Jednak bedę wstrętną macochą

[johana2]

Nie bedę opisywać całej mojej historii z pasierbem. Jakiś czas temu
zastanawiałam się tu na forum, czy pomóc jemu i jego nowo narodzonemu
dziecku, czy nie.... Może pamiętacie. Moje relacje z dorosłym pasierbem były
bardzo złe,ale odkąd wyprowadził się, zdecydowanie uległy poprawie, choć
dawne urazy ciągle tkwiły i we mnie i chyba w nim. Bez stałej pracy, bez
średniej szkoły - on i ona, zamieszali razem, pojawiło się dziecko, chyba (?
co za szczyt głupoty) planowane. Pomóc, nie pomóc.... jednak zdecydowałam się
pomóc. Woziłam do szpitala (ciężka ciąża), podarowałam prawie całą wyprawkę,
odebrałam malutką, pomogłam w pierwszy dzień....wszytko w dodatku tuż przed
moją obroną. Czasowo także kosztem mojego dziecka. To było w czerwcu.
Myślałam: może w końcu będzie z nas jakaś rodzina. Kilka dni temu ,
przypadkowo, jakby od niechcenia młody zakomunikował swojemu ojcu który wpadł
w odwiedziny do wnuczki, że 3 dni temu wzięli ślub. Nie zaprosił, bo
skończyła mu się karta w telefonie i nie mógł się skontaktować.....szok dla
mnie i dla męża. Od siebie dodam że możliwości kontaktu było kilka i to
takich które nie stwarzały problemu, chociażby przez gadu, czy przez mnie
(mieszkają niedaleko mojej pracy). Koniec. Przestali dla mnie istnieć. NIE
obchodzi mnie młody i jego rodzina. Po prostu - koniec. Może ślub dla nich
nie był ważna sprawą, raczej papierkowym ułatwieniem w urzędowych sprawach. A
jednak żyjemy w pewnym środowisku, gdzie aby mieć dobre relacje z ludźmi
należy utrzymywać jakieś pozory dyplomacji i przyzwoitości. Oni poraz kolejny
zrobili na nas totalną olewkę. Będę teraz wstrętną macochą. I nawet cieszę
się bo mam ten problem z głowy. Nie oczekuję rad. Chciałam się tylko wygadać.

[maxxi26]

Johano, dla niektórych osób ślub w dzsisiejszych czasach to nie powód zeby
robić z tego wielką fetę, szczególnie jak juz się ze sobą długo mieszka, lub ma
sie dziecko. Ja sama, mimo że rodziców bardzo kocham i mam z nimi świetny
kontakt, ślub wziełam sama z ukochanym za granicą, uprzedzajac ich 3 dni przed
ślubem. Jeszcze też nie zdążyłam, mimo chęci zawiadomić pozostałej czesci
rodziny, a ci co sie dowiadują są w lekkim szoku. Oczywiście u co poniektórych
powstał też syndrom "cieżkiej obrazy majestatu:.

MOże pasierb, nie chciał dodatkowego stresu powodować. Pewnie jak byś usłyszała
o slubie, to też połączyłabyś to właśnie wydatkami. Skoro dla młodych to czysta
formalność, to pewnie nikogo nie zaprosili i uznali, ze jest to dla nich ważny
dzień, który chcą przeżyć sami.

Pozdrawiam

M

[judytak]

maxxi26 napisała:

> sie dziecko. Ja sama, mimo że rodziców bardzo kocham i mam z nimi świetny
> kontakt, ślub wziełam sama z ukochanym za granicą, uprzedzajac ich 3 dni
przed
> ślubem.

ale przynajmniej uprzedziłaś

jakby moje dziecko kiedyś powiedziało mi przed ślubem, że
> to czysta
> formalność, (że) nikogo nie zaprosili i uznali, ze jest to dla nich ważny
> dzień, który chcą przeżyć sami
to bym powiedziała OK
ale jakby mnie poinformowało po fakcie, to miałabym kryzys
autentyczny kryzys, a nie "obrazę majestatu"
taki kryzys przeżył mój mąż, kiedy jej córka wróciła z USA i oświadczyła, że
wyszła za mąż...

pozdrawiam
Judyta

[lilith76]

johano, to ich życie, które sami sobie budują - niech robią to jak chcą i ami
ponoszą tego konsekwencje.
rozumiem twoją irytację i żal, choć sama pewnie miałabym pokusę podobnego ślubu
dla siebie.

I nawet cieszę
> się bo mam ten problem z głowy.

właśnie, teraz czas na własne życie.

[mikawi]

moim zdaniem zachowanie pasierba i jego żony to świństwo; chcieli mieć ślub
sami - ok, ale w tym wypadku to nie o takie zamierzenie chodziło tylko o to że
nie znaleźli możliwości powiadomienia najbliższych o ślubie. Dla mnie to egoizm
i tyle - jak im potrzebna była pomoc to i mozliwość kontaktu się znalazła.
Johana - są dorośli, są. Niech żyją jak chcą. W każdym tego słowa znaczeniu.
Pozdrawiam ciepło.

[johana2]

Dokładnie tak mikawi

[poxywka]

a ja mam takie wrazenie, ze oni nie chcieli nikogo na tym slubie widziec; nie
jest to planowane i przemyslane malzenstwo ale efekt wpadki i niekoniecznie
byli w tym dniu szczesliwi;ja rodzicow bym zaprosila (albo tez po prostu nie
brala slubu wcale), ale oni widac zostali wychowani, tak a nie inaczej; gdyby
mnie wlasne dziecko nie zaprosilo na slub bylabym w ciezkim szoku ale tez
pomyslalabym 'dlaczego'; to nie Ty pasierba wychowywalas wiec ani nie musisz
czuc sie obrazona ani odpowiedzialna za pomoc w takim przypadku
pozdrawiam
poxywka

[m-m-m]

ale oni widac zostali wychowani, tak a nie inaczej; gdyby
mnie wlasne dziecko nie zaprosilo na slub bylabym w ciezkim szoku ale tez
pomyslalabym 'dlaczego'; to nie Ty pasierba wychowywalas wiec ani nie musisz
czuc sie obrazona ani odpowiedzialna za pomoc w takim przypadku



Oczywiście.


Tu jest pytanie do ojca pasierba, dlaczego JEGO - OJCA nie poinformował? Bo to,
że nie Ciebie to nie dziwne. Nie czuje się związany i tyle. Ale ojciec akurat
powinien być poinformowany dla tzw. przyzwoitości. Może to nie będzie
przyjemne: czy ten ojciec tej przyzwoitości go nauczył? Bo to, że sam jest
przyzwoity, to za mało. Dobry przykład to 50% sukcesu, ale TYLKO 50%, bo drugie
50% to wychowanie w szacunku do niego jako ojca. Przepraszam za te nieprzyjemne
słowa, ale to tak wygląda.


Co do pomagania pasierbowi: ja zawsze mówiłam Ci, że to bez sensu, zarzucałąś
mi brak zrozumienia i to, że sama dzieci nie posiadam. Nie, daruje sobie stary
jak świat tekst : a nie mowiłam?
Ja z góry wiem, ze mpojemu pasierbowi pomagała nie będę w budowaniu jego
rodziny. Jeśli on by się żenił, to na ślub powinien iść przede wszystkim jego
ojciec, ja nie muszę. I o to, że np. mnie by nie zaprosił nie miałabym
pretensji. Gdyby ojca nie zaprosił zapytałabym tego ojca: a jakim TY dla niego
byłeś rodzicem?

[poxywka]

ja i tak bylam za pomaganiem, bo to taki ludzki odruch
johana pisala w poprzednich watkach, ze ich pomieszkiwanie z pasierbem bylo
burzliwe; do tego pewnie jeszcze chlop nie dorosl bo mlody a dla facetow czesto
slub to wiele halasu o nic; skoro olal rodzine to niech sie teraz przekona jak
to jest gdy rodzina oleje jego; nie jest jednak wykluczone, ze on w koncu
kiedys dorosnie; i o ile pomoc finansowa i organizacyjna bym wstrzymala to nie
odsunelabym sie od niego; zeby zasze mogl przyjsc i powiedziec 'troche
zmadrzalem'; bo przeciez to mozliwe
a w otoczeniu znam pojedyncze przypadki osob, ktore nie poinformowaly rodziny o
slubie - ze strachu, ze beda sila odciagane od takiej decyzji; wtedy to nie byl
brak przyzwoitosci i szacunku ale tchorzostwo lub niedojrzalosc;
jak dobrze, ze moj synek jeszcze taki maly...

pozdrawiam
poxywka

[m-m-m]

ze strachu, ze beda sila odciagane od takiej decyzji; wtedy to nie byl
brak przyzwoitosci i szacunku ale tchorzostwo lub niedojrzalosc;


To tez wynik kierunku wychowania: tchórzostwo, brak zaufania do rodzica.

[lilith76]

na pocieszenie napiszę ci historyjkę kumpla mojego ojca.
otóż pan dowiedział się przypadkiem, od znajomego na ulicy, że jego syn...
bierze za trzy tygodnie ślub. i to nie taki cichy, skromny, ale z przytupem -
kościelny, wielkie wesele. tylko jakoś bez rodziny pana młodego.
okazało się, że miesiąc wcześniej ojciec wykupił za duże pieniądze syna od
wojska i zapowiedział, że to ostatnia inwestycja w niego. a szczeniak wpadł,
musiał szybko brać ślub i ze strachu nie wspomniał o tym rodzicom.
to dopiero była awantura rodzinna. na ślubie, w kościele, była tylko matka.

[johana2]

No właśnie. A gdzie tutaj tkwił błąd wychowawczy m-m-m?

[m-m-m]

i ze strachu nie wspomniał o tym rodzicom


Tutaj tkwi ten błąd.

[e_r_i_n]

M-m-m, zeby to wszystko było takie proste, jak myslisz

[m-m-m]

Erin, to nie jest proste.
Ale jeśli ktoś ze strachu czegoś nie robi, to znaczy, że ma zaburzoną relację z
ta osobą. W wypadku dziecko - rodzic za tę zabourzoną relację odpowiada przede
wszystkim rodzic. Bo to on nie nauczył dziecka otwartości i zaufania do siebie.
Dziecko (choć dorosłe) dalej się go boi: jak w czasach gdy był mały i
nieporadny szkrab.

[e_r_i_n]

Wiem z własnego doświadczenia, ze bardzo dobre relacje nie powoduja mniejszego
strachu w sytuacji stresowej. Na własnej skórze to odczułam.

[m-m-m]

ze bardzo dobre relacje nie powoduja mniejszego
> strachu w sytuacji stresowej. Na własnej skórze to odczułam.



Strach jest odczuciem. Na jego istnienie nie masz wpływu, ale na działanie pod
jego wpływem - masz. To, że czujesz strach, lub np. obawę, że rodzina Cię
odrzuci, bo postępujesz niezgodnie z jej priorytetami to co innego, to odczucie-
ono się dzieje, a to, że w sumie wiesz, że tak może być, ALE pomimo to
informację przekazujesz, bo jesteś na tyle wychowana w duchu zaufania, że się
nie uzależniasz od osądu innych, w tym najbliższych.
Pomimo to, że nie postępujesz zgodnie z oczekiwaniem rodziców MASZ ZAUFANIE do
nich, że po chwilowej konsternacji - oni nie odwrócą się od Ciebie i pogodzą
się z Twoim wyborem.

[pom]

Wiesz, M-m-m, są dzieci i dzieci. W tym samym domu, tak samo chowane. A tak
różne, że aż wierzyć się nie chce. Nie próbuję podważyć generalnej mocy
sprawczej wychowania ale dzieciaki to nie materiał do obróbki-skrawania tylko
delikatna i złozona materia psychiczna.

[m-m-m]

Wiesz, M-m-m, są dzieci i dzieci. W tym samym domu, tak samo chowane. A tak
> różne, że aż wierzyć się nie chce.


Wiem o tym, Pom. Wiem, że czasem można mieć pięcioro dzieci, a to szóste to
jakby od listonosza. Nic na niego nie działa. Wiem o tym, ale to są wyjątki
potwierdzajace regułę. Jednak uważam, że rodzic wychowujący odpowiada za
naprawdę lwią część postępowania swojego dziecka w świecie dorosłym (chyba, że
trafi się taki okaz dziecko-wyjątek).

[pom]

Kurczę, no to ja same wyjątki się natykam. Sama nim chyba bedąc. Bo gdyby mój
ojciec był dla mnie wzorcem osobowym do naśladowania byłabym zupełnie w innym
kosmosie.
Nie, no jasne, trochę żartuje w tej chwili. Fakt niezaprzeczalny: co włożysz to
potem wyjmujesz. Dziś zaniedbasz, jutro miej pretensje tylko do siebie.
Ale przychodzi taki moment, taki czas, że dorosły juz dzieciak zaczyna MYŚLEC,
wyciągac wnioski, obserwować. No i winien pracowac nad sobą. W przeciwnym
wypadku powinnam uznać za oczywiste, że błedy moich pra-do-kwadratu przydków
usprawiedliwiają całe pokolenia, które ukształtowały moich rodziców a potem
mnie. I mam luz - wychowanie mego dziecka to kontynuacja, będzie cierpieć jak ja
kiedyś, bo rodzice nie nauczyli mnie czegoś-tam.
Pasierb Johanny jest już kawałkiem faceta, więc coś tam jednak należy wymagać,
tak myślę.

[m-m-m]

Pasierb Johanny jest już kawałkiem faceta, więc coś tam jednak należy wymagać,
tak myślę.


Oczywiscie. Tak samo jak od mojego pasierba, choć todopiro kandydat na faceta:
ma 16-elat.
Tu myśle o czyms innym: o tym, by potem w dorosłym zyciu pasierba jego ojciec
nie miał sam do siebie pretensji , zecoś zaniedbał. dlatego tak gonię M. do
wychowywania syna, by ten nie mógł ojcu powiedzieć kiedyś, ze: ty mnie nie
przypilnowałeś, ty mnie nie uprzedziłeś.
Jesli ojcec zrobił wszystko co w jego mocy, to cóż, taki charakter syna i już.

Myślę zresztą, że co do tego nie mówienia o ślubie to była być może i inna
wersja: jeśli panna rodziców nie ma (bo nie żyją) mogła nie chcieć widzieć
rodziców lubego na swoim ślubie. To może absurdalne, ale ją rozumiem (jeśli
oczywiście akurat taki motyw miała), bo sama rodziców dawno nie mam i jak
wychodziłam za M. było mi potwornie przykro, ze ich nie ma, a jest np. matka M.
Gdyby nie to, ze juz nie byłam taka młodziutka, a teściowa w podeszłym wieku,
być może też prosiłabym M., aby jego matki nie było.

[pom]

Jaka by to wersja nie była - chłopak uzasadnił to głupio. Może cos przemilczał,
może zrobił to niezdarnie. Tego nie wiemy. może po prostu zapytać? Czy było coś,
co sprawiło, że nie chceli widzieć ojca na ślubie a nie chcą mu powiedzieć wprost?
Jest taki gatunek młodych ludzi-zlewaczy totalnych, którzy prawdziwie i szczerze
maja wszystkich gdzieś. Sama zobacz - szybkie zamieszkanie razem, wpadka, ślub
na dziko. Byle było byle jak byle co. I podobnie może być z podejściem do
wszystkich ludzi, w tym ojca. Czy oni w ogóle myślą? Wątpię.

[m-m-m]

Czy oni w ogóle myślą? Wątpię


Nie iwem, Pom.
Na ile uda się mojemu M. system zabezpieczeń to też czas pokaże. W każdym razie
młodemu M. zapowiedział, ze jego dzieci utrzymywał nie bedzie. Niańczył też
nie. I żeby na pomoc (czyli de facto wzięcie odpowiedzialności) nie liczył jak
na oczywistość.

[johana2]

m-m-m: pisałam o moich teściach, że nie żyją. Młoda ma oboje rodziców, ale nie
dopuśliśmy łaski żeby ich poznać do tej pory, a mój małżonek uważa ze nie do
nas należy wyjście z taką propozycją. Skoro młodym nie zależy.... Naprawdę
dziwny układ. I ja i mąż byliśmy wychowywani w zupełnie innych rodzinach,
dlatego to wszystko nas zadziwia i poraża.

[m-m-m]

Ale pogodzić się z tym trzeba: nie chcą to nie. Byle konsekwentnie: płacenia za
nich też nie.
No trudno - głową muru nie przebijesz.

[kasia_kasia13]

> I ja i mąż byliśmy wychowywani w zupełnie innych rodzinach,
> dlatego to wszystko nas zadziwia i poraża.


Na moj gust syn Twojego meza wychowal sie w takiej rodzinie, jaka stworzyl
stworzyl mu m.in. Twoj maz.

[johana2]

No tak: albo się za bardzo boi, albo nie boi się wcale (jak u mnie). Jaki na to
złoty środek? Mnie jest przykro, ze tak sie stało, bo dużo myślałam jak się
zachować na wiadomość o ciąży. Postanowiłam być fer i pomóc, gdy było trzeba,
mimo całej tej przeszłości.Głównie to ja pomagałam, bo mąż brał leki i nie mógł
wtedy jeździć. Wszystko co dostali dla dziecka po naszym maluchu było
zasponsorowane przez moich rodziców (teście nie żyją), więc tak jakby też ode
mnie. Zainwestowałam też sporo swojego czasu w nich, mimo że był to okres,
kiedy go naprawdę nie miałam. (Kończyłam studia, praca itd). Jest mi przykro,
ze mój mąż który ma wielkie serce i jest bardzo za swoim starszym synem, został
tak potraktowany. Jest mi przykro, bo zawsze(!)gdy potrzebują pomocy znajdują
kontakt. Pominę fakt, że mieszkają w mieszkaniu mojego męża i to my, chociaż
się nam nie przelewa, płacimy czynsz. Może nie chcieli nikogo na ślubie? Może.
Nie zmienia to faktu że dla nas jest to wstrętne zachowanie, nie pierwszy raz
zresztą. To tylko dopełniło czarę goryczy.

[m-m-m]

Czyli są po prostu niewdzięczni i dodatkowo egoistyczni.

Mój M. zawsze mówi: nadgorliwość gorsza od faszyzmu...

Może to i dobrze, że Twój mąz otrzymał taką przykrą lekcję od syna: może
zrezygnuje z inwestycji w dorosłych ludzi. Może niech oni sami płacą ten
czynsz, może niech sami o siebie dbają.

[jayin]

m-m-m napisała:
> Może niech oni sami płacą ten
> czynsz, może niech sami o siebie dbają.

A no właśnie. Skoro byli na tyle dorośli, żeby się "ślubić" i mieć dziecko - niech będą też na tyle dorośli, żeby o tą swoją rodzinę zadbać samodzielnie.

[bei]

Szanuję Twoje uczucia...rozumiem, ze jest Ci przykro....


ale powiem Ci....tylko się nie gniewaj- ta sytuacja ma i dobre
strony....np....np- nie musieliscie fundowac wesela....ja nie żartuję-
wiesz- rozmawiałam z moją koleżanką..jej córka zakomunikowała, ze w grudniu
biorą ślub i chce wesela.....a przyjacilka już taka zadłużona...to ona
powiedziała, ze w dalekiej rodzinie jakas dziewczyna wzięla "cichy ślub" i
poinformowała rodzicó "po".....i ona byłaby szczęśliwa- gdy tak u niej było....


no stało się....ale powiedz- pewnie ten ich maleństwo jest słodkie....długo nie
wytrzymasz...przeciez dziadek powinin miec kontakt z wnuczką


rozumiem Twój żal....no widzisz- można tylko sarkastycznie westchnąć "ach ta
młodzież"

[johana2]

Niestety na razie musimy my płacić czynsz dopóki mieszkanie jest na męża. Oni
zaraz zrobią długi a wtedy to mój małżonek będzie pociągany za to a nie oni .
To nie takie proste. Ale oczywiście wstępne rozmowy poczyniłam i będziemy
przepisywać mieszklanie. Acha - nie będę wstrętną macochą. Wcale nią nie będę -
po prostu. Przestałam się poczuwać zupełnie. Dzięki za szeroki odzew

[m-m-m]

Johana, nie wtrącam się, ale zgadzasz się by mieszkanie męza było tylko dla
pasierba? A wasze dziecko wspólne? Jemu też się po ojcu należy. I to, że np. Ty
masz lokum własne nie oznacza, że Twoje dziecko ma mieć tylko po Tobie.

Jesli sa nieopowiedzialni i moga narobić długoów to moze lepiej zrobic forme
pisemna jaka jest użyczenie immieszkania, a oni tez pisemnie zobowiążą się do
pokrywania wszystkich jego kosztów. Wtedy można ich pociągnąć do sądu za długi.
Wtedy robi to Twój mąż jako właściciel mieszkania.

Albo po przepisaniu im mieszkania zawarować (tyle, że nie wiem w jakiej
formie), że pasierb (ani jego dzieci) nie będzie w razie śmierci ojca dopominał
się o spadek po nim, bo miezkanie wyczerpuje należną mu część. Żebys potem nie
została na lodzie: pasierb nie dosyć, że ma mieszkanie to jeszcze będzie się
domagał spadku po ojcu na równi z Tobą i z przyrodnim bratem.

[johana2]

Dzięki za podpowiedź. Staram się dbać o interesy własne i mojego dziecka. Nasze
wspólne mieszkanie jest tylko na mnie więc pasierb nic z niego nie dostanie -
będzie dla małego. Mamy zresztą rozdzielność majątkową, więc tu mój syn jest
naprawdę zabezpieczony, żeby nie musiał się dzielić niczym z niewdzięcznym
bratem. Natomiast mieszkanie męża jest po prostu komunalne, którego nie mozna w
dodatku wykupić bo jest w starej kamienicy i nie spełnia warunków na lokal
mieszkalny wg ustawy (ma za cienkie ściany między sąsiadami). Nie można go
podnająć. jedyne co to mąż może zdać je do lokalówki a lokalówka przyzna je
pasierbowi na jego wniosek. Teraz, gdy jest tam malutkie dziecko, nie będą
mogli odrzucić wniosku.

[kasia_kasia13]

johana2 napisała:

> Dzięki za podpowiedź. Staram się dbać o interesy własne i mojego dziecka.
Nasze
>
> wspólne mieszkanie jest tylko na mnie więc pasierb nic z niego nie dostanie -
> będzie dla małego.

A dlaczego wasze wspolne mieszkanie jest tylko na Ciebie, jesli jest WSPOLNE?
Jesli kupilas je przed slubem lub tylko za swoje srodki to sprawa oczywista,
ale zapiswanie wspolnego mieszkania na Ciebie zeby pasierb nic nie dostal? Bo
pasierb nic nie dostal i nie dostanie po ojcu, jednynie PRAWO do MIESZKANIA w
mieszkaniu komunalnym.


>Mamy zresztą rozdzielność majątkową, więc tu mój syn jest
> naprawdę zabezpieczony, żeby nie musiał się dzielić niczym z niewdzięcznym
> bratem. Natomiast mieszkanie męża jest po prostu komunalne, którego nie mozna
w
>
> dodatku wykupić bo jest w starej kamienicy i nie spełnia warunków na lokal
> mieszkalny wg ustawy (ma za cienkie ściany między sąsiadami). Nie można go
> podnająć. jedyne co to mąż może zdać je do lokalówki a lokalówka przyzna je
> pasierbowi na jego wniosek. Teraz, gdy jest tam malutkie dziecko, nie będą
> mogli odrzucić wniosku.

[johana2]

Ano dlatego że to ja przez długi okres utrzymywałam pasierba, a także
spowodowałam zapłatę długów które właśnie on narobił (m.im kilkutysięczne
rachunki telefoniczne przez internet w czasach gdy jego tata więcej przebywał u
mnie). Większość z tego co należałoby mu się po ojcu poszo właśnie na takie
sprawy. Tak jest właściwie niestety do dziś i w tym wypadku nie mam zadnych
wyrzutów sumienia. A mieszkanie zapisaliśmy na mnie właściwie dlatego, żeby
jego szanowna mamusia nie mogła się doczepić jak się na starość ocknie bez
środków do życia. Co do atmosfery w jego domu rodzinnym, to życzyłabym takiej
każdemu. On był na pierwszym miejscu i wszystko było pod niego. Dlatego właśnie
teraz się wypina bo nie musiał doceniać tego, co zrobił dla niego ojciec
wychowując go przez lata samemu.

[m-m-m]

On był na pierwszym miejscu i wszystko było pod niego


No szok dla mnie...

[kasia_kasia13]

johana2 napisała:

> Ano dlatego że to ja przez długi okres utrzymywałam pasierba, a także
> spowodowałam zapłatę długów które właśnie on narobił (m.im kilkutysięczne
> rachunki telefoniczne przez internet w czasach gdy jego tata więcej przebywał
u
>
> mnie).

Trzeba bylo tego nie robic.

> Co do atmosfery w jego domu rodzinnym, to życzyłabym takiej
> każdemu. On był na pierwszym miejscu i wszystko było pod niego.

Moze wlasnie na tym polegal blad wychowawczy Twojego meza?

Zawsze mnie poraża ta walka o majatki

[natasza39]

W nierozwiedzionych rodzinach jest tak, że rodzice wcale nie maja obowiazku
przepisywać swego majatku równo wszystkim posiadanym dzieciom.
Normalne jest, że jednemu dziecku daja więcej niż innemu.
Np. jedno jest mniej zaradne, czy potrzebujące, bardziej mu się wtedy pomaga.
Jedno z dzieci okazuje się wredne, wtedy się mu wogóle nic nie daje.
Jednemu dziecku się pomaga wykształcić, a drugie siłą rzeczy zostaje przy
rodzicach i dostaje wtedy np.dom i mieszka z tymi rodzicami na starosc.
Sa to normalne, ludzkie układy. Nikogo nie dziwią.

Ale nie w przypadku dzieci z pierwszych i drugich związków.
Chocby nie wiem jak te dzieci były wredne, głupie, nieodpowiedzialne to się im
NALEŻY!!!
A moim zdaniem gówno prawda!

[maxxi26]

natasza39 napisała:

> W nierozwiedzionych rodzinach jest tak, że rodzice wcale nie maja obowiazku
> przepisywać swego majatku równo wszystkim posiadanym dzieciom.
> Normalne jest, że jednemu dziecku daja więcej niż innemu.
> Np. jedno jest mniej zaradne, czy potrzebujące, bardziej mu się wtedy pomaga.
> Jedno z dzieci okazuje się wredne, wtedy się mu wogóle nic nie daje.
> Jednemu dziecku się pomaga wykształcić, a drugie siłą rzeczy zostaje przy
> rodzicach i dostaje wtedy np.dom i mieszka z tymi rodzicami na starosc.
> Sa to normalne, ludzkie układy. Nikogo nie dziwią.
>
> Ale nie w przypadku dzieci z pierwszych i drugich związków.
> Chocby nie wiem jak te dzieci były wredne, głupie, nieodpowiedzialne to się
im
> NALEŻY!!!
> A moim zdaniem gówno prawda!


Zgadzam sie całkowicie. Zawsze u mnie w rodzinie od niepamiętnych czasów tak
właśnie było, że kto opiekował się rodzicami dostawał WSZYSTKO. Nie było nigdy
z tym żadnych problemów. Ale w takich rodzinach uruchamiają się inne względy.
nie ważne wszystko inne - MNIE SIE NALEŻY.

Trochę to wina prawa, która nie pozwala w pełni rozdysponować swoim majątkiem.
Wkurza mnie to niepomiernie. Bo to moja praca, moja kasa i chciałabym wedle
mojego życzenia przeznaczyć ją np na karmę dla kotów. Chyba lepiej żyć sobie z
dnia na dzień i korzystać z życia. problem spadków odpadnie.

A mnie poraza

[kasia_kasia13]

Gdy ojciec wypina sie na wlasne dziecko z pierwszego malzenstwa, nie interesuje
sie nim, robi co moze, zeby jak najmniej uczestniczyc w jego wychowaniu. A
potem jest zdzwiwiony, gdy dorosle dziecko ma w d..e jego i opowiada calemu
swiatu o swojej krzywdzie i niewdziecznosci dzieka, dla ktorego on tyyyyle
zrobil. Nie wiem jak bylo o joahany, ale wiem, jak bylo u mnie i u znajomych
pasierbow. Dlatego, jak czytam o niewdziecznych dzieciach z pierwszego
malzenstwa, to mi sie noz w kieszeni otwiera. Bo z reguly czesto takie dzieci
nie dostaja od ojcow NIC, ani emocjonalnie ani finansowo, no a potem jako
niewdzieczne dzieci sa wydziedziczane.

[maxxi26]

Wiesz, nie zazdroszczę bycia dzieckiem rozwiedzionych rodziców. Moja ukochana
siostrzenica ma rozwiedzionych rodziców i wiem jak mocno to na nią wpływa. Ale
wciąż mam wrazenie że takie dzieci uzurpują sobie wieksze prawa niż dzieci
nierozwiedzionych rodziców. MOze to kwestia alimentów, które "zawsze mały być"
niezależnie od tego w jakim dołku jest rodzic.Może kwestia bycia pokrzywdonym i
chęci rekompensaty za krzywdę.

[m-m-m]

Może kwestia bycia pokrzywdonym i
chęci rekompensaty za krzywdę.



Tak maxii - poczucie krzywdy u dziecka z rozbitej rodziny jest dominujące. Ale
tu nie finanse są potrzebne, tylko dobra terapia zakończona pogodzeniem się z
rozwodem rodziców i ewentualnymi tego skutakmi: porzuceniem przez ojca też.
Czyli wybaczenie rodzicom jest podstawą.

[maxxi26]

Przerabiałam to ostatnio z moją siostrzenicą. tam ewidentnie był chory związek
dwóch nienawidzących siebie osób. Ona co prawda ma świentny kontakt z macochą i
jest tak kochanym dzieckiem, ze wszyscy ją kochają, ale widzę jej wewnętrzne
dylematy i smutek. Wydaje się być pogodzona, ale nie wie do końca jak się
odnaleźć w tak spomplikowanej rodzinie : nienawizący rodzice, przyrodnie
rodzeństwo i macocha. I tak jestem dla niej pełna podziwu. Ale slubu
powiedziała, nigdy nie wyprawi. Nie da się żeby tak skłócone rodziny się
spotkały.

[kasia_kasia13]

> Tak maxii - poczucie krzywdy u dziecka z rozbitej rodziny jest dominujące.
Ale
> tu nie finanse są potrzebne, tylko dobra terapia zakończona pogodzeniem się z
> rozwodem rodziców i ewentualnymi tego skutakmi: porzuceniem przez ojca też.
> Czyli wybaczenie rodzicom jest podstawą.

Dokladnie, pomoc psychologiczna. Dziecko po rozwodzie potrzebuje _wiecej_ uwagi
ze strony rodzicow. Uwazanie tego za postawe rozszeniowa dziecka jest pomylka.
Rodzice maja obowiazek pomoc dziecku z poradzeniem sobie w tej sytuacji.

[maxxi26]

jasne, ze tak. Tylko jak to widzisz. Szczególnie w sytuacji, gdy każde z
rodziców spotykając się z dzieckiem nie chce słyszeć o tym "drugim rodzicu". co
chciałabyś usłyszeć. dlaczego się rozstali? Kurcze - nikt nigdy nie wybiera tak
paskudnej drogi bo chce. każdy w takim układzie ma przerąbane, nie tylko
dziecko. Rodzic też musi lawirować np nie wypowiadać się źle o drugim, choć go
szczerze nie cierpi. chyba jedynym wyściem dla takiego dziecka jest to, zeby
choć starać się nie powtórzyć błędów rodziców. Choć pewności nie ma. Bo nigdy
nie wiadomo na jakiego partnera się trafi.

[kasia_kasia13]

Kazdy ma przerabane, jasne. Macocha tez, nie chcialabym byc macocha. Roznica w
tym, ze dziecko nie jest dorosle. I nie mozna od niego oczekiwac, zeby
zrozumialo sytuacje, zachowywalo sie jak dorosly, bo ono tego po prostu nie
potrafi.

[maxxi26]

Wiesz, wiele rzeczy dziecko nie mając doświadczenia życiowego nie rozumie. Ale
to nie oznacza, ze skoro nie rozumie to dorośli mają postępować tak jak ono
chce. Myślę, że z chwilą osiągniecia dorosłości też zrozumie wiele kwestii.

Pozdrawiam

M.

[m-m-m]

Myślę, że z chwilą osiągniecia dorosłości też zrozumie wiele kwestii.
>



Oczywiście i wtedy świadomie samo zapisze się na terapię.

[m-m-m]

Rodzice maja obowiazek pomoc dziecku z poradzeniem sobie w tej sytuacji


Jeśli rodzic dziecko kocha, a tak jest w przytłaczającej wiekszosci przypadków,
to nie trzeba mu o obowiązkach przypominać. Z regułuy instynktownie dziecko
chroni.
Jednakże ochrona ta moze mieć różne postacie, często rodzic nie zdaje sobie
sprawy jakie rzeczywiste konsekwencje jego rostania z partnerem wpływają na
dziecko.
Rozwody są w różnych środowiskach: czasem zdarzy się, że rodzic nie ma
dostatecznej wiedzy choćby psychologiznej, nawet nie ma podstw by uważać, że
coś z tym można zrobić. Dopiero teraz jest, moim zdaniem, pokolenie rodziców,
którzy maja wiekszą świadomość psychologiczną, jest łatwiejszy dostęp do
psychoterapii. Za komuny funkcję tę pełnił ksiądz, chodzenie ówcześnie do
psychologa oznaczało...chorobę psychiczną. Nie było takiej wiedzy, że depresję
można i trzeba leczyć, ze gama zaburzeń psychicznych nie ma nic wspólnego z
konkretnym odchyleniem psychicznym trwałym. Do tej pory w wielu srodowiskach
taka postawa dominuje. Wielu rodziców postrzega też pójście do pychologa z
dzieckiem jako porażke wychowawczą, jako informacje, że jest on złym rodzicem,
że sobie nie radzi.
Czyli, aby dziecko zaprowadzić na psychoterapię trzeba mieć świadomość, że
takowa jest potrzebna i trzeba pokonać opór przed przyznaniem się przed samym
sobą, że sytuacja jego - rodzica po prostu przerosła.

[natasza39]

Więc nie generalizuj.
Wiekszosc ludzi ma tendencję do przypisywania wszystkim sytuacjom własnych
doświadczeń.
Ty znasz ojców wypinających się na dzieci z 1-go mażeństwa.
Ja znam takich co sie nie wypinaja, oraz takich co sie wypinaja.
Wypinanie się na własne dzieci jest naganne, ale włażenie im do dupy bez
względu na to jakimi są ludźmi jest głupie.
A z tego co pisze johana akurat w tym przypadku ojciec dziecka się na niego nie
wypiął, bo je wychowywał.
Teraz syn jest dorosły i powinien sam się zatroszczyć o mieszkanie dla swojej
rodziny.
Jesli jest na tyle dorosły, aby zakładac rodzinę własną powinien być na tyle
dorosły aby zadbać o mieszkanie dla niej.
W aspekcie wychowawczym, jak dla mnie nie ma to znaczenie czy to pasierb, czy
rodzone dziecko.
W przypoadku rodzonego dziecka, które nie zaprosiłoby mnie na własny ślub, nie
czułabym się w obowiązku pomagać mu w czymkolwiek.
Nie jestem godna uczestniczyc w urpoczystości typu slub, w takim razie pewnie
nic ode mnie nie potrzebują i finał!

[kasia_kasia13]

>Ty znasz ojców wypinających się na dzieci z 1-go mażeństwa.
>Ja znam takich co sie nie wypinaja, oraz takich co sie wypinaja.

Znam wielu ojcow co sie wypinaja. Znam tez takich co sie nie wypinaja (mniejsza
grupa, ale jest). Ale tylko na ojcow z grupy pierwszej wypinaja sie potem ich
dzieci.


> A z tego co pisze johana akurat w tym przypadku ojciec dziecka się na niego
nie
>
> wypiął, bo je wychowywał.

Nie wiemy jak je wychowal. Znamy opinie johany. Moze wersja syna jest inna.

> Teraz syn jest dorosły i powinien sam się zatroszczyć o mieszkanie dla swojej
> rodziny.

Zgadzam sie.

> W przypoadku rodzonego dziecka, które nie zaprosiłoby mnie na własny ślub,
nie
> czułabym się w obowiązku pomagać mu w czymkolwiek.

A ja bym sie zastanowila, co takiego zrobilam, ze wlasne dziecko nie chce mnie
widziec na swoim slubie. Na prawde, nie znam ani jednej sytuacji, zeby
dziecko "wypielo sie" na rodzicow, ktorzy je kochali, wychowali itd. W takich
sytuacjach zawsze cos jest nie tak ze strony rodzicow.

[natasza39]

kasia_kasia13 napisała:

>Na prawde, nie znam ani jednej sytuacji, zeby
> dziecko "wypielo sie" na rodzicow, ktorzy je kochali, wychowali itd. W takich
> sytuacjach zawsze cos jest nie tak ze strony rodzicow.

W takim razie proponuję przejść się do najbliższego w okolicy "domu starców".
Swojego czasu chodziłam tam często jako wolontariuszka.
Starym ludziom jak bezdomnym zwierzakom, czy dzieciakom w domach dziecka jest
potrzebna miłość i uwaga.

Ten dom, do którego chodziłam był pełen "złych rodziców", którzy swoim dzieciom
za życia poprzepisywali domy, majątki, a potem dostal;i za to "zło"
które "wspaniałym" dzieciakom wyrządzili kopa w dupe.
Te "biedne" i "skrzywdzone" dzieci przychodziły przeważnie raz w miesiącu do
tych "złuych" rodziców żeby im resztę renty wydrzeć, która zostawała po
opłaceniu tego domu.
Kasia_kasia, życie jest niestety nie czarno - białe i nie należy mądrej miłości
rodzicielskiej od włażenia dzieciom do dupy!

[kasia_kasia13]

> Kasia_kasia, życie jest niestety nie czarno - białe i nie należy mądrej
miłości
>
> rodzicielskiej od włażenia dzieciom do dupy!


Nie myle. Nalezy wychowywac a nie wlazic do dupy. Ale jesli rodzic wlazil do
dupy, a nie madrze wychowywal, to pretensje o takie a inne konsekwencje moze
miec tylko do siebie.

[natasza39]

I o tym właśnie mówiłam na początku!!!

Owszem rzeczy materialne dać - w granicach rozsądku, a nie dlatego że się
należy jak chłopu ziemia!
O tym była moja dygresja, a nie o miłości, uwadze, której dziecko powinno mieć
bez ograniczeń!

Nie dlatego należy mu się bo jest ale dlatego że na to zasłuży.
Nie omiłości była dygresja, więc proszę nie odwracać kota ogonem.
Dzięki!

[m-m-m]

Dlatego, jak czytam o niewdziecznych dzieciach z pierwszego
> malzenstwa, to mi sie noz w kieszeni otwiera. Bo z reguly czesto takie dzieci
> nie dostaja od ojcow NIC, ani emocjonalnie ani finansowo

Nikt nie przeczy, że i tacy ojcowie sa na świecie, których los ich własnych
dzieci zupełnie nie intersuje. Aczkolwiek nie mogę się zgodzić, że to reguła.
Też znam kilkoro dorosłych pasierbów (i sama pasierbicą też byłam) i tylko w
jednym znanym mi przypadku ojciec dziecko faktycznie porzucił, rozwiódł się z
matką i z nim przy okazji też.

[joanna-walencja]

kasia_kasia13 napisała:
Bo z reguly czesto takie dzieci
nie dostaja od ojcow NIC, ani emocjonalnie ani finansowo, no a potem jako
niewdzieczne dzieci sa wydziedziczane.

mnie się nóż w kieszeni otwiera, jak czytam takie teksty... bo są też takie
dzieci, które otrzymują od swoich ojców BARDZO wiele, chociaż nie wszystko, co
im się ich zdaniem powinno należeć... i takie dzieci też lubią opowiadać, jakie
to są potwornie skrzywdzone i NIC od ojca nie otrzymują

[maxxi26]

Teraz też się zastanawiam co od rodziców (nierozwiedzionych) dostałam. Byli ze
mną na co dzień, choć czasami serdecznie miałam ich dość. Matka kochała
najbardziej starszą siostre, ojciec mnie. Finansowo wszystko dostała siostra,
ja wykształcenie. Zarabiałam na siebie od ukończenia 18 lat. Dostawałam jakąś
cześć kasy rzedu 400 zł. nie pamiętam, zebym podejmowała decyzje wspólnie z
rdzicami. Typowa zosia - samosia. czy to wiele co dostałam. nie śmiałabym
powiedziec, że nic. MOże też takie dzieci idealiuja, co by było gdyby i jak
wiele by dostały gdyby...

[kasia_kasia13]

Moim zdaniem dostalas bardzo wiele.

