Przyszłość

[kopina77]

Chcę poruszyć temat przyszłości.Może któraś z Was ma takie
doświadczenia.
Wychowuję dwoje dzieci męża i trzecie wspólne...Siedzę w domu
(najmłodsze to niemowlę), nie robię kariery, zajmuję się domem,
słucham, przytulam, rozmawiam, kocham, karmię i czasem wydaje mi się
że po co to wszystko???Czy przez to zapewnię sobie miłość dzieci,
czy za parę lat nie usłyszę...wiesz nie jesteś moją matką, więc...
Jestem wrażliwa, więc zabolą takie słowa.
Mój mąż pracuje od świtu do nocy(kocha to), robi karierę, jeżdzi na
delegacje i wyjazdy integracyjne w różne piękne miejsca,a ja sam z
dzieciakami...i tak dzień po dniu i tak jakoś smutno...

[kicia031]

Mój mąż pracuje od świtu do nocy(kocha to), robi karierę, jeżdzi na
> delegacje i wyjazdy integracyjne w różne piękne miejsca,a ja sam z
> dzieciakami...i tak dzień po dniu i tak jakoś smutno...


Moim skromnym zdaniem krecisz sznur na wlasna szyje. I to nie z
powodu dzieci, tylko relacji z mezem...

[13monique_n]

Kopi
to trudne, znaleźć równowagę pomiędzy dziecmi i domem, a światem.
Nie wiem, jaką podjęliście decyzję, co do tego, kto i ile
pracuje, "karieruje" (często tez zarabia). Jeśli planujesz wrócić do
pracy po odchowaniu niemowlęcia, to zdarzą Ci się smutki z powodu
tych etapów rozwoju dziecka, które umykają wszystkim pracującm
mamom/macochom. Pomyśl dobrze, czego chcesz i potrzebujesz. I nie
rozżalaj się nad "utraconymi możliwościami". Życie nieustannie
zmusza nas do wyborów, które wykluczają inne możliwości.

Co do miłości dzieci - hmmm, nie wiem wiele o dzieciach Twojego
męża. Z doświadczenia z dziećmi w ogóle wiem, że tekst w tym
stylu "ja się o to nie prosiłem/am"/"ja się na świat nie prosiłam"
pojawia się jako etap rozwoju. I być może, zdarzy się Twoim
przyszywanym dzieciom. Mam jednak przekonanie, że KAŻDY dzieciak,
jak cos palnie, a jest to niesprawiedliwe, to jakoś tam spróbuje
zadośćuczynić. No, przepraszam, że taki idealistyczny obraz Ci
maluję, ale z dziećmi, jak z dorosłymi, miłość i szacunek
procentują. Tego Ci zresztą z całego serca życzę.

[kopina77]

Mąz twierdzi,że trzeba myśleć o sobie(mimo,że bardzo dzieci kocha),
bo dzieci za parę lat wyfruną z gniazda i będę przyjeżdżały
ewentualnie po kasę.Ja jestem innego zdania.Pragnę stworzyć dom( w
znaczeniu duchowym) do którego wraca się aby załadować akumulatory...
Wiem,że dzieci czasem coś palną(sama nie byłam lepsza), ale czy jak
to powie nie biologiczne dziecko to jakoś chyba bardziej boli...A
może się mylę???

[ava62]

kopina77 napisała:

> Mąz twierdzi,że trzeba myśleć o sobie(mimo,że bardzo dzieci kocha),
> bo dzieci za parę lat wyfruną z gniazda i będę przyjeżdżały
> ewentualnie po kasę.Ja jestem innego zdania.Pragnę stworzyć dom( w

Mąż twierdzi ze trzeba myśleć o sobie kto w tym układzie myśli tylko o sobie? To
twój maż się realizuje ,robi to co lubi,zwiedza piękne miejsca a ty? Ja mam
ograniczone zaufanie do ludzi.Może być tak że ty się poświęcisz a ktoś cię
później wyroluję. Tak jest zazwyczaj z dobrami kobietami .Ktoś jest biorca ktoś
dawca. Z twoich słów wynika że ty jesteś dawcą maż zazwyczaj myśli o sobie.
Uważaj dziewczyno.
Co do dzieci to myślę ze do 25 roku życia pracuję się na relację z dzieckiem
najpierw samemu a potem już wspólnie. Jeżeli w wieku 25 lat nadal nie masz
dobrych relacji z ze swoim lub przybranym dzieckiem nie będziesz mieć tych
relacji nigdy.
Dla mnie 18 lat to wiek umowny dorosłości teraz młodzi ludzie psychicznie
dojrzewają później.
A czy bardziej bolą słowa pasierbów niż własnych dzieci. Podobno bardziej bolą
więcej dzieciom się wybacza własnym tu chyba chodzi o biologie nie wiem
Mogę dać ci radę tylko abyś zaczęła żyć swoim własnym życiem,bo jeżeli tego nie
zrobisz możesz potem stwierdzić że z marnowałaś najpiękniejsze lata życia a
twój maż raczej nie straci tych lat on już teraz się realizuję.Dobre kobiety
zawsze zostają wykorzystane tak samo jak dobrzy mężczyźni .A z twoich postów
wynika że jesteś dobrą kobietą.

