Troche bylo nam przykro w swieta

[sabra210]

No bo tak, eksia zlozyla zamowienie na konkretne prezenty dla dzieci na dwa
tygodnie przed swietami, jak co roku. Nie bylo problemu, z przyjemnoscia
pojechalismy na zakupy, starannie kupilismy co eksia zamowila, plus jeszcze
jakies male drobiazgi od nas. Jak juz wszystko bylo kupione, pieknie
zapakowane i gotowe do wyslania, to dostalismy tel od niej, ze zmienia zdanie
i zamiast tego mamy kupic gry komputerowe. Niestety juz bylo za pozno na
zmiany, po pierwsze czas nas gonil i chcielismy to wyslac by doszlo na
Gwiazdke, a po drugie nie bylismy przygotowani na drugi wydatek. Chlop
spoznil sie do pracy, wyslal najszybsza i najdrozsza przesylka (dzieli nas
ocean, wiec dwa tygodnie to nie tak duzo czasu). W wigilie dzwoni do dzieci
spytac sie jak im sie prezenty podobaly, a tu sie okazalo, ze ich mama wcale
tej paczki nawet nie odebrala z poczty. Domyslamy sie, ze powodem bylo to, ze
jej sie nie podobaly prezenty, ktore sama wczesniej zamowila...
Chlop sie poplakal.

[tropicana]

A to paskuda!
No chyba że nie zdążyła (samochód się popsuł, autobus miał wypadek itp).
A na przyszłość lepiej skorzystać z dostawy do domu.

[babe007]

A masz pewność, że paczka doszła i nie została odebrana? Bo teraz przed
Świętami poczta działała beznadziejnie (priorytetowa paczka nie doszła z
Gdańska do W-wy w dwa tygodnie)

[babe007]

Ja nie chcę nikogo bronić, ale do mnie paczki zza oceanu zawsze przyjeżdżają do
domu, więc to może opóźnienie poczty a nie zła wola ex.

[sabra210]

Mam pewnosc, bo eksia powiedziala, ze paczka doszla, ale jej nie odebrala.

[reksia]

Trochę to dziwne, że Exia decyduje lub sugeruje jakie prezenty macie kupić .W
sumie prezent to prezent, po części też i niespodzianka.
Równie dziwne jest stwierdzenie

>Domyslamy sie, ze powodem bylo to, ze
> jej sie nie podobaly prezenty, ktore sama wczesniej zamowila...

Bo w sumie ocenianie czyjegoś zachowania, postawy czy nawet wydarzenia na
podstawie domysłów, jest w stosunku do danej osoby bardzo nie w porządku, wręcz
świadczy o jakimś wrogim nastawieniu do tej osoby.


Jesli ona nie powiedziała "nie dam dzieciom prezentów bo uważam że są np
niewłaściwe" a Wy nadinterpretowujecie fakt, że nie odebrała ich z poczty na
czas.Moim zdaniem to świadczy o waszym negatywnym nastawieniu w stosunku do
niej.

Bo tak jak ktoś sugerował wyżej możliwe że nie zdąrzyła z przyczyn
niezależnych. Niezależnych od jej być może dobrej woli.

Macie prawo być poirytowani faktem częstej zmiany decyzji, ale macie tez prawo
jej powiedzieć o tym, że taka jej niestabilność sprawia Wam problem.

Jesli jasno i wyraźnie nie stawiacie granic dajecie drugiej osobie możliwość
ich przekraczania.Wówczas moim zdaniem jednak to wy jesteście odpowiedzialni za
tą sytuację.Bo wy daliście jej takie prawo.O co wiec macie pretensje? O to, że
skorzystała z prawa które sami jej daliście?

Piszesz "domyślamy się", a brzmi to jak "nakręcamy się".Gdy istenieją jakieś
wątpliwości, to wydaje mi sie, że cywilizowany człowiek dzwoni i grzecznie je
wyjaśnia, zanim zacznie się "domyślać".

Kobieta faktycznie nie grzeszy taktem, skoro narzuca rodzaj kupowanych
prezentów byłemu partnerowi.

Miałabyś chyba prawo irytować się, że w jakiś tam "zawoalowany" sposób sprawuje
kontrole nad np zakupem prezentów, ale nie masz moim zdaniem prawa "domyslania
się", a tym samym robienia facetowi rozdartemu emocjonalnie sieczki z mózgu.

Skoro płakał to potrzebuje wsparcia, a nie parcia.

[babe007]

reksia napisała:

> Trochę to dziwne, że Exia decyduje lub sugeruje jakie prezenty macie kupić .W
> sumie prezent to prezent, po części też i niespodzianka.
> Kobieta faktycznie nie grzeszy taktem, skoro narzuca rodzaj kupowanych
> prezentów byłemu partnerowi.
>

Ja odniose sie tylko do tej części. Jezeli ojciec na stałe jest za granicą to
zakładam, że z dziećmi widuje się niezbyt często (tak jak moi rodzice, a
dziedkowie moich dzieci, ze swoimi wnukami). Naturalną sprawą jest wtedy
zapytać co dzieci chciałyby dostać pod choinkę (mama mając je na codzień
orientuje się lepiej). W końcu to im ma się tem prezent podobać, a nie
kupujacym. Także nie zgadzam się, że matka nietaktownie narzuca swoją wolę (no
chyba, że wymyśla wyłącznie rzeczy niezwykle kosztowne). Ja swoich rodziców też
(na ich prośbę) instruowałam "co ma przynieść Mikołaj". A co do zmiany decyzji
w ostatniej chwili - no cóż ex chyba musiała sie liczyć z tym, że zakupy juz
mogły być dokonane. Przykre, ze nie zdążyła ich odebrać (może zastała awizo w
skrzynce 22/12 bedąc w szale świątecznych przygotowań), ale może niesłusznie
oskarżacie ją o premedytację? Nie znam Waszych układów, ale z własnego
doświadczenia wiem, że negatywne nastawianie się do kogoś i wewnętrzne
eskalowanie, może niezbyt wielkiego problemu, nie prowadzi do niczego dobrego.

[reksia]

babe 007 napisała:

>Naturalną sprawą jest wtedy
>zapytać co dzieci chciałyby dostać pod choinkę (mama mając je na codzień
>orientuje się lepiej).


Tak naturalną rzeczą jest zapytać( gdy ktoś ma np problem z wyborem prezentu )

Natomiast nienaturalną( czy precyzyjniej- nietaktowną) rzeczą jest sugerować,
co powinno znaleźć sie pod choinką, gdy ktoś nie pyta.

[babe007]

Ale z tego, co zauważyłam, "składanie zamówienia" nie jest problemem, tylko
zmienianie go w ostatniej chwili.

A tak swoją drogą kupowanie prezentu dziecku, którego zainteresowań i marzeń
się nie zna, (bo ciężko znać dynamicznie rozwijające się dziecko, jeżeli widuje
się je niezbyt często), bez konsultacji, czy to z zainteresowanym (jak starsze
i nie wierzy w Mikołaja), czy z osobą, która te marzenia zna, (czyli w tym
przypadku mamą)jest robieniem SOBIE dobrze. Oczywiście może się zdarzyć, że
trafisz - i wtedy wszyscy są szczęśliwi, ale może być też odwrotnie, (ale w
sumie kupującego to nie bardzo wtedy interesuje - prezent kupiony, a ze nie
trafiłem - trudno, ja swoje zrobiłem).

Także pozwolisz reksiu, że się z tobą nie zgodzę. Nie widzę nic zdrożnego w
informowaniu nieobecnego rodzica, co obecnie jest marzeniem jego dziecka.
Posunę się nawet dalej i stwierdzę, że brak pytania ze strony "oddalonego"
rodzica(na zasadzie, co radzisz) byłby przejawem, hmmm, no nie wiem, może
egoizmu, zadufania w sobie ("kupię to, co JA uważam za stosowne, a jak się nie
będzie podobało to nie mój problem"). Powtórzę, jedyne to, co może być w tym
przypadku niestosowne (moim zdaniem) to sugerowanie WYŁĄCZNIE bardzo drogich
zabawek.

do Babe

[reksia]

Mam nieco inne zdanie w tej sprawie .Uważam, że to ojciec powinien odpowiednio
wczesniej wypytać dziecko o czym marzy.
To ojciec powinien miec "swój świat z dzieckiem" i matce dziecka nic do tego.
Matka dziecka nie musi kontrolować ojca, jeśli nie jest patologiem.

Ja sie troszkę uprę.Uważam jednak, że rozwód powinien być bardzo świadomą
decyzją.
Taką za którą obie strony biorą pełną odpowiedzialność.
Uprę się również przy tym, że konsekwencją rozwodu jest całkowieta utrata
więzi między małzonkami.
Moim zdaniem jesli wyglada to inaczej to zaczyna sie .....
-dziwne konkubinaty, gdzie do końca nie wiadomo, jakie kto ma prawa i jaką i za
co bierze odpowiedzialnośc itd.

Rozwód jest rozwodem i znaczy tyle, że dane osoby nie łączy już nic.

Wejdź na samodzielne i zobacz ile z nich rozwiodło sie "w ferworze" i nagle są
zdziwione, że rozwód nastapił.
Zobacz ile osób bierze odpowiedzialności za zaistniały rozwód, ile ma taka
nature, że pragnie drugą stronę, jej kieszeń, czy też emocje nadzorować nadal.
Nadal sprawować nad partnerem (juz w tym wypadku byłym) jakąkolwiek
kontrol.Itd ,Itp.

Więc wielokrotnie naciskam i będę naciskac na to, iż rozwód powinno się brać w
odpowiedzialny sposób i ponosić pełne tego konsekwencje.

Zaznaczam jedno rozwodzą sie osoby dorosłe, a nie rodzic z dzieckiem.


A to nie ma nic wspólnego z egoizmem, zadufaniem czy "robieniem sobie
dobrze"przez jednego z rodziców.

Natomiast pewna asertywność względem "byłych" jest niezbędna dla dobrych i
zdrowych relacji , szczególnie w przypadkach gdy jedna ze stron nie wzieła
PEŁNEJ odpowiedzialności za rozwód i nie godzi sie na konsekwencje rozwodu.

Konsekwencją rozwodu jest rozpad całkowity związku miedzy dwojgiem osób.

[babe007]

Niby tak, ale nie do końca. Bo choćby skały srały i choćby żadna ze stron sobie
tego nie życzyła to tych dwoje ludzi bedą do końca życia łączyły ich wspólne
dzieci, a później wnuki. I jest to więź, choć nie ma nic wspólnego z miłością,
czy pociągiem fizycznym. No chyba, że tatus się wypnie, albo mamusia ucieknie z
dzieckiem i zniknie skutecznie. Ale chyba nie mówimy o patologiach....?

[reksia]

babe007 napisała:

> Niby tak, ale nie do końca. Bo choćby skały srały i choćby żadna ze stron
sobie
>
> tego nie życzyła to tych dwoje ludzi bedą do końca życia łączyły ich wspólne
> dzieci, a później wnuki. I jest to więź,



No i tu chyba doszłyśmy do różnicy w naszym spojrzeniu na tą sprawę.
Ja myślę, że wręcz nie powinno ich juz nic łączyć.

Są osoby które zdecydowanie nie chcą posiadać jakiejkolwiek więzi z byłym
partnerem i mają prawo odciąć się kompletnie od byłego partnera. Tak jak
oddzielasz się np od byłego chłopaka sprzed lat którego np juz nawet imienia
nie pamietasz.Mijasz na ulicy, odpowiadasz "cześć", ale jest to już zupełnie
obca osoba.

Relacja matka-dziecko i ojciec-dziecko, to po rozwodzie powinny być
zdecydowanie dwie odrębne relacje.
Moim zdaniem nie ma juz nic wspólnego.
Każdy z rodziców powinien mieć prawo , wręcz obowiązek do układania z dzieckiem
swej własnej relacji, niezależnej od byłego partnera.

[babe007]

To ja zdecydowanie wole swój układ. Więzi emocjonalnej z exem nie mam (po tym,
ze własnie sie wprowadziła do niego kobieta mniemam, że on ze mną tez nie), ale
mimo wszysko łącza nas dzieci. Spotykamy się na szkolnych uroczystościach
(siedzimy wtedy razem - oczywiście nie trzymając sie za rączki ),
zebraniach. Kiedy urodziny któregoś z dzieci są organizowane u mnie - zapraszam
i ojca i babcię (ponieważ w tym roku była juz partnerka (taka na stałe) - a
wiem, że jest dla moich dzieci miła - to i ona również została zaproszona -
wymówiła sie pracą - co rozumiem). Kiedy urodziny wypadają u taty - wtedy
zaproszona jestem ja. Nie skaczemy sobie do gardeł i nie udajemy, ze jesteśmy
sobie zupełnie obcy - bo to nieprawda. Przestalismy być małżonkami, kochankami,
ale ciagle jesteśmy rodzicami dwójki dzieci. Nie jesteśmy przyjaciółmi (raczej
nie będę się jemu żalić na swojego facea, ani nie spodziewam się, żeby on
wylewała swoje żale związane z obecna kobietą), ale jesteśmy w stanie całkiem
przyjemnie porozmawiac o dupie maryni, polecić sobie ostatnio przeczytaną
książke czy obejrzany film. Kontaktujemy sie wyłacznie w sprawach dotyczących
dzieci i ponieważ okres nienawiści mamy juz za sobą to jeżeli na polu "dzieci"
żadna ze stron nie robi nic głupiego to darzymy się "życzliwą obojętnością".

Czy w związku z tym uważasz, że w naszym układzie jest coś złego? Bo cytuję "Ja
myślę, że wręcz nie powinno ich juz nic łączyć. "

Aha, moim skromnym zdaniem porównanie z byłym chłopakiem nie trafione. Nie mam
dzieci z byłymi chłopakami. Z byłym mężem i owszem .

[reksia]

Babe zastanowiłam się nad tym co napisałaś.Nie myślę by było coś złego w takich
relacjach jakie ty opisujesz.Myśle jednak, że każda sytuacja jest faktycznie
indywidualna. Myślę również, że bardzo wiele zależy od tego z jakiego powodu
nastąpił rozpad związku. Dużo zależy od tego na ile kto został w trakcie
małżeństwa skrzywdzony, jaka został wychowany, jaki ma próg odporności
emocjonalnej itd, itp.
Mnie z moim byłym nie łączy kompletnie nic. Gdybym miała nawet możliwość nie
zamieniłabym z nim ani słowa. Bo nie miała bym po co. Nie miałabym o czym z nim
rozmawiać. Na samą myśl o takiej rozmowie czuje ciarki na ciele.Wydarzyło się
zbyt dużo zła pomiedzy nami.

W momencie gdy mój M zaczyna np rozmwiac ze swoją byłą , jej automatycznie
włącza się "pepe wróć". Zawsze potem wynikają ciągnące się problemy.
Mam więc takie, a nie inne doświadczenia .

Pozwolisz więc, że zostanę przy swoim spojrzeniu na tego typu sprawy .
A Tobie gratuluje umiejetności utrzymania tak radosnych i pozytywnych relacji.
Niestety chyba nie w każdej sytuacji, da się takie zachować. Ludzie są bardzo,
ale to bardzo różni i nie ma dwóch identycznych sytuacji.

A swoją drogą nie boisz się ze np Twoje pozytywne relacje, wasze spotkania
(chodzby nawet na występach dziecka) z byłym mogą np w jego partnerkach budzić
lęk, niepokój?

[chalsia]

> A swoją drogą nie boisz się ze np Twoje pozytywne relacje, wasze spotkania
> (chodzby nawet na występach dziecka) z byłym mogą np w jego partnerkach
budzić
> lęk, niepokój?

a to już problem tychże i w pewnym stopniu również eksa Babe. I rozwiązać go
może tylko eks Babe.
Chalsia

[babe007]

> A swoją drogą nie boisz się ze np Twoje pozytywne relacje, wasze spotkania
> (chodzby nawet na występach dziecka) z byłym mogą np w jego partnerkach
budzić
> lęk, niepokój?

Hmmm, to juz byłby ich problem (świadczący zreszta moim zdaniem o niskiej
samoocenie i niepewności co do uczuć ze strony swojego misia ;-P)
Ja wiem, że etap romantyczny w stosunkach z moim ex minął już dawno i
bezpowrotnie. On nie jest dla mnie mężczyzną, tylko ojcem moich dzieci. Czujesz
różnicę?

Rozumiem, że są takie sytuacje, kiedy tej drugiej osoby nie chce się znac,
widzieć i mieć z nią nic wspólnego (też mam za sobą taki związek - na szczęście
bez dzieci!). Ale w przypadku kiedy są dzieci chcąc nie chcąc nie unikniesz
pewnej więzi (nawet jeżeli pod słowem więź nie kryje sie nic pozytywnego). Czy
tego chcesz, czy nie twoje dziecko (dzieci) noszą w sobie połowe genów swojego
ojca i patrząc w ten sposób nie zrywając więzi z dziecmi nie pozbędziesz się
tego faceta ze swojego życia już nigdy. Bo to syn spojrzy na ciebie dokładnie
tym samym wzrokiem co ex. A to córka zrobi jakiś charakterystyczny gest -
jedyny w swoim rodzaju, zupełnie taki sam jak ojciec. Przed tym nie uciekniesz.
ZAWSZE będą was wiązać dzieci. Może tylko, a może aż.

[reksia]

babe007 napisała:
>
> Hmmm, to juz byłby ich problem (świadczący zreszta moim zdaniem o niskiej
> samoocenie i niepewności co do uczuć ze strony swojego misia ;-P)


No widzisz Babe i tu jest ta odpowiedzialność za drugiego człowieka, o której
ja mówię.
Manipulowanie byłym partnerem może być bardzo, ale to bardzo zawoalowane i
maxymalnie wyrafinowane. Delikatne jak niewidzialna mgiełka, ale jednak
istniejące...

... i tu jest kwestia tego, kto na ile sobie pozwala.

[babe007]

A cóż to ma być za odpowiedzialność i konkretnie za którego człowieka (w tej
szczególnej sytuacji). Ja nikogo do niczego nie zmuszam (czasem siebie, bo
wizyta w moim dawnym mieszkaniu, z którego wyszłam z dziećmi i przysłowiową
walizką mimo, że wniosłam w nie wielki - nie tylko materialny wkład, nie należy
do przyjemności, ale jeżeli jestem zaproszona na urodziny któregoś z moich
dzieci to nie będę robić fochów). Nie robię nic złego, a że twoim zdaniem jakaś
zupełnie obca mi kobieta ma się z tego powodu źle poczuć dlatego, że nie
potrafi sobie poradzic ze swoimi emocjami? No sorry, ale to juz zadanie jej
partnera, żeby ją przekonać, że jest najważniejsza na świecie a ja znaczę dla
niego tyle co zeszłoroczny śnieg. W końcu tu chodzi o ważne wydażenia w życiu
dzieci, które chcą pochwalić się rezultatem swojej wielotygodniowej pracy przed
mama tak samo jak i tatą. Z tego co wiem nie było to do tej pory problemem, ale
jeżeli partnerka mojego ex ma sie z tego powodu poczuć bezpieczniej, to
zapraszam serdecznie również i ją! Mi to tam rybka. Możemy sobie na ławeczce
posiedzieć w trójkę

[reksia]

Babe, czy dla Ciebie jest jakas różnica w stwierdzeniu;
-ojciec dzieci,
a stwierdzeniu:
-ojciec moich dzieci?

[babe007]

Dziwne, że się pytasz?

Oczywiście, że tak. Ojciec dzieci - to jakiś abstarkcyjny facet ojciec
abstrakcyjnych dzieci. A ojciec moich dzieci (no jeszcze mogłabym napisać
naszych - co również byłoby zgodne z prawdą) to jeden konkretny facet (no i
bardzo konkretne dzieci, których jestem matką).

Skąd to dziwne pytanie?

[reksia]

)))) inaczej je rozumiemy

[babe007]

A jak jeszcze można to zrozumieć? Serio, ciekawa jestem. Może twoja
interpretacja jest prawdziwsza i zmienię zdanie (w końcu nie jestem krową )

[reksia]

Babe dla mnie słowo "mój" oznacza jakąś przynależność , posiadanie , własność,

Dokładnie w myśl definicji

Mój-«zaimek przymiotnikowy dzierżawczy odpowiadający zaimkowi osobowemu ja»
a) «oznaczający, że to, co jest wyrażone przez rzeczownik, którego dotyczy,
należy lub odnosi się do osoby mówiącej»: Moje mieszkanie. To pewno moja wina.
b) «oznaczający, że to, co wyraża rzeczownik, któremu towarzyszy, jest
szczególnie lubiane przez osobę mówiącą»: Zielony to mój kolor.

Były partner nie jest "mój".

[babe007]

Czy ja gdzieś napisałam, ze on jest mój (brrr, uchowaj Boże ;-P)? Dzieci sa
moje (i jego) i tak się kurde składa, ze on tych MOICH dzieci jest ojcem. Cos
się nie zgadza?

Oczywiście możemy pójść w takie dywagacje, że dzieci nie są własnością
rodziców, tylko należą do szeroko pojętego "świata" (czy coś w tym rodzaju)ale
myślę, ze zarówno ja jak i ty rozumiemy stwierdzenie "moje dzieci"

[reksia]

babe007 napisała:

> A jak jeszcze można to zrozumieć? Serio, ciekawa jestem. Może twoja
> interpretacja jest prawdziwsza i zmienię zdanie (w końcu nie jestem krową ;-
)
> )


Babe ja nie chcę byś zmieniała zdanie
Zostań przy swoim .To interesujące, że ten świat jest taki różnorodnyŻe kazdy
z Nas jest inny.

Muszę już zmykać Miłego wieczorku

[dzk35]

> No i tu chyba doszłyśmy do różnicy w naszym spojrzeniu na tą sprawę.
> Ja myślę, że wręcz nie powinno ich juz nic łączyć.

> Relacja matka-dziecko i ojciec-dziecko, to po rozwodzie powinny być
> zdecydowanie dwie odrębne relacje.
> Moim zdaniem nie ma juz nic wspólnego.
> Każdy z rodziców powinien mieć prawo , wręcz obowiązek do układania z
> dzieckiem swej własnej relacji, niezależnej od byłego partnera.

ja też twierdzę reksiu, że nie masz racji - dla dzieci lepiej jeśli rodzice
potrafią się w ich sprawach porozumieć, po rozwodzie nie powinno być tak że
dziecko ma osobno ojca a osobno matkę, tylko ojca i matkę nie żyjących i nie
mieszkających razem ale rodziców a nie dwoje osobnych ludzi! jeżeli tak
traktujemy sprawę to w efekcie wychodzi na to że dla matki ojciec dzieci staje
się jedynie dawcą nasienia (no i alimentów) a dla ojca matka jest macicą (i
opiekunką) a to chyba nie jest zbyt dobre i zdrowe...
no i poza tym jest jeszcze zjawisko synergii... warto korzystać, dla dobra
własnych dzieci (oczywiście jeśli się da, nie wbrew zdrowemu rozsądkowi, bo nie
można się dogadywać z kimś kto tego nie chce lub może to źle wykorzystać)

[reksia]

dzk35 napisała:
> jeżeli tak
>traktujemy sprawę to w efekcie wychodzi na to że dla matki ojciec dzieci staje
>się jedynie dawcą nasienia (no i alimentów) a dla ojca matka jest macicą (i
>opiekunką) a to chyba nie jest zbyt dobre i zdrowe...

To ja czegoś nie rozumie .Niby czym ma się stać mężczyzna po rozwodzie? Opoką?
Podporą byłej żony?
O jakim dawcy nasienia i alimentów ty mówisz?
O jakiej macicy i opiekunce? Bo ja nie rozumię.

Po rozwodzie alimenty to prawny obowiązek np ojca. Tak jak w przypadku matki
łożenie na dzieci i opieka jeśli jej została przyznana.

Ale o jakim związku po rozwodzie, macicy i nasienia my mówimy? Domyślam sie, że
to jakiś skrót myślowy.Przybliż, bo ja nie łapię.

Piszesz o synergii ,nie sądzę aby była wskazana jeśli nie jest podbudowana np
szczerością czy spontanicznością w działaniu.

Mój były partner sprawił mi tak wiele krzywdy, fizycznej i psychicznej.Nie do
przyjęcia, że w np moim wypadku jakakolwiek wspólna rozmowa nie wchodzi wogóle
w grę, bo mój organizm juz poza moją świadomością reaguje w taki sposób, że
rozmowa jest niemożliwa.
Nie chce publicznie wchodzić w szczegóły, bo nie ma sensu.Ogólnie:
Dla mnie rozmowa z tym człowiekiem oznacza fizyczne cierpienie.Gdy ten człowiek
się zbliża ja się duszę, nie mogę oddychać, mam silne nerwobóle, moje dłonie
drżą jakbym miała dostać padaczki.Moje plecy oblewa zimny pot , mam gęsią
skórkę.I nie jestem w stanie powstrzymać tych panicznych reakcji w żaden
sposób.Przy jakiejkolwiek wyjatkowo dobrej woli.

Gdy dodatkowo nie ma jeszcze przy mnie kogokolwiek, a ten człowiek sie zbliża
mnie strach paraliżuje.Ja jeszcze nie radzę sobie z paniką, która mnie ogarnia.
Wiem ,że może to być trudne do zrozumienia dla kogoś kto nie odczuwa tak
intensywnych doznań na widok byłego mężą .


Więc być może w takim układach jest możliwe nazwijmy to "współdziałanie
rodziców na rzecz dzieci"
Ale nie zawsze jest to możliwe i nie zawsze wskazane.Tak mysle na podstawie
mojej sytuacji.


Mój przykład jest być moze skrajny, ale podam dla odmiany przykład mojego M.


Za kazdym razem gdy dojdzie do jego rozmowy z byłą żoną .Pomimo tego, iż ona
wie o tym, iz jest on mężem juz drugiej kobiety. Za każdym razem jakikolwiek
jego ciepły, czy ludzki gest w jej stronę, jest odbierany przez nią jak
nadzieja na powrót tamtego związku.
Zaczyna sie wówczas akcja "pepe wróć" i wypychanie dzieci na pierwszą linię. O
jakim w takich wypadkach mozna mówić współdziałaniu? Manipulowała i zniszczyła
już w ten sposób jego kilka związków .Facet ucieka od niej gdzie pieprz rośnie.


Mamy wszyscy wokół "porozwodowi" żyć w związkach "bigamicznych"?
Wiesz taki ukryty bigamizm ?
To w takiej sytuacji mądrzejszym było by ograniczenie możliwości dawania sądom
tak wielu rozwodów.
Rozwody powinny być możliwe tylko i wyłącznie w przypadkach szczególnych.

[chalsia]

jeśli tak reagujesz na osobę swojego eksa to się Reksiu lecz tzn. skorzystaj z
pomocy np.psychoterapeuty.
Twoja sytuacja tak rzutuje na Twoje postrzeganie, że rzadko widzisz inne
możliwości.

Zgadzam się z Dzk i Babe (a także to samo twierdzą psychologowie dziecięcy) -
bardzo zle dla dzieci (zwłaszcza młodszych) jest gdy rodzice nie utrzymuja ze
soba jakichkolwiek kontaktow, mają totalnie inne zasady wychowawcze, bo
wprowadza to min. niebezpieczeństwo manipulacji przez dziecko.
Dla dziecka naprawdę ważne jest by móc w istotnych dla niego chwilach miec obok
siebie oboje rodziców.

Czyli, by jednak dla dzieci było lepiej, potrzebny jest jakiś rodzaj kontaktu
czyli innymi słowy więzi - więzi opartej na fakcie, że jest się rodzicami
wspólnego dziecka i że chce się by dziecko dobrze sie rozwijało i wychowywało.
Chalsia

do Chalsi

[reksia]

>jeśli tak reagujesz na osobę swojego eksa to się Reksiu lecz tzn. skorzystaj z
>pomocy np.psychoterapeuty.
>Twoja sytuacja tak rzutuje na Twoje postrzeganie, że rzadko widzisz inne
>możliwości.


Dzięki Chalsiu ."LECZĘ SIĘ" Z tym, że mój psycholog stwierdził, iz to czego
ja potrzebuję to terapia wspierajaca ( z której korzystałam ) a nie LECZENIE.

Mylisz się też znacznie, jeśli twierdzisz że moja sytuacja tak rzutuje na moje
postrzeganie iż ogranicza moje widzenie.
Wydaje mi sie iz wyraźnie podkresliłam, że możliwe są inne rozwiązania. Uważam
jednak że było by miło gdyby ktokolwiek zauważył iż istnieja takie sytuacje jak
moja gdzie kontakt między rodzicami jest wręcz niewskazany albo z pewnych
względów kompletnie niemożliwy.

[chalsia]

> jednak że było by miło gdyby ktokolwiek zauważył iż istnieja takie sytuacje
jak
>
> moja gdzie kontakt między rodzicami jest wręcz niewskazany albo z pewnych
> względów kompletnie niemożliwy.

oczywiście, że istnieją. Ale nie jest to "zalecany" model, bo są lepsze.
Chalsia

ps. psychoTERAPIA to także forma leczenia

[natasza39]

chalsia napisała:

> oczywiście, że istnieją. Ale nie jest to "zalecany" model, bo są lepsze.

NAjbardziej "zalecana" ze względu na dzieci to jest chalsiu pełna rodzina z
mamą, tatą kochającymi się na zabój i na doczepke z dziadkami też kochającymi
się.
Model jaki ma reksia zdarza się niestety dość często.
Szczególnie wtedy gdy rozwód odbywał się w drastycznych okolicznościach, albo
jest nastepstwem drastycznych wydarzeń.
Osobiście nie wyobrażam sobie współpracy jakiejkolwiek po rozwodzie z moim
śp.męzem. Jeśli pod koniec jego życia nie mogłam się dogadać z nim w
jakichkolwiek kwestiach i reagowałam równie alergicznie na jego osobę watpię
aby w przyszłości mogłoby się to zmienić.
Z przerazeniem obserwuję również, jak w jakichkolwiek sprawach nie mogą się
dogadać mój M i jego ex.
Zawsze było im trudno, ale po akcjach które zafundował ostatnio ex watpię,
znając uparta naturę zodiakalnego barana, aby kiedykolwiek było to możliwe.

Na szczęście dzieci są na tyle duże, że kwestoe ich dotyczące mogą omawiać
bezpośrednio z ojcem, bo ostatnia sprawa z wyborem gimnazjum młodszego
dziecięcia skończyła się totalną awanturą rodziców.
Zaproponowałam zatem nieśmiało, aby na razie, omawiał pewne sprawy bezpośrednio
z dziećmi, bez udziału matki.
Mam nadzieję, że dzieciaki nie będą nastręczać żadnych problemów poważnych w
przyszłości, bo nie wyobrażam sobie jak ci dwoje ludzi kiedyś dogaduje się ze
sobą ze spokojem, choćby temat dotyczył ich dzieci właśnie.

[reksia]

Jako osoba wg Chalsi teorii"CHORA", bo korzystajaca z TERAPII WSPIERAJĄCEJ po
rozwodzie z patologicznym alkoholikiem, wielokrotnie nara żającym moje zycie na
niebezpieczeństwo, nie będę sie już sprzeczać, odnośnie tego tematu, bo rozumie
ze zostanę z góry znegowana.

Z ciekawości przed chwilką spytałam mojego M, jak on widzi tą sprawę.Czy była
para po rozwodzie powinna się wspierać w wychowaniu ich wspólnego potomstwa i
utrzymywać kontakt w przyjacielskim tonie?

Mój M popatrzył na mnie i stwierdził, że chyba mam gorączkę.Że np w jego
przypadku, nikt go nie zmusi, nawet siłą do kontaktu z jego byłą, bo on tego
kontaktu kompletnie nie chce i nie czuje najmniejszej potrzeby. Nie widzi tez
zasadności, dlaczego taki kontakt miałby być zdrowy dla dzieci.Chyba, że co
niektóre dzieci miały by byc skazane na ogladanie kłótni miedzy rodzicami, az
do swej pełnoletności.

Próbuje zrozumiec skad wynika ta róznica w naszym mysleniu i nie wierze ze
tylko z powodu korzystania przeze mnie z terapii wspierajacej.

Mozliwe ze predzej działa tu zasada "punkt widzenia zalezy od punktu siedzenia.?
Mam pytanie do Chalsi i Dzk35 jeśli mozna. W jakich żyjecie związkach? Czy są
to związki stałe? Czy jesteście osobami samotnie wychowujacymi dzieci? Czy
jestescie macochami? Czy macie pasierbów? Jesli tak to w jakim wieku?i czy
macie z nimi kontakt?

[chalsia]

> Mam pytanie do Chalsi i Dzk35 jeśli mozna. W jakich żyjecie związkach? Czy są
> to związki stałe? Czy jesteście osobami samotnie wychowujacymi dzieci? Czy
> jestescie macochami? Czy macie pasierbów? Jesli tak to w jakim wieku?i czy
> macie z nimi kontakt?

wystarczy wrzucić nick w wyszukiwarkę by się dowiedzieć.

Ale ułatwię Ci co do swojej osoby - jestem eks-samodzielna mama. Reszta pytań
pozostanie bez odpowiedzi, bo ma się nijak do tematu.

> Mój M popatrzył na mnie i stwierdził, że chyba mam gorączkę.Że np w jego
> przypadku, nikt go nie zmusi, nawet siłą do kontaktu z jego byłą, bo on tego
> kontaktu kompletnie nie chce i nie czuje najmniejszej potrzeby. Nie widzi tez
> zasadności, dlaczego taki kontakt miałby być zdrowy dla dzieci

No jasne, że on sam nie chce. Mnie też OSOBIŚCIE, dla mnie samej, kontakt z
eksem jest zbędny.
Tylko, że to o dzieci chodzi a nie o nas - dorosłych.
A to, że Twój M nie widzi zasadności czemu taki kontakt miałby być zdrowy dla
dzieci, to tylko świadczy o tym, że mało na ten temat wie.
Chalsia

[reksia]

chalsia napisała:

> > A to, że Twój M nie widzi zasadności czemu taki kontakt miałby być zdrowy
dla
> dzieci, to tylko świadczy o tym, że mało na ten temat wie.
> Chalsia

Mój M walczy już od ponad roku, o to by wogóle mieć kontakt z własnymi dziecmi,
wiec negowanie go w jakikolwiek sposób jako ojca uważam za niezasadne.
Ojczymem jest fantastycznym.Widziałam tez jego wczesniejszy kontakt z dziećmi
jego własnymi był bardzo dobry.Do tego stopnia ze starszy syn chciał zamieszkac
z nami.Wówczas kontakt jego z dziecmi został uciety przez "kochającą mamę".

Ma więc chyba prawo nie chciec widywać sie z "kochajacą mamą"

[dzk35]

reksiu, odbierasz za bardzo osobiście, Wam się tak poukładało ale to nie znaczy
że inny model rodziny jest zły, nie zasklepiaj się w swoim spojrzeniu na świat,
ja też bym nie chciała mieć nic wspólnego z takim człowiekiem jak opisujesz
swojego byłego ale gdyby on był inny to najlepszym rozwiązaniem byłoby
gdybyście oboje dbali o dobro swoich dzieci...
mój partner nie ma kontaktu z żoną, wewnętrznie się cieszę bo jak jeszcze mieli
(zerwany jest z jej inicjatywy i niemożliwy do nawiązania - ucina wszelkie
kontakty) to nam nieźle namieszała ale widzę że brak porozumienia między nimi
odbija się na dzieciach, brak jednolitego wychowania zaczyna wychodzić... i
wybacz ale nie uwierzę że ta sytuacja jest lepsza niż gdyby przynajmniej w
podstawowych sprawach się porozumiewali i współdziałali

[reksia]

Dzk35 piszesz o tym, że brak jednolitego wychowania zaczyna "wychodzić" .......
.... ale taki brak również wystepuje bardzo często w pełnych rodzinach. W
takich rodzinach nastolatkowie równiez wykorzystują taka sytuację, gdyż
normalnym stanem dla odcinającego sie nastolatka jest wzmożony egoizm własny.

i na litość przestańcie mi wmawiać moje zasklepianie sie, bo gdybym sie
zasklepiała, wogóle na tym forum nigdy by mnie nie było

[chalsia]

> Dzk35 piszesz o tym, że brak jednolitego wychowania
zaczyna "wychodzić" .......
> .... ale taki brak również wystepuje bardzo często w pełnych rodzinach. W
> takich rodzinach nastolatkowie równiez wykorzystują taka sytuację, gdyż
> normalnym stanem dla odcinającego sie nastolatka jest wzmożony egoizm własny.

ale przy rodzicach będących razem (a także przy rodzicach nie będących ze sobą
ALE współpracujących) szybko się takie zapędy nastolatka (i młodszego dziecka
tez) WERYFIKUJE i sprowadza "delikwenta do parteru".
Nigdy nie ma tak, aby rodzice oboje w 100% trzymali jedną, tę samą linię
wychowawczą, ale ilość rozbieżności wzrasta zawsze przy nieumiętności
współpracy.

Taki Ci prosty przykład podam - moje dziecko ma ciężką alergię pokarmową. W
domu dieta jest ściśle przestrzegana, a u ojca przytrafiają się całkowicie
świadome "wpadki", mimo iż jest dokładnie poinformowany czego dawać nie można a
co można. No i jak potem takiemu dziecku mam tłumaczyć, że produktu X nie może
jeść, skoro ojciec mu go dał? I ile to to kosztuje wysiłku?
Chalsia

[chalsia]

> Ma więc chyba prawo nie chciec widywać sie z "kochajacą mamą"

Tiaaaaa, nie ma jak pozostać w piaskownicy ...
Chalsia

[dzk35]

jestem next, bez własnych dzieci; mój partner nie ma żadnego kontaktu z matką
dzieci; znam pasierbów i lubię, mają po kilkanaście lat

[dzk35]

kochana reksiu, to że Wam (ani Tobie ani Twojemu mężowi – obecnemu) się nie
udało stworzyć niczego dobrego po rozwodzie, to nie znaczy że stan taki jest
jedyny ani najlepszy! ponieważ wypowiadasz się kategorycznie że po rozwodzie
należy zerwać wszelkie związki i to jest jedynie słuszne rozwiązanie, to
ponieważ mam inne zdanie, przekazałam je – ja nie twierdzę że, wbrew zdrowemu
rozsądkowi, należy przyjaźnić się z byłym tylko że pokojowe współdziałanie dla
dobra dziecka jest rozwiązaniem, moim zdaniem, najlepszym i powtarzam jeszcze
raz: tylko jeśli w ogóle jest możliwe (a uwierz, że bywa możliwe)

[reksia]

dzk35 napisała:

> kochana reksiu, to że Wam (ani Tobie ani Twojemu mężowi – obecnemu) się n
> ie
> udało stworzyć niczego dobrego po rozwodzie, to nie znaczy że stan taki jest
> jedyny ani najlepszy! ponieważ wypowiadasz się kategorycznie że po rozwodzie
> należy zerwać wszelkie związki i to jest jedynie słuszne rozwiązanie, to
> ponieważ mam inne zdanie, przekazałam je – ja nie twierdzę że, wbrew zdro
> wemu
> rozsądkowi, należy przyjaźnić się z byłym tylko że pokojowe współdziałanie
dla
> dobra dziecka jest rozwiązaniem, moim zdaniem, najlepszym i powtarzam jeszcze
> raz: tylko jeśli w ogóle jest możliwe (a uwierz, że bywa możliwe)

W to DZK35 to ja wierzę
i tak jak napisałam duzo, duzo powyżej w rozmowie jeszcze z Babe, jestem pod
wrażeniem osób,które potrafią utworzyć takie związki.

Nie potrafie jednak w takiej sytuacji zobaczyć tej samej relacji, gdy zjawiają
się partnerzy ojca czy matki .
Nie widzę tego, jak ma z ich strony wyglądać akceptacja tych "dobrych relacji",

ale WIERZĘ że w momencie, gdy załóżmy cała czwórka to ludzie wyjątkowo
dojrzali emocjonalnie to WIERZĘ IŻ JEST TO MOZLIWE.
Obawiam się jednak ze jest to jakiś niedościgniony ideał.

[chalsia]

to małej wiary jesteś )
Pierwszy przykład przychodzący mi do głowy, znany z tego forum - Merska (mam
nadzieję, że się Merska nie obrazisz za podanie Cię za przykład) - ma drugiego
męża, dziecko z pierwszego małżeństwa, a ojciec dziecka jest w drugim związku.
Inny - Burza.
I jest takich przykładów WIELE !!
I jesli dobre układy RODZICIELSKIE między byłymi partnerami PRZESZKADZAJĄ
nexiom/nextom, to tylko źle o tych nexiach/nextach świadczy.
Chalsia

[babe007]

Co prawda to było nie do mnie, ale się wtrącę. Są takie przypadki jak Wasze (ty
reksiu, czy Natasza)ale są też takie jak mój (daleki od ideału, ale z
perspektywy dzieci nie najgorszy - tak nawiązując do tematu pierwotnego to my z
exem przed wszystkimi "prezentowymi" okazjami zdzwaniamy sie, żeby ustalić kto
co kupuje - marzenia dzieci znamy obydwoje - po to, zeby uniknąć takiej
sytuacji, kiedy dziecko dostaje wymarzony prezent - ale w dwóch egzemplarzach ;-
) ). Znam też taką nieco starszą ode mnie parę, gdzie zarówno jej, jak i jego
rodzice są rozwiedzeni i w ponownych związkach. Ta czwórka spotyka sie bez
żadnych problemów na wszystkich rodzinnych uroczystościach swoich dzieci i
zgodnie dzieli się pomocą w opiece nad wnukami. Czyż nie to powinno być
standardem, do którego chcielibyśmy dążyć? Chyba lepiej być w takich układach,
żeby dziecko podczas własnego ślubu mogło cieszyć sie tym ważnym dniem, a nie
mieć wielkiego "stresa" czy zaprosić matkę, czy ojca, z przyległosciami czy bez
i czy nie będzie wielkiej awantury, bo ktoś się obrazi.

