Późną zimą wątki się

[fedorczyk4]

mnie chwytają. Ad rem, wpadłam dzisiaj na pudło ze zdjęciami, zeszytami i
listami z epoki neandertalslskiej mojego życia. I dokonalam odkrycia, ale nie
powiem teraz jakiego, natomiast zadam pytanie. Jak widzicie siebie przed
trzydziestu laty. Jakimi nasto, dziesto latkami byliście. Czy polubilibyście
kogos takiego dzisiaj. Co w Was zostały z "tych lat" i czy to były ważne,
bardzo ważne, najważniejsze lata, czy tylko lata w życiu.

[lablafox]

No Fed , ale mnie dźgnęłaś wątkiem .Pozwól że pomyślę.
Na gorąco powiem tylko tyle - bojowniczka i romantyczka.

[joujou]

>Ja całkiem niedawno,znalazłam przypadkiem
zasuszone płatki magnolii rosnącej do dziś przed
naszym liceum.Na jednym z nich nagryzmoliłam wtedy,
datę(82r),godz.,jaka lekcja i takie tam bzdurki.
Schowałam je do "Słownika łacińsko-polskiego" i odnalazłam
po tylu latach.Ze wzruszenia łezki zakręciły się w oku,a
teraz bardzo pilnuję,bo ten płatek z napisem zaczyna już
się kruszyć : ( Taki drobiazg,a odżywają wszystkie wspomnienia
z tych lat.Oczywiście są fotki i inne pamiątki,ale jeśli trafi
nam w ręce coś,o czym dawno zapomnieliśmy,to odbiera się to inaczej.

[joujou]

>To były ważne lata i mile je wspominam.
Jaka byłam? Zawsze samodzielna(im starsza,tym chyba
z tym gorzej),trochę buntownicza i pyskata.Jedno
jest pewne dla mnie zawsze ważny był drugi człowiek
i to zostało we mnie do dziś.Zawaliłam jedną dość
istotną dla siebie sprawę,bo liczyło się coś innego i
zawsze myślałam,że zdążę.Tylko tego dziś żałuję,a poza tym
nic więcej bym nie zmieniła.Jak to człowiek wtedy kombinował:
spódnice szyte z tetry,farbowane podkoszulki,długie swetry i
inne cuda(ile radości wtedy dawały?).Ile musiał się nagłówkować,
żeby urwać się z paczką gdzieś pod namiot(nie było z tym nigdy
lekko).Do tego mój jedyny wypad na festiwal w Jarocinie(też nie
do końca legalny)...będzie co wspominać na stare lata : )

[skrzydlate]

Przed trzydziestu laty byłam nieśmiała młodziutką kobietką, szczuplusia jak
Twiggi i zupełnie nieświadomą swoich zalet. Nie miałam w zyciu sensownego celu
poza wielką miłościa mojego zycia do której jak cma podążałam i mylnie
postrzegałam wszystkich ludzi jako uczciwych i uczuciowych chętnych do pomocy.
Wydawało mi się, ze jeśli ja będę uczciwa i delikatna to inni też tak bedą mnie
traktować. Subtelna, wychowana na książkach wrażliwa dziewczyna, nie muszę
dodawać jak w tyłek dostawałam przez kolejne latka.
dzisiaj córka przysłała mi na GG mase fajnych aforyzmów, kilka szczególnie
utkwiło mi w pamięci, np:

"Cynizm jest to udana próba zobaczenia świata, jakim jest on w rzeczywistości."
Jean Genet ))

"Optymista ogłasza, że żyjemy w najlepszym ze wszystkich możliwych światów, a
pesymista obawia się, że to może być prawda."

"Pesymista: optymista z praktyką życiową."

"Wiara przenosi góry. Na plecach wiernych."

Ja natomiast mam wrażenie że widzę już świat takim jakim jest, i bardzo ciesze
się życiem... no bo "Pierwszym objawem starzenia się jest miłość do życia."

Co zostało? Chyba niesłychany optymizm i zapał do zycia.

[mammaja]

Bardzo fajny wątek - szkoda, że od kilku godzin muszę pisać zupelnie co innego.
Ale jak przeczytalam swoje dzienniki z lat licealnych to aż przerazenie mnie
wzielo - jaka bylam sentymentalna, kochliwa i naiwna. A przy tym jak juz czegos
chcialam to stawalam na glowie zeby to osiagnac. (Tylko ze dotyczylo glownie
pojscia gdzies, urwania sie z domu na prywatke itp.) Wroce chetnie do tego
tematu, moze nawet zacytuje

[fedorczyk4]

Ano, ja do tego jeszcze byłam straszliwie egzaltowana. I tylu rzeczy absolutnie
pewna.

[jutka1]

Jakis czas temu przeczytalam swoj pamietnik, pisany w II, III i IV klasie LO.
Uomatkoboskojessusieswinty!!!! (zam )
Naiwna, buntownicza, pyskata, autodestrukcyjna, kochliwa. Moze na tym polega
urok mlodosci, ale ciesze sie, ze mi przeszlo. Wiekszosc, tak czy owak

[fedorczyk4]

A po liceum, na pierwszych latach studiów, byłam po prostu kretynką. Drażniacą,
agresywną kretynką. Jasne że miałam szlachetne pobudki, jasne że nigdy nikogo
świadomie nie skrzywdziłam, ale ta głupota była niesamowita. Potem przyszły
cięgi za wszystko, potem zawirowania życiowe. A teraz myślę ze przy całym
krytycyźmie wobec mnie z tamtych lat jednego żałuję. Tej niezachwianej wiary w
ideały i "szklane domy". Nic mi z niej nie zostało. Wspomnienia z czasów
licealnych, strachów transcendentalnych i niezachwianej wiary w walkę o... sa
tylko wspomnieniami. Autorytety się skichały, pojęcia pozacierały, a jedyne
ideały które pozostały, to tolerancja i zrozumienie. To wyniosłam z lat
chmurnych i durnych.

[joujou]

>Żałuję,że nie pisałam wtedy pamiętnika,nawet zabierałam
się kilka razy,ale szybko odpuszczałam.Dziś mogłabym
poprzez te zapiski choć na chwilę wrócić do tamtych
lat.Troszkę Wam zazdroszczę,że posiadacie
swoje dzienniki.Ja chyba teraz robię się jakaś
sentymentalna ; )

[fedorczyk4]

Nie pisałam pamietnika, pisałam głównie listy do... tylko jakoś nigdy nie
miałam pary zeby pójść z nimi na pocztę. No i mam taką stertę z całego życia.
Acha i jeszcze jak się o coś, na coś dziko wkurzyłam, albo jak coś mi strzała w
sercu utkwiło, to wtedy siadałam do pisemnej dyskusji sama ze sobą. Nie bardzo
miałam się przed kim wywnętrzyć, albo momentami nie miałam, tak na lewą stronę
no i teraz mam dokumentację stanów ducha.

[skrzydlate]

ja moje pamietniki wywalilam, bo ktos niepowolany zaczal mi w tym grzebac i
czytac... zawstydzilam sie a poza tym nie chcialam stwarzac sytuacji, pocielam
jak niszczarka na kawalki i wyrzucilam

[joujou]

>Ja natomiast przez długie lata
przechowywałam wszystkie listy,karty,które
otrzymywałam.Było tego sporo,ale miałam
porządek.Jednak mojemu panu zawsze one jakoś
przeszkadzały i nie wiem do dziś,jak dałam się
namówić by to zniszczyć.

[mammaja]

A ja mam na stryszku cala walizke listow i pamiatek " z mlodosci",licznej
korespondencji rodzinnej, moze kiedys do tego wroce.Narazie jeszcze nie mam
dystansu i bardzo przezywam spotkania z przeszloscia, wiec bardzo rzadko
zagladam.To tak zupelnie minelo.....

[monia.i]

Kilka lat temu po miłym, samotnym wieczorze spędzonym na czytaniu zapisków z
lat szkolno-podstawowo-licealnych dokonałam totalnej czystki. Pozostawiłam,
oczywiście zdjęcia i "oficjalne" pamiątki - ale część "osobistą" pracowicie
porwałam na strzępki. Całkiem świadomie - i bez większego żalu. Jakoś tak..
Byłam narwana, nierozsądna, taka trochę nieprzystosowana. Kochałam czytać - i
tak mi zostało. Szybko się zakochiwałam - i równie szybko mi przechodziło. No i
strasznie płaczliwa byłam...
Nie wiem, czy lubiłabym siebie z tamtych lat. Ale cieszę się, że z pewnych
rzeczy wyrosłam - no i cieszę się, że pewne cechy nie zanikły

[dado11]

Może i Fed była deczko porąbana, zresztą, jak każdy z nas, ale urodziwa to bestia była, że ho, ho....
We mnie wpojono przekonanie, że jestem wyjątkowa, więc mądrzyłam się bez opamiętania, aż mi
przeszło, choć pewnie nie do końca.... Jak wspomnę czasem, to, co uda się wygrzebać z czeluści
niepamięci, to i rumieniec zakłopotania na policzki się rzuca(( Pamiętników nie mam, bo za leniwa chyba
byłam, i teraz żałuję, bo stary skurczybyk - Altzheimer, ukradł mi już miliony chwil
Czy polubiłabym siebie z tamtych lat? Chyba tak, kurtka z kocyka, milion kompleksów, wiedza, łapczywie
chłonięta z każdego źródła, no i uśmiech od ucha do ucha Fajnie było D.

[verbena1]

Bylam egzaltowana, naiwna i troche nie z tego swiata.
Okulary na pol twarzy, dlugie wlosy,zamaszyste spodnice. Pisalam wiersze do
szuflady, marzylam o porozumieniu dusz i milosci doskonalej.
Kiedy kolezanki zaczely juz wychodzic za maz za chlopakow solidnych i troche
nudnych i chwalily sie segmentami i firankami, patrzylam na nie z wyzszoscia i
mowilam ,ze jesli wyjde za maz to za kogos niezwyklego, odleglego od spraw
przyziemnych.
Spelnilo sie moje marzenie (na nieszczescie). Maz byl specjalny a te przyziemne
sprawy musialam sama zalatwiac.
Dosc szybko pozbylam sie egzaltacji i zeszlam na ziemie.