rozwodnicy w kościele (Wysokie Obcasy)

[lilith76]

ciekawy wywiad z ostatnich "Wysokich Obcasów". niektóre przykłady z tekstu zaszokowaly mnie. mnie zasmuciło zakończenie tekstu - księża takie rzeczy mogą głosić tylko anonimowo...

kobieta.gazeta.pl/wysokie-obcasy/1,53664,2690696.html

[ania_rosa]

Czytałam, czytałam.
Powiem jednak szczerze, że oprócz refleksji typu "przyzwoity i sympatyczny facet
z tego księdza" nawiedziła mnie też refleksja nr.2 czyli "czemu to ma własciwie
słuzyć?". No, ewentualnie doedukowaniu tych, którzy się nie rozwodzili nigdy,
którzy nie znają tematu i tak dalej. Tak, walor edukacyjno- sensacyjny ten tekst
niewątpliwie miał. Ale tak poza tym?
Jakie jest stanowisko Kościoła- wiemy. W Kościele nie ma demokracji, więc
wszelkie dyskusje na temat "czy ma to sens i jaka jest alternatywa" są z gruntu
jałowe. Ekscytowanie się ludzkimi historiami jest także jałowe, bo jeden
wyrozumiały ksiądz (ba, tysiąc wyrozumiałych księzy) niczego tu nie zmieni. I w
ogóle temat jest niestety zamknięty (poza przypadkami uniewaznienia
sakramentów). Podobny teks można wysmażyć o kapłaństwie kobiet- sens będzie
podobny i równie jałowy.
Nie wiem, zniechęcenie mnie ogarnęło po tej lekturze.
Zniechęcenie po pierwsze z powodu ludzkiej głupoty, bo jak wiele jest osób,
które przyjmowały ten sakrament bez namysłu nie domyslając się, jaki będzie mieć
on wpływ na ich własne i cudze zycie? Znam ludzi, którzy spaprali sobie w ten
sposób zycie, ale- co gorsza- spaprali je także swoim przyszłym, wierzącym
partnerom.
Po drugie zniechęcenie mnie ogarnęło z tego tez powodu, że byłam dziś na
pierwszym spotkaniu przedmałżeńskim i powiem zresztą szczerze, że opuściłam
kościół po dwudziestu minutach. Mniej więcej wtedy, gdy ksiądz gładko przeszedł
od kwestii trójcy świętej do kwestii przynalezności Marii Dąbrowskiej do
masonerii. Ale poza tego typu atrakcjami widziałam też rzesze narzeczonych,
którzy ni w ząb nie wiedzieli, co mają robić ( w sensie: klęknąć czy nie?) i
którzy rozglądali się ogłupiali podczas odmawiania modlitwy powszechnej, bo
tekstu oczywiście nie znali. I tak se pomyslałam: po co im to? Naprawdę, urzędy
stanu cywilnego to miłe miejsca, jest szampan i pani w sukience, białą kieckę
też można założyć, a po formalnościach ruszyć w tany w najlepszej remizie w
okolicy. Po co od razu slub kościelny, skoro czują się tam rownie swojsko jak
Armstrong na Księzycu? A jak nie wyjdzie- zawsze mozna spróbowac jeszcze raz, i
jeszcze raz i jeszcze jeden raz. Zawracanie głowy i tyle. A niestety pochopna
decyzja o czerwonym dywaniku i koscielnym anturażu wlecze się potem całe życie
za nami.
Zebyście mnie źle nei zrozumiały: jako rozwódka pełną gębą siłą rzeczy
rozwodników nie potepiam. Ale cieszę się, cholernie się cieszę, że swego czasu
miałam przynajmniej tyle rozumu we łbie, aby oprotestowac pomysł małżeństwa
sakramentalnego. Wzięłam więc sobie porządny cywilny slub, urodziłam legalnego i
prawowitego syna, po czym rownie porzadnie się rozwiodłam. A teraz wychodzę za
mąz po raz drugi, tym razem z błogosławieństwem Koscioła i różni się to tylko
tym, że mam inne nastawienie, inne przemyślenia i postanowienia, a przede
wszytskim inny człowiek będzie stać przy moim boku. Gdybym jednak kilka lat temu
nie powiedziała stanowczego "veto" dziś mogłabym być bohaterką tego reportazu. I
gdyby Niemąz w swoim czasie nie powiedział tego samego "veto" miałabym dziś
powazny problem. A zresztą powiem uczciwie, że gdyby Niemąz był nierozliczony z
Kościołem, to - przy wszystkich niemęzowych zaletach i mojej miłości- nie wiem,
czy zdecydowałabym się na ten związek. Tak więc pomyslałam sobie, że połowa tych
zagubionych owieczek, co to prawdopodobnie pierwszy raz przekroczyły dzis próg
kościoła, aby odbębnić obowiązek zwany "konferencjami przedmałżeńskimi" jest na
najlepszej drodze do skomplikowania zycia sobie i swoim partnerom. Bo małżeństwo
tak ogolnie jest średnią rozrywką i lepiej spełnia te kryteria pierwsza lepsza
agentura, pub czy wesołe miasteczko. Straceńcy, którzy już się na ten sakrament
ważą powinni mieć raczej świadomość nieodwołalności, klamkozapadalności, braku
odwołań, braku anulowania i tak dalej. No i wkodowanych kilka priorytetów w
rodzaju Bożego błogosławieństwa bez którego zyć nie chcą i nie mogą, a nie
priorytetu o fajnej rozrywce, boskim weselu i sukni, na widok której opadną
szczęki.
Niestety zyjemy w dośc przykrej kulturze, która słowo "slub" poprzedza
przymiotnikiem "koscielny". A potem rodzą się dramaty, w które naprawdę szczerze
wierzę i szczerze współczuję zainteresowanym. Nie zmienia to jednak faktu, że
przytłaczająca większośc ma te problemy na własne zyczenie. Bo mogła spokojnie
poprzestać na USC, tyle tylko, ze czasem strach przed publicznym pręgierzem i
"co powie cioteczka, jak nie będzie slubu koscielnego?" był zbyt duzy. I takim
ludziom średnio współczuję. Z kolei sa też tacy, którzy przyjmują ten sakrament
świadomie, za to ich drugie połowy mają to niedelikatnie mówiąc w tylnej części
ciała. I tu już bym widziała problem- niekoniecznie zawiniony przez osoby
wierzące. Pewna znajoma mojej matki po 20 latach dowiedziała się, że jej eks mąz
sfałszował zaświadczenie o odbyciu sakramentu pokuty, bo idea spowiedzi i
ogólnie wiary katolickiej zupełnie go nie pociągała. No ale ona akurat dostała
unieważnienie sakramentu, między innymi z tego powodu.
Reasumując: myslmy przed faktem, a nie po fakcie.
Rosa

[wipsania]

ania_rosa napisała:

A zresztą powiem uczciwie, że gdyby Niemąz był nierozliczony z
Kościołem, to - przy wszystkich niemęzowych zaletach i mojej miłości- nie wiem,
czy zdecydowałabym się na ten związek.

Czyli - poznajesz faceta, który jest rozwiedziony - formalnie, zgodnie z
prawem, bez twojego "udziału", bo np była żona odeszła do kogoś innego i
wniosła o rozwód. Cos się między wami rodzi - uczucie, fascynacja, więź,
porozumienie - jak to zwał, wszystko jedno.
I wtedy okazuje się, że on miał ślub kościelny. Nie trąbił o tym wcześniej, bo
nie przywiązywał do faktu większej wagi. A Ty nie pytałaś...
I co? Paszoł won? A co z twoimi uczuciami? Tak sobie wziąć i zżuć w gardle?

Ja bym nie mogła i nie bardzo wierzę, że to możliwe. Ale ja w ogóle mało
wierząca jestem, może to dlatego...

[lilith76]

ania_rosa, podpisuję się pod twoim postem. dla mnie 80% młodych ludzi przed
ołtarzem bierze udział w ceremonii kompletnie bezrefleksyjnie i bezmyślnie.
dlatego nigdy nie brałam pod uwagę ślubu kościelnego (nawet zanim poznałam M),
bo jego waga i świadectwo Boga miało dla mnie coś ważnego, nieodwracalnego i
paraliżującego.

[kraszan1]

ania_rosa napisała:

> I
> gdyby Niemąz w swoim czasie nie powiedział tego samego "veto" miałabym dziś
> powazny problem. A zresztą powiem uczciwie, że gdyby Niemąz był nierozliczony
z
> Kościołem, to - przy wszystkich niemęzowych zaletach i mojej miłości- nie
wiem,
> czy zdecydowałabym się na ten związek.

Możesz rozwinąc tą myśl za pomocą jakiś lobgicznych argumentów? Bardzo mnie
zaciekawił Twój punkt widzenia chociaż nijak nie mogę zrozumieć wskazanej
zależności. Dlatego proszę o oświecenie.


> Nie zmienia to jednak faktu, że
> przytłaczająca większośc ma te problemy na własne zyczenie. Bo mogła spokojnie
> poprzestać na USC, tyle tylko, ze czasem strach przed publicznym pręgierzem i
> "co powie cioteczka, jak nie będzie slubu koscielnego?" był zbyt duzy. I takim
> ludziom średnio współczuję.

A co z ludźmi, którzy ślub kościelny brali "w dobrej wierze" i na prawdę
wierzyli w to, że będzie to miłość i związek do grobowej deski. W życiu różnie
się zdarza i bardzo często nie mamy wpływu na postępowanie osób nawet nam
najbliższych.

Nikt nie jest jasnowidzem a otaczająca nas rzeczywistość nie jest czarno-biała.
Ma wiele odcieni szarości.

pzdr
-K

-------------------------------------------------
Ja nie jestem hakerem, ta pani przyszła tu z tymi plikami i z nimi wychodzi.

[mamaadama4]

Mój mąż brał slub ze swoja eks w dobrej wierze, czy ona też? tego chyba nawet
eksia sama nie wie. A na pewno nie pamieta. Poza tym znając jej stosunek do
wiary to ślub kościelny brany był pewnie dlatego, że wszyscy brali to i ona
też. Dlatego zawiesiłam na kołku rozmowy z moim P. na temat uznania niewazności
ich małżeństwa. Co nie znaczy, że się z tym pogodziłam.
Wiążąc się z P. nie zastanawiałam się nad jego kościelnym statusem. Jedno wiem,
nawet teraz nie żałuję, że się z nim związałam (przynajmniej w takim
kontekście )) ). Chyba zbyt mało we mnie wiary, żeby dla niej rezygnować
z "przyjemności" i niewątpliwych plusów jakie P.posiada. Brakuje mi natomiast
sensownego księdza z którym mozna pogadać. Bo tu nawet nie chodzi o
rozgrzeszenie, którego wiem, że nie dostanę. Ale "cudzołożenie" )) nie jest
jedynym problemem który mnie dręczy. ))
Jak czasami czytam czy słucham powodów dla których ktoś bierze slub w kościele
czy chrzci dziecko to mi się nóż w kieszeni otwiera. A potem mamy to co mamy.

[ania_rosa]

Odpowiadam
Przypadek ludzi, którzy brali ślub w dobrej wierze, a zostali przerobieni przez
współmałżonków na szaro, miałam szczery zamiar omówić, ale post mi się zrobił
tak długi, że w końcu rzuciłam tylko jedno zdanie na ten temat
Oczywiście, że tacy ludzie istnieją. Robię jednak szybką ewidencję zonatych i
zamężnych znajomych- zarówno tych sparowanych, jak i rozwiedzionych.
O, na przykład w czerwcu odbędzie się slub kościelny mojej dalekiej znajomej.
Jej przyszły mąz zapytał się mnie w zaufaniu i z nadzieją "czy jak dam jej
pierścionek zaręczynowy to coś się zmieni na lepsze?". Jesli im nie wyjdzie- a
mają dość małe szanse zwazywszy na to, że jedno nie znosi drugiego, a ślub biorą
bo "po tylu latach wypada"- no więc jeśli nie wyjdzie, czy będziemy ich szczerze
żałować? Osobiscie żałować ich nie będę, a skoro juz im się marzy weselna
impreza to naprawdę zapraszam do USC.
Znam tez panią (obecnie rozwódka), ktora wyszła za mąż za pewnego pana, bo inny
pan dał jej kosza. Małżeństwo przetrwało rok, pani uzyskała uniewaznienie
(zresztą na podstawie lewych dowodów, mniejsza z tym). Ale mam tez matkę, która
wyszła za mąz w dobrej wierze, woli i miłości, a została wystrychnięta na dudka.
Takie sytuacje zdarzają się często, wszyscy o tym wiemy. Kazdy przypadek jest
inny, co nie zmienia faktu, że bardzo wiele małżeństw nie powinno w ogóle zostać
zawartych, a w każdym razie nie przed ołtarzem. Im bardziej ktoś jest honorowy
tym ma niestety gorzej. Bo taki człowiek- nawet zdradzony, oszukany itd- będzie
mieć inklinacje do godnego tłumaczenia "to była moja dojrzała decyzja, nawet
jeśli druga strona nie traktowała jej powaznie". I tu się ocieramy o prawdziwe
dramaty zyciowe.
A wracając do pytania o to, czy weszłabym w związek z rozwodnikiem po slubie
kościelnym: gdyby ciotka miała wąsy, to byłaby wujkiem. Nie wiem tego. Zauważcie
tez, że jestem w tej okropnie irytującej i komfortowej sytuacji, że mam carte
blanche. W związku z tym mogę się zdobywac na podobnie zarozumiałe sądy stojąc
na pewnym gruncie. Załózmy jednak, ze mój Niemąz byłby człowiekiem żonatym w
świetle prawa kanonicznego. Ponieważ kocham tego faceta, to zapewne i tak bym w
ten związek weszła. Zastanawiałoby mnie jednak coś innego niż niemożnośc
przystąpienia do sakramentu czy bycie "czarną owcą w kościele"- wiązemy się z
konkretnymi ludźmi i znamy historię ich zycia. Na tej podstawie wyrabiamy sobie
pewne opinie, chocbyśmy nawet nigdy nie mówiły o tym głośno. Oczywiście znam
historię pierwszego małżeństwa Niemęża jak również historię rozpadu tego
związku. I na tej podstawie myslę sobie, że gdyby facet się zdecydował na
małżeństwo kościelne w jego konkretnej sytuacji to nie mielibysmy o czym gadać.
Stąd moje kontrowersyjne zdanie w pierwszym poście. Nie znam Waszych męzów, eks
męzów i eks zon, tak więc nie wiem, czy możnaby im zarzucić pochopnośc i
niedojrzałośc decyzji. Gros przypadków tyczył się pewnie decyzji przemyślanych,
a zycie spłatało brzydkiego figla samym zainteresowanym. Ale sa tez ludzie,
którzy biorą sakrament będąc ateistami, nie mając wewnętrznego przekonania co do
swojego wyboru, podejmują takie decyzje z innych przyczyn (chęc zrobienia komuś
na złośc, zaszczucie faktem ciąży, kwestie majątkowe, cokolwiek) i tutaj jestem
bezwzględna. Równie bezwzględnie oceniłabym Niemęza, gdyby w swojej sytuacji
przystąpił do sakramentu. Nie chcę wchodzić głębiej w temat historii zycia
osobistego mojego partnera, bo ani nie mam do tego prawa, ani tez nie uważam za
lojalne dzielenie się takimi anegdotami. W każdym bądź razie w tym konkretnym
przypadku duże znaczenie miała dla mnie decyzja na "tak" lub "nie" oraz fakt, że
jednak się na slub koscielny nei zdecydował. I nie chodziło mi bynajmniej o
pragnienie przemaszerowania głowną nawą, a o to, jakie by sobie wystawił
świadectwo, gdyby przystąpił do sakramentu, do którego nie miał przekonania.
Zamotałam?
Rosa

