chandra

Odpowiedzieliśmy już sobie na pytanie, że chrześcijanin może mieć depresję - choroba jak każda inna. A czy chrześcijanin może mieć chandrę? Skoro czeka go zmartwychwstanie? Skoro Bóg jest stale z nim, skoro go odkupił, skoro zsyła mu codziennie swojego Ducha, skoro przygotowuje dla niego w domu swoim mieszkanie? No więc mam chandrę. Niby nic jakoś szczególnie strasznego się nie wydarzyło, denerwuję i martwię się paroma rzeczami, ale obiektywnie powodu do smutku nie ma. Tylko tak...

Czy czasem odczuwacie zniechęcenie, przygnębienie, samotność? Nie chodzi mi o sytuacje, kiedy wydarza się cos złego czy smytnego. Chodzi mi o taką chandrę bez obiektywnej przyczyny. chrześcijanin powinien być radosny, ale na pewno nie każdemu przychodzi ta radość z codziennych spraw równie łatwo. Jak sobie radzicie ze smutkiem, z lękiem o dzień jutrzejszy?