proszę o radę

[smutna-23]

Jesteśmy razem 3,5 roku, studiujemy i nie jesteśmy małżeństwem, choć mieszkamy
razem. No i jesteśmy swoimi pierwszymi seksualnymi partnerami. Na samym
początku było super, czyli przez jakiś rok. Choć nigdy nie uprawialiśmy seksu
codziennie, bo wtedy jeszcze nie mieszkaliśmy razem, to 1-2 razy w tygodniu mi
wystarczało. Ale później było coraz rzadziej. Najpierw raz na 2 tyg., potem
raz w miesiącu, o ostatnio nawet 3 miesiące mieliśmy przerwy, a byłoby jeszcze
dłużej gdybym po prostu się do niego nie "dobrała". Wiem że jest w tym troszkę
mojej winy, bo sama też nie wychodzę z inicjatywą, ale to dlatego że jak
wcześniej to robiłam to on potrafił mi odmówić wykręcając się zmęczeniem, albo
po prostu mówiąc że nie ma ochoty. Jestem atrakcyjna i chciałabym żeby mi to
okazywał również w łóżku. Wprawdzie na co dzień jest czuły, dużo przytula mnie
i buziakuje (choć nie całuje bo ja twierdzi to go kręci, tak jakby było coś w
tym złego), to trochę mało. Ja również staram się żeby mu było ze mną dobrze.
Niestety mieliśmy już kilka poważnych kłótni, bywało że z mojej winy, czasem z
jego, ale też niestety z braku seksu. Może niektórzy uznają że szukam dziury w
całym, ale ja po prostu nie chcę żyć w związku bez namiętności. Choć nie
potrafię też go zostawić bo go kocham. Nie wiem jaka jest faktyczna przyczyna
jego zachowania, bo nie chce mi tego wytłumaczyć, tylko zawsze twierdził że to
przejściowe i że będzie ok. Choć to chyba za długo trwa jak na coś
przejściowego. No a ostatnio uznał że jestem nimfomanką bo chcę chociaż raz na
tydzień i żebym nie wymuszała bo to tylko pogarsza sprawę. To ja już nie wiem
czy on w ogóle mnie kocha, bo daje dość sprzeczne sygnały...

[anyx27]

Smutna, bez rozmowy się nie obejdzie :( Powiedz mu o swoich
potrzebach, zapytaj o jego oczekwiania. Może po prostu macie różne
temperamenty, amoże jest coś, co mu przeszkadza, ale nie potrafi
tego powiedzieć.

Wcale nie szukasz dziury w całym, masz prawo być szczęśliwa :) a
jesli po tak krótkim czasie bycia razem macie takie problemy, to
lepiej wyjaśnić je teraz, bo potem moze być coraz gorzej :(

Przygotuj romantyczną kolację i pogadajcie tak od serca.

ja jestem z moim mężem 5.5roku (małzeństwo od 8 miesięcy). na
początku kochaliśmy się codziennie, nawet po urosdzeniu córci nie
mogłam wytrzymać tych przepisowych 6 tygodni i kochaliśmy się o
wiele wcześniej. potem nie odbiegaliśmy od normy - 3-4razy w tyg.,
ale w końcu przyszedł taki moment, że było to bardzo rzadko - 1 raz
na tydzień, czasem nawet 2. u nas związane to było z przepracowaniem
(zmęczenie), a także wzajemnymi pretensjami o wszystko i tak się
nakręcaliśmy wzajemnie. Ja miałam pretensje, że mój mąż przestał
traktować mnie jak kobietę, on zarzucał mi, że tylko krzyczę, że
nigdzie nie wychodzimy, że się czepiam, że za dużo wymagam itd. było
mi źle z tym wszystkim, chciałam być jego żoną, a nie tylko matką
jego dziecka. i w tym momencie pojawił się ktoś, kto dał mi to,
czego brakowało mi w domu. były czułe smsy, rozmowy, poczułam, że
się komuś podobam, że komuś na mnie zależy. nie, nie zdradziłam
swojego męża, bo go kocham, ale wtedy pomyślałam, ze jeśli nic się
nie zmieni, to w końcu nasz związek sie skończy. Paradoksalnie
wtedy tez zdałam sobie sprawę z tego, jak bardzo zalezy mi na moim
meżu i jak bardzo go kocham :) w tej chwili dużo rozmawiamy,
odpuściliśmy trochę z pracą, odbudowujemy namiętność i sex znów jest
na porządku dziennym :) musze jeszcze dodać, że niezależnie od
ilości, to jakość naszego sexu zawsze była i jest idealna :))) mój
mąż jest mistrzem ;)))

powodzenia :)

[smutna-23]

A my to nawet nie mieliśmy czasu nauczyć się seksu, tak żeby było naprawdę
rewelacyjnie. Nie wiem o co chodzi...bo próbowałam z nim rozmawiać, ale on uważa
że przesadzam... Nie chcę go zostawiać, bo na co dzień jest naprawdę słodki,
tylko że ja po prostu mam swoje potrzeby, no i chce czuć że jestem dla niego
atrakcyjna, a same słowa to trochę za mało. On uważa że czasami czepiam się jego
z byle powodu, może i tak, ale to dlatego że czasem jestem sfrustrowana, przez
brak seksu...No i nie rozumie że ja mogę mieć wobec niego oczekiwania, które on
powinien starać się spełniać, a nie ciągle myśleć tylko o sobie. Boję się że tak
będzie już zawsze...nie chcę go w przyszłości zdradzać, bo uważam że to
najgorsze co można zrobić ukochanej osobie...
Nie wiem co mogę jeszcze zrobić...

