książki o umieraniu, śmierci

[Gość: Rachela]

proszę, polećcie mi książki, które pomogłyby mi dojść do siebie po stracie Mamy.
mam już:
-córki, które zostały bez matki h.edelman
-śmierć. ostatni etap rozwoju e. kubler-ross
-życie silniejsze niż śmierć g. greshake

słyszał może ktoś z Was o grupach wparcia dla kobiet po stracie matki?

dziękuję.

[butters77]

Ja niestety nie polecę Ci żadnego tytułu, ale ściskam Cię serdecznie, Rachelo.

[Gość: nikt]

Polecem trylogię Roberta Monroe :
1. Podróże poza ciałem
2. Dalekie podróże
3. Najdalsza podróż
jest wielu innych autorów : Moody , Brinkley, Moen,
możesz sobie posłuchać Eckharta Tolle na youtube
Pozdrawiam

[lubie-czytac]

"Ludzie na walizkach" Szymona Hołowni to zbiór historii o ludziach, którzy albo muszą zmagać się z nabytą niepełnosprawnością bliskich lub inni bohaterowie książki: z ich utratą. Pokrzepiające trochę. Ogólnie rzecz biorąc rozumiem, że czytanie moze byc pokrzepiajace w takiej sytuacji. W gazecie wyborczej jest forum dla ludzi pozostających w żałobie, poszukaj.
Jesli chodzi o znalezienie grup wsparcia, dobrze jest udać się do pierwszego lepszego psychologa na NFz żeby o to zapytać

[qw994]

Nie czytałam, ale słyszałam o tej:

www.biblionetka.pl/art.aspx?id=99051

[Gość: Rachela]

dziękuję serdecznie!

[florideks]

bardzo wspolczuje :( i przytulam cie mocno.

jest piekna ksiazka Kena Wilbera "Smiertelni-niesmiertelni" , o chorobie i umieraniu ukochanej osoby (chodzi tu akurat o zone autora, nie mame ale ksiazka pozwala spojrzec troche inaczej na temat smierci, oswoic go, pogodzic sie z tym, ze smierc jest czyms naturalnym i nieuchronnym). Ksiazka niesamowita.

Moze jeszcze Tiziano Terzani "Koniec jest moim poczatkiem". W ogole jego ksiazki sa bardzo kojace.

[Gość: Rachela]

florideks - dziękuję!
nadzieja, to to, czego mi teraz potrzeba. łez już brak.

[Gość: kocisko]

Ian Wilson - "Zycie po śmierci"
kupiłam tę książkę całkiem przypadkiem , gdy byłam w takiej samej sytuacji jak Ty, jakiś tydzień lub dwa po śmierci Mamy , tez podobnie jak ty nie mogłam się z tym pogodzić , ale po jej przeczytaniu poczułam się jakoś całkiem inaczej , jakby to sama Mama gdzies z TAMTEJ STRONY podsunęła mi ją . Zrozumiałam , że Mama jest wciąz blisko mnie i nadal mi pomaga , mimo ze nie mogę jej teraz zobaczyć.... I czeka na mnie TAM ... Życzę Ci Rachelo wyciszenia i uwierzenia ,że spotkasz swoją Mamę znowu kiedyś , a teraz bedzie Ci pomagać z TAMTEJ STRONY . Co do grup wsparcia - nie wiem w jakich okolicznościach straciłaś Mamę ,bo np. przy ośrodkach opieki paliatywnej były organizowane takie grupy - sama brałam udział w takich spotkaniach , ale to było w 2002 roku (gdy zmarł mi Tato ) , więc nie wiem , czy to jeszcze aktualne .

[Gość: Rachela]

w książce "Córki, które zostały bez matki" H. Edelman na końcu znaleźć można adresy stowarzyszeń dla takich, jak ja w całych Stanach, Szwajcarii i Izraelu. aż nie chce mi się wierzyć, że w Polsce nie ma takich grup wsparcia. poszukam głębiej. zawsze pozostaje prywatna pomoc psychologiczna, ale nie o to chodzi.

kocisko - Mama zmarła w szpitalu. to, czego doświadczyliśmy opisano bardzo trafnie w w/w przeze mnie książce E. Kubler-Ross, w rozdziale "Organizacyjny kontekst umierania".

[qw994]

Dziwne jest to, co piszesz o książce Wilsona. Bo to raczej książka rozprawiająca się z niektórymi "dowodami" na życie po śmierci.

[Gość: kocisko]

Nie odebrałam tego w ten sposób - Wilson jest dziennikarzem poszukującym dowodów na życie po śmierci , a więc stara się dociec prawdy . Przykłady które podaje nie są do udowodnienia - mozna tłumaczyć te wydarzenia w różny sposób , ale faktem jest że nie można wykazać ,że nie są prawdziwe . Autor wielokrotnie powołuje się na wspomnianą tu Elizabeth Kubler-Ross ,stwierdza równiez , że zjawiska te są rzeczywistym doświadczeniem pośmiertnym natomiast nie ma pewności co tak naprawdę je wywołuje i czy ich występowanie można uznać za dowód ciągłosci naszego istnienia . Ale właściwie dlaczego nie ? Mnie ta książka naprawdę pomogła ...

[malgosiek2]

Nie wiem czy się nadaje "Kiedy płaczą świerszcze"
lubimyczytac.pl/ksiazka/33515/kiedy-placza-swierszcze

[mamalgosia]

Ja czytałam. Kiepska

[malgosiek2]

mamalgosia napisała:

> Ja czytałam. Kiepska

Może dla Ciebie ?

[mamalgosia]

Oczywiście, że piszę z mojego punktu widzenia ( i jednej z kolezanek, ale to nie jest reprezentatywna grupa). Każdy z nas pisze za siebie

[chiara76]

witaj, przyjmij moje wyrazy współczucia...
Do tego wątku dopisuję się z jednym tytułem, ale nie wiem, czy on Cię zainteresuje, jest to "Matka odchodzi" Tadeusza Różewicza.
Myślę, że nie jest łatwo znaleźć taką trudną tematykę w polskiej literaturze, piszę poniekąd z doświadczenia, chociaż innego , śmierci dziecka. Tematy trudne u nas się raczej omija, udaje, że istnieją w jakiejś innej rzeczywistości a wydawanie tego typu pozycji zostawia stowarzyszeniom czy fundacjom. Czy to dobrze czy źle, nie mnie oceniać, stwierdzam po prostu fakt...

[mamalgosia]

Czytałam pozycję, o której piszesz. Bardzo smutna, nie wiem, czy można w niej znaleźć jakiekolwiek pocieszenie. Ale zrozumienie - tak

[chiara76]

ja jej nie znam, przyznaję się.
Ja wiem, że mnie teraz "Paula" Allende zupełnie nie pomogłaby dojść do siebie. Ale nie wiem, czy po śmierci kogoś bliskiego jakakolwiek szczerze napisana książka pocieszy. Raczej uświadomi, tak myślę, że inni ludzie coś mogą czuć podobnie jak my. Cierpieć w podobny sposób...

[Gość: Rachela]

dziękuję Chiaro.
z całego serca.
przyjmij moje kondolencje.

faktem jest, że kobiety tracące Matki w naszym kraju nie mają wsparcia. poszukam na obcojęzycznych forach, jak to się organizuje, bo czuję potrzebę stworzenia czegoś większego dla wszystkich nas, które muszą sobie codziennie radzić ze stratą jedynego wzorca kobiety, jaki znały w życiu.

każdego dnia muszę stawiać czoło stracie, codziennie w lustrze widzę moją Mamę i chciałabym, żeby każda kobieta, która straciła Matkę mogła dać wyraz bólowi i lękowi, by się uleczyć. jednocześnie, rozumiem że trzeba patrzeć w przyszłość, bo ona dotyczy nas i w niej możemy pokładać nadzieję.

[Gość: Mała]

Witaj,

moja mama zmarła pół roku temu. Ale dopiero teraz dochodzi do mnie to wszystko, brak mi sił na każdy nowy dzień... Przypadkiem trafiłam ostatnio na książke Hope Edelman - już ją powoli kończę. Szukałam również jakiś grup wsparcia dla takich jak my... ale strasznie jestem zawiedziona, w Polsce ciężko coś takiego odnaleźć...

Ściskam Cię mocno, może wspólnie coś uda się odnaleźć...

[niedzwiad81]

Vincent Humbert: "Proszę o prawo do śmierci..." - przejmujące wyznania sparaliżowanego młodego Francuza

[mamalgosia]

Mnie się wydaje, że po każdej stracie człowiek jest sam i sam musi sobie z tym poradzić (lub nie) :(
Życzę siły

[chiara76]

Rachelo, najchętniej wysłałabym to emailem, ale nie Jesteś zalogowana, więc wstawiam tu. Może tu znajdziesz jakąś pomoc albo uda Ci się tam założyć grupę wsparcia?Z tego co Piszesz, wygląda na to, że tego typu grup w Polsce nie ma. A oto link:
forum.gazeta.pl/forum/f,847,Zaloba_strata_osierocenie.html

[mietowa_kawa]

Rachelo, składam kondolencję.
Polecam
1. Rok magicznego myślenia
2. Ćwiczenia z utraty
3. Wtorki z Morriem
4. Człowiek w poszukiwaniu sensu

[Gość: palecwgorze]

born to die i nie inaczej

[ivellios1988]

www.paranormalium.pl/1548,sluchaj

To kapitalna audycja, której gośćmi są Bruce Moen oraz Paweł Byczuk, Członek Profesjonalny The Monroe Institute. Rozmawiamy o wielu tematach, skupiając się głównie na życiu po życiu, reinkarnacji, światach niefizycznych i zgłębianiu świadomości. Wywiad zarejestrowaliśmy przy okazji warsztatów Bruce`a Moena w Otwocku, które odbyły się w dniach 7-11 listopada 2015 r.

Po wysłuchaniu audycji zapraszamy do odwiedzenia strony Warsztatów Hemi-Sync: hemi-sync.com.pl/