Rodzice a marzenia

[tomek854]

Tak mi się nasunęło po wymianie paru słów ze skielą co do tego wątku w Playboyu. Zostawmy już w tym wątku kwestię pozowania nago i co wypada, a co nie, a zajmijmy się pytaniem:

Czy powinniśmy rezygnować z marzeń, żeby uspokoić rodziców?

Inaczej: czy powinnismy dbać o zdrowie nerwoer rodziców kosztem swoich marzeń?

Weźmy taki przykład: dziewczyna marzy o zwiedzeniu krajów arabskich. Chłopak chce skakac ze spadochronem albo latać na szybowcach. Ich rodzice będą się o nich martwić. Powinni zrezygnować?

[f.l.y]

nikt nie powinien rezygnowac ze swoich marzeń i pragnień...amen...

mój syn marzy o tym, aby zostać kierowcą rajdowym...jak i żużlowcem...
ma 15 lat...
bałabym się o niego...ale jeśli taka jego wola.....

drżę o niego, jak żegluje...

nie rezugnujmy ze swoich marzeń....

ja tez miałam marzenia zostać baletnicą i mama poszła ze mna na egzaminy...to
nic, że byłam dzieckiem z lekką nadwagą wówczas i z góry wiadomo było, że
baletnicą to ja nie będę...

[towita]

A mnie zapisali do szkoły baletowej w Łodzi. Bardzo chciałam, przeszłam testy.
Zamieszkałam u ciotki i... po tygodniu wróciłam do domu. Baaardzo tęskniłam za
tatusiem, siostrami.
Gdyby moje dziecko wybrało jakiś ekstremalny sport to bardzo bym cierpiała, ale
chyba nie zrobiłabym nic, żeby mu to utrudnić. Piszę chyba, bo tak naprawdę to
nie wiem.

[warszawianka_jedna]

ja bym sie martwiła tylko wtedy, gdyby moje dzieci, chciały robić coś
niezgodnego z prawem.
Jeśli chodzi o sporty ekstremalne, to zawodnicy zazwyczaj są dobrze wyszkoleni
i świadomi niebezpieczeństwa.
Najbardziej boję się ludzkiej głupoty i bezmyślności.

[sasha_m]

Lęk o dzieci będzie towarzyszył mi już zawsze, to integralna część
rodzicielstwa.
Nie uważam, że moje dzieci z tego powodu powinny rezygnować ze swoich marzeń.
Bo strach strachem, ale poczucie, że moje dzieci są szczęśliwe, jest chyba
pragnieniem silniejszym

[skiela1]

sasha_m napisała:

> Lęk o dzieci będzie towarzyszył mi już zawsze, to integralna część
> rodzicielstwa.
> Nie uważam, że moje dzieci z tego powodu powinny rezygnować ze swoich marzeń.
> Bo strach strachem, ale poczucie, że moje dzieci są szczęśliwe, jest chyba
> pragnieniem silniejszym

Oczywiscie,pod warunkiem,ze te marzenia uczynia je szczesliwymi.

[sasha_m]

Czas pokaże Nawet, jeśli ja będę miała na ten temat inne zdanie jeszcze
przed realizacją ))
Marzenia zawsze kojarzą mi się ze szczęściem, ale czasami bywa i tak, że po ich
spełnieniu okazuje się, że wcale nie jest tak, jak w wyobrażeniach. No, ale
przecież samemu trzeba się o tym przekonać, nie?

[skiela1]

sasha_m napisała:

>>
> spełnieniu okazuje się, że wcale nie jest tak, jak w wyobrażeniach. No, ale
> przecież samemu trzeba się o tym przekonać, nie?

Wlasnie o to chodzi,ze rodzicow wyobrazenie jest bardziej realne i czasami
chcemy im zaoszczedzic i czasu i porazki.No ale coz ...dzieciaki z reguly
wybieraja ta kreta droge.Ucza sie wten sposob ale mnie skreca normalnie jak
widze,ze mogl inaczej,szybciej,lepiej...gdyby tylko posluchal..

[sasha_m]

He he, mnie też skręca ))
Ale pamiętam jeszcze, jak to było ze mną - "ja siama, SIAMAAAA" ... i tak do
dorosłości, a raczej do momentu urodzenia własnych "siamosiów" DD

[magurka]

To, ze raczej nie powinnismy rezygnowac z marzen na rzecz spokoju rodzicow, jest
w miare oczywiste.
Dla mnie wazniejsze jest chyba pytanie: co zrobic, jesli rodzice kategorycznie
sie sprzeciwiaja mojemu wyborowi (bez wzgledu na to, czy to sport ekstremalny,
zwiedzaje niebezpiecznych krajow, pomieszkiwanie z chlopakiem/dziewczyna, wybor
partnera, studiow, sposobu zycia)? Jestem w stanie zrozumiec, ze rodzice sie
martwia, podejrzewam, ze sama bym sie martwila. Ale co kaze rodzicom wydawac
czasami zakaz? (zakladam ze rozmawiamy o wiekszych dzieciach, pelnoletnich lub
prawie pelnoletnich).
I co w takim wypadku maja zrobic dzieci, ktore nie chca sie sprzeciwic? Bo
pewnie istnieje tez grono osob, ktore nie pojada w wymarzona podroz, bo mamie
sie serce zlamie.
Co wtedy?
Czasami rozmowy nie skutkuja, a wszystko owocuje okropna atmofera...

[warszawianka_jedna]

magurka napisała:

> I co w takim wypadku maja zrobic dzieci, ktore nie chca sie sprzeciwic? Bo
> pewnie istnieje tez grono osob, ktore nie pojada w wymarzona podroz, bo mamie
> sie serce zlamie.
> Co wtedy?
> Czasami rozmowy nie skutkuja, a wszystko owocuje okropna atmofera...


Myślę, że tak właśnie było w domu dziewczyny, która pozowała do Playboya.

[skiela1]

w
>
> Myślę, że tak właśnie było w domu dziewczyny, która pozowała do Playboya.
>
No chyba tak.
Wyszlo dziewcze z zalozenia:"zrobie matce na zlosc i sie rozbiore".

[skiela1]

> Co wtedy?
> Czasami rozmowy nie skutkuja, a wszystko owocuje okropna atmofera...

Ale..musisz brac pod uwage fakt,ze tak dlugo jak jestes zalezna od rodzicow
musisz liczyc sie z ich zdaniem albo....sie sprzeciwic,tylko wtedy...radz sobie
sama.

[aankaa]

jeżeli marzenie byłoby z tych "niebezpiecznych" i spędzających mi sen z powiek
próbowałabym skierować zainteresowanie w inną stronę.

[wiedz-ma]

tomek854 napisał:


> Czy powinniśmy rezygnować z marzeń, żeby uspokoić rodziców?
>
> Inaczej: czy powinnismy dbać o zdrowie nerwoer rodziców kosztem swoich marzeń?

oczywiscie, ze nie, jedyne, co powinnismy, to wysluchac ich argumentow i wziac
pod uwage ewentualne ostrzezenia,

Zapewne wywalą mnie z tego Forum za to stwierdznie

[pam_pa_ram_pam]

albo i aresztują na Okęciu przy próbie powrotu do kraju za obraze moralności...
ale oświadczam Wam, że gorsze rzeczy widziałem i w nich uczestniczyłem. Co
więcej, uważam, że zrobiłem więcej dobrego niż złego.
W czasie rocznej pracy w Brazylii na kontrakcie miałem kochankę... lat 17.
"Odziedziczyłem" ją po moim poprzedniku w wynajmownym mieszkaniu w Rio. Piękna,
inteligentna i z bardzo ubogiej rodziny. Żeby móc się uczyć w szkole średniej,
musiała opuścić niesympatyczny dom rodzinny w faweli i zamieszkać z jakimś
Skandynawem ze Scanii jako jego kochanka już w wieku lat chyba 16 (jeśli nie
parę miesięcy wczesniej). Miała szczeście, trafiła na przyzwoitego gościa,
opłacił jej czesne w szkole, przy okazji nauczył sporo angielskiego,
matematyki, fizyki i chemii. Ja kontynowałem tę jej edukację, dodając lekcje
rysunku i historii sztuki, jako że jestem architektem. To duuuża radość uczyć
ładną i pojętną dziewczynę... Potem wyjechałem, bo kontakt się skończył.
Popłakaliśmy sobie oboje przy rozstaniu, ale potam dostałem od córki mojego
Landlorda e-maila, że Maria (tak się nazywała) znowu miała szczęście trafić na
dobrego partnera - tym razem Szwajcara. A ostatnio doszły mnie słuchy, że zdała
ichnią maturę i wybiera się na studia.
Niemoralna opowieść - w Polsce dziewczyna byłaby wyklęta i spalona na moralnym
stosie, a w Rio mam nadzieję, że jej się uda.

[skiela1]

> Niemoralna opowieść - w Polsce dziewczyna byłaby wyklęta i spalona na moralnym
> stosie, a w Rio mam nadzieję, że jej się uda.
>
To chyba dawno w Polsce nie byles.
Polki tez maja takie pomysly na zycie.

[wiedz-ma]

a gdyby przejmowala sie, czy przypadkiem nie przyniesie wstydu mamie,
mieszkalaby w slamsach z 5 glodnych dzieciakow i facetem, ktory by ja lal na
dzien dobry, ale to oczywiscie zaden wstyd dla rodziny

[skiela1]

Spelnia swoje marzenia uprawiajac najstarszy zawod swiata.Spelniajac te marzenia
nikomu krzywdy nie robi,rodzice pewnie nie wiedza.To jej zycie.Jezeli jej to
odpowiada to...why Not?

[pam_pa_ram_pam]

5 dzieci to w fawelach "mało".

[rene8]

Mi "podcinano skrzydełka" ..sugestywnie w związku z każdą prawie moja nowa
pasją.
Chciałabym aby mój syn mógł spróbować swoich marzeń.