Wątek górski

[olga55]

Wędrowiec i mamajka,to zdaje się miłośniczki (czy dobrze odgadłam płeć?)gór.
Ja także sie do nich zaliczam. W tzw. młodości złaziłam całe Beskidy i Tatry,
góry Słowacji i Rumunii.Jeździłam, kiedy tylko się dało. Teraz też, ale nieco
mniej.W te wakacje odświezyłam sobie górskie tradycje i jak dawniej tj z
namiotem i plecakiem wędrowałam po Słowacji.Oj poczułam sie jak za dawnych,
dobrych lat.Czekam na wasze ( i nie tylko)wpisy. Pozdrawiam.

[mammaja]

Bardzo sie ciesze z takiego watku,chociaz juz nie te lata i sily,zeby tak jak
dawniej wedrowac - milo bedzie powspominac i wymienic doswiadczenia.Teraz
jestem pod wielkim wrazeniem gor na Krecie.Nie wiedzialam ,ze sa az takie
ogromne.Ale musze oderwac sie od kompa i zajac rodzina.Pozdrowienia od gor!

[wedrowiec2]

Cały dzień (z krótka przerwą na czytanie thrillera) siedzę przy komputerze, a
dopiero teraz zobaczyłam wątek górski. "W górach jest wszystko co kocham". Od
bardzo dawna wędruję po górach. Przeszłam mnóstwo szlaków od Tarnicy po Stóg
Izerski. W niektórych nie byłam od wielu lat (Bieszczady), inne znam słabo
(Karkonosze). Najwazniejsze jednak są Tatry. Nawet nie muszę chodzić, wystarczy
mi ich widok.
cdn

[olga55]

Stosunkowo słabo znam Sudety,Beskidy mam przemierzone "od końca, do końca",
niektóre partie po kilka(nascie razy).Kiedyś nie szkoda było na to czasu, a
świat-ten szeroki-niedostepny.Tatry lubię szalenie,choć są to góry bardziej
wymagające. Nigdy sie nie wspinałam, dlatego też wiele miejsc jest mi
nieznanych.Mój najwyższy "wyczyn" tatrzański to Lodowy.Kiedy byłam ostatnio w
Tatrach, to na Kozim nie było prawie miejsca, żeby stanąć...a ja mam taki
niefart, że nie mogę tam jechać na dłużej np., we wrześniu, kiedy nie ma tylu
ludzi...Pozdrawiam.

[mammaja]

Tak,Olgo,Tatry sa potwornie zatloczone,to juz nie to...Moze sa jakies chwile,ze
jest mniej ludzi,ale ogolnie nie do wytrzymania.Za to inne gory sa jeszcze
puste.A w pamieci zostaja tamte - bez dzikich tlumow na kazdym kroku.

[mammaja]

Od "zawsze" jezdzilismy na wakacje do Bukowiny.Trudno wam uwierzyc ,ale byly to
wyjazdy z siennikami,garkami i posciela,a gazda wyjezdzal po nas furka do
Poronina do pociagu.Bylismy ich pierwszymi i wieloletniemi"goscmi". Ta
wilegiatura trwala ponad dwa miesiace i nigdy nie nudzilismy sie.Wypady w
gory ,a isc trzeba bylo od tzwn.klina na Bukowinie ,kazdego roku byly coraz
ambitniejsze.Potem juz bywalo,ze rodzice siedzieli na Bukowinie a mlodziez w
Tatrach i wpadala dojesc sie i domyc.Tak wiec naturalna eksploracja pchala
coraz wyzej,a rownoczesnie wiosna i jesien zachecala do wypadow we wszelki
Beskid,Gorce czy Bieszczady.cdn.

[marialudwika]

Bukowina to jedno z moich "miejsc",jezdzilam tam na wakacje jako mloda
dziewczyna,jesienia i wiosna i w zimie.Z powodu pobytu na Bukowinie o dwa m-ce
wczesniej urodzil sie moj syn..bylo przed
halnym,hi,hi.Krzyzowka,klin....Wspomnienia
ml

[wedrowiec2]

Całe lata mieszkałam na Klinie. Lata myslę jako wakacje a potem urlopy. Gdy
miałam dość dojazdów, przeprowadziłam się do Zakopanego. Na stałe, co w moim
przypadku wynosiło siedem cudownycj lat. Potem znów w drogę... Mam do perfekcji
opanowane pakowanie rzeczy do przeprowadzki)

[wedrowiec2]

Dla mnie już nawet wrzesniowe szlaki są zbyt zatoczone. W październiku nie mogę
brać urlopu, poza tym zmrok szybko zapada. Pozostaje szukanie zacisznych
miejsc. Na Słowacji jest, zaraz za przejściem granicznym, piękna Dolina Białej
Wody. Biegnie równolegle do Doliny Rybiego Potoku. Cisza, spokój, mało ludzi.
Piękne widoki, dojść można daleko i wysoko. Dla amatorów ciszy i kontemplacji
przyrody jest idealnym miejscem wypadów.

[mammaja]

Tak,zawsze mozna znalezc takie miejsca.Jezdzac z wlasnymi dziecmi a Tatry
odkrylam Tatry Zachodnie,ktore troche "sie lekcewazylo" w mlodosci.I
prztklad:Koscieliska przewala sie tlum,a odskoczysz w bok na Swinski szczyt
przez Stoly i w Lejowej pusciutko.A jakie rydze!Cyt,toz to Park!

[olga55]

W tym roku byłam w Małej i Wielkiej Fatrze oraz Raju na Słowacji.Mała Fatra
dość oblegana (dużo Polaków), za to w Wielkiej było prawie pusto.Wspaniałe
noclegi pod szczytami lub na niewielkich przełęczach. Troche było ciężko, bo
kilka lat nie chodziłam tak biwakow.Trzeba było nieść wszystko i jedzenie na
pare dni.Ale za to było naprawde wspaniale...odżyły dawne wspomnienia-z moim
mężem całe narzeczenstwo i wczesne lata małżenskie spędzaliśmy głównie w taki
sposób...No i nasze dorosłe już dzieci postanowiły nam towarzyszyć, i oceniły
ten wyjazd jako udany, czyli ze starymi da sie żyć...

[mammaja]

Podziwiam ze podjelas taka wyprawe z noszeniem wszystkiego.Mnie juz na to nie
stac,wiec wybieram trasy jednodniowe,lub z dojsciem do schroniska.Bardzo cieplo
mysle o takiej wielopokoleniowej wyprawie w gory.Pelne uznanie i pozdro!Mm.

[olga55]

Dzisiaj wędrowałam po "plaskatym", ale w okolicach W-wy, niestety dość płasko
(no trochę wydm).Dzisiaj wpadam tylko na chwile, bo zaraz siadamy z mężem do
oglądania slajdów z wakacji - dopiero teraz mamy chwilkę czasu.

[lablafox]

Ze względu na serce ,żle znoszę pobyt w wysokich górach. Pamiętam wakacje w
Poroninie , które spędziłam uwiazana do drugiego konca smyczy naszego psa. Na
Gubałówkę wjeżdżałam z nim na głowie , bo im wyżej tym wyżej pies się
wdrapywał . Mąż z dziećmi w 1 wagonie , ja zmieściłam się z ledwością w
drugim . Widok z Gubałówki piękny i jedyny z takiej wysokości. Potem mąż z
dziećmi wędrował drogą nad reglami , a dla mnie robili zdjęcia , abym mogła
choć trochę zobaczyć to co i oni widzą .Wogóle były to , przez psa ,
niesamowite wakacje.
Pozdrawiam Lx

[mammaja]

Mam nadzieje ze to nie byl bardzo duzy pies? A jaka rasa?

[mammaja]

Czy mozesz napisac gdzie chodzilas po gorach w Rumunii?

[trium]

Góry to moja miłość od dzieciństwa. I choć teraz coraz mniej udaje mi się je
zdobywać, to sam pobyt w nich, jedno spojrzenie na ich piękno, działa jak
balsam, jak eliksir młodości. Nie mogę bez tego żyć.

[lablafox]

Od czasów studenckich jeździłam w Karkonosze, niższe i bardziej mi przyjazne .
To o czym chce napisac raczej powinno znaleźć sie w "zatrzymane w kadrze".
W przerwie zimowej bylismy na kursie instruktorów drużyn zuchowych . Po
intensywnych zajęciach wjeżdżaliśmy na Szrenicę wyciągiem . To było w czasach
gdy jeszcze góry porastały przepiękne świerki i jodły nie zżarte kwaśnymi
deszczami.
Wjeżdzaliśmy wyciągiem . W pewnym momencie awaria . brak prądu.
Siedziałam zawieszona między niebem a ziemią - błękit nieba , skrząca biel
śniegu , drzewa w grubych białych czapach i cisza , cisza , cisza....
Pomyślałam wówczas "teraz mogłabym umrzeć i zabrac ten widok ze sobą na dalszą
drogę"
Pozdrawiam Lx

[lablafox]

Wreszcie wjechaliśmy na Szrenice , kilka minut szybkiego marszu i kolejna
bajka - schronisko na Szrenicy całe pokryte szadzią i soplami lodu. Skrzące
się w blasku słońca .
Pozdrawiam lablafox

[trium]

No to teraz przypomniałas mi podobną chwilkę. Tyle, że wjeżdżaliśmy na
Skrzyczne. Było bielutko i mroźno. Choinki miały igiełki owinięte lodem,
malutkie sopelki, widok jak z bajki.

[olga55]

Nie zdązylam więcej, bo urodził mi się (młodszy) syn.Byłam tylko w Kelimenach i
Alpach Rodniańskich. Mój mąż zdążyl zaliczyć chyba większość grup górskich w
Rumunii.Mam ochotę na coś z Karpat Południowych, ale nie wiem czy dam radę
(czasowo) bo wakacje krótkie a plany bogate.No i kondycja już nie ta, a tam
trzeba nosić żarełko na prawie cały pobyt.

[1grzech]

No wreszcie!
jasne że góry to jest to, jednak mam wrażenie, że bieszczadzkie anioły
przestały juz w nich latać, wina obarczam nasze auta. dzisiaj gdy strzeli mi
do głowy pomysł wyjścia na jakiś szczyt w beskidach i spaceru na następny,
pakuję rodzinkę po śniadaniu i jazda. przyjeżdżamy na miejsce a tam, już stoi
300 aut takich jak ja turystów, no cóż idziemy, z góry i pod nią ciągną tłumy
jak w miejskim parku, pozdrowienie na traszie, tak oczywiste i obowiązkowe
jeszcze 10-15 lat temu dzisiaj budzi nie zawsze życzliwe zaintrygowanie
pozdrawianych. wreszcie schronisko, wchodzimy a tu często niemal juz u drzwi
zdeżamy się z lodówką pełną krzykliwie kolorowych lodów i piwa, wrzątek owszem
jest, ale juz trzeba płacić, czujesz się trochę jak w supermarkecie, na
szczęście znój podejścia i widoki wciąż są takie same. mimo wszystko tęsknię
za czasami gdy każdy napotkwny był mi bratem (siostrą) woda była tylko zimna,
wrzątek za darmo, prąd ( swiatło ) tylko do 21, a menu wszędzie złożone z
parówki i pomidorowej. Ale wiece co? w zeszłym tygodniu zacząłem się bratać z
górami w nowy sposób. zrobiłem licencję "L" na paralotnie i kurcze, dreszcze
wróciły, i to przede wszystkim te wynikające z intymnego kontaktu z naturą.
Beskidy jesienią są najpiekniejszym miejscem na ziemi. w przyszłym roku
zabiore 12 letniego syna niech tez się nauczy latać!
pozdrawiam wszystkich cierpliwych, którzy dobrnęli do końca tego wątku! do
zobaczenia na szlaku!

[olga55]

Pare lat temu w Gorcach widziałam paralotniarzy, był to fajny widok, bo latali
dosłownie nad naszymi namiotami.Mniej bylo śmiechu jak jeden "wylądował" na
drzewie.Nic mu sie nie stało, ale lotnie szlag trafił niestety.
A ja ostatnio dość niespodziewanie pojechałam w Bieszczady w listopadzie.Był
słoneczny dzień, w górze lezało trochę śniegu,trzeba sie było śpieszyć bo dzień
krótki.Wiatr ucichł, było po prostu bosko, tylko ja i Góry.

[mammaja]

Zachwyca mnie paralotnia,niestetety juz sie raczej nie zalapie! A znajomi byli
tego lata w Bieszczadach slowackich,wrocili zachwyceni.Klimat dawnych gor,malo
turystow.Moge dowiedziec sie o szczegoly!

[1grzech]

qrde z waszych wypowiedzi wyziera poczucie starości, albo że niby coś juz nie
dla was, na kursie latania który ukończyłem w tym roku było dwóch facetów po
58 lat i tylko zazdrość brała patrzeć jak sobie radzili, paralotnia nie jest
sportem siłowym a technicznym, tzn coś w sam raz dla nas.pozdrawiam
niedowiarków i życzę udanego liczenia ( należy od zamierzanych stu lat życia
odjąć już przeżyte, a następnie przemyśleć ile jeszcze można zrobić z tym co
zostało, mnie wychodzi że więcej niz dotąd zrobiłem, a wam?)

[olga55]

Nie wiem co wyziera z moich postów.Mnie po prostu nie interesuje czynne
paralotniarstwo, góry i owszem.I chodze po nich z namiotem i plecakiem (tam
gdzie się da)mając 40 lat wsiadłam po raz pierwszy w życiu na konia, teraz...no
cóż mam własnego i jeżdze na nim 2-3 razy w tygodniu, a w wakacje to nawet
kilka razy dziennie i to nie człapię stępa.
masz jednak trochę racji, często myslimy nie dam rady, będę najstarszy, będą
sie ze mnie śmiać.Całkiem niesłusznie.
Pozdrawiam

[1grzech]

koniecznie dowiedz się o szczególy i wyślij mnie tam choćby w najbliższy
weekend!

[1grzech]

a jeździłąś konno w bieszczadach gdy śnieg jeszcze leżał?
to dopiero frajda musi być.

[olga55]

Przyznam,że nie,chociaż w Bieszczadach jeździłam.Ale mieszkam na nizinie, stąd
częściej jeżdżę po płaskim.Bieszczady "moich marzeń", niestety odeszły w dal.Ja
pomnę czasy, kiedy nie było jesczcze tak straszliwej "stonki", nie wszędzie
dało sie dojechać samochodem, chleb kupowało sie raz na tydzień, a do
najwiekszych atrakcji należało przemknięcie zakazaną częścia gór, tam gdzie
przebiegała granica z dawnym "wielkim bratem". Można za to było odpokutować
zamiataniem aresztu we Lwowie.Mój kolega zapłacił karę na kolegium za zimowe
wejście na Połoninę Wielkiej Rawki. Mnie ścigał WOP z chodzenie nocą w rejonie
Roztok Górnych...Eeech "byli czasy"

[1grzech]

Ale się nam fjne czasy w pamięci zagnieździły, zastanawiając się nad tym
dochodze do wniosku, że są to czasy nieodległe ale zupelnie obce i
nieprawdopodobne dla dzisiejszej młodzieży. Gdy zaczynam opowiadać słuchają z
eybałuszonymi ślepiami niedowierzają. A może byś napisała książkę o tym. Ja
niestety tych wątków nie mam za wiele, a przecież możnaby w ten sposób
połączyć przyjemne z pożytecznym.
pozdrawiam

[olga55]

Chyba zostawie to takim co naprawde więcej widzieli i przeżyli. Takich "akcji"
nie było aZ na ksiązkę.Ja z kolei słuchałam "z otwartą gębą" moich starszych
kolegów, którzy wyruszyli w Bieszczady jak tylko "odpuściło"-pod koniec lat 50
i 60. Młodzież teraz ma mozliwość "szaleć" po świecie, i w końcu dobrze. W
każdym pokoleniu jest grupa zapaleńcow, która aktywnie spędza czas, a
mozliwości sa coraz większe-ważne aby takie formy zaszczepiać swoim dzieciom-
niech nie gnuśnieją.(Mnie się udało)
Życze paralotniarskich sukcesów i wspaniałych widokow z góry.

[1grzech]

dzięki za życzenia, myślę że i my moglibyśmy błysnąć młodzieży swoimi
podróżami po świecie, kiedyś było trudniej to prawda, a le za to taniej.
w czasie studów zaliczyłem kilkanaście krajów świata, a chinach byłem ponad
pół roku, dzisiaj choć wyjazd to kwestia biletu i ochoty, młodzi ludzie nie
mają kasy. zaczynam się zatanawiać czy moje życie choć najaktywniej (studia)
toczyło się tuż przed obaleniem komuny nie było bardziej kolorowe od obecnego?
Mimo, że literatura uczy by traktować tamte czasy jak ponure i szare, może to
wątek na następną dyskusję?
pozdrawiam

[em_em]

1grzech napisał:

> zaczynam się zatanawiać czy moje życie choć najaktywniej (studia)
> toczyło się tuż przed obaleniem komuny nie było bardziej kolorowe od obecnego?
> Mimo, że literatura uczy by traktować tamte czasy jak ponure i szare, może to
> wątek na następną dyskusję?

myślę, że bardziej potrafiliśmy się cieszyć byle drobiazgiem,

[marialudwika]

Kiedys wymagania mialam mniejsze a cieszylo mnie wiecej!!
Ot stalismy sie,mimo woli,spoleczenstwem konsumpcyjnym,niestety
ml

[olga55]

Grzeszniczku,proponuję załóż wątek np "barwne lata młodości", lub coś w tym
guście)
Twoje spostrzeżenia sa słuszne, bylo chyba więcej radości i spontaniczności,
mniej pogoni za kasą. Ale są jeszcze takie grupy młodzieży,
takie "niedzisiejsze",może mają łatwiejsza sytuacje materialną i nie musza
walczć o byt, a może maja to "wewnętrzne coś".
Ale wąteczek załóż-powspominamy czasy szaro-kolorowej komuny.

[mammaja]

Wprawdzie powstal nowy watek,ale ja chce odniesc sie do powyzszych wypowiedzi
Grzecha1.Znam mlodziez,ktora wlasnie ciagle jezdzi w rozne gory i zbyt wielkiej
kasy na to nie wydaje.Mysle,ze tu sie tak znowu wiele nie zmienia,bo ludzie sa
rozmaici - jak i byli.W srodowisku przyjaciol mojej corki od kilku lat jezdza
do Rumunii,na narty na Ukraine - do Slawska, teraz wlasnie byli w tych
Bieszczadach slowackich.Corka chodzenie po gorach w Rumunii uwaza za najwieksza
przygode swego zycia.Natomiast latwosc wyjazdu teraz a kiedys,to w ogole
nieporownywalna sprawa.Rowniez - dla - aktywnych mozliwosc uczestnictwa w
rozmaitych programach miedzynarodowych,uzyskania grantu na wymiane - to jednak
ogromny skok "do przodu".