Podoba mi się ta twoja idea stworzenia miejsca dla ładowania akumulatorów.

zapomnij o przyszlosci na chwile

[konstancja16]

i przypatrz sie terazniejszosci. jestes szczesliwa, tu i teraz?

jasne, niektore decyzje zyciowe podejmuje sie niejako na przyszlosc,
poswiecajac dzis cos, zeby jutro bylo fajniej. albo pojutrze. ale
trzeba dobrze wywazyc proporcje i cieszyc sie zyciem po prostu, w
kazdej chwili. bo jutra mozemy nie dozyc. cos mowi, ze jesli sobie
zadajesz pytania o przyszlosc to nie do konca cieszysz sie chwila
obecna? piszesz ze jest Ci smutno...

jakiegolwiek 'poswiecanie' (sie albo czegos w zyciu) powinno byc
(moim zdaniem) dobrze zdefiniowane w czasie. rezygnuje z pracy czy
realizowania swoich marzen na 3 miesiace, na 6. moze na rok. w
przeciwnym razie, ryzykujemy ze zamienimy pol swojego zycia na
poswiecanie sie (dla dzieci, dla rodziny, z nadzieja na LEPSZA
przyszlosc), a kiedy ta przyszlosc nadejdzie to juz bedziemy zbyt
zmeczone zeby sie nia cieszyc. i ona w ogole okaze sie nie taka
rozowa jak w naszym planie.

nie odkladaj swoich pragnien i cieszenia sie terazniejszoscia na
jutro. cale zycie moze byc fajne. i powinno. no, poza tymi
chwilowymi przejsciowymi klopotami, kiedy choruja nasi bliscy albo
wpakujemy sie w jakies bagno.

[nangaparbat3]

Niech Cie Pan Bóg broni oczekiwac wdziecznosci od kogokolwiek za cokolwiek.
Robisz co robisz, a bedzie co bedzie.

Ja siedzialam na wychowawczym z jednym dzieckiem jak najbardziej własnym,
wymarzonym, najukochanszym. Po roku zapisalam się na nowe studia. Po poltora
roku, mimo studiów, zaczęłam swirowac.
Wtedy interweniowala moja babcia, kazała zatrudnic nianie i wracac do pracy.
Babcia mnie uratowała.
Juz mi ktos wytknal na innym forum, ze z uporem maniaczki radzę korzystanie z
pomocy - niani, gosposi, pani do sprzątania. Ale bedę radzic dalej. Nigdy i
nigdzie kobieta nie siedziala SAMOTNIE w domu z dzieckiem. Zawze były siostry,
babcie, ciotki, słuzba wreszcie. Samotna kobieta od rana do wieczora z
dzieckiem/dziecmi, odpowiedzialna za cale gospodarstwo i słysząca, że przeciez
siedzi w domu, to nie pracuje, musi oszalec, bo znajduje sie w sytuacji
absolutnie przekraczajacej jej możliwosci.

[chalsia]

> Juz mi ktos wytknal na innym forum, ze z uporem maniaczki radzę korzystanie z
> pomocy - niani, gosposi, pani do sprzątania. Ale bedę radzic dalej. Nigdy i
> nigdzie kobieta nie siedziala SAMOTNIE w domu z dzieckiem. Zawze były siostry,
> babcie, ciotki, słuzba wreszcie. Samotna kobieta od rana do wieczora z
> dzieckiem/dziecmi, odpowiedzialna za cale gospodarstwo i słysząca, że przeciez
> siedzi w domu, to nie pracuje, musi oszalec, bo znajduje sie w sytuacji
> absolutnie przekraczajacej jej możliwosci.

zgadzam się w 100% i popieram.

[konstancja16]

bingo!

i nie zapominaj o Twoich akumulatorach, Ty przeciez tez nie jestes
perpetuum mobile

[e_r_i_n]

Dom do ktorego wraca sie naladowac akumulatory to niekoniecznie dom
z kobieta 24h/doba.
Nie poswiecilabym swojej niezaleznosci dla wlasnego dziecka. Dla
pasierba tym bardziej.

[kopina77]

Zgadzam się z nangaparbat3.Świruje w domu, mimo,że rozumiem że
kobieta w domu to nie tylko siedzi i pachnie(jak uważa mój teść),ale
nie nadaje się na kobietę udomowioną.Faktycznie kiedyś zawsze był
pełen dom rąk do pomocy, a u mnie teściowa i mama daleko, mąż w
pracy, a ja sama z dzieciakami 24 na dobę...Do tego boję sięczy to
że jestem z nimi ma jakiś sens, bo czy nieszczęśliwa mama potrafi
uszczęśliwić dzieci...????????????????
Jeżeli chodzi o syndrom opuszczonego gniazda to moje dzieci mają 10
i 14 lat więc jeszcze mnie to nie dotyczy.Ale będę broniła tych
akumulatorów.Rodzina to nie tylko mąż i dzieci.Ważne w moim życiu są
moje siostry, mama.Przegryzłam pępowinę 10 lat temu, ale potrzebuję
zakorzenienia i zawsze po pobycie w domu rodzinnym czuję nowe siły
(darmowa terapia).

[333a13]

Czasem zastanawiam się, dlaczego kobiety w imię "wyższej
konieczności" wyrzekają się instynktu samozachowawczego...
Wychowywanie dzieci i tworzenie szczęśliwego i ciepłego domu to
szczytna misja... ale co się stanie gdy nie daj Boże coś się zepsuje
między Tobą a mężem??? co się stanie jeśli z kolejnej delegacji
przywiezie sobie jakąś nową panią???
Nie chcę tutaj siać niepotrzebnego czarnowidztwa, ale większość
kobiet z tego forum ma za sobą rozstanie z męszczyzną z różnych
przyczyn...
Co byś zrobiła gdybyś nagle została sama??? byłabyś w stanie stanąć
o własnych nogach??? byłabyś w stanie znajeźć i podjąć pracę??? czy
masz swoje konto i pieniążki "na czarną" godzinę na których ręki nie
może położyć mąż??? czy na starość będzie Ci przysługiwała renta
bądz emerytura????
Jeśli na któreś z tych pytań odpowiesz przecząco to moim skromnym
zdaniem należałoby się troszkę zastanowić nad przyszłością... Znam
wiele przykładów kobiet, które całe swoje życie oddały dzieciom i
mężom... Dzieci "wyfruną" a z mężami różnie bywa... Kobiety
uzależnione od męszczyzn po jakimś czasie czy tego chcą czy nie
stają się niewolnicami...
Jeśli mąż dobrze zarabia i np. masz opłacane wszystkie składki ZUS-
owskie to może dobrym rozwiązaniem byłaby praca tylko na część
etatu??? Nie tyle dla pieniędzy co dla satysfakcji albo po to by
zdobywać doświadczenie zawodowe i by Pan domu nie czuł się zbyt
pewnie...
Co do dzieciaków Twojego męża... to nie wydaje mi się byś w
jakikolwiek sposób mogła konkurować z ich matką jaka by ona nie
była. Poza tym nie narzucaj sobie roli, która i tak do Ciebie nie
należy... Nie jesteś ich matką, tylko żoną ich ojca i nic tego nie
zmieni, co oczywiście nie wyklucza ciepłych uczuć i wdzięczności...
Poza tym nie masz obowiązku poświęcania się dla nie swoich dzieci
(chyba że sama tego chcesz), bo one rodziców już mają... Obowiązki
wobec tych dzieciaków ma Twój mąż tylko i wyłącznie... Facetowi
najłatwiej jest iść do pracy na kilkanaście godzin dziennie, przyjść
na gotową kolację do domu "i się realizować" bez wyczerpujących
zakupów, sprzątania czy opieki nad dzieciakami... Ale to moja
prywatna opinia i obserwacja, dlatego skrzętnie walczę z
pracocholizmem mojego NM, bo żadne pieniądze nie zastąpią dobrej
relacji ojca z dzieckiem i czasem mojego świętego spokoju ale to
oczywiście kwestia Waszego układu i preferencji.
Pozdrawiam

[zonka77]

Zgadzam sie z burzą w 100%
Oczywiście że dziecko swoje kocham i chcę jej stworzyć ciepły i fajny dom - ale
to nie wyklucza myślenia o sobie i o mężu. Doskonale wiem że minie jeszcze kilka
lat a moja córka będzie miała swoje sprawy - wiesz co naprawdę potem jeszcze
kilka i wyfrunie z domu
Wiesz co, naprawdę da się mieć fajny dom w znaczeniu emocjonalnym a jednocześnie
nie poświęcać całego życia tylko i wyłącznie dzieciom. Bo fajny dom to
niekoniecznie siedzenie w nim 24/h, obiadki pod nosek i zamienienie siebie w
kucharko/sprzątaczkę.
Każdy ma swój sposób na życie i każdy musi własne decyzję podjąć. Ja akurat
zgadzam się z Twoim mężem - mam nadzieję że moje dziecko/dzieci zawsze chętnie
do domu wpadną kiedy będą dorosłe - w odwiedziny. Ale będą miay SWOJE domy i
Swoje sprawy. A ja będę miała Swoje sprawy, swojego męża, swoją pracę i Swoje
życie.

[promyk.pl]

a ja Ci zazdroszczę, że masz taką mozliwość. Ja musiałam iść do pracy, żebysmy
mogli utrzymać nasze dziecko, bo alimenty, kredyt mieszkaniowy. Byłam tylko na
macierzyńskim i powrót do pracy. każdego dnia wychodząc z domu, boli mnie serce,
że nie mogę być z dzieckiem. A z dziećmi mojego męża też rzadko się widujemy, bo
dojazdy kosztują. Macierzyństwo to poświęcenie i nie ma co oczekiwać
wdzięczności. To raczej jest nasza realizacja i nasze spełnienie. I z tego
trzeba czerpać radośc i siłe. Jęsli możesz być z dziećmi, rób to jak najdłużej.
Potem już takich mozliwosci nie bedzię, a karierę tez zdążysz zrobic

[twojafantazja]

Przerąbane.Współczuje