoseksualizm za chorobę to zwykle publicyści lub naukowcy powiązani z różnymi wspólnotami wyznaniowymi, a zatem występujący z pozycji ideologicznych, a nie naukowych. Nikt, kto reprezentuje obiektywny stan wiedzy w przedmiotowym zakresie, nie uważa homoseksualizmu za chorobę i umieszczenie cytowanego zdania na początku rozdziału o homoseksualności ma charakter homofobicznej mowy nienawiści" - grzmi Kochanowski.

Obserwuj wątek
    • andrzej585858 Re: Pierwsze skutki konwencji - cz.2 29.03.13, 11:58
      "Czy przedmiot «wychowanie do życia w rodzinie» ma służyć przygotowaniu dzieci i młodzieży do życia w realnych warunkach współczesnych form życia rodzinnego, czy też służyć ma zaklinaniu rzeczywistości, ignorowaniu przemian i tępej, nachalnej reprodukcji modelu konserwatywnego?" - pisze jeden z krytyków "mowy nienawiści".



      Niebezpieczne wnioski



      Autorzy liczącej 190 stron książki, odzwierciedlającej ideologię osób LGBTQ, działając na zlecenie tych środowisk, w praktyce chcą doprowadzić do zmian podstaw programowych, podręczników poprogramowych, ekspertów, oceniających podręczniki i "nieprawomyślnych" nauczycieli.



      Niezgodnie z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej chcą przejąć rolę rodziców i wychować ich dzieci. Ich zdaniem edukacja seksualna, która obecnie realizowana jest w szkole, ma charakter światopoglądowy, i, jak twierdzą niektórzy, jest wynikiem zmowy Państwa i Kościoła. Wobec powyższego seksedukator Krzysztof Wąż postuluje, aby zmienić mechanizm, który dopuszcza do użytku szkolnego książki. "Ta zmiana wymaga jedynie administracyjno-politycznych decyzji kierownictwa MEN" - podpowiada decydentom. Przypomina też, że większość nauczycieli wychowania do życia w rodzinie to absolwenci studiów podyplomowych organizowanych przez państwowe lub prywatne wydziały teologiczne. W jego ocenie jest to okoliczność obciążająca.



      W tej sytuacji i przy takich założeniach trudno się dziwić, że autorzy omówień postulują wyeliminowanie podręczników "nieaktualnych", zmianę ustawy o dopuszczeniu i wycofywaniu podręczników do użytku szkolnego, "poszerzenie kręgu podmiotów, których opinie umożliwiałyby ministrowi decyzję o cofnięciu dopuszczenia podręcznika", zmianę podstaw programowych, zmianę statusu wychowania do życia w rodzinie na równorzędny przedmiot nauczania, obligatoryjny, poddany ocenie, doskonalenie nauczycieli, weryfikując ich przygotowanie do prowadzenia zajęć z problematyki LGBTQ i ludzką seksualnością jako taką.



      Riposta



      Teresa Król zwraca uwagę, że oceny, zawarte w sprawozdaniu "Szkoła milczenia" są nierzetelne i tendencyjne. Ocenione i skrytykowane zostały podręczniki, już wycofane z użycia, pominięto zaś inne podręczniki, np. Andrzeja Jaczewskiego i Zbigniewa Izdebskiego "Kocha, lubi, szanuje" czy Alicji Sługołęckiej-Lach i Grażyny Tworkiewicz "Ja i Ty. Wychowanie do życia w rodzinie". Książki te nie są analizowane pod względem wprowadzenia treści, opartych na ustaleniach nauki czy akceptacji dla LGBTQ. Gdyby je włączyli, mogłoby się okazać, że również one nie są zgodne z "ustaleniami nauki" - mówi T. Król.



      Zwraca uwagę, że autorzy, choć zarzucają innym mowę nienawiści sami ją stosują. Celem tej lustracji jest podważenie wartości małżeństwa i rodziny oraz wyszydzanie, etykietowanie ich jako katolickie, czyli nietolerancyjne, homofobiczne, nienaukowe, po prostu złe. To krok do wykluczenia - uważa T. Król.



      Fundatorzy broszury zapowiedzieli, że zostanie ona wydana w 500 egzemplarzach i rozesłana do sejmowej Komisji Edukacji, Nauki i Młodzieży oraz senackiej Komisji Nauki, Edukacji i Sportu, MEN (do kierownictwa resortu oraz do Departamentu Programów Nauczania i Podręczników), wszystkich rzeczoznawców i rzeczoznawczyń opiniujących podręczniki, pełnomocniczki Rządu ds. Równego Traktowania, Rzeczniczki Praw Obywatelskich, wydawnictw, których nakładem ukazały się podręczniki obecnie dopuszczone do użytku szkolnego, do osób nauczających - w szkołach w województwie kujawsko-pomorskim - przedmiot: wprowadzenie do życia w rodzinie i wiedza o społeczeństwie oraz biologię.

