Dwunastka za TM

[barba50]

Dawno nie zaglądałam na Zakątek. Forum prawie że umarło, ale widzę, że wierne kociary jednak tu jeszcze zaglądają. Na FB czasami bywam, ale nie zdołałam się tam zadomowić. A że koty cały czas są w naszym życiu kilka słów co u nas. Stadko bardzo się uszczupliło. Po Stasinku (Starusiu), który odszedł półtora mca temu została właściwie tylko Hesia. I choć postanowiliśmy nie brać kolejnych kotów taki jeden przyszedł i postanowił być "nasz". Siła wyższa Bo przecież kolejny kot to kolejny obowiązek by podołać, otoczyć troskliwą opieką. A my coraz starsi, coraz mniej sprawni, a wyjścia awaryjnego nie mamy. No, ale żeby nie było w ogóle żadnego futerka to nie do pomyślenia... Zresztą Dżokej (takie imię dostał ze względu na jeździeckie spodnie ) okazał się być FIV dodatni. Który to już fivek w naszym domu...
A za naszym TM już dwunastka.

[wiesia.and.company]

Bardzo przykre widzieć za TM koty, które pamiętałam, (nie znałam Hudiniego). Myślę jednak, że dobrze jest, że my żyjemy dłużej, możemy ofiarować wszystko, co dla nich najlepsze i móc je pożegnać, żeby nie były same, żeby czuły, że są domownikami, żeby wiedziały, że je kochamy.
Dobrze, że się odezwałaś, myślałam że jesteś zajęta wnukami i one zagarnęły całą przestrzeń czy też Twoje życie.
Pozwolę sobie napisać w Twoim poście, że w 2007 roku miałam dziewiątkę. Ale już w 2011 odszedł Kubuś podczas trudnej operacji. Potem odchodziły (oczywiście usypiane w domu, z wyjątkiem Leosi) po dwa rocznie, tragiczny był 2014 i 2015. W tym roku odeszła moja niepełnosprawna Leosia, w styczniu. Ze starego stada mam Natalkę (padaczkową), nowych od dwóch lat Lolka (białaczka), Pysia (plazmocytarne zapalenie opuszek). Ale ZAWSZE będę miała kota. Ja dla niego - on dla mnie. Jakie by nie były ich charaktery, to są one ZAWSZE bardziej uczciwe, przyjacielskie, prawdziwe niż ludzie.
Szkoda, że odchodzą szybciej niż niektórzy ludzie.
Trzymaj się i żyjcie długo i zdrowo! Ile się tylko da!

[barba50]

Rzeczywiście - Hudiniego na Zakątku nie było. A był to kot, który nam, a mnie szczególnie zapadł głęboko w serce. Do tej pory (a minęło już przecież 3 lata od jego odejścia) patrzę na niego codziennie w laptopie, smartfonie...
Była to totalna bieda. Mały, chudy, ze zmierzwionym futerkiem, wręcz zagłodzony A przyjazny, spokojny w stosunku do innych kotów (choć niekastrowany, nie znaczący). No i oczywiście z FIVem. Nasza wspólna historia była niestety krótka. Przy innych dolegliwościach, które ze względu na FIV źle się leczyły miał plazmocytarne zapalenie poduszeczek w łapkach (były miękkie jak ciasto). W którymś momencie jeden opuszek pękł. I nic już nie można było zrobić. To była ta kropla, która nie pozwoliła jeszcze o niego walczyć...

[mysiulek08]

jak nie bylo, jak byl! foty pamietam i to ze przychodzil

[wiesia.and.company]

O, Rudalona oczywiście pamiętam. Tego bidulka nie.
Mój Pysiek ma plazmocytarne zapalenie opuszek. Raz były w przednich łapkach tylko bardzo powiększone, miękkie jak baloniki. Minęło jakoś samoistnie chyba z powodu zmiany warunków (był bezdomny, mieszkał na działkach w Iławie, ale był przepędzany). Na razie przez 2 lata nie ma objawów. Tfu, tfu, tfu, odpukuję. Oby choroby omijały nasze koty!

[barba50]

Był, był. Przypomniałaś mi po tej łapie boksera Przeczytałam sobie cały wątek. Wróciły wspomnienia...
FIV-ek

[asu1981waw]

Dajesz im to, co najlepsze - troskę i miłość.
Każda strata boli, ale pamiętaj, że przy Tobie były szczęśliwe

[wiesia.and.company]

Dzięki, Basiu. Odświeżyłam sobie pamięć...
asu1981waw: tak, tak, to prawda. Tego się zawsze trzymam.