CHMIELEWSKA

[Gość: socoow]

Uwielbiam jej książki, ale każdy kto przeczyta ich więcej niż 15 może zacząć
się denerwować... właściwie każda książka jest podobna:
- wyścigi konne
- kasyno
- różne potrawy
- Dania
praktycznie w każdej książce znajdziecie te same elementy :(
ale to tylko tak na marginesie, bo i tak będe czytał jej ksiąki, a (nie)
boszczyka zostało mi kilka stron

[Gość: MAT]

Czy ta Chmielewska ma imię?
Może ktoś nie w temacie chciałby poznać jej książki...
:-)

[isabelle]

Gość portalu: MAT napisał(a):

> Czy ta Chmielewska ma imię?
> Może ktoś nie w temacie chciałby poznać jej książki...
> :-)

:)Mat, ma na imie Joasia..tylko uwazaj! wsrod ksiazek tej pani dla
mlodziezy/doroslych jest wiele pozycji dla dzieci ;)Dobierz sobie cos do swojego
wieku. Milej lektury!

[Gość: MAT]

Wielkie dzięki!
A książki dla dzieci też się przydadzą (mam synka, który właśnie mówi: mi sie
nudzi, mi sie nudzi, mi ................. )
Śpiesząc na pomoc Pozdrowionka!
:-)

[Gość: Arwena]

WSZYSTKO CZERWONE!!!!
uwielbiam to :) podczas czytania turlalam sie ze smiechu ;)
ale zgadzam sie wiekszosc jej ksiazek jest baaardzooo
podobna :/

[kasiulek]

Dla synka, ktoremu sie nudzi:) polecam cykl o Janeczce i Pawelku ('Nawiedzony
dom', 'Wielkie zaslugi'), na pewno mu sie spodobaja!

[Gość: zuzia]

Mi najbardziej podobał się "Lesio".

Niestety chyba tak jest z każdym autorem, który za dużo pisze, że powiela wiele
wątków.

A (nie)boszczyk, jaki jest? Fajny?

[pletwa3]

Gość portalu: zuzia napisał(a):

> Mi najbardziej podobał się "Lesio".
>
> Niestety chyba tak jest z każdym autorem, który za dużo pisze, że powiela wiele
>
> wątków.

> A (nie)boszczyk, jaki jest? Fajny?
Właśnie czytam tego (nie)boszczyka i jakoś mi nie idzie - jak większość jej
książek z ostatnich lat. Coraz bardziej się powtarza, teraz pojawiła się jakaś
obsesja na punkcie gotowania, chyba od czasu "Depozytu" ciągle wplata jakieś
kulinarne sprawy, często bez żadnego związku z fabułą.
To prawda, że naprawdę dobre książki to te stare, potem zaczęła powielać sama
siebie, a jej styl, tak zabawny w poprzednich powieściach, teraz stał się męcząco
manieryczny.
A jak się przeczyta jej autobiografię, to widać że większość sytuacji brała z
życia. I nic w tym niby złego, ale jak zaczyna to samo pakować do każdej książki,
to robi się nieciekawie.

[Gość: socoow]

(nie)boszczyk - fajny...
choć jeżeli czytasz dużo Chmielewskiej, to może nudzić, ale nie... jednak
polecam, zabawny, lekko się czyta, to cała Chmielewska (bez zmian)

[roseanne]

ksiazeczki w wersji dla dzieci to wspanialosc.
Pies Chaber ponad wszystko.

Gdy w pewnym momencie zaczelam sie orientowac, kto jest kim w tworczosci pani
Joanny Chmielewskiej - jakos zaczely mnie te ksiazeczki nudzic.
Ostatnio wpadla mi w rece "Przekleta bariera" - joj, toz to najgorszej klasy
harlekinek. Ani zjadliwosci, ani humoru.
Moze by tak jednak zaprzestac w pewnym momencie ?
pozdrawiam

[Gość: Baloo]

Roseanne, zgadzam sie z toba "na sto procent" (jak mawial poeta Iwan
Bezdomny, "ktory lubil wyrazac sie gornolotnie" ;oD )
Jej ksiazki z lat 60 - 70 to perly , ale te pisane po 1990 to piekny przyklad
staczania sie po rowni pochylej i "powielacz" .... szkoda ...

Baloo

[Gość: ludzik]

Po prostu nie do pobicia jest "kał basa" i "mocz tenora", śmiałam się z tego
chyba z pół godziny, aż cała rodzinka się zwaliła aby zobaczyć te zjawisko.
Ale rzeczywiście ostatnie powieści są trochę jakby wymuszone. Czy ktoś mógłby
mi opowiedzxieć jak skończył się "Trudny trup" bo jakoś wyjątkowo nie mogłam
tego strawić.

[Gość: socoow]

kał basa - pamiętam :) też się śmiałem kilka godzin, Lesio był moja pierwszą
książka Chmielewskiej i do dzisiaj pamiętam pierwsze zdanie: "Lesio postanowił
zabić kadrową..."

[Gość: Ola]

Lesio chciał zamordować personalną, nie kadrową. W tamtych czasach podobno były
personalne. Ja osobiście wyłam (i dalej mi sie to zdarza) przy scenie z garbem
na torach... uuuuaaahahah.
Najlepsze jej książki to wg mnie:
Lesio
Dzikie Białko
Całe Zdanie Nieboszczyka
Wszyscy Jesteśmy Podejrzani
Krokodyl z Kraju Karoliny
Romans Wszechczasów
A (Nie)Boszczyk Mąż to przypowieść dietetyczno-poradniologiczna (o ile takie
dziwo w przyrodzie istnieje).
Trudny Trup, o ile mnie pamięć nie myli, kończy się rozpracowaniem mafii
telewizyjnej, dla odmiany od wyścigowej.

[Gość: Krra]

Ja tez lubiłam jej ksiazki, pisane tak z raz na 2 - 3 lata jedna - te z lat 70.
Po 1989 r. ona zalozyla wlasne wydawnictwo, zobaczyla, że na ksiazkach świetnie
sie zarabia i zaczela po prostu pisac juz tylko dla kasy, powielajac stare,
wlasne schematy. W dodatku cos zlego stało sie z jej poczuciem humoru - bylo
bardzo dohre - zaczelo byc bardzo niedobre. W czyms tam, z diamentem w tytule -
przez co nie moglam przebrnac - bohaterka średnio raz na 3 strony "biegla
świńskim truchtem" i to mialo byc zabawne. Moze i bylo, ale za pierwszym
zdaniem...Pisanie tylko dla kasy daje rózne efekty...Rozne, bo dla kasy pisal
tez Dostojewski - mial potworne dlugi i scigaly go terminy, zaliczki itp. Ale
co za efekty...!