Chciałam się podzielić czymś, dla odmiany
, optymistycznym.
Ostatnie miesiące były trudne i dzieciary zachowywały się różnie, a z m jakoś nie mogliśmy się dogadać.
Ale od wczoraj mam ciągle ucieszoną japę patrząc na zachowanie młodych wobec m.
I tak sobie myślę, że to bardzo ładnie pokazuje, że dla dzieci ważne jest żeby ojciec był i starał się, ale nie na zasadzie wynagradzania, tylko starania się o zapewnienie dzieciom właściwego wychowania.
Dzieciary już od miesiąca kombinowały co tatusiowi przygotować na Dzień Taty. Wczoraj szalały po sklepie w poszukiwaniu prezentu, a dziś m prowizorycznie wybył z domu, a dzieciary pół dnia spędziły w kuchni krojąc, mieszając, miksując, smażąc, piekąc, generalnie przygotowując wielką ucztę.
Napracowały się naprawdę bardzo i ciągle było "a myślisz, że tatuś się ucieszy?"
Kiedy m wrócił do domu, było radosne rzucanie się na szyję i prezentacja dokonań.
Patrzyłam na to, łzy mi w oczach stanęły i pomyślałam, po raz nie wiem który, że ex może różne rzeczy robić, mówić, może zakazywać, może szantażować, może nastawiać przeciwko, może psy wieszać.
Ale kiedy dzieci CZUJĄ się kochane i ważne, kiedy WIDZĄ, że tato jest dla nich, że dba o nie, że pomimo wszystko mogą zawsze na niego liczyć, że nie olewa, że dotrzymuje słowa, itd., to nie ma mowy aby ojciec stracił swoje dzieci.
M ma sporo za uszami, daleko mu do ideału, ba! nie siedział nawet koło ideału.
Ale kiedy patrzę na tę jego codzienną, mozolną walkę o dzieci, nie o to żeby je "mieć", ale o nie właśnie, o ich dobro, o ich spokój, o ich normalne życie, jestem z niego cholernie dumna.
I cieszę się, że mój syn ma takiego Tatę.
Dla wszystkich Prawdziwych Ojców z okazji Ich Święta - WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO!