Ja nie twiedzę, że tak się da zawsze. Zgadzam się, że są przypadki, kiedy
poprostu sie nie da. Ale nie zgodzę się z twierdzeniem, że porządaną normą
powinno być coś zupełnie odwrotnego (zupełne zerwanie kontaktów).

[reksia]

Babe, ale skoro z Ex mężem potrafisz sie porozumieć i macie z tego co piszesz
ciepły i normalny kontakt.Bo tego ja właśnie nie rozumię.
Dlaczego wystąpiliście o rozwód? Czy nie warto było powalczyć??

To czy dla dobra własnie waszych dzieci nie było warto walczyć o to małżeństwo?
Czy w takim wypadku nie powinniście byc nadal małżeństwem?

[babe007]

No nie przesadzaj z tym ciepłym. Do obcych ludzi tez sie odzywam grzecznie. No
i to, że ktoś jest niezłym ojcem nie jest równoznaczne z tym, że jest dobrym
mężem i partnerem. A tak poza wszystkim to on się zmienił na lepsze jako ojciec
w momencie kiedy jego kontakty z dziećmi ograniczają sie w 95% do przyjemnych
spotkań weekendowo - wakacyjnych. Raz na dwa tygodnie przez 2 dni mozna się
sprężyć i nie okazywać zniecierpliwenia. Na codzień trochę trudniej.

[sabra210]

Zgodzilabym sie z Reksia, ze nakrecam sie i niepotrzebnie eskaluje problem, ale
historycznie rzecz biorac takie rzeczy zdarzaly sie w przeszlosci, gdy jeszcze
byli razem (to wiem do chlopa).
Prezenty od dzieci musialy byc zawsze zamowione przez nia, zaakceptowane, w
przeciwnym razie jesli chlop kupil sam cos spontanicznie od siebie, ladowaly
nierozpakowane w piwnicy, zostaly wynoszone na balkon itd, a na pewno nie
dostawaly ich dzieci. Nie komentuje tego, ale to daje nam podstawe myslec, ze
tak bylo i w tym wypadku.
Ok, nie bede sie domyslac, ze tak bylo i tym razem, moze faktycznie nie miala
czasu. Jesli tak, no to pol biedy, dzieci dostana je pozniej i nie bede sie
nakrecac. Wszystko dobrze sie zakonczy.
A jesli nie, no to wespre chlopa jak mowi reksia, ale nerwy mnie biora, ze
czyjs wysilek moze byc po prostu kompletnie zlekcewazony...
Ale nie mialam sie nakrecac...

[latortura]

a ja powiem tak,

co do wyboru prezentów przez exię - ok, rozumiem ten fakt, bo rzeczywiscie
orientuje sie na bieżąco, dlaczego tata ma kupic misia skoro dziecko ma ich 10
a chciało lalkę ( to tylko przykład taki),
ale ztego co widze sabrze o to nie chodzi tylko zmianę zdania w ostatniej
chwili - przykre i bezmyslne, biorąc pod uwage ze rzeczywiscie wysyłając paczki
daleko trzeba kupic przezenty odpowiednio wczesnie,

a co do dobrej czy złej woli exi, co do jej "byc moze" zapomnienia odebrania
paczek w "rozgardiaszu" światecznej gorączki, powiem krótko:

exia CHCĄ TYLKO I WYŁĄCZNIE DOBRA DZIECI, wszystko co robią (nawet jesli jest
to złe) ROBIĄ DLA DOBRA DZIECI, wiec niech mi nikt nie mówi, ze skoro exia
otrzymała wezwanie do odebrania paczki a wiedziała co w niej jest,
to "zapomniała" jej odebrac, wiedząć ze dla dzieci swieta toprzede wszystkim
dostawanie prezentów, tym bardziej od ojca który mieszka daleko i którego zadko
widują,
bzdura totalna,
dzieci niby NAJWAZNIEJSZE, ojcowie zawsze najgorsi, ale o takiej rzeczy jak
przekazanie dzieciom czegos o co zawsze exie "walczą" czyli zainteresowania ze
strony ojca, mozna zapomniec tak?

bez sensu


dzieci NM były u nas w pierwszy dzien swiąt,
miały byc w drugi ale...nie mogły doczekac sie prezentów,
i tak tez ułozylismy swoje plany, zeby w swieta było tak jak sobie marzą,


sabra, wesprzyj faceta,
na nic Twoje nerwy,
wysiłek ojca moze byc zlekcewazony, wierz mi,
oni zawsze robią źle, przecież "odeszli"...

[sabra210]

No nie? Wspieram go jak moge, ale w takich chwilach jak chlop placze to nawet
ja nie wiem co powiedziec.
zreszta dzisiaj poszedl do pracy i humor mu sie polepszyl przynajmniej na
pierwszy rzut oka, chociaz takie rany to sie dlugo sacza pod skora.

pozdrawiam cieplutko.
Jak samopoczucie? stawiam na dziewczynke...

do Latortury

[reksia]

latortura napisała:

> wysiłek ojca moze byc zlekcewazony, wierz mi,
> oni zawsze robią źle, przecież "odeszli"...


Latortura tu zgadzam sie z Tobą w pełni

W żadnym wypadku nie tłumaczę tego, ze matka nie dała dzieciom prezentów od
ojca.też uważam że nie powinno się tłumaczyć takich działań w żadnym wypadku.
Mój M ma ten sam problem i ja rozumię go lepiej niż cokolwiek.


Natomiast nadal twierdzę, że nalezy wpierw wytłumaczyć sprawę zanim człowiek
zacznie się "nakręcać", ale ogólnie ja biorę stronę sabry.