do matek - jak rozmawiać z dziećmi o śmierci...?

[mama007]

muszę zadać to pytanie. i zdam je właśnie akurat tutaj. bo ja nie wiem jak
mam wytłumaczyć Asi, że nie ma i nie będzie, koniec, nieodwołalnie, nie
wróci.
przypomina mi się cały czas scena z "Awantury o Basię" - jak mówili jej "mama
odeszła", a ona uparcie powtarzała "ale wróci po mnie...". i moje dziecko tak
samo. "Gdzie jest Mlauszek, mamo?" "Maluszka już nie ma Asiu". "A gdzie
jest?" "W niebie" "A kiedy wróci...?"
nie wiem jak wytłumaczyć, nie umiem. nie chcę nawet myśleć, że keidyś będę
musiała jej wytłumaczyć stratę jakiegoś dwunoga, kogoś bliskiego, no nie
wiem, w mojej (wydawałoby się dorosłej głowie) to wszystko się nie mieści

jak rozmawiać z dziećmi o śmierci? a zasadnicze pytanie - jak wytłumaczyć
dziecku jej NIEODWRACALNOŚĆ?
pozdrawiam
Aga

[patrysiass]

W mojej rodzinie była podobna sytacja.
Brat musiał wytłumaczyc swojej 2,5- letniej córce dlaczego ich, a raczej
Małgosi, pieseczka już nie ma, dlaczego był a teraz go nie ma...
Mała szukała pieska w domu, w ogrodzie nie wiedziała co się stało.
Też ciągle pytała -kiedy wróci?
Brat wpadł na pomysł (może trochę dziwny).
Małgosia wiedziała że piesek jest w niebie, ale 2-latek nie wie tak naprawde o
co chodzi.
Powiedzieliśmy jej żeby wybrała jedna zabawkę którą wyśle do nieba aby piesek
miał sie z kim bawić. Następnie zabawke pożegnaliśmy, wyposażyliśmy w prowiant,
przekazaliśmy życzenia dla pieska. Potem plusak "poszedł" do nieba, a dokładnie
został posadzony na dachu domu. Z dachu powiedzieliśmy jej że aniołki przlecą
po niego w nocy i szybko będzie z pieskiem.
Małgosia wie, że pluszak jest w niebie i że może patrzy na nią.Wie,że ona
pluszaka nie widzi, ale nie smuci się, bo wie,że pluszak spotkał się z pieskiem
i że razem jest im wesoło i bawią się. Wie,że piesek nie wróci i że pluszak też
nie wróci.
Może nie jest to jakieś super wyjście, lecz w naszym przypadku działa. Mała juz
nie szuka psa, kiedy jej się on przypomina patrzy w niebo i mówi "cześć piesku,
nie bój sie, Małgosia wie,że patrzysz i widzisz. Małgosia nie widzi ale nie
smuci sie. Papa"
Mineły już 3 tygodnie i jest dobrze.

W tym sposobie jest troszką okłamywania dziecka, ale miejy nadzieję, że
Małgosia jak podrośnie nie będzie miała o to pretensji.

Pozdrawiam

Patrycja

[joisana]

Córeczka miała 3,5 roku kiedy odeszła Masza-rodzinna kotka. Ciężko chorowała i
musiałam jej w tym pomóc. Ponieważ po śmierci, pojechaliśmy cała rodziną na
działkę letniskową gdzie miała spocząć, złożona w piękne lakierowane pudło w
kwiaty. Nic córce nie mówiliśmy poza tym, ze Maszeńka poszła do kociego nieba,
ale dziecko jakby miało szósty zmysł zaczęło zadawać zasadnicze pytania. A co
jest w tym pudle, a po co zakopać, jak zakopaliśmy to zażądała żeby odkopać i
tak w kółko. Zrozumiałam, ze popełniłam błąd. Enigmatyczne stwierdzenie, że
ktoś idzie do nieba, to dla racjonalnego umysłu małego człowieka informacja
niewystarczająca. Usiadłam wtedy z córcią nad grobem kotki i tłumaczyłam, nie
jak dziecku, ale jak człowiekowi. Zdając sobie sprawę, ze nie wszystko
zrozumie, mimo moich starań, ale upraszczanie sytuacji przynosi zazwyczaj
więcej szkody niż pożytku. Powiedziałam jej, ze kotek składa się z olbrzymiej
ilości miłości, radości, przyjaźni i futerka, ponieważ pierwsze trzy nie mogą
umrzeć i odejść, na zawsze zostają w naszych sercach, to co pochowaliśmy to
było tylko futerko, już nie potrzebne. Stało sie tak, bo kotka była bardzo
chora, niestety istnieją choroby na które nie pomogą żadne leki i syropki i w
ich wyniku się umiera, przestaje sie oddychać, widzieć i czuć. Teraz nasza
kochana Maszka jest w kocim niebie które nazywam Krainą Wielkich (Wiecznych)
Łowów gdzie jest szczęśliwa mimo, że za nami tęskni, tam nicją już nie boli,
jest silna jak wtedy keidy była kociakiem, poluje na wlekiej łące i wygrzewa
się słońcu. My też tęsknimy, ale nie mogliśmy pozwolić, aby została z nami
ponieważ była bardzo chora i ciepiałaby, a nie chcieliśy przecież przecież aby
istotka która nam ufała, kochała nas całym swoim serduszkiem czuła ból. My
nigdy o niej nie zapomnimy, a ona nie zapomni nas i kiedyś wszyscy się
spotkamy.
Myślę, żę była na tyle dża, ze zrozumiała, że to nieodwracalne, ale gdyby była
młodsza i powielała pytanie, do upadłego tłumaczyłabym: pamiętasz naszą
rozmowę, nie może wrócić, z nieba się nie wraca, ale nasza pamięć o niej bedzie
trwac wiecznie.

[dradam2]

teczowymost.atspace.com/
Pozdrawiam


dradam 1/2

mamusie...

[pixie65]

jesteście wspaniałe...Żałuję, że mnie nikt TAK o śmierci nie opowiadał...To
bardzo piękne, mądre i...prawdziwe.Słyszałam też takie porównanie, że ktoś
odchodzi do nieba tak jak statek wypływa w morze:oddala się coraz bardziej aż w
końcu znika za linią horyzontu. My już go nie widzimy, ale przecież statek nie
przestał istnieć, tylko odpłynął bardzo, bardzo daleko...Każdy kiedyś popłynie
za nim...pozdrawiam.

[mama007]

pixie - bardzo dobre porównanie.
tak sobie myślę, że ja jestem w o tyle dobrej sytuacji, że nie umarł kot, do
którego Asia była bardzo mocno przywiązana. Maluszek był z nami raptem kilka
dni. myślę, że bardziej mnie to boli tak naprawdę, niż Asię. dla niej to był
kociaczek, "Maluszek", jak puchowa zabawka właściwie, tylko taka, której nie
można brać na ręce i głaskać można tylko pod kontrolą mamy.
ale tak czy siak, to właściwie pierwsze zetknięcie mojego dziecka ze
śmiercią... Burka straciliśmy w takich okolicznościach, że Asia tego mocno nie
odczuła. była wtedy bądź co bądź odizolowana od kotów i nie widywała ich na co
dzień. po przeprowadzce do nowego domu Buraska po prostu nie było - wszystko
odbyło się wtedy jakoś tak płynniej i z mniejszą ilością pytań. poza tym była
jednak młodsza o kilka miesięcy, w takim wieku to bardzo duża różnica...
chociaż Burka pamiętała i pamięta. pytała jakiś czas o "kota z malutkim
ogonem". teraz czasami też mówi, że Nocka ma "malutki ogonek jak Burek miał".
ale pytania o to "dlaczego nie ma i nie wróci" zaczęły się dopiero po
zniknięciu Cośka.
wydaje mi się, że za jakiś rok łatwiej będzie jej wytłumaczyć - jak napisał to
ktoś wyżej - wytłumaczyć w prostych słowach podział na materię i duszę, albo
użyć metafory odpływającego statku. Asia jest chyba w takim wieku, że muszę
uparcie powtarzać - nie ma, odszedł na zawsze, patrzy na nas, ale nie wróci, bo
nie ma go już na ziemi między nami.
i chyba zaznaczać, że teraz już go nic nie boli i jest bardzo, bardzo
szczęśliwy. to przynajmniej mi pomaga...
dzięki za wszystkie wypowiedzi i pozdrawiam
Aga

Tęczowy Most

[wazna_osoba]

Piękna ta strona...

[1966f]

No i na dzień dobry poryczałam sie.Kolejny przykład że w internecie jest
wszystko.Ja na szczęście mam już duże dzieci i to one mnie pocieszają kiedy
odchodzą nasze zwierzaki.

[kotbehemot6]

niedawno pisałam o tym jak chorował i umarł nasz kot Filp. Moja córcia bardzo przeżywała chorobę kotka i jego śmierć, tak jak my wszyscy, ma 7 lat więc zaczyna zdawać sobie sprawę ze śmierci i jej ostatecznego charakteru. Pozwoliłam jej pożegnać się z ukochanym kocurkiem,pojechaliśmy wszyscy razem i kotka pochowaliśmy. Wytłumaczyłam jej że wszystko przemija, tak jak rośliny na wiosnę rozkwitają pąki , pięknie kwitną potem przychodzi jesień kwiaty więdną i umierają , i tak właśnie wygląda życie.ukochane osoby i inne istoty będą żyć tak długo jak długo będą żyć w naszej pamięci i sercach. Córcia przyjęła takie tłumaczenie z pełnym spokojem .

kotbehemot6

[mama007]

a jak udało Ci się wytłumaczyć to wszystko spokojnie? nie rycząc... - ja nie
potrafię się w końcu nie popłakać, może dlatego jest mi tak trudno o tym
rozmawiać z córką. mnie chyba nikt nie tłumaczył, nie wiem, może po prostu nie
pamiętam. tak naprawdę pierwszy raz muszę o tym mówić, wyjaśniać, tłumaczyć, po
prostu rozmawiać. i jest mi bardzo ciężko...
pozdrawiam
Aga

[kotbehemot6]

oczywiście że płakałyśmy, nie ma lepszego lekarstwa na ból niż łzy, jak kocio zmarł wszyscy płakaliśmy-był naszym przyjacielem , członkiem rodziny, nie należy wstydzić się łez.

[kotbehemot6]

ależ płakaliśmy, wszyscy, jak Filip umarł płakaliśmy wszyscy razem, przecież był naszym przyjacielem, członkiem rodziny, a na ból nie ma lepszego lekarstwa niż płacz i łzy, nie należy się wstydzić swoch uczuć i emocji...

[mama007]

rozumiem, tylko ja chyba się źle wyraziłam. moja cóka ma niecałe 3 lata i chyba
nie rozumie do końca co się dzieje, działo. na pewno nie rozumie. i jak ja przy
każdym słowie wybucham płaczem to Mała tyle tylko, że jest przestraszona. ona
nie płacze po kocie, bo nie rozumie, że odszedł. robi jej się smutno, że TERAZ,
fizycznie go nie ma. ale nie rozumie, że on już nie wróci.
zresztą mój płacz przy niej to długa i całkiem inna historia, tak czy siak -
staram się przy niej nie płakać, bo nie przynosi to żadnych dobrych
rezultatów...
dzięki za wypowiedź
pozdrawiam
aga