      • andrzej585858 Re: Pierwsze skutki konwencji - cz.2 29.03.13, 13:28
        Środowiska broniące rodzin są zbyt bierne w toczącej się właśnie batalii o podręczniki, jaką prowadzą z Ministerstwem Edukacji Narodowej środowiska gejowskie - uważa o. Józef Augustyn, jezuita, od 1997 r. recenzent kilku podręczników szkolnych do wychowania do życia w rodzinie.

        Jego zdaniem, bój toczy się o zmianę treści tych podręczników, wprowadzenia paraleli między tzw. małżeństwami homoseksualnymi a heteroseksualnymi.

        Oto komentarz o. Augustyna nadesłany KAI:

        Dobre wychowanie do życia w rodzinie

        „Środowiska gejowskie od lat próbowały uzyskać wpływ na szkolną edukację w Polsce. Teraz odnoszą pierwsze sukcesy” – napisała 28 marca „Rzeczpospolita”. To jest prawda. Próbowały i nadal próbują różnych metod. Pierwszą, prymitywną, było podrzucanie do szkół ulotek gejowskich, anonimowo lub też oficjalnie w trakcie organizowanych dla młodzieży zajęć pod jakimś pretekstem, na przykład walki z AIDS. Taka sytuacja miała miejsce w 2005 roku w Krakowie: „Ulotki dotyczące stosunków homoseksualnych pojawiły się na warsztatach dla młodzieży zorganizowanych w Urzędzie Miasta Krakowa w ramach kampanii «Zjednoczeni przeciw AIDS». Dostęp do ulotek miał każdy, w tym gimnazjaliści. Prezydent Krakowa Jacek Majchrowski nakazał natychmiastowe przerwanie zajęć” (Portal: wp.pl, 29 11 2005). Ulotek broniła jednak Anna Kudzia, prezes Stowarzyszenia Pomocowego Lambda w Krakowie: „Ta ulotka miała prawo leżeć wśród innych ulotek, skoro na zajęciach była młodzież w wieku 15-19 lat”.

        Ale przemycanie ulotek do szkół to działanie doraźne, mało skuteczne, a gdy zostaje się przyłapanym – kompromitujące. Po czasach partyzantki rozpoczęły się prawdziwa batalia z Ministerstwem Edukacji Narodowej, by zmienić treści podręczników wychowanie do życia w rodzinie wprowadzając paralelę między tzw. „małżeństwami homoseksualnymi” a heteroseksualnymi.

        Jako recenzent MEN podręczników szkolnych wychowania do życia w rodzinie (od 1997 roku) miałem możność doświadczyć osobiście takiego nacisku środowisk gejowskich na MEN. Pierwszy raz, gdy opiniowałem progejowski podręcznik, który został później odrzucony, oraz drugi raz, gdy odpowiadałem na zarzuty Pracowni Różnorodności Stowarzyszenia Na Rzecz Lesbijek, Gejów, Osób Biseksualnych, Osób Transpłciowych Oraz Osób Queer (LGBTQ) wobec podręcznika, który opiniowałem już wcześniej, a któremu dałem pozytywną opinię. Zarzuty te były przesłane do MEN w 2010, a Ministerstwo przesłało je do mnie, bym się do nich ustosunkował. (Ze względów oczywistych nie mogę tutaj podawać ani autorów, ani tytułów.)

        Od lat obserwuję podręczniki wychowania do życia w rodzinie dla szkół podstawowych, gimnazjów, liceów, techników i szkół zawodowych. Proszę wybaczyć, napiszę to wprost: w przeciwieństwie do środowisk gejowskich, które reprezentują minimalny procent społeczeństwa, środowiska reprezentujące normalną, zdrową rodzinę, w kwestii programów i podręczników wychowania do życia w rodzinie zachowują się biernie, pasywnie. Jest w Polsce kilku działaczy bardzo zaangażowanych na rzecz rodziny i wychowania, ale to – wobec zmasowanej propagandy gejowskiej - nie wystarcza. Brakuje poważnego wysiłku, szczególnie ze strony uczelni, by wypracować podręczniki na wysokim poziomie.

        Dyskusje o wychowanie do życia w rodzinie trzeba dzisiaj „wyprowadzić” z salek parafialnych, spotkań dla nauczycieli katolickich oraz prasy diecezjalnej na otwarte pole społeczne. Nie mówimy przecież jedynie o środowisku katolickim. Trzeba nie tylko domagać się debaty społecznej, ale należy tworzyć pozytywne rozwiązania, naciskać na MEN, by nie narzucało rodzicom i dzieciom gejowskiej ideologii. Dzieci nie należą do Ministerstwa i nie może ono decydować o tym, czym jest małżeństwo, rodzina i jak należy przygotowywać dzieci do życia w rodzinie. Istny terroryzm środowisk homoseksualnych widoczny jest już w wielu krajach, wystarczy wspomnieć choćby Kanadę a ostatnio także i Francję. Francuzi wyszli na ulice, by protestować przeciwko zapisom prawnym zrównującym związki homoseksualne z rzeczywistymi małżeństwami. Pytanie, czy nie wyszli za późno. Problem dotyczy nie tylko rodziców, którzy dzisiaj posyłają dzieci do szkoły, ale młodych ludzi, którzy będą je posyłać za lat kilka.

        Środowiska gejowskie powołując się nieustannie na tzw. „badania naukowe” manipulują informacjami. Byłem tego świadkiem odpowiadając na zarzuty Pracowni Różnorodności Stowarzyszenia LGBTQ. Przedstawia ona każdy przejaw homoseksualności jako „naturalny” i „nienabyty”. To jest wyraźne nadużycie, ponieważ – jak pokazuje psychologia rozwojowa – postawy i zachowania psychoseksualne kształtują się w trakcie rozwoju osobowego, mają charakter zmienny, nie można ich ukazywać jedynie jako wyposażenia „naturalnego” i „nienabytego”. Stowarzyszenie LGBTQ nie uznaje prostego faktu, że kształtowanie się orientacji psychoseksualnej ma charakter dynamiczny i dokonuje się nierzadko w okresie wielu lat. Kwestia przyczyn homoseksualizmu jest problemem bardzo złożonym. Dyskusja naukowa odnośnie do tego zagadnienia nie jest wcale zamknięta, jak domniemywa LGBTQ. Problem przyczyn jest ciągle otwarty na dalsze badania i poszukiwania naukowe. Biologiczny charakter homoseksualizmu i biseksualizmu jest jedynie hipotezą naukową, którą LGBTQ błędnie podaje jako naukowy pewnik.

        Opisywanie przyczyn homoseksualności przez środowiska heteroseksualne i homoseksualne stanowczo się różnią. W badaniu przyczyn naukowe podejście wymagałoby uwzględnienia wszystkich hipotez, a nie tylko zwolenników jednej z nich. Kwestionowanie przyczyn społecznych i środowiskowych homoseksualizmu jest również nienaukowe, ponieważ wielu badaczy stwierdza, że mechanizmy społeczno-środowiskowe należy także brać pod uwagę w poszukiwaniu genezy homoseksualizmu. Sprawa przyczyn jest więc otwarta i należałoby zostawić ją jako otwartą. Tak też problem ujmuje posoborowy Katechizm Kościoła Katolickiego. To tylko przykład manipulowania informacjami przez gejowskie środowiska.
    • lolinka2 Re: Pierwsze skutki konwencji 29.03.13, 22:40
      ...poza tym, że rozmawiasz sam ze sobą :P chciałam dodać, że moje dziecko po prostu nie chodzi na WDŻ(WR), bo uznaliśmy, że do życia w rodzinie jesteśmy w stanie wychować ją sami - zgodnie z wyznawanymi wartościami, nie przejmując się ani klerykalnym, ani nadto liberalnym modelem promowanym w szkole (bez wzgl. na to, kto przedmiotu naucza, wg jakiego programu i jakiego podręcznika - szczerze mówiąc nie sprawdzałam tego nawet, bo tak czy siak, to nie jest zadanie szkoły). Uważam, że Stwórca po to dał nam ten przywilej (Powtórzonego Prawa 6:6,7) byśmy z niego korzystali ku Jego chwale. Robię to - w zaciszu swego domu. Tyle.

      I w związku z tym nie czuję potrzeby opowiadać wszem i wobec o Straszliwych Zagrożeniach, jakie czyhają na mnie czy moje dzieci w Straszliwej Szkole. WDŻ jest przedmiotem opcjonalnym, moje dzieci mogą nań uczęszczać lub nie. Jeśli podejmuję decyzję, że NIE będą uczęszczać, to o co w ogóle chodzi? O to, że przedmiot jest? A czego się można spodziewać po świecie, którym rządzi Szatan? Różne pułapki będą, różne przyczyny zgorszenia będą - rodzina ma być mocna, rodzina ma być ostoją właściwego porządku, podobnie jak zbór. Jeśli to będzie zachowane, to nic nam nie straszne. Żadne WDŻ-ety i szkoły, i co tam jeszcze...

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka