18-letni pasierb

[kajda28]

Witam wszystkich. Już dawno zostałam wpuszczona aby czynnie pisać na
f"m", ale międzyczasie trochę się sprawy pogmatwały , na kilka m-cy
mieliśmy przerwę z moim L. Teraz znowu jesteśmy razem, więc znowu
zaczęłam trochę tu podczytywać. Ale od początku.
Jestem rozwódką, mam dwoje dzieci (5 i 7 lat), mój L. rozwodnik
mieszka razem z 18-letnim synem, córka (8 lat) mieszka z byłą żoną,
ma utrudnione kontakty z nią, więc widzi ją kilka razy w roku.
Niedługo minąłby rok jak się spotykamy (gdyby nie wspomniana wyżej
przerwa). Ostatnio L. coś zaczął wspominać o wspólnym zamieszkaniu.
Prawdopodobnie u niego, bo ja mam małe mieszkanie , on mieszka w
domku. Zawsze spotykamy się u mnie, on do mnie przyjeżdża, ja tylko
raz byłam u niego. W sumie to po tym pierwszym spotkaniu jego syna
nawet nie pamiętałam jak wygląda, dopiero niedawno miałam okazję
znowu go zobaczyć. Nie należę do osób rozgadanych, przyjacielskich-
nie wiem o czym z nim gadać. Da się to wszystko posklejać? Jak
pytałam mojego L. co młody na to abyśmy zamieszkali to odpowiedział
że on już jest prawie dorosły (za 2 tyg ma 18-stkę)-no ale przecież
z nami by mieszkał. Jakoś nie umiem to sobie wyobrazić.

Ja chce aby L. z moimi dziećmi miał poprawne stosunki, nie oczekuję
aby im ojcował i je kochał jak swoje. Próbuje z nimi nawiązać dobre
stosunki-np. na zasadzie budowania wspólnego frontu przeciwko mnie.
Pamięta o nich, troszczy się.
Jestem osobą bardzo nie ufną, nie ufam mu jeszcze że jestem tą
jedyną dla niego, mam ku temu pewne powody, podobnie jak on mi nie
ufa. obydwoje zostaliśmy kiedyś zranieni i trudno o tym zapomnieć.
Więc do wspólnego mieszkania nie dojdzie za szybko, ale może w końcu
wszystko się ułoży i chciałabym się przygotować na ten moment
wcześniej.

Dzięki za wysłuchanie

[kicia031]

Hej,

A moze twoj L ma racje - moze po prostu chlopak przyjmuje za
naturalne, ze ojciec sie z kims spotyka i moze nie ma co za bardzo
na ten temat dywagowac, tylko zdac sie na zywiol, pozwolic, by
sprawy biegly swoim torem, bez nadmiernego glowkowania?

[promyk.pl]

jak nie spróbujesz, nie będziesz wiedziała i chyba się nie przygotujesz
wcześniej na wspólne zamieszkanie, zamieszkaj i zobaczysz, jak będzie. PLUS
wielki, że to domek, a nie ciasne M2

[kajda28]

Wiecie, ja się chyba boję że jak zamieszkamy razem to mimowolnie,
głównie ze względu na wiek, moje dzieci będą bardziej w "środku", o
nie się będzie bardziej dbało niż o jego syna. A jak będzie mnie
traktował jak intruza? A dodatkowo obok w domu mieszka jego mama, z
którą nie ma najlepszych kontaktów, ma do niego ciągłe pretensję-
nie chce mi powiedzieć jakie, podejrzewam że może chodzić o mnie, że
przyjeżdża do mnie, i zostawia syna samego w domu.
Chyba dużo czasu jeszcze musi minąć abym się zdecydowała na wspólne
mieszkanie.

[aldonakatarzyna]

martwisz sie zupelnie na zapas.
taki nastolatek rzadko bywa w domu!
po prostu badz zyczliwa, na sile nie probuj nawiazac rozmowy, promieniuj
zyczliwoscia i pozytywna energia i bedzie ok ( taki nastolatek moze byc
gburowaty ale to zupelnie naturalne wiec sie absolutnie nie przejmuj )

[mahadeva]

jesli jest gburowaty to tak samo w stosunku do ojca, wiec mysle, ze łatwo to
bedzie wychwycic
mam podobna sytuacje, dlatego sie wtracam

[nangaparbat3]

1. znacie sie niecaly rok, z kilkumiesieczną przerwą.
2. Ty nie ufasz jemu, a on Tobie.
3. Nie wyobrazasz sobie wspolnego mieszkania z jego osiemnastoletnim synem,
ktorego nie znasz.
4. Jego matka ma do Ciebie niechetny stosunek.

Co sklania Cię do zamieszkania z tym mezczyzną?

[kajda28]

> 1. znacie sie niecaly rok, z kilkumiesieczną przerwą.

za tydzień minie rok, przerwa niecałe 2 miesiące


> 2. Ty nie ufasz jemu, a on Tobie.

jesteśmy zazdrośni o siebie. Widzimy się raz na tydzień, przez
resztę tyg mamy kontakt jedynie tel. i to też jedynie smsy (głównie
z mojego powodu), i musimy na słowo honoru sobie wierzyć. Dodatkowo
obydwoje zostaliśmy już kiedyś zdradzeni, a to jednak zostawia
piętno.


> 3. Nie wyobrazasz sobie wspolnego mieszkania z jego
osiemnastoletnim synem,
> ktorego nie znasz.

nie wyobrażam sobie , bo nigdy nie mieszkałam z 18-latkiem, więc
jest to niemożliwe abym sobie mogła wyobrażić.


> 4. Jego matka ma do Ciebie niechetny stosunek.

Nie wiem jaki ma stosunek do mnie, nigdy mnie nie widziała, ani ja
jej.

> Co sklania Cię do zamieszkania z tym mezczyzną?

Bo wydaje mi się że go kocham, bo chce być z nim, bo tęsknię jak go
nie ma, bo chciałabym mieć znowu "pełną" rodzinę, mieć w kimś
oparcie, pogadać, przytulić. Ale nie zamieszkam z nim, jeszcze
długo - dopóki całkowicie nie będę do tego przekonana.

[chalsia]

> Bo wydaje mi się że go kocham, bo chce być z nim, bo tęsknię jak
go
> nie ma,

własnie - tu jest pies pogrzebany.
Tobie się WYDAJE, ze go kochasz, czyli że jednak go nie kochasz, bo
jak się kogoś kocha, to się o tym wie (czuję się to).

>bo chciałabym mieć znowu "pełną" rodzinę, mieć w kimś
> oparcie, pogadać, przytulić.

to nie jest wystarczająco dobry powód na to by się wiązać z kimś.

[kajda28]

> > Bo wydaje mi się że go kocham, bo chce być z nim, bo tęsknię jak
> go
> > nie ma,
>
> własnie - tu jest pies pogrzebany.
> Tobie się WYDAJE, ze go kochasz, czyli że jednak go nie kochasz,
bo
> jak się kogoś kocha, to się o tym wie (czuję się to).
>
> >bo chciałabym mieć znowu "pełną" rodzinę, mieć w kimś
> > oparcie, pogadać, przytulić.
>
> to nie jest wystarczająco dobry powód na to by się wiązać z kimś.
>

WIEM, zdaję sobie z tego sprawę, dlatego jeszcze z nim nie
zamieszkam, i pewnie długo nie. Myślę nad tym bo on to zaproponował.
Co do tego że go nie kocham, to niestety ale chyba zawsze będę miała
wątpliwość - moje odczuwanie uczuć jest trochę zaburzone -
kontroluje wszystkie uczucia które ze mnie wypływają, nigdy nie daję
sobie na luz. Boję się że jak się zakocham to mogę nie kontrolować
wszystkiego, więc pewnie nigdy nie będę pewna na 100 % że kogoś
kocham. Ale to już całkiem inna bajka .