[balladynka]

Ania_rosa, rozumiem Twoje stanowisko i w pewnym sensie się zgadzam ale
podchodząc w ten sposób można by wysnuć wniosek, że taka osoba ŚWIADOMIE nie
zawierając małżeństwa sakramentalnego z poprzednim partnerem wykazuje się
pewną, nie wiem jak to określić i broń Boże nie chcę nikogo urazić, ale
niedojrzałością, obłudą itd no bo w jakiś sposób jakby założyła, że eh, to nie
to do końca ale dobra, wychodzę za mąż czy żenię się, wprowadza dziecko w ten
związek itd, z góry przeczuwając, że to może nie być to. Mówisz, że
przystępując do sakramentu w sytuacji Twojego Niemęża (której nie znam)
wystawiłby sobie jakieś świadectwo. A czy w tej sytuacji nie jest tak, że
zawierając związek małżeński (niesakramentalny, w USC) z góry zakładając, że
nie chce się go uświęcić bo jest "niegodny" bycia małżeństwem sakramentalnym,
też wystawia się sobie jakieś świadectwo?
Teraz ja zagmatwałam.

[ania_rosa]

No nie, bo sytuacja może być prosta: albo wierzysz, albo nie. Jesli wierzysz- to
odpuszczam, wiara przenosi góry, błogosławieni ci, co uwierzyli choć nie mieli
podstaw itd. Jesli jednak decydujesz się na slub będąc człowiekiem niewierzącym,
a robisz to bo ludzie, bo opinia, bo zona nalega, bo coś tam, to sytuacja
wygląda już zupełnie inaczej.
Ja wychodząc za mąz świadomie wzięłam slub w USC, a nie w kościele. Niemąz
zrobił to samo.
Potrzebowałam pięciu lat, aby dojrzec do decyzji o slubie kościelnym.

Rosa

[nooleczka]

Chyba trochę powtórze sie za balladynką, ale dla mnie taka postawa: "wezmę z
tobą ślub ale tylko cywilny (chociaz jest możliwośc kościelnego), bo z tobą to
nigdy nie wiadomo co sie moze zdarzyć i bardziej pewne że się rozstaniemy niż
że będziemy razem do końca" też jest jakaś taka....nijaka. I bardziej wysatwia
człowiekowi świadectwo asekuranta niż świadectwo o dojrzałej decyzji o byciu
razem.
więc nie wiem nad czym tu piać z zachwytu.

[ania_rosa]

Nooleczko, przeczytaj mój post jeszcze raz: nie chodziło o asekurację, a o brak
przekonania co do wiary katolickiej. Branie w takiej sytuacji slubu kościelnego
byłoby hipokryzją.
Rosa

[nooleczka]

Czyli w tzw. międzyczasie nastąpiło olśnienie jak u św. Pawła?
"O Boże, to ja jednak w Ciebie wierzę!"
Tak naprawdę to ślub kościelny nie jest po to by odbębnić kolejny sakrament,
ani udowodnić komukolwiek jakim się jest dobrym katolikiem, tylko po to aby
sobie nawzajem przyrzec (SOBIE NAWZAJEM, a nie Bogu czy księdzu), że się będzie
razem ze sobą do końca życia.

[ania_rosa]

Tak naprawdę sakrament jest po to, aby przysięgac przed Bogiem i Kosciołem.
Przysięgac sobie nawzajem można nawet w Puszczy Białowieskiej, a jesli chce się
zrobić to legalnie, to wystarczy USC. Odsyłam do lektury katechizmu w kwestii
znaczenia sakramentów. Oczywiście rozumiem, że dla Ciebie sakrament oznacza "tak
naprawdę" co innego, niż mówi oficjalna wykładnia Koscioła, miej jednak
świadomośc, że Twoja "prawda" się w tym miejscu rażąco rozmija z prawem
kanonicznym i samą doktryną.
Co do olśnienia- istotnie. Wiara nie jest nikomu dana raz na zawsze i nikomu też
nie jest odebrana raz na zawsze. Jesli jednak masz ochotę sobie jeszcze na ten
temat poironizować, to nie krępuj się- chętnie poczytam.
Rosa

[nooleczka]

ania_rosa napisała:

> Tak naprawdę sakrament jest po to, aby przysięgac przed Bogiem i Kosciołem.

Co nie zmienia faktu że przysięga się sobie, dwoje ludzi przysięga sobie
dożywotni zwiazek; ksiądz robi za świadka. Zapewne dowiesz sie o tym na
kolejnych spotkaniach przedmałzeńskich; taki "kurs" mam juz za sobą i nie
przeczę, że wiele nowych ciekawych rzeczy się na nim dowiedziałam.
Wracajac do tematu; jeśli dwoje ludzi wierzy w siebie i w swój zwiazek to ma na
tyle odwagi aby powiedzieć o tym głośno w kościele;
jeśłi natomiast nie są siebie pewni ani swojego zwiazku, to ostrożna postawa
asekuranta wymusza labo życie w konkubinacie albo "ostrożny" ślub w USC, który
nie wiąże dożywotnio.
Życie jest jednak nieprzewidywalne i czasami okazuje się że nasza ogromna
wielka miłość dla któej gotowi byliśmy kiedyś składać hołdy w kościele, po 10
latach małżeństwa ulatuje sobie gdzieś kominem (albo drzwiami) i wtedy zostaje
tylko płacz i zgrzytanie zębów...
I cóż wtedy? I wtedy okazuje się, że rację jednak mieli asekuranci ze swoim
ślubem cywilnym (katolicy a jakże), którzy teraz mogą śmiać się z tych, dla
których powtórna szansa ślubu kościelnego nie istnieje..." o wy barany, a po
cóż było się tak spieszyć, po cóż było oddawać całe serce, trzeba było tylko
pół albo jedną czwartą, hehe, teraz to my mamy szansę na życie po Bożemu, a Wy
już nie i dobrze Wam tak".
A jakże, dokopać leżącemu. Oni już teraz wiedzą że obiecanki dożywotniego życia
we dwoje to pic na wodę fotomontaż.
Tylko co będzie, jesli.........???

[ania_rosa]

Wiesz, Nooleczka, gdybyś jednak zechciała uwaznie wątek przeczytaś, to
wyczytałabyś, że całą dyskusję zaczęłyśmy od pytania "po co kościelny, dlaczego
cywilny". I tak jakoś nam wyszło, że wszystko zaczyna się od Boga i wiary (jeśli
ktoś ją posiada). I niestety nie masz racji pisząc, że w kościele przysięga
sobie dwoje ludzi, a ksiądz im świadkuje, bo clue sprawy leży w tym, że ci
ludzie PRZYSIĘGAJĄ BOGU I SOBIE. Nie zapominajmy może o Bogu, bo od tego mamy USC.
I dlaej: dyskusja zaczęła się tez od tego, że jest wielu ludzi wierzących w
siebie nawzajem, którzy mimo to nie powinni brac ślubu kościelnego. I
dyskutowałysmy sobie, dlaczego tak się dzieje. To, co Ty proponujesz to układ
wzajemnej miłości przy kościelnym anturażu. To, co ja proponuję to zastanowić
się, czy nie wystarczy nam USC, jeśli w codziennym zyciu i tak mamy Kosciół w
d..e. Bo inaczej trąci to hipokryzją: eucharystia i przysięga przed Bogiem, a
potem okazjonalna wycieczka ze święconką. A Boga jak nie było tak nie ma.
Naturalnie wiem, że usiłujesz mi udowodnić asekuranctwo i "inteligentny
katolicyzm, który istnieje tylko wtedy, gdy jest on komuś na rekę". Zal mi
czasu, aby przekonywać Cię, że się mylisz. Wygłaszanie przysięgi w kościele nie
ma bowiem nic wspólnego z odwagą- to wyłącznie kwestia osobistej wiary i
poczucia, że bez Boga nie chce się budować związku. Niewierzący, którzy
przysięgają w USC posiadają dokładnie tę samą odwagę, mają tylko inny światopogląd.
Czy smieję się z tych, którzy wzięli slub kościelny, a potem się rozwiedli?
Uważasz, że czuję się lepsza? Znów odsyłam Cie do lektury wątku. Różnię się od
nich tylko tym, że ja pięc lat temu wiedziałam, że ewentualny slub kościelny w
moim wypadku byłby tylko fasadą. Bo nie byłam "katoliczką, a jakże"- jak to
ujęłaś- natomiast uważałam się za ateistkę pełną gębą. I dlatego poszłam do USC,
a nie do koscioła. I z tego dokładnie powodu zwlekałam trzy lata z ochrzczeniem
syna (czego zresztą już kiedyś się czepiałaś). Nie należę do ludzi rzucających
słowa i przysięgi na wiatr. Jeśli chrzczę syna- to mam świadomośc, że decyduję
się na przynależnośc do wspólnoty. I tak się w moim przypadku stało. Jesli biorę
slub cywilny- to przysięgam przed prawem. Jeśli kościelny- przysięgam przed
Bogiem, w którego najpierw jednak muszę uwierzyć.
Wytłumacz mi więc racjonalnie, co dokładnie Ci w tym nie pasuje- to, ze się
nawróciłam? To, że nie wzięłam pokazowego slubu w kościele, bo byłam na to za
powazną osobą? Czy może to, że tym razem go wezmę, bo mam już inne nastawienie
do kościoła? A może jak zwykle zaleciało zapaszkiem wycieczki personalnej?
Rosa

[ania_rosa]

Przepraszam, ale nie mogę się oprzeć:
"Wracajac do tematu; jeśli dwoje ludzi wierzy w siebie i w swój zwiazek to ma na
tyle odwagi aby powiedzieć o tym głośno w kościele;
jeśłi natomiast nie są siebie pewni ani swojego zwiazku, to ostrożna postawa
asekuranta wymusza labo życie w konkubinacie albo "ostrożny" ślub w USC, który
nie wiąże dożywotnio."

Istnieje też alternatywna teoria mówiąca, że ślub kościelny ma coś wspólnego z
wiarą i Bogiem....

Rosa

[nooleczka]

katolik to taka osoba która również ma coś wspólnego z wiarą i Bogiem
Katolicyzm to nie partia z której można się wypisać bo tak wygodnie i z
powrotem zapisac bo znów tak wygodniej

[ania_rosa]

Z katolicyzmu można się wypisac, acz jest to trudne i dokonuje się tego poprzez
Watykan- tak więc wypisanie jest możliwe. Co do zapisywania- wystarczy wziąć
chrzest w kościele katolickim. W opcji prostszej wystarczy stracić wiarę i
zacząć negować doktrynę kościelną. Uważam, że to wystarczy, aby przestać być
katolikiem, bo nikt o zdrowych zmysłach nie nazwie buddysty "katolikiem" tylko
dlatego, że 20 lat temu został ochrzczony. Podobnie rzecz się ma z całymi masami
społeczeństwa, które kiedyś ochrzczono i była to ich ostatnia wizyta w kościele.
Natomiast można się nawrócić i z powrotem uzyskać prawo do nazywania się
katolikiem. To rozumiem poprzez ponowne dołączenie do wspólnoty.
Tyle odnosnie meritum.
Napisałaś tez drugi, dłuzszy post. Ponieważ własnie wychodze z domu nie mam
czasu go szukac i tam się dopisywac, więc dopiszę się tutaj.
Nie było moją intencją wrzucanie wszystkich do jednego wora. To raz. Dwa- ja
uparcie wierze, że kiedy ktoś regularnie pisuje na jakimś forum i daje się
poznać od strony światopoglądowej, to potem nie musi wyjasniać swojego
stanowiska w miliardzie dygresji. Dlatego nie rozbijałam już postu na tysiące
przypadków, tylko skupiłam się na tym, co miałam do przekazania i poleciałam
skrótem.
Nie wiem, dlaczego odbieram Twoje posty jako agresywne- a odbieram. Nie mam
teraz czasu się nad tym zastanawiać, bo taksówka czeka. Jesli kiedyś Będziesz
mieć ochote możemy wrócić do tematu- tym razem chyba na priv, ok?
Rosa

[nooleczka]

ania_rosa napisała:

> Wytłumacz mi więc racjonalnie, co dokładnie Ci w tym nie pasuje-

Już śpiesze z tłumaczeniem. Ironia jest moim ukochanym orężem ale ma swoje
wady - mozna zostać zupełnie niezrozumianym, niestety.

to, ze się
> nawróciłam? To, że nie wzięłam pokazowego slubu w kościele, bo byłam na to za
> powazną osobą? Czy może to, że tym razem go wezmę, bo mam już inne nastawienie
> do kościoła? A może jak zwykle zaleciało zapaszkiem wycieczki personalnej?

Nic z tych rzeczy. Nie najeżaj sie i nie szukaj wszędzie wycieczek personalnych.
Chyba mozemy podyskuotwać majac zgoła odmienne poglądy??? Czy nie?
Nie pasuje mi mianowicie taka rzecz: już o tym pisałam, ale niech bedzie ze się
powtórzę. Mianowicie Twoje posty w tym temacie, zwłąszcza ten początkowy,
odebrałam jako wrzucanie wszystkich ludzi "rozwodników kościelnych" do jednego
wora. Ci którzy biorą ślub kościelny bo tak im mama kazała, bo tak wypadało, bo
ona była w ciaży - Ci wszyscy znaleźli sie u Ciebie w jednym worze z tymi,
którzy swego czasu wierzyli w Boga, wierzyli w swój związek i wierzyli że ta
miłość to miłość dożywotnia. Ale potem koleje losu sprawiły że trzeba było się
rozstać. Bo np. zostali zdradzeni, porzuceni, oszukani, znaleźli nową miłość
itp itd, nie wnikam.
No więc wyśmiewasz sie z tych wszystkich ludzi wrzuconych do jednego wora
przeciwstawiając im swój świetlany przykład jako osoby, która w swoim czasie
była na tyle rozsadna żeby nie popełnić tego błedu jakim jest ślub kościelny -
no wybacz ale taki właśnie wydźwięk mają Twoje posty.
Na pewno są w tym worze ludzie którzy sa sami sobie winni, ale jest tez spora
gromada tych, którym nalezy wyłącznie wspołczuć, jako że drugiej szansy na ślub
kościelny nie będą mieli nigdy. A może po 70-tce.
No to tak mniej więcej o to mi chodziło.

[rachela180]

Mój chłop ma za soba rozwód. Ślubna poszukała sobie innych po 10 latach
małżeństwa.

I mój chłop ma problem. Jest młody - 37 lat, chce mieć rodzinę, dom, myśli o
kolejnych dzieciach. Mieszkamy razem.

Ale widzę też, że sie męczy - bo Kościół jest dla niego ważny. Chciałby
przystępować do Komunii. Po rozwodzie na krótko związał się z młodą dziewczyną,
również wierzącą, której ksiądz kazał go rzucić, żeby nie smażyła się w piekle.
(Rozstali się z innych powodów).

Mi nie przeszkadza to, że nie mogę przyjąć Komunii, nie zależy mi tak bardzo na
ślubie kościelym, ale wiem że jemu marzy się rodzina "po bożemu".

Co gorsza odtrąciły nas nasze rodziny - no bo jak to? On rozwiedziony,
dzieciaty, ślubu kościelnego nie będzie, żyją ze sobą, Sodoma i Gomora! Przy
nas trwa tylko jego ojciec, ale to może dlatego ze sam doświadczony mocno przez
życie rozumie problem.

I co mamy zrobić? Jest jeszcze za wcześnie na unieważnienie małżeństwa (2 lata
od rozwodu, dzieci jeszcze za małe). Poza tym nie wiadomo czy eks się zgodzi na
długi proces i zeznania, bo niby po co? Jej nie zależy.

[cz.wrona]

Rachelo nie rozumiem czemu sądzisz, ze jest jeszcze za wcześnie?>??

[iziula1]

Jestem wierząca i wkrótce złoże razem z moim narzeczonym przysiege małżeńska
przed Bogiem.
Do czego mi to potrzebne?
Przecież moge to zrobic w USC.
Bo chce w Nasze życie wprowadzic Boga,nie chce byc w nim tylko ja i mój mąż.
Dlatego tak ważny jest dla mnie ślub koscielny. Cywilny ma tylko znaczenie
cywilnoprawne i szczerze mówiąć określa mnie tylko w tych granicach.
W moim przypadku decyduje o tym dojrzałośc wiary.
Czy zdecydowałabym się tylko na cywilny? Nie sądzę, potrzebuje Boga nawet wtedy
gdy watpie, gdy zycie mi doskwiera i mam dość wszystkiego.
Nie pogodziłabym sie z życiem bez sakramentu eucharystii.
Dlatego skłaniam sie ku refleksji Ani,że wizja życia w małżeństwie bez
sakramentu spowodowałaby u mnie wycofanie się z tego związku.
Pozdrawiam.
Iza

[mamaadama4]

Rachel do stwierdzenia niewazności sakramentu małżeństwa nie jest potrzebna
zgoda obu stron. To nie jest tak jak z rozwodem. Tutaj jedna strona wystepuje z
wnioskiem a druga zgodzić się nie musi. Czas tez nie jest istotny.

[balladynka]

Naszło mnie pytanie. Może ktoś będzie w stanie odpowiedzieć. Proszę mnie źle
nie odebrać, po prostu jestem ciekawa, bo nie jestem zbyt biegła w kwestiach
wiary i zasad kościoła katolickiego.
Czy może zawrzeć małżeństwo sakramentalne (albo przystąpić do innego
sakramentu?) w kościele katolickim:
1. morderca czy inna osoba, która popełniła jakiś ciężki grzech w swoim życiu?
2. osoba uprawiająca seks przedmałżeński i mająca z tych związków np. dzieci z
innym(i) partnerem/ami?
3. Inne osoby w jakiś sposób nie pozostające w zgodzie z przesłaniem kościoła
katolickiego, nie wiem, stosujące sztuczną antykoncepcję etc.

Właściwie może moje pytanie powinno brzmieć tak: czy jest jakiś inny
ogranicznik do zawarcia małżeństwa w kościele katolickim poza tym, że takie
małżeństwo zostało już kiedyś przez tę osobę zawarte z kimś innym a
pozostawanie w związku z drugą osobą od tej pory stanowi grzech według kościoła
katolickiego? Czyli czy tylko taki grzech jest tu brany pod uwagę jako
kryterium zawarcia takiego sakramentu?

Czy chodzi tu nie tyle o wagę grzechu czy też jego rodzaj a raczej o
kwestie "ciągłości" grzechu tzn. morderca może żałować i obiecać poprawę zaś
poprawa rozwodnika miałaby pewnie polegać na powrocie do żony/męża, czego
pewnie ani on ani żona/mąż nie chcą zrobić a zatem według kościoła ich grzech
trwa i nie mogą przystępować do sakramentów. Czy tak? Zamąciłam ale może
wiadomo o co mi chodzi.

[magdalens]

tą są pytania na które nie ma odpowiedzi. Przynajmniej nie udzieli ci ich
ksiądz. Tzn. udzieli ale pokrętnie z wynikiem takim, że nie patrz na to co
robią inni tylko na siebie . To ty masz być w zgodzie z prawem Kościoła a nie
patrzeć na to, że skoro inni tego nie robią to ty możesz robić dokładnie to
samo.

[balladynka]

Nie chodzi tu o porównywanie czy mentalność on zrobił to to ja mogę tamto. Jest
to trudny temat i na pewno jest na to jakaś odpowiedź zgodna z doktryną
kościoła katolickiego tylko my jej nie znamy. Strzelam, że to właśnie ten brak
chęci poprawy może mieć tu znaczenie (kościół raczej przygarnia grzeszników z
tego co mi się wydaje i okazuje miłosierdzie i wybaczenie grzechów stąd może
się wydawać co najmniej dziwne, że rozwodnik jest be do końca życia a inne
rzeczy są ludziom wybaczane w oczach kościoła katolickiego) tylko o okazanie
skruchy i obietnicę poprawy - taki jest chyba sens spowiedzi i pokuty i tu leży
rozwodnik bo poprawa o jaką chodzi kościołowi raczej nie wchodzi w grę Ale
jak mówię nie znam się na tym więc może odezwie się jakiś fachowiec.

[magdalens]

tyle, że doktryna Kościoła i zasady wiary w znacznej mierze zależą od
intrpretacji osoby która jej dokonuje ( np. Ksiądz - jeden powie ok. Nie
przejmuj się wyspowiadam cię rozumiem itp, a inny powie wynocha mi z mojego
swiętego koscioła ty grzeszniku!!). Tak naprawdę wydaje mi się, że tu nie ma i
nigdy nie będzie definitywnego rozwiazania. Bo Biblie i przykazania i wszystkie
nakazy zakazy itp. Każdy interpretuje tak jak chce i tak jak mu wygodnie.
Aczkolwiek jest to opinia moja czyli osoby niepraktykującej.
I myślę że w przyszłości będzie to bardzo drażliwa kwestia, która będzie jednym
z powodów odchodzenia od wiary i Kościoła.

[magdalens]

moja była teściowa jest kobietąogromnej wiary. Co niedziela Kościółek,
spowiedzi, kupowanie gazetek kościelnych i te sprawy. Ale kiedy jej synek
opuścił żonę i zaczął życie z inną kobietą ( a nie mamy nawet rozwodu) to
okazuje się, że wszystko jest w porządku i ta dziewczyna jest fajna (
chodząrazem na spacerki a ona siedzi z nimi w domu gotuje - bo przecież chłopak
nie może być sam i nie przekreśli kobiet w swoim życiu!!!! To jego stałe
chasło!!! I wtedy zasady wiary 10 przykazań itd nie jest ważne i nie trzeba się
do tego stosować ale wszyscy inni muszą. Pamiętam jeszcze jakie były awantury,
że nie byliśmy w niedziele w Kościele albo, że ja nie chciałam ślubu
kościelnego albo, że nie chciałam chrzcić dziecka zaraz po porodzie. Ale teraz
jest ok. No i oczywiście ona dalej chodzi co niedzielę do kościółka i jest
przykładną katoliczką!!!!

[e_r_i_n]

balladynka napisała:

> 1. morderca czy inna osoba, która popełniła jakiś ciężki grzech w swoim życiu?

To tak na temat:

www.mateusz.pl/ksiazki/js-pn/js-pn_35.htm

[balladynka]

Teraz to ja jeszcze mniej rozumiem. Zaproponowano im dwa rozwiązania żeby
bohaterka i jej mąż mogli uzyskać rozgrzeszenie i ponownie przystępować do
sakramentów: albo rozstanie albo wstrzemięźliwość seksualną. Jej "pokutę" w
obliczu przedstawionych argumentów rozumiem ale jego nie za bardzo. Czyż nie
powinien pójść o krok dalej i wracać w podskokach do swojej prawowitej żony?
Rozumiem w związku z tym, że kościół akceptuje, że nie jest ze swoją prawowitą
żoną, nie pomaga jej, nie jest z nią w zdrowiu i chorobie, nie wspiera duchowo
i materialnie, słowem nie robi tych wszystkich rzeczy które zawierając
małżeństwo obiecuje się robić. Czy nie płynie stąd wniosek, że kościół
katolicki sprowadza całą tę kwestię do.....seksu?)) Wszystko jest OK, możesz
być na drugim końcu świata, mieszkać "jak brat z siostrą" z inną kobietą,
zapomnieć o pozostawionej gdzieś żonie "kościelnej", słowem zapomnieć o
wszystkich INNYCH obowiązkach małżeńskich poza tym jednym. Jakaś pokrętna
logika.

[e_r_i_n]

Dokładnie tak to wygląda. "Białe małżeństwo' sprawia, że można stać się na nowo
prawowitym i pełnoprawnym katolikiem (czyli np. zostac rodzicem chrzestnym).

[kika74]

bardzo interesujące jest że zawsze mówi sie o oddaleniu żony, o żonie nierządnej
itd... patrzenie na kobiete jako na źródło zła. Kościół za duzy krok do przodu
uznał zgodę na rozpad małżeństwa. inna sprawa, że mnożą sie ostatnio sprawy
uniewaznienia małżeństwa. Wystarczy udowodnić chorobę psychiczną, uzaleznienie
od alkoholu lub....... kłamstwo np. w kwestii woli posiadania dzieci. Osobami
orzekającymi i przesłuchującymi są duchowni i w przypadku kobiet zakonnice.
Nienajlepiwj patrzy sie na adwokatów i o duzej częśći kwestii formalnych nie
informuje uczestników. Temat jest trudny bo o wszystkich kwestiach decydują
osoby bez życia rodzinnego poza rodzina macierzysta.

[lilith76]

Czy nie płynie stąd wniosek, że kościół
> katolicki sprowadza całą tę kwestię do.....seksu?))

bardzo upraszczając: katolicyzm to wiara, która przymknie oko na brak miłości,
zezwalając na seks w związku sakramentalnym, ale nie wybaczy seksu łaskawie
zezwalając na miłość w związku niesakramentalnym.

można to zrozumieć - skoro miłość jeszcze wszystkiego nie tłumaczy (seks
owszem) - to z innego forum.

pytanie??

[magdalens]

Które wyznanie pozwala na ponowne wyjście za mąż i unieważnia małżeństwa, bądź
akceptuje rozwody????

[darcia73]

Magdalens - w twoim przypadku żadne! W protestantyzmie sa rozwody ale kazdy
pastor bada indywidualnie sprawe. Twoj facet porzucił zone i wg mnie bedzie zył
w grzechu nawet kiedy weźmie slub koscielny w jakimkolwiek kosciele
chrzescijanskim.
tutaj poczytac wiecej
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=14479&w=22071137&a=22410893
i ogolnie cały watek jest ciekawy


dodatkowo
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=16182&w=22689891&a=22689891
Dodam tylko, ze Boga nie oszukasz. Wierzący człowiek zyje zgodnie z zasadami
chrzescijanstwa, ktore jest bardzo rygorystyczne, jezeli chodzi o rozwody,.
Twoj M na pewno nie jest wierzacym człowiekiem, bo inaczej nie zostawiłby zony,
albo jezeli by zostawił, to zyłby samotnie. A jezlei ty byłabys wierzaca, nie
wiazałabys się z zonatym facetem, bo skazywałabys się swiadomie na zycie w
grzechu. Po co wiec Ci slub koscielny?

[magdalens]

nie chcę ślubu kościelnego tylko mnie to zastanawia

[darcia73]

Nie napisze z punktu widzenia kościoła katolickiego ale ogólnie
protestanckiego. Małżeństwo jest przymierzem. Sam Jezus wypowiedział się na
temat rozwodów, ze są niedopuszczalne (chyba, ze z powodu cudzołóstwa) bo co
Bóg złączył, tego człowiek nie powinien rozdzielać. Jeżeli przysięgasz , przed
Bogiem - to twoja przysięga ma również wymiar duchowy. Złamanie tej przysięgi,
dopóki twój mąż, żona żyje - to grzech. Natomiast jeżeli twój partner porzuci
Cię i zwiążę się z inna osoba - jesteś wolna i masz prawo do ponownego
małżeństwa - ale "w Panu" (tak to określa biblia) czyli zgodnie z
chrześcijańskimi zasadami zawartymi w Piśmie Św. Natomiast strona, która
porzuciła NIE MA PRAWA do ponownego małżeństwa przed Bogiem. Jeśli się opamięta
powinna pozostać samotna. Takie są konsekwencje grzechu.

A dlaczego białe małżeństwa – bo Bóg przewidział seks tylko w prawowitym
małżeństwie, zawartym prze Jego Obliczem. Stąd każdy seks poza małżeństwem jest
grzechem. Dlatego tak mało jest prawdziwych chrześcijan, są tylko tacy, którzy
w coś wierzą (zazwyczaj w to co jest im wygodne).
Ale jeżeli małżonkowie się nawrócą (tzn. oddadzą całe swoje życie Bogu) to
nawet jeżeli przed nawróceniem, któreś z nich miało grzech związany z rozwodem,
nawrócenie zmywa wszystkie dotychczasowe grzechy (stajemy się nowym stworzeniem
w Chrystusie) i po rozmowach pastorem istnieje możliwość (ale nie w każdej
sytuacji) zawarcia małżeństwa przed Bogiem. Nawrócenie jednak zmienia człowieka
i zmienia jego sumienie.

[balladynka]

Z Twoich postów za to tryska postawą chrześcijańską, miłosierdziem Bożym oraz
przebaczeniem dla bliźniego i w ogóle nikogo nie oszukujesz ciesząc się, że nie
ma w Twoim życiu eksa bo jak by był to była by i neksia a wtedy TY miałabyś
problem. A tak to nie masz i fajowa z ciebie chrześcijanka o nietkniętym
sumieniu. Możesz się tu zalogować i komuś w chrześcijańskim duchu powiedzieć
dwa słowa.
Amen.

[magdalens]

ha ha dobre
dzięki za ocenę
jak chcesz to przyjdź do mnie na nauki wiary ( mówiłam, że jestem
niepraktykujaca)
mówiłam, że tu musisz być bezpłciowym bo inaczej jesteś fe i najlepiej to pisać
tak albo nie i nic nie tłumaczyć bo wtedy jest najbezpieczniej
ale chyba nie o to chodzi
zresztąnie boję się krytyki
przy takim harcie to niedługo wezmę kałasza i roztrzelam wszystkich co mi źle
życzą bo muszępokazać, że jestem ewidentnie zła! trochę luzu
pozdrawiam

[e_r_i_n]

Jakos tak przez skóre czuję, Magdo, ze to było do Darci, nie do Ciebie.

[darcia73]

Chrzescijanstwo nie polega na poklepywaniu po plecach i przechodzeniu nad
grzechem do porzadku dziennego. Grzech to grzech, cudzołóstwo to cudzolowstwo i
tego nie zmienisz. mozna pomoc grzesznikowi, ktory chce odejsc od swojego
grzechu ale na pewno nie z usmiechem na ustach pomagac w dalszym "grzeszeniu" i
udzielac rad na dalsza drogę "grzesznego" zycia.
A ja się cieszę, ze tacy ludzie jak moj eks, nie mają wpływu na rozwoj mojego
dziecka, bo ma szanse wyrosnąć na porzadnego człowieka, dla ktorego zdrada i
rozwod sa czyms, czego powinnien się brzydzić

[magdalens]

ok. Cieszę się że są na tym świecie ludzie, którzy sątak bardzo wierzący i
postępujący zgodnie z wiarą i sumieniem. Ciekawe czy we wszystkich kwestiach
swojego życia taka jesteś. A co z przebaczeniem - nie na tym opiera się nauka
Chrystusa?

[darcia73]

Magdalens, ja swojemu byłemu mężowi przebaczyłam, nie chce mi się 10 razy
powtarzać, wiec opisałam m.in. to tu
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=16182&w=23119755&a=23120183
oczywiscie, ze nie trawie mojego eksa za jego głupotę i odejscie od Boga; Mam
prawo byc na niego zła - ale to dwie rózne sprawy. Zawsze bede krytykowała to
co uznaję za grzech i brak jakichkolwiek zasad. Mogę sie oburzac, gdy ktoś
niezaprzeczalnie grzeszy, ale nigdy w realu nie odmówilam nikomu potrzebujacemu
jakiejkolwiek pomocy. Ja mam jasne zasady, ktore wyznaję i wg ktorych mogę zyc.
Tutaj nie ma zbyt wielu odcieni szarosci.
Moj eks sam twierdzi, ze czasami za mną teskni, bo miałam jakies zasady ale
niestety wie (i ja tez wiem), ze nie ma powrotu. Mam innego M. Zreszta moj eks
jest typem babiarza, zdradza nawet sowja obecna dziewczynę, jezlei jeszcze z
nia jest. Ostatnio nie dawał znaku zycia. To sa własnie konsewkwencje grzechu.
Niestety moj eks nie powrocił do Boga, chociaz pewnie czegos mu brakuje, bo ta
duchowa pustke moze tylko zapewnic Bog. Dopoki eks ze mna mieszkał mogł zajac
się swoim synem, nawiązać z nim relacje, ale on go olał. Nawet narzekał, kiedy
zostawiałam mu synka zeby wyjsc na chwilę do sklepu. Na pewno w jakis dziwny
sposób go kocha, ale nie na tyle by byc normalnym ojcem. Nawet jesli zylibysmy
razem, nigdy nie mogłby się stac wzorem mezczyzny godnym do nasladowania przez
mojego syna.
Zreszta ja byłam dla mojego eksa za miękka. Zawsze wybaczałam, wierzyłam ,
ufałam. Jego obecna kobieta jest typem silnej babki, ktora go krotko trzyma.
Inaczej z niektorymi facetami nie da się zyc jak się nie wprowadzi "zamordyzmu"

[magdalens]

teraz rozumiem
ale nie wszyscy faceci tacy są
i wracając do twojej oceny mojej osoby ( mam poczucie winy wobez zony mojego M
mówię to poraz setny i może dlatego tak o niej pisałam na początku ale później
po kolejnych oskarżeniach mnie jako obłudnicy i wielce łaskawej skończyłam bo
rzeczywiście po co najlepiej przyjąć postawę wielkiej grzesznicy i dać sobie
spokój)
nie zmuszam cię do akceptacji mojego zachowania ani popierania tego. Zresztą
nigdzie nie napisałam, żeby ktoś mi powiedział, że dobrze robię ja cały czas
pytałam co robić żeby stało się mniejsze zło - tyle.
Czasami zostałam zmuszana do opisania kilku sytuacji tylko po to żeby nakreślić
obraz ale to był błąd lepiej opisywać teoretycznie i uzyskać teoretyczne
bezsensowne odpowiedzi.
Acha a ty jesteś najlepszym przykładem tego że życie nie kończy się na jednym
facecie i można ułożyć sobie życie z innym. No i jeszcze ukąśliwie, będąc po
rozwodzie ( nieakceptowalnym przez kościół) nie cudzołożysz teraz z innym
mężczyzną?

[darcia73]

Nie cudzołożę. Jestem protestantką. To moj eks mnie zdradził i opuscil a ja
moge byc ponownie mezatką przed Bogiem. Wiecej napisałam Ci w postach wyzej,
jak to widza koscioły protestanckie. MOj M wyszedł z e stanu kawalerskiego,
wiec wziełam wolnego faceta bez zobowiązan. Zreszta gdyby byl rozwodnikiem
miałabym opory moralne, aby wchodzic głebiej w taki zwiazek, chyba, ze byłby
ewidentnie porzucony przez zonę a ta popełniłaby cudzołówstwo. Kiedy głeboko
wierzy się w Boga przy roznych dziwnych sytuacjach (typu własnie flirt z
zonatym) sumienie zaczyna głosno alarmowac. Nie mozna zrobic czegos wbrew
sobie, tym bardziej wejsc w podejrzany zwiazek. Wtedy to byloby odejscie od
Boga, bez ktorego juz nie potrafię zyc. Piszę to z mojej osobistej perspektywy.
Daltego tak negatywnie jestem nastawiona do macoch, ktore weszły w cudzy
zwiazek, bo moje sumienia krzyczy i niepozwala mi akceptowanie takiego stanu.
jestem wtedy nawet złoscliwa ale nie rozumiem jak mozna cos takiego zrobic
swojemu bliźniemu, innej kobiecie. Nawet jakby była najbardziej wredna zoną. Bo
ja wierze, ze nasz pobyt na tym ziemskim padole jest tymczasowy a przed nami
wiecznosc. Mamy do wyboru albo opuszczenie przez Boga i katusze (piekło) albo
zycie wieczne. Mozesz nagle umrzec i co wtedy z Tobą? Piekło ? dla mnie sa to
sparwy zbyt wielkiej wagi.
Zresztą widze, ze ludzie ktorzy wybrali Boga sa naparwdę błogoisławieni i Bog
potem im jeszcze wiecej daje. Moja kolezanka była zakochana w zonatym ale
nawrociła sie i odeszła od niego. Spotkała potem normalnego faceta, kawalera z
ktorymi tworza udane małzenstwo. Bog naprawde nagradza za wiernośc. Tylko my z
perspektywy sytuacji w ktorej się znajdujemy nie potrafimy dojrzec innego
wyjscia. Tłumaczymy to miłoscia do męzczyzny/kobiety a tak naprawde to
rezyserem tego spektaklu jest szatan. On najbardziej się cieszy z rozbitych
małzenstw.

[magdalens]

wiesz co szczerze to zaczynam się ciebie bać!

[darcia73]

magdalens, ty nie boj się mnie ale Boga
Napisałam jasno, bez ogrodek jak to widzę. Ja mam swoje poglady, ty masz swoje.

[magdalens]

No właśnie boję siętwoich pogladów.

[darcia73]

dlaczego?

[ania_rosa]

Dopóki Darcia nie idzie z ognistym mieczem ścinać głowy niewiernych- to nie ma
co się Jej bać Czym innym jest wiara, a czym innym nachalna misja polityczno-
religijna ( w wydaniu co niektórych polityków). Darcia przedstawiła swój punkt
widzenia i tyle, ale nie zamierza Cie karcic, Magdalens, tak więc wyluzuj.
Miałabym jeszcze parę przemyśleń, ale się powstrzymam.
Rosa

[magdalens]

zawsze bałam się ludzi z takik silnym poczuciem wiary nie obraź się to nie
chodzi o ciebie poprostu tak mam od KSM-ów w podstawówce. Teraz raczej stronie
od ludzi, którzy bardzo afiszują się swoją wiarą. ( Nie mówię o tobie ale to
drażliwy temat na godzinne rozmowy)
Pozdrawiam

[darcia73]

A kto to sa KSM-owcy?
Wiesz, ja zawsze miałam problem z afiszowaniem się swoją wiarą, tak praktycznie
od niedawna mam smiałosć o niej mówic, bo inaczej nikt chyba nie zrozumiałby
mojej postawy i czarno-białych pogladów. Postepuję zgodnie ze swoim sumieniem i
nikogo nie nawracam. Myslę, ze to Bog nawraca szukających a potem pozwala
człowiekowi znaleźć swoje miejsce. ja akurat je odnalazłam w protestantyźmie.
Znam nawrocone osoby z koscioła katolickiego.
A zareklamowac mogę, bo zycie z Bogiem jest fascynujace i wspaniałe. Człowiek
ma pewnosc, ze nie jest sam, ze jest Ktoś Najwyższy, dla Ktorego jestem tak
Wazna, ze umarł za mnie na Krzyzu, za moje wszystkie grzechy. Mogę się modlic i
prosic o pomoc w kazdej sytuacji a zadna modlitwa nie pozostaje bez odpowiedzi.
To jest realna, osobista wieź z Bogiem, ktory pomaga przejsc przez wszytkie
kłopoty.
To Bog dał mi siłę, ze nie zwariowałam, kiedy moj eks mnie zdradził
i "porzucił" jako zonę, bo przez jakis czas ze mną jescze mieszkał. Mieszkałam
z nim pod jednym dachem, karmiłam, dawałam na drobne wydatki a on zachowywał
się jak najgorszy cham. To Bog dał mi siłę, by przez to przejsc, dał spryt i
odwagę, by znaleźć rozwiazanie i dał mi do niego miłosć braterstką taka, z e
gdy on alb jego dziewczyna potrzebowali pomocy, chocby w tak prowizorycznych
sprwach jak wypełnianie pITow, czy ogladanie stancji, to chowałam dumę do
kieszeni i pomagałam. Nie raz ich ochrzaniałam, ale zawsze wiedzieli, ze w
razie potrzeby moga na mnie liczyc. Nie płacili alimentów, bo eks miał trudną
sytuację. Teraz wyjechali za granice i od jakiegos czasu nie dają znaku zycia.
Ja naprawdę się modlę o ich pomyslnosc, zeby w koncu wyszli na prostą Ja im
szczescia nie bronię, wrecz bardzo się cisze gdy słysze, ze wszytko jest OK a
martwię się, gdy cos się nie układa. byle tylko eks znowu nie robił głupot i
dał mi spokój.

[magdalens]

Katolickie Stowarzyszenie Młodzierzy
nie znałam twojej historii i podziwiam postawę ja też prawie taką chce utrzymać
wobec mojego ex
pozdrawiam

[magdalens]

no nie!!! wygłupiłam się sorry balladynko!
dużo się u mnie dzieje i wyładowuje to tutaj na forum
jeszcze raz przepraszam