A Wam życzę dużo szczęścia, cieszę się że są jeszcze pary które potrafią wyjść z
takich problemów...i wciąż się bardzo kochać:-) Szczęściara:-)

[anyx27]

Jeśli subtelne sugestie nie skutkują, to chyba nie masz wyjścia, jak
postawić sprawę na ostrzu noża - powiedz jasno, że chcesz z nim byc,
że go kochasz, ale nie do końca jesteś szczęśliwa. Powiedz, czego
oczekujesz i spytaj, czy chce popracować razem z tobą nad waszym
związkiem. Jeśli nic z tego, to widocznie nie pasujecie do siebie.
To oczywiście długi proces, nie oczekuj szybkich zmian, ale, jesli
nie bedziesz widzieć jego starań, to chyba ten związek nie ma sensu.

My mieliśmy szczescie, ze dopasowalismy sie temperamentem, poza tym
jak się poznaliśmy ja miałam 23lata, mój mąż 29 i był już
doświadczony, wiedział więc, czego kobieta oczekuje od mężczyzny.

[krzysztof-lis]

> Jeśli subtelne sugestie nie skutkują, to chyba nie masz wyjścia, jak
> postawić sprawę na ostrzu noża - powiedz jasno, że chcesz z nim byc,
> że go kochasz, ale nie do końca jesteś szczęśliwa.

Czy Ty wierzysz w to, że w stosunku do mężczyzn rozsądnie jest stosować
"subtelne sugestie"?

[anyx27]

Owszem, na niektórych skutkują :) a jeśli nie , to sa inne sposoby
perswazji ;)

[smutna-23]

Na mojego "subtelne sugestie" raczej nie skutkują...a konkretnie też próbowałam
rozmawiać, a on na to że będzie ok, że to przejściowe,ale to już trochę za długo
trwa...
A kiedyś miał większy temperament...:-(

[murakami2]

Tak pomijając temperament, uważasz, że ten związek ma przyszłość biorąc pod
uwagę podobieństwo intelektualne, potrzeby, plany, język, którym się
porozumiewacie i chęć pracy nad wspólnym szczęściem?

[nutka07]

Moze ma seks z kims innym.

[pamelcia26]

Smutna jak przeczytałam Twojego posta to tak jakbym czytała o sobie
na początku.

Ja bym zrobiła na Twoim miejscu tak. Porozmawiałabym z nim bardzo
stanowczo. Tak jak dziewczyny radziły. Powiedz mu o swoich
potrzebach, pragnieniach i o tym jakbyś chciała żeby Wasz związek
wyglądał. Powiedz mu, ze dalej tak żyć nie możesz. Daj mu jeszcze
szansę skoro go kochasz. Ale bardzo uważnie mu się przyglądaj.

Jesteście oboje młodzi, nie macie zobowiązań i ślubu - nie zrób
błędu który ja zrobiłam.

W samotności długo nie dasz rady. Jeżeli już ta sprawa bardzo Ci
przeszkadza to poważnie się nad tym zastanów czy chcesz żyć z takim
mężczyzną. Uwierz mi wiem co mówię! Będziesz później żałowała!

Pozdrawiam Cię cieplutko i trzymaj się.

[smutna-23]

Dziękuję za ciepłe słowa...wiem że muszę zastanowić się co robić dalej, no i w
końcu podjąć jakąś decyzję...ale to łatwe nie jest...

[smutna-23]

Nutka07 akurat tego, że mnie nie zdradza jestem pewna na 100%...

[yayamiomur]

słuchajcie dziewczyny, mam dla was nowinę - kaśka wychodzi za mąż! no, naprawdę!

ok, ok, koniec żartów - tak mi się tylko przez chwilę wydawało, że znalazłem się na babskim wieczorku plotkarskim.

odniosłem to wrażenie, bo te pojawiające się porady "koleżanek" są... no zobaczcie sami jakie:

anyx: "Przygotuj romantyczną kolację i pogadajcie tak od serca"
pamelcia: "Porozmawiałabym z nim bardzo stanowczo. Tak jak dziewczyny radziły"

ja bym powiedział tak: przeceniamy chyba siłę kolacji przy świecach i "szczerej rozmowy".

tak jakby to było takie proste: "kilogram ziemniaków - 0,99. świece stołowe - 2,99. szczera rozmowa - bezcenne."

smutna, porozmawiaj, zmień się sama, wyjedź na tydzień do mamusi, wstrząśnij nim, zrób coś, czego dawno nie robiłaś. zