rodzeństwo przy piersi?

monika_oli Re: rodzeństwo przy piersi? 01.03.05, 09:06

Hej.
Ja również zamierzam karmić dwójkę smile

Kiedyś wymieniłam kilka wiadomości z Agawą6 która karmiła (i być może nadal
karmi) dwoje swoich dzieciaczków w różnym wieku. Karmiła także, podobnie jak
my, swoją starszą córeczkę podczas całej ciąży.
Zacytuję fragment jednej z jej wiadomości (Agawa mam nadzieję że nie masz mi
tego za złe) gdzie pisała mi jak było u nich z karmieniem po urodzeniu się
młodszego synka:

"Po porodzie nie miałam żadnych zastojów ani innych problemów z piersiami, co
niestety zdarzyło mi się przy pierwszym dziecku. Jak było za dużo mleka, to
się częściej przystawiało większego ssacza.
Amelia (moja starsza) była na początku bardzo zazdrosna o cycusia, było mi
wtedy trudno, wylałam wiele łez i nawet żałowałam, że podjęłam taką decyzję,
oczywiście nie chciałam jej odstawiać w takim momencie, to by tylko
pogorszyło sprawę. Zdarzało się, że siedzieliśmy spłakani w trójkę i
próbowaliśmy dokonywać karkołomnych wyczynów karmienia "na dwa cyce".
Było też ciężko jak obydwoje budzili się o tej samej porze w nocy, co im się
niestety często zdarzało. Amelia nie tolerowała tatusia, tylko robiła
wszystkim sąsiadom pobudki, oznajmiając, że chce cycusia i nic nie pomagało.
Ale to minęło, teraz jest OK, ale myślę, że dwa lata to wystarczająco długo.
Gdybym miała drugi raz podjąć taką samą decyzję, nie wachałabym się.
A co do argumentów wszystkich cioć, uczynnych sąsiadek i niedouczonych
lekarzy ("zagłodzisz to maleństwo, starsza wypije ci całe wartościowe mleko,
mały się nie będzie dobrze rozwijał" itd.) to Beniamin zamknął wszystkim
usta - ma pięć miesięcy, ok. 75 cm długości i waży DZIESIĘĆ kilo! Oczywiście
nie dokarmiam go niczym oprócz własnego mleka. Dodam, że urodził się chudy
jak młoda żabka, bałam się go przebierać, taki wydawał mi się filigranowy.
Moja pierwsza była nieco dorodniejsza. "

Mnie to bardzo podtrzymało na duchu smile

Mam nadzieję że pomoże także i innym mamom które podjęły taką decyzję smile

A może wreszcie i Agawa6 skorzysta z mojego zaproszenia i zagości na naszym
forum smile

Pozdrawiam
Monika

anaj75 Re: rodzeństwo przy piersi? 03.03.05, 21:53

Dziękuję Ci, Moniko, za odpowiedź.
Przyznam, że przez ostatnie dni, od przeczytania przytoczonej przez Ciebie
wypowiedzi Agawy, intensywnie myślę o decyzji karmienia dwójki. Do tej pory
wydawało mi się, że jakoś to będzie. A teraz zaczynam mieć wątpliwości, czy dam
radę. Chodzi mi właśnie o zazdrość, ha, nie tylko o mamę i swoją pozycję ale
też o cyca! No i te pobudki. Wyobraźnia podsuwa mi obraz starszaka
odpychającego malucha, sceny złości itp. Zastanawiam się też jak Maciuś, z
powodów "laktacyjnych" zniesie rozstanie "szpitalne". Nie czuję jednak ani u
siebie, ani u niego, dojrzałości do odstawienia. Ciągle liczę, że smak mu z
czasem przestanie pasować i sytuacja sama się rozwiąże. Generalnie, chodzi o
to, że odstawiać nie chcę ale boję się tego, co będzie potem, czy to wszystko
mnie nie przerośnie i czy moja frustracja nie odbije się na dzieciach.
Z niecierpliwością czekam, może jeszcze ktoś to przerabiał i też napisze, że
warto.
Pozdrawiam.
Jana

do_halszki Re: rodzeństwo przy piersi? 18.03.05, 10:59

Jana przeczytałam Twój list na priva i odpowiadam. Bardzo sobie chwalę karmienie
dwójki razem. U mnie różnica wynosi 14.5 m-ca. Pod koniec ciąży, z drugim
maluchem, miałam bardzo mało pokarmu, który bardziej przypominał wodę niż mleko.
Po porodzie się to oczywiście zmieniło, ku radości starszej córki miałam mleka
tyle ile zapragnęła. Dla malucha też wystarczało skoro podwoił wagę urodzeniową
(3630 g) w trzy miesiące. Córka nie była zazdrosna o karmienie brata, a nawet,
według mnie, ułatwiło jej to zaprzyjaźnienie się z maluchem. Kiedy mieli ochotę
cycać razem, to np. ja leżałam na boku i karmiłam malucha, a córa na mnie i też
ssała. Dzięki córce nie miałam żadnych początkowych problemów typu bolące
brodawki, nawał pokarmu. Do tej pory pamiętam jak się przyssała po moim powrocie
ze szpitala i nareszcie porządnie objadła obie piersi, młody tak nie potrafił na
początku. W nocy spaliśmy razem i nie pamiętam, żeby karmienie było kłopotliwe,
wydaje mi się, że prawie przez sen zmieniałam bok i karmiłam raz jedno, a raz
drugie. Przez pierwsze 2-3 noce po powrocie ze szpitala próbowałam spać z synem,
a mąż z córką i to było trudne, bo kursowałam od jednego do drugiego i
nasłuchiwałam, czy to drugie już płacze, czy jeszcze nie. Polecam wspólne
spanie, w ten sposób można uniknąć totalnego niewyspania. Rozstanie ze mną, na
czas pobytu w szpitalu, córa zniosła chyba lepiej niż ja, a ze względu na to, że
przed porodem zmniejszyła mi się bardzo ilość mleka, więc to też nie było
strasznym problemem. Córkę karmiłam ponad dwa lata, podobnie jak syna. Pisząc
teraz karmię trzecie maleństwo i wspominam czasy karmienia jej starszego
rodzeństwa. I jeszcze jedno, na pewno wystarczy pokarmu dla dwójki i mama teżto
przeżyje w dobrej kondycji, niezależnie od tego co stwierdzą inni ludzie.
Pozdrawiam. Agnieszka.

anaj75 Re: rodzeństwo przy piersi? 19.03.05, 08:31

Agnieszko, bardzo dziękuję Ci za podzielenie się doświadczeniem. Podniosłaś
mnie na duchu Pozdrawiam serdecznie.
Jana
- fizula Re: rodzeństwo przy piersi? 17.04.05, 23:43
  
  Hej!
  Czy mogę się odezwać po starej znajomości w wątku, który mnie na razie nie
  dotyczy?
  Mam taką fajną książeczkę "Atlas Breastfeeding", z której się uczę. Jest tam
  sympatyczne zdjęcie mamy w ciąży karmiącej dwuletniego synka. Co ciekawe, to
  to, że w momencie robienia zdjęcia ta mama nie wiedziała jeszcze, że w brzuchu
  baraszkują jej bliźniaki. A oprócz tego karmiła jeszcze piersią okazjonalnie
  starszą 4-letnią córkę. Ale wytrwała kobieta :o) Po porodzie karmiła dalej
  swoje starsze dzieci oraz bliźniaki, które zostały wykarmione w pełni
  piersią :o)
  To taka historyjka, żeby Cię zaczepić i zapytać, jak tam decyzja pana Maciejka
  odnośnie piersiowania?
  Z ważniejszych informacji tam zawartych: karmiąc tandem tarzeba upewniać się,
  czy mniejsze dziecko dobrze rośnie, przybiera na wadze.
  Bywajcie zdrowi!

anaj75 Re: rodzeństwo przy piersi? 05.08.05, 16:43

No i karmię dwójkę. Jak napisałam w siostrzanym wątku, łatwo nie jest, bo
ssanie stało się miejscem walki starszaka o moją uwagę. Co prawda, ze spokojem
przyjmuje, że jedną pierś ssie młodszy brat ale swojej też nie odpuszcza a
ciągnie bardzo mocno. Proszę o rady, jak przetrwać początki?
Pozdrawiam.
Jana

----
Długie karmienie piersią

fizula Re: rodzeństwo przy piersi? 05.08.05, 23:58

He he, ode mnie nie dostaniesz rad, ale niech Cię uścisnę, że wróciłaś też na
łono internetowe ;o)
anaj75 Re: rodzeństwo przy piersi? 07.08.05, 11:37

Nie wiem, co robić. Już jedenasty dzień karmienia obu chłopaków a miast lepiej,
jest coraz gorzej. Maciek przy byle okazji mówi, że chce ssać. Zazwyczaj jednak
zamiast ssać zaczyna mnie gryżć - oczywiście, nie pozwalam mu na to. Gdy mu nie
pozwolę, wpada w furię. Czasem, gdy ssie maluch, mówię, że owszem, dostanie
pierś ale jak zje zupkę, poczytamy książeczkę, czy się wykąpie. Wtedy Maciek
agresję próbuje kierować do Bartka. Hmm, generalnie starałam się mu nie
odmawiać, by właśnie karmienie nie stało się polem walki i zazdrości ale widzę,
że to kompletnie nie działa. Maluch sporo czasu spędza przy piersi, dlatego,
to, co robię ze starszym, zwykle dzieje się w towarzystwie młodszego, co w oczy
Maciusia kole. Widzę, że trochę lepiej jest, gdy spędza on czas beze mnie np. z
tatą albo babcią, w towarzystwie innych dzieci, bo wtedy krąg jego
zainteresowań poszerza się, poza nasze "problemy rodzinne". Na prawdę nie wiem,
co dalej robić - nie ograniczać mu dostępu do piersi, czy może ustalić wyraźne
granice? (na razie jest jedna - ma prawo na raz wyssać jedną pierś).
Pozdrawiam.
J.
- jagandra Re: rodzeństwo przy piersi? 07.08.05, 15:57
  
  Czytam to z fascynacją, bo może będę miała jeszcze podobne przeżycia... Trudno
  poradzić coś sensownego, gdy się nie ma doświadczenia. A da się karmić dwójkę
  na raz? Jeszcze mi przyszła do głowy zabawa w małą dzidzię, to znaczy Maciek
  jest małą dzidzią i musi sobie teraz possać, bo jest bardzo głodny i senny... i
  jeszcze się musi poprzytulać, i trzeba go ponosić, bo jeszcze sam nie umie
  chodzić itp. Wtedy można przy każdej okazji (poza momentami zabawy) podkreślać,
  jaki to on jest duży i jak wiele może: sam chodzi, a nawet biega, je różne
  smakołyki, umie nazwać zwierzęta w książeczce itp., żeby mu pokazywać, że ma
  pod wieloma względami lepiej niż mały intruz.
  Bo na oglądanie starych zdjęć i pokazywanie mu, że też był taki malutki, chyba
  jeszcze jest za wcześnie - nie zrozumie.
  Pozdrawiam!
  - fizula Re: rodzeństwo przy piersi? 07.08.05, 23:20
    
    Droga Janinko!
    Ode mnie jak zwykle wielkie uznanie masz w tej kwestii. Przyłączam się do
    podziwu Jagandry. Bo też wielkiego trudu się podjęłaś.
    Ty, Jagandra i ja -same psychologiczne dusze obradują nad tak ciekawą i trudną
    kwestią, jaką jest karmienie dwójeczki :o)
    Ale ja Ci przedstawię link do ciekawego artykułu napisanego przez mamę, która
    karmiła tandem. Jego część jest właśnie o tym:
    www.lalecheleague.org/llleaderweb/LV/LVMarApr87p23.html
    Jak chcesz mogę na swój koślawy sposób przetłumaczyć go, jeśli masz za mało
    czasu na wczytanie się.
    Z własnego doświadczenia, które oczywiście jest nieprzekładalne, napiszę Ci, że
    generalnie przestawienie się z układu 2+1 na 2+2 wymaga czasu, zwłaszcza dla
    osoby, która najmniej z tego wszystkiego rozumie czyli dziecka. Moja Liduśka
    chociaż już nie praktykujący ssak, ale też wypróbowywała moją cierpliwość
    podczas ssania Daniela. Zawsze coś tam sobie znalazła żeby zwrócić na siebie
    uwagę. Tyle że ja miałam ułatwione zadanie: tony przeczytanych książek podczas
    karmienia Daniela, a Lidzia zamieniała się w słuch i grzeczne dziecko. Zupełnie
    co innego Twój jeszcze nawet nie 2-letni Maciuś. Nie myślisz, że on właśnie
    może na ten sposób jeszcze odreagowywać to, że Cię stracił na tych parę dni?
    Mój Daniel też teraz ma jakiś taki kryzys. Tak jak wcześniej bez większych
    trudności żegnał się ze mną, tak teraz za Chiny nie chce mnie wypuszczać z
    objęć, gdy wyczuje porę rozstania. I czuję, że karmienie piersią baaardzo go
    uspokaja i upewnia, że na pewno w tym czasie go nie zostawię (gdy jest karmiony
    piersią). Łatwo mi to znosić, bo już znamy te numery i po upewnieniu, pewnie
    znowu mój kochany człowieczek rzuci się w wir samodzielności. A jeszcze
    przestawia się mój Dudu z 1 spania w dzień na wyłączne spanie nocne, stąd
    myślę, że ma prawo być trochę nieznośny.
    To że Twój młodzieniec wpada w furię, to zupełna normalka i nie pozwól sobie
    wmówić, że ktoś tu coś zawinił. Dwulatki niestety tak mają, brrr. Ja sobie od
    Lidzi przypomniałam jak to się właśnie wpada w tą furię. Przy takich dwuletnich
    złośnikach nietrudno sobie przypomnić, zresztą każdemu normalnemu człowiekowi
    czasem udzielą się tak silne emocje drugiej osoby (niestety :o(). Nauczona na
    własnych błędach już tych napadów wściekłości u Daniela nie brałam tak serio
    albo pozwalałam mu się trochę pozłościć. Też dobrą metodą wydaje mi się (czego
    mnie nauczyło kilka mam większej gromadki dzieci) zmienienie takiej odmowy w
    żart (np. zaprawiony łaskotkami, wspólnymi chichotkami). Zresztą każda mama
    wie, jak rozbawić własne dziecko. W ten sposób właśnie unikałam tych napadów
    złości, gdy wiedziałam, że w tym akurat okresie źle znosi odmowę.
    Janinko, jako wytrawny psycholog pewnie nie zapominasz też, że każdego dnia na
    razie Maciuś potrzebuje Ciebie choć przez chwilę wyłącznie dla siebie. Tak
    obserwuję moje dzieci i stwierdzam, że ta zazdrość u moich dzieci ciekawie
    ewoluuje. Ostatnio nawet złośliwie mówiłam Lidzi, że jest Danielkiem nr 2 (bo
    natychmiast reagowała na moje polecenia, jak mówiłam: "Danielu, zrób to", a nie
    reagowała na: "Lidziu, zrób to"). Bardzo nam to pomogło w kontaktach z nią.
    Zupełnie inaczej zaczęła się zachowywać po mojej przemowie do niej, że nie chcę
    mieć dwóch Danielków, bo potrzebuję też mojej córeczki Lidzi. Ale Twój Maciuś
    jeszcze mały, nie zrozumie takich filozoficznych wywodów.
    Przepraszam, że zamiast czegoś sensownego takie tam moje głupie wywody. Ale jak
    wiesz zawsze lubiłam z Tobą gadać (no może nie zawsze, ale od 4 klasy)!
    Bywaj zdrowa!
    - anaj75 Re: rodzeństwo przy piersi? 08.08.05, 09:47
      
      Dziekuję Wam za słowa wsparcia. Bardzo są mi potrzebne, bo nawet mój mąż nie za
      bardzo rozumie moje chęci dalszego karmienia Maciusia. Faktem jest, że Maciejek
      nie przejawia jak na razie tendencji do "dzidziusiowania", "tylko" ciągle chce
      ssać, czy to razem z bratem, czy w przerwach między karmieniami młodszego. Na
      niemal każdą propozycję innej aktywności jest stanowcze "nie!cysia ssać!". Ale
      słuszną jest uwaga, że może być to reakcją na nasze rozstanie. Ostatnio, gdy
      jechaliśmy do lekarza na kontrolę z maluchem, babcia nieopatrznie powiedziała,
      że jedziemy do szpitala. Zobaczyłam wtedy w oczach Maćka panikę i omal się nie
      rozpłakał. A co do wspólnie spędzanego czasu, to przynajmniej raz dziennie
      staram się wysyłać babcię na spacer z Bartkiem a my idziemy na plac zabaw albo
      bawimy się w domu. W tej drugiej sytuacji najczęściej Maciek dopomina się
      piersi, czyli pewnie poszukuje potwierdzenia i poczucia bezpieczeństwa. Ciągle
      jednak mam straszny niedosyt spędzanego z nim czasu a co dopiero on sam ale
      przy dwójce po prostu jest inaczej, do czego właśnie się przyzwyczajam.
      Generalnie staram się go włączać, na ile sam chce, w czynności pielęgnacyjne
      przy dziecku. Trochę obawiam się jego wylewności, bo ciągle łapie Bartusia za
      rączki, nóżki, główkę, bynajmniej nie w delikatny sposób. Tu teściowa psuje mi
      robotę, bo zamiast stanowczo i łagodnie uczyć go jak wolno a jak nie postępować
      z maleństwem, podnosi głos i ciagle mi go krytykuje. Myślę, że lepiej bym sobie
      poradziła, gdybym sama była z dziećmi, jednak z pewnych względów, w ciągu
      najbliższych tygodni, jest to raczej niemożliwe.
      Jeszcze raz dziękuję Wam, Dziewczyny, za dobre słowa, rady i podzielenie się
      doświadczeniem.
      A tak na marginesie, to mój Małżon przywoływał Twój, Izo, przykład, w radzeniu
      sobie z dwójeczką, jako wzór godny naśladowania
      Pozdrawiam ciepło.
      Janet
      - fizula Re: rodzeństwo przy piersi? 08.08.05, 15:22
        
        Janko!
        Powiedz szanownemu małżonkowi, żeby się nad Tobą nie znęcał podając takie
        wredne przykłady ;o)
      - gosiak7619 Re: rodzeństwo przy piersi? 09.08.05, 11:23
        
        Jano, napisałabym wcześniej, ale właśnie wróciłam z wakacji na wsi (moje dzieci
        je miały,ja niestety nie, od bycia mamą nie ma wakacji)
        Karmie dwoje maluszków już rok i cztery miesiące.
        Pamiętam początki, jakie są ciężkie nie tylko ze względu na karmienie, ale
        mycie dzieci,gotowanie, sprzątanie i spacery.Wszystko nagle się zmieniło i
        każdą czynność musiałam wykonywać w inny sposób niż przed urodzeniem
        córki.Brakowało sił i czasu , całe szczęście ,że miałam dużo pomysłów.
        Po powrocie ze szpitala synek (wtedy miał rok i dziesięć miesięcy) prawie nie
        odchodził od cycusia.Już przed porodem przygotowałam go, że jednego cycusia
        oddamy dzidzi.Lewy cycuś jest Mateusza.Dzięki temu nigdy nie chciał prawego
        nawet jak jego był "pusty".To rozwiązanie procętowało po kilku miesiącach,kiedy
        postanowiłam trochę mu ograniczać cycusia przez skracanie czasu spędzanego przy
        piersi.Po wypływie pokarmu mówiłam , że już wypił mleczko i może się
        pobawimy.Nie odrazu na to się godził,ale ja byłam cierpliwa.Długo to trwało...
        w ten sposób wypracowałam drugą zasadę.(dzisiaj mam ich kilka).
        Przepraszam to chyba trochę nie na temat, ale może przyda Ci się za jakiś czas.
        Jak już pisałam synek ciągle był przy piersi razem z siostrą.Drugiego dnia po
        powrocie ze szpitala miałam dość.Płakałam,że nie dam rady i już nie mam siły
        tak ciągle karmić.Odmówiłam Mateuszowi on płakał,aż się zanosił.Mąż nas
        uspokajał ten mój bunt trwał ok 30 min , synek się nie uspokajał.Ta sytuacja
        uświadomiła mi,że nie mogę tak postępować.Postanowiłam nie ograniczać, nie
        walczyć,cierpliwie czekając aż się nasyci cycusiem.
        Wspólne karmienia wykorzystywałam do pogłębiania więzi między dziećmi,mówiłam
        jak bardzo kocham Mateuszka i Milenkę i jak bardzo Milenka kocha swojego
        braciszka i wtedy pytałam się czy Mateusz też kocha siostrę? Przez takie
        rozmowy chyba zakodowałam im miłość do siebie wzajemnie.Wszyscy bardzo często
        zapewniamy się o wzajemnej miłości.Zachęcałam Mateusza do przytulania się do
        siostry,głaskania jej w trakcie wspólnego cycusiowania.Uczyłam delikatnego
        postępowania z siostrą.
        Droga Jano całym sercem jestem z Tobą, wiem jak jest Ci ciężko.Zachęcam Cię do
        cierpliwości, Maciusiowi napewno znudzi się ciągłe przebywanie przy piersi,a
        może powinnaś mu jeszcze pomóc w tym nasyceniu się cycysiem i proponować mu
        sama pierś kiedy przystawiasz Bartusia (ja tak robiłam).Dzieci w tym wieku to
        małe przekory.Sam cycuś w tym wieku to za mało,ja delikatnie przekonywałam
        synka jak ma dobrze,że nie musi ciągle tyłko pić cycusia a może jeść takie
        smaczne potrawy.
        Odnośnie agresji wobec siostry, to zdarzały się takie incydenty kiedy tato
        chciał się bawić Milenką.
        Mam nadzieję,że jeszcze napiszesz jak rozwiązałaś ten problemik.To co było i
        jest dobre dla mojej rodzinki nie musi być dobre dla innych, ale zawsze służe
        wsparciem.
        A ha jeszcze jedno, bardzo procentuje to,że dzieci wspólnie robią pewne
        czynności,to młodsze szybko się uczy od starszego moja córeczka sama je i
        chodzi bez pieluch,tego nauczył ją brat.
        Pozdrawiam mamy karmiące, a szczególnie te karmiące dwójkę.
        Małgośka
        
        anaj75 Re: rodzeństwo przy piersi? 13.08.05, 16:14
        
        Dziękuję Ci, Małgosiu za ciepłe i mądre słowo. Maciuś troszkę odpuścił ssanie w
        dzień, natomiast zaczął często budzić się w nocy i żądać ssania, a przecież już
        od kilku miesięcy przesypiał noce. Początkowo ta zmiana wzbudzała we mnie złość
        ale od kiedy zaakceptowałam jego prawo do zrobienia paru kroków w tył, jest mi
        lżej i jemu pewnie też (eh, mam wrażenie, że znów w domu mam roczniaka
        dodatkowo z buntem dwulatka . Dziś w nocy, gdy Bartuś spał z jednej mojej
        strony, chciałam się odwrócić do Maćka, leżącego z drugiej, by wygodniej mu
        było ssać ale nie pozwolił mi na to, bo przecież tam jest braciszek i on też
        może chcieć "cysia" Więź chyba została zadziergnięta.
        Nadal bywa, że żałuję podjętej decyzji o karmieniu obu (Maciejek odmówił
        jedzenia innych pokarmów) ale liczę, że po okresie adaptacyjnym będzie już
        tylko lepiej.
        Pozdrawiam.
        Jana
        
        gosiak7619 Re: rodzeństwo przy piersi? 17.08.05, 21:31
        
        Gratuluję , najgorszy okres chyba masz już za sobą. Maciuś już troszczy się o
        braciszka i jest jego "adwokatem"( o tym też pisała situsia - ukłony dla
        Ciebie , jesteś moją idolką). Kiedy Milenka marudziła Mateusz informował
        stanowczo:" ona chce cycusia", gdybym tak zapomniała : )) Takie sytuacje dodają
        sił i utwierdzają w decyzji o urodzeniu dzieci z tak małą różnicą wieku ( jak
        już nie udało się z bliżniakami) : )))
        
        Co do jedzenia Maciusia nie przejmowałabym się tak bardzo
        ( oczywiście w granicach zdrowego rozsądku ), lubię kontrolować wypróżnienia u
        dzieci , one często rozwiewają moje obawy o niedoborach żywieniowych.
        Jestem pewna , że takie zachowanie jest przejściowe.
        
        Co do nocy , to całkiem nie świadomie udało mi się synka odzwyczaić od piersi.
        Kiedy córcia trochę unormowała sobie rytm dobowy , Mati zaczął się budzić
        częściej od niej ( a też wcześniej przesypiał całe noce ).
        
        Byłam zmęczona i chyba bardzej zła ,że znów jestem w punkcie wyjścia.
        Kiedy się budził po prostu nie chciało mi się go karmić , ale jednocześnie
        myślałam o jego uczuciach i o tym żeby to zrobić cicho nie budząc małej.
        Mówiłam mu:" że cycuś śpi,że przytulę cię i razem będziemy spać a rano będzie
        na ciebie czekał cycuś pełny mleczka". Na początku to nie działało, nadal
        domagał się piersi. Godziłam się mu ją dać , ale ograniczałam czas tzn. po
        chwili proponowałam przytulenie się bez piersi w buzi.To też nie odrazu
        działało , ale byłam konsekwentna i starałam się żeby nie zasypiał z cycusiem w
        buzi.
        Ten scenariusz powtarzałam co noc , a nawet kilka razy w nocy przez kilka
        miesięcy.Nawet nie potrafię sobię przypomnieć jak długo to trwało.
        Przyznam się , że dopiero po przeczytaniu Twoich zdań o karmieniu nocą zdałam
        sobię sprawę jak bezboleśnie udało mi się dojść do naszej kolejnej zasady " w
        nocy cycuś śpi"
        
        Dodam tylko , że Mateusz miał wtedy ponad 2 latka i nie wiem czy takie
        postępowanie odniesie cel u dużo młodszych dzieci. Drugi minus takiego
        postępowania to ,że jest bardzo rozciągnięty w czasie i wymaga cierpliwości.
        Piszę o tym , bo ten temat jest często poruszany na forum , gdyby tak też inne
        mamy przeczytały.
        
        Jano ,chcę Cię tylko pocieszyć , że za rok pewnie będziesz miała taką sytuację
        jak ja teraz i Twój Bartuś będzie się zachowywał jak dwulatek , ucząc się
        wszystkiego od Maciusia .Teraz bywam dużo mniej zmęczona niż rok temu : )))
        
        Pozdrawiam Cię gorąco i wszystkie cycusiowe mamusie.
        Małgosia
        
        fizula Re: rodzeństwo przy piersi? 19.08.05, 23:25
        
        Gosiu!
        Ale świetnie to napisałaś.
        Ostatnio stwierdziłam, że właściwie moje dzieci też się nadają do tego wątku :o)
        Bo po urodzeniu Dudusia Lidzia też chciała sobie przypomnieć, jak to jest być
        ssakiem. A ostatnio brat się też o nią troszczy, zadziera moją bluzkę i mówi do
        siostry: "ssij!" A Lidzia przez to moje niegrzeczne na siłę nieprzemyślane
        odstawienie chce korzystać z takich propozycji, bo sama nie zdążyła dojrzeć do
        tego pożegnania z piersią. I przynajmniej się przytuli. I przynajmniej
        pogłaszcze. (Zresztą jeszcze niedawno temu bawili się nałogowo w karmienie
        piersią. Najpierw Lidzia karmiła Daniela piersią, potem była zmiana i Daniel
        karmił piersią Lidzię. Ale był ubaw )
        Także wielce Was podziwiam, jak powoli dajecie dojrzewać Waszym dzieciom! Ja
        miałam mylne wrażenie, że jak luba Lidka w wieku półtora roku mówiła do
        mnie: "mamusiu, ty zmyj, a ja tymczasem poukładam puzzle", to tym bardziej
        powinna dorosnąć do zakończenia ssania. He he, ale się myliłam!
        Pozdrawiam Was ciepło mamy-karmicielki do kwadratu :o)

situsia Re: rodzeństwo przy piersi? 15.08.05, 00:31

Dopiero dziś przeczytałam ten wątek, choć przecież rodzeństwo przy piersi mam,
tylko w tym samym wieku, hehe. Problemy nieco inne, ale podobnie początki były
najgorsze...
Od długiego czasu karmię dwójkę naraz, bardzo rzadko zdarzają się chwile, gdy
karmię tylko jednego synka, (choć myślę, że to jest potrzebne - czy się ma
dzieci w różnym wieku czy w tym samym, żeby był czas tylko dla niego), bo
chłopcy dbają o siebie nawzajem w tej kwestii - jak się chcę ukryć z jednym, to
on zaraz woła drugiego: "Chodź na citusia, chodź na mleczko!". Przez moment
bywam zirytowana, no bo dwójkę jest zdecydowanie ciężej karmić smile

)), ale mnie to
też wzrusza, jak dbają o siebie.
Czasem mówią do mnie: "A Raduś (Patuś) też chce citusia!"(z lekkim wyrzutem
???). Robi mi sie wtedy głupio, że chciałam zwiać drugiemu.
Każdy ma swojego citusia. Na początku karmienia, przez pierwsze miesiące
starałam się zmieniać piersi, ze względu na kształtowanie się główki, ale po
pewnym czasie utarło się zgodnie z miejscem zajmowanym na tapczanie w nocy-
Raduś ma lewą pierś, a Patuś prawą. Chłopcy tego pilnują, kiedy mnie się czasem
zdarzy pomylić.
Raduś od pewnego czasu mówi mi przy karmieniu: "Jak cituś ładnie pachnie!".
Super! Podziwiam Ciebie anaj25 i wszystkie mamy karmiące dwójkę! Bardzo mnie
wsparły wasze doświadczenia. Dzięki! Pozdrawiam cieplutko!

yvonnek2 situsia 18.08.05, 11:01

Rozczuliłam się czytając co napisałaś... Jakie to słodkie, że o siebie dbają.
Gratuluje czułych i mądrych chłopaków. Pozdrawiam.

situsia Re: rodzeństwo przy piersi? 17.08.05, 22:51

Gosiu, ale mi było miło, jak przeczytałam Twoje słowa smile

))))!

monika_oli Re: rodzeństwo przy piersi? 22.08.05, 15:20

Witam.
Melduję się już jako podwójna karmiąca mama smile

Jana, co u Was?
Jak przeczytałam Twój pierwszy (po urodzeniu się Bartusia) wątek, to mogłabym
się pod nim też podpisać - u nas też była taka sama sytuacja. Wspólne ssanie
piersi zamiast łagodzić sytuację tylko ją napinało sad

Teraz jest trochę lepiej.
Zadziałała metoda jaką podaje jedna z dziewczyn w tym wątku - sztywno wyznaczone
granice. Początkowo Olcia ssała o różnych porach, ale moje piersi bardzo się
'rozszalały' i nie mogłam sobie z nimi poradzić (Natalia także), a moje
Słoneczko kiedy poprosiłam ją o odessanie nadmiaru mleczka z słodko odpowiadało
że teraz jej się nie chce. Dlatego nauczyłam Oliwię, że ona ssie cycusia tylko
rano, wieczorem i tylko z jednej piersi - druga zostaje dla Natalki i przez
pewien czas było naprawdę ok. Oczywiście nie raz słyszałam, że chce pierś, tyle
że po mojej odmowie nie walczyła jak wcześniej - tak jakby to była tylko próba
mojej konsekwencji. Niestety dziś sama złamałam tę zasadę sad

Natalia zrobiła dziś
'strajk głodowy' - nie chce jeść tylko łyknie parę razy i śpi (kłopoty z
brzuszkiem?, kupką? smoczek?), więc Oliwcia ssała już trzy razy - mam nadzieję
że za bardzo się do tego nie przyzwyczai uncertain

Pozdrawiam ciepło.
Monika

anaj75 Re: rodzeństwo przy piersi? 31.10.05, 13:15

Nadal karmię dwójkę. Niestety, mimo upływu czasu nie jest lepiej. Gdy jakiś
miesiąc temu próbowałam uregulować karmienie starszemu do kilku razy dziennie -
skończyło się jego głodówką, lekkim odwodnieniem i do dziś (czyli już 4
tygodnie) nie je nic poza moim pokarmem. Nic nie chce, nawet słodyczy. No, może
uda mi się go namówić na okienko czekolady lub jajko raz na dzień. Jego hasłem
sztandarowym stało się "tylko cyś!" Byłam z nim u lekarza i nasza pediatra nie
widzi żadnych przyczyn somatycznych tego stanu. Twierdzi wręcz, że jest to
objaw stresu związanego z pojawieniem się rodzeństwa i z przeprowadzką (eh, nie
oszczędzaliśmy mu wrażeń w tym roku). Maciek częściej ssie od młodszego,
schudł, jest osłabiony, nie chce wychodzić na dwór. Czuję, że sytuacja wymknęła
mi się spod kontroli. Karmię albo obu naraz, albo Maćka. Na szczęście Bartuś
świetnie rośnie. Nie wiem, czy gdyby starszak został odstawiony przed porodem,
teraz miałby apetyt ale przyznaję, że nie powtórzyłabym decyzji o podwójnym
karmieniu. Mam dość karmienia starszego odkąd tak mocno wrócił do "ssactwa" (i
on tę moją niechęć z pewnością czuje, czym bardzo się martwię) ale nie widzę
wyjścia z sytuacji.
Może macie jakieś pomysły?
Jana

fizula Re: rodzeństwo przy piersi? 03.11.05, 08:40

Wybacz, Janinko, ale to znowu ja zabiorę głos w Twojej sprawie. Chociaż
generalnie w sprawie karmienia dwojga nie mam żadnego doświadczenia. Ale z
powodu (starej) sympatii do Ciebie i tego, że niechęć do karmienia jest mi
znana, odezwę się jednak.
Po pierwsze: spróbuj dojść do porządku z samą sobą. Może potrzebujesz więcej
czasu dla siebie samej. Szczerze trzeba sobie odpowiedzieć, co najbardziej
drażni, boli, niecierpliwi w karmieniu? Dlaczego chcesz nadal karmić? Dlaczego
chcesz skończyć karmienie? A więc zrozumienie siebie i zgoda na swoje
zmęczenie, zniecierpliwienie może Ci się przydać do osiągnięcia przede
wszystkim zgody na karmienie (niekarmienie) ze samą sobą.
Piszesz, że Maciuś czuje Twoją niechęć: a czy otwarcie mu ją pokazujesz? Mi się
wydaje, że czasem lepiej otwarcie wyrazić swoje zmęczenie, niechęć do pewnych
rzeczy niż się kisić z takimi uczuciami samej ze sobą (bo wtedy to takie
uczucia mogą jeszcze narastać).
O ile karmienie jednego dziecka piersią to jest ciężka praca, to dwójki
graniczy z bohaterstwem (w moim odczuciu). Stąd szczególne prawo do odpoczynku
Ci się należy, a wiem jak bardzo krucho z tym u Ciebie.
Jak już się nie będziesz bała, że Maciuś poczuje Twoją niechęć do karmienia, to
może sama pierwsza czasami będziesz mogła wyjść z propozycją: "Chcesz possać?"
Wiem, że takie postawienie sprawy ułatwia dziecku samodzielną stopniową
rezygnację z piersi, bo ma sprzymierzeńca w mamie ("ona chce mnie karmić"). Ale
zastosowanie tej technicznej wskazówki nie przyniesie dobrych efektów bez
pogodzenia się ze sobą, zrozumienia swojego zmęczenia, zniechęcenia. Wydaje mi
się, że "masz cysia" podszyte niechęcią nie przyniesie na dłuższą metę dobrych
rezultatów.
Pozdrawiam Cię ciepło i przepraszam za wymądrzanie!
jagandra Re: rodzeństwo przy piersi? 03.11.05, 18:11

Ojoj, współczuję Przyszło mi jeszcze jedno do głowy. Czy Maciek ma w kimś w
tej chwili silne oparcie poza Tobą? Jak często tata się nim zajmuje? Przydałby
się chyba i jemu i Tobie ktoś ważny trzeci, kto by najzwyczajniej Ciebie
odciążył, a jemu pomógł poczuć się ważnym starszym chłopcem, z którym można
robić różne ciekawe rzeczy.
- jagandra Re: rodzeństwo przy piersi? 03.11.05, 18:11
  
  Robić różne ciekawe rzeczy i nawet pójść na obiad do baru ))
monika_oli Re: rodzeństwo przy piersi? 06.11.05, 17:45

Witam.
Dawno mnie tu nie było
Widzę że u Ciebie Jano nie za wesoło.
Ja także nadal karmię obie dziewczyny. Oliweczka też, choć przed pojawieniem
się Natalci ssała czasem tylko raz dziennie, stała się obecnie bardzo
systematycznym ssakiem i ciągle upomina się o pieś, a w porach kiedy zwykle
ssie nic innego się nie liczy. Bywa, że jak uda mi się jej nie nakarmić
wieczorem, to budzi się w nocy z płaczem.
Właśnie się zastanawiam, jak to będzie z odstawieniem Oliwii. Planuję ten dzień
w okolicy jej trzecich urodzin, mam więc jeszcze czas do maja, ale już się boję
jak to będzie, jeśli ona nadal tak będzie chciała ssać, tym bardziej że Natusię
chciałabym wtedy jeszcze nadal karmić.
Trzymajcie się.
Pozdrawiam ciepło.
Do napisania.
Monika
- gosiak7619 Re: rodzeństwo przy piersi? 07.11.05, 16:02
  
  Dziewczyny!
  Nie odzywałam się , bo zwyczajnie jest mi głupio. Przepraszam , to ja mówiłam
  jak jest wyjątkowo karmić dwoje dzieci , i jest wiele z tego korzyści.
  Jano nie wiem co Ci doradzić : ( Mogę sobię wyobrazić jak bardzo jesteś
  zmęczona.
  Pewnie jest jakiś wytłumaczalny powód zachowania starszaka. Nie jestem
  psychologiem , ale moja intuicja mi podpowiada, że synek coś sobie rekompensuje
  takim intensywnym ssaniem . Może rozłąkę z Tobą , albo chce tak zwrócić Twoją
  uwagę , albo w ten sposób upewnić się ,że go kochasz ?
  Mój pomysł jest bliski rady fizuli , czyli nie zabraniać ,dać kiedy chce ,ale
  skracać czas przy piersi.
  W moim przypadku to był dobry pomysł , Mateusz nadal rano i wieczorem chce
  pierś , ale po krótkim czasie ja przerywam ssanie. Czemu ? Gdybym tego nie
  robiła to on nadal byłby w stanie ssać nawet 15 , czy 20 min , albo w ten
  sposób zasypiać.
  Taka zmiana ssania , na moich warunkach nie odbyła się z dnia na dzień.
  Myślę , że warto spróbować. Takim ssaniem po ok. 1 do 2 min rano i wieczorem
  nie jestem zmęczona. Czasami prosi o pierś w dzień , nie odmawiam , ale
  przerywam ssanie.Kiedy zaczęłam wdrażać tę zasadę to po przerwaniu mówiłam , że
  bardzo go kocham i chcę go przytulić. Tak się przyzwyczaił do naszego rytuału ,
  że pierwszy mówi " kocham cię , wiesz? " i przytula się do mnie.
  Ktoś pewnie pomyśli po co tak długo i jaki ma sens takie ssanie 3,5 latka ?
  Jestem przekonana , że ma , bo on tego potrzebuje , nie czuję się odepchnięty a
  kochany . On wie ,że jego rówieśnicy już nie dostają piersi i wie , że jest
  dużym chłopcem ( jak na ssanie ) , ale on chce jeszcze czasem być ssać jak
  siostra.
  Jednocześnie świetnie się rozwija ,ostatni jego tekst , który mnie zadziwił "
  mamo nauczysz mnie czytać ? " Mało to, pyta mnie jak wyglądają literki i je
  zapamiętuje.Napisałam o tym żeby udowodnić ,że długie karmienie nie uwstecznia.
  Gorądzo pozdrawiam ( jeżeli chciałabyś pogadać to odezwij się na pocztę , podam
  Ci numer skypa lub gadu )
  Cały czas jestem z Tobą !

anaj75 dziękuję 13.11.05, 15:45

Jestem Wam wdzięczna za wsparcie w kryzysowej chwili. Postanowiłam karmić Maćka
mimo trudności, tylko dlatego, że jest to dla niego takie ważne. Niestety, nie
mam nikogo, kto by mnie odciążył w zajmowaniu się nim ale są dni lepsze i
gorsze, te drugie kiedy Maćko chce ssać na okrągło.
Gosiu, nic się nie martw, widzę i czuję wyjątkowość karmienia dwójki ale z
powodu wyjątkowego ssactwa mojego pierworodnego jestem po prostu bardzo
zmęczona. Dobrze, że maluch jest taki umiarkowany w ssaniu smile

Eh, spodziewałam
się, że będzie odwrotnie - tzn. Macio ssak okazjonalny a Barcio nałogowy. Twoje
doświadczenia i rady są mi bardzo pomocne. Chętnie pogadam z Tobą, jak tylko
znajdę chwilę.
Pomaga mi też świadomość, że nie jestem jedyna z gromadką u biustu smile

Pozdrawiam serdecznie.
Jana

anaj75 Re: dziękuję 21.12.05, 23:43

Donoszę, że sytuacja zdaje się być opanowana
Znaczy to, że starszak mój drogi (27 mies.) zaczął spożywać, choć w
umiarkowanych ilościach ale zawsze, jadło dla jego wieku przeznaczone, czyli
jednym zdaniem: strajk głodowy zakończony (mam nadzieję, że definitywnie).
Oczywiście, piersią też nie gardzi ale ogranicza się do kilku przysysów. Czasem
da się nawet namówić na przytulenie zamiast ssania Za to młodszy ruszył do
boju, bo ząbkuje. Jakby nie było, ruch w interesie jest ;P
Moi chłopcy przepadają za sobą. Zdarza mi się karmić ich równocześnie. Wtedy
poklepują się nawzajem (5- miesięczny maluch, rzecz jasna, mimowolnie), śmieją
do siebie itp.
Było trudno i wtedy, pod wpływem emocji i zmęczenia, myślałam o drastycznym
odstawieniu dwulatka. Może znów tak ciężko będzie. Chciałabym jednak dotrwać do
momentu jego gotowości do rezygnacji z piersi. Jakbym kiedyś jeszcze biadoliła,
to mi o tym przypomnijcie
Pozdrawiam.
Jana

Najnowsze z forum Karmienie piersią powyżej roku

Zaloguj się