[poxywka]

natasza - tak wcale nie jest; w nierozwiedzionych rodzinach jest taka sama
walka o majatki; jak przychodzi do podzialu majatku to okazuje sie, ze siostra
staje sie wrogiem numer 1 jesli dostala zlotowke wiecej; i jesli nie dostanie
spadku to idzie po zachowek; przypadki sa tak samo czeste w rozwiedzionych jak
i nierozwiedzionych rodzinach; sa oczywiscie przyklady, gdzie dzieci nie
wydrapuja sobie oczu, szanuja wole rodzicow itp. - ale jesli jedno z dzieci
jest wredne lub nieodpowiedzialne to czy myslisz ze ono popusci? nie - wlasnie
daltego,ze takie jest; sprawiedliwosci nie ma i nie bedzie; sa jedynie rozne
odmiany niesprawiedliwosci

pozdrawiam
poxywka

[natasza39]

poxywka napisała:
>sprawiedliwosci nie ma i nie bedzie; sa jedynie rozne
> odmiany niesprawiedliwosci

Ale ja własnie o tym mówię!

Tyle tylko, że jesli rodzice nierozwiedzeni pomina wredne dziecko w
testamentach, to pretensje i walki o zachowek uskutecznia pominieta "wredota".

a jak pominie sie wrednego pasierba i niewdziecznego potomka po rozwodzie, to
wtedy podnosi sie larum, ze krzywdzi sie biedna sierotke!
I to mnie własnie wkurza, po prostu kazdy przypadek trzeba traktowac
indywidualnie!

[johana2]

Niestety - ojciec mojego pasierba mimo wszystko nadal się nim interesuje i
wydzwania do niego. Niestety. I teraz nie wiem co mu odpowiedzieć gdy będzie
chciał ( a może zaistnieć taka ewentualność) zaprosić ich na urodziny do
naszego dziecka. Zaznaczam, że mały jest traktowany przez swojego starszego
brata totalnie jak powietrze. Po prostu on patrzy wręcz "przez niego"
niewidzącym wzrokiem, kiedy jest u nas. Tak - nie trawię gpasierba już
zupełnie. Ciężko sobie na to zapracował.
No i co byście odpowiedziały?

[lilith76]

> Niestety - ojciec mojego pasierba mimo wszystko nadal się nim interesuje i
> wydzwania do niego.

to ojciec, nie zmusisz go by dzieciaka nie kochał, choć ten już wyrośnięty.
czasami takie przywiązanie daje klapki na oczach.

Zaznaczam, że mały jest traktowany przez swojego starszego
> brata totalnie jak powietrze. Po prostu on patrzy wręcz "przez niego"
> niewidzącym wzrokiem, kiedy jest u nas

czyje to święto - młodszego, czy starszego syna? niech mały ma dookoła siebie
osoby, którym zależy na pojawieniu się.

[lilith76]

wyżej opisywałam przypadek chłopaka, który nie poinformował rodziców o ślubie i
weselu. myślisz, że gniew ojca trwał długo??? niedługo potem kupił synowi dom,
który został już zapełniony czwórką wnucząt.
rodzicielska miłość bywa trudna do odgadnięcia. może czasem o to chodzi?

[kasia_kasia13]

johana2 napisała:

> Niestety - ojciec mojego pasierba mimo wszystko nadal się nim interesuje i
> wydzwania do niego. Niestety

Moze sobie po prostu odpusc pasierba. Ale do konca, to znaczy nie tylko nie
pomagaj mu w zaden sposob ale tez nie interesuj sie kontaktami miedzy ojcem a
synem. To nie Twoje sprawy.
A na urodziny chyba maly powinen zaprosic kogo chce.

[m-m-m]

ojciec mojego pasierba mimo wszystko nadal się nim interesuje i
wydzwania do niego.


Czyli robi stale ten sam błąd: jak za dawnych czasów stawia syna na pierwszym
miejscu i pokazuje mu, że on nic nie musi robić , bo i tak miłośc rodzicielska
mu się należy. W ten sposób to nigdy ten facet nie odczuje, że robi cos źle.
Twojego męża przytłacza jakieś nie wiem skąd wziete ogromne poczucie winy:
czemu ono jest nie wiem. Z tego co piszesz wziął na siebie odpowiedzialność za
wychowanie syna - to matka odeszła i się nie interesowała dzieckiem zupełnie, a
nie on więc spełnił wszystko, co powinien i gruntu do takiego poczucia winy byc
nie powinno.

Co do urodzin: zapytaj małego, czy chce by brat przyszedł (pewnie będzie
chciał, bo może dostanie prezent - jak to dziecko). Jeśli pasierb przyjdzie
obserwuj jak się zachowuje wobec małego: np. jak złoży mu życzenia. To
ugruntuje Twoja opinię i wtedy po takiej wizycie będziesz mogła ostatecznie
powiedziec mężowi co myślisz o kontaktach z pasierbem.

[johana2]

Ja też nie jestem ani pedagogiem ani psychologiem, więc nie będę robiła
psychoterapi ani dla ojca ani dla syna - dlaczego tak a nie inaczej postępują.
Niech sobie robią co chcą. Co do urodzin: mały nigdy w życiu nie dostał żadnego
prezetu od brata, a jeśli przyjdzie na urodziny to będzie zachowywał się tak,
jakby oczekiwał, że powinniśmy być zachwyceni że wogóle przyszedł. Nie będę
więc pytała małego czy chce żeby brat przyszedł bo dostanie od niego prezent,
ponieważ tu może być rozczarowanie. Pozatym odpowiedź małego będzie bardzo
prawdopodobnie negatywna. Nikt nie lubi, kiedy przychodzący gość olewa
mieszkańców a dziecko taką właśnie szkołę dostało od brata.

[m-m-m]

Ja też nie jestem ani pedagogiem ani psychologiem, więc nie będę robiła
psychoterapi ani dla ojca ani dla syna - dlaczego tak a nie inaczej postępują.



Nie, no oczywiście. Ja pisząc o psychoterapii dla dziecka myślałam o tym, że to
należy do rodzica by takową zorganizować, a nie do macochy/ojczyma.
Jeśli uważasz, że mały nie chce widzieć brata - to nie zapraszaj pasierba i
mężowi powiedz, że sobie nie życzysz by i on zapraszał, i tworzył fikcję
szczęśliwej rodzinki.