wierzycie w siebie?

[jeremy27]

bo ja często niestety nie...

[frunze]

Nie, czasami przed jakimś trudnym zadaniem zamiast powtarzać sobie jak mantrę:
dasz radę, dasz radę, ja mówię, skopiesz, znowu skopiesz. I tak jest w wielu
sytuacjach.

[dorota.28]

nie wierzę, wiem, ze zawsze coś sknoscę zawodowo i prywatnie

[martuha]

nie wierze, juz tyle razy skopalam wiele spraw, ze wole sie nie ludzic czyms, co
nie wyjdzie.

[babik]

No a w kogo wierzyć jak nie w siebie ?
Trzeba to nasz psi obowiązek , dawać sobie nie ograniczony kredyt zaufania.

[ulalka]

wlasnie coraz mniej... powoli wychodzilam z tego, uwierzylam, a teraz pare osob
popracowalo nad tym, zebym przypadkiem nie przecholowala ) straszne uczucie

[babik]

Przejmujesz się opiniami innych ? No daj powietrza dziewczyno.
Ja tam w głebokim poważaniu co inni o mnie myślą.

[geograf]

Zastanawiam się nad tym i myślę, ze w największej częsci zależy to od mojego
stanu psychicznego.
Gdy mam dobre samopoczucie i dobry stan psychiki, a do tego mam ochotę na
odrobinę szaleństwa-wierze w siebie jak nigdy, a do tego nawet wierze ponad
siły, a przynajmniej ponad nieśmiałość
Jednak gdy dopadnie mnie "dół"-nie wierze w nic, nie tylko w siebie..
ot co.

[sloggi]

Tak się dziwnie wyrażę:
wierzę w siebie pulsacyjnie

[candycandy]

to optymista doświadczony przez życie

[geograf]

candycandy napisała:

> to optymista doświadczony przez życie
>

inaczej.
pesymista to dobrze poinformowany optymista....

[kreskator]

geograf napisał:

> candycandy napisała:
>
> > to optymista doświadczony przez życie
> >
>
> inaczej.
> pesymista to dobrze poinformowany optymista....
>
>
lepiej być głupim i wesołym czy "dobrze poinformowanym " i smętnym?

[geograf]

podobno niewiedza bywa słodka i piękna...jednak cóż nam po żuyciu oderwanym od
rzeczywistości?

[kreskator]

rzeczywistośc przesiana przez sito niechęci do wiedzy to ignorancja -----często
się kończy rozczarowaniem , ale znamienita częśc ludzi jest właśnie ignorantami
i jakoś im nie przeszkadza ten stan

[very_famous]

Łatwiej im żyć z takim stanem świadomości i ducha?

[kreskator]

jasne że łatwiej -

[kreskator]

kogo znam lepiej niż siebie????/
raczej nikogo
ale jak mam wierzyć w kogś kto jest tak zmienny i niepoznawalny?????
zapytaj siebie kim jesteś? tak mi dziś poradzono...z ząłożeniem że jest to
jedno z najtrudniejszych pytań
taaaaak
ale chociaż tak mało znam siebie to i tak jest to to co znam najlepiej więc
jeżeli mam na kimś polegać w kogoś wierzyć to chyba w siebie......
ale wierzę siłą rzeczy

[candycandy]

Pewna kobieta miała sen. Śniło jej się, że umarła i stanęła przed obliczem
Najwyższego.
Najwyższy zapytał - Kim jesteś?
- Nazywam się Genowefa - rzekła kobieta.
- Nie pytam się, jak masz na imię, ale kim jesteś - odparł Najwyższy. - Kim
jesteś?
K: - Jestem żoną i matką.
N: - Nie pytam, jaki jest twój stan cywilny i czy masz dzieci, ale kim jesteś?
K: - Jestem katoliczką.
N: - Nie pytam cię, jakiej jesteś wiary, ale kim jesteś?
K: - Jestem nauczycielką.
N: - Nie pytam, jaka jest twoja profesja, ale kim jesteś?
K: - Jestem dobra dla mojej rodziny, dbam o nią. Pomagam też potrzebującym.
N: - Nie pytam cię o twe uczynki, ale kim jesteś?
Itp., itd. Żadna odpowiedź nie zadowoliła Najwyższego. W końcu kobieta obudziła
się...
Kim więc jesteśmy? Czy można odpowiedzieć na to pytanie? Czy dlatego że
przeżyliśmy sami ze sobą X lat, możemy powiedzieć, że znamy siebie? Że wiemy,
jak się zachowamy w określonej sytuacji, wobec konkretnej osoby? Raczej wydaje
nam się, że znamy siebie lepiej niz inni, ale i tak potrafimy często sami
siebie zaskoczyć (oh, God! brzmi to jak wyższy stopień schizofrenii
paranoidalnej
Ja siebie nie znam i mam nadzieję, że jeszcze nie raz sprawię sobie pozytywną
niespodziankę, czego i innym życzę!

Kiss4All

[kreskator]

tak, owszem można znac siebie, byc w miarę przewidywalnym i to starcza w życiu
w większości przypadków.
ale na poziomie rozmowy ze samym sobą można dośwaidczyć lekkiego zawrotu głowy-
z całego pola doświadczenia zewnętrznego i wewnętrznego wyłanie się jakiś chaos
nikt nie jest w stanie poznac całego sibie i doznać całego siebie---czyli znamy
siebie na raty z tym ryzykiem ze wciąz coś umyka świadomoóści----jak sboie
Beckett pisał----wciąż jestem kim innym- od nowa kimś nowym z jakąs próbą tła
czyli w zawieszeniu na wieszaku codziennosći----i tylko to jest niepodważalne i
niezbywalne---teraz, moment, w nim jestem i w nim się zamykam.....to
paradoxsalne ale dla mnie prawdziwe

[nauma]

Wierzę w siebie. Nie umiem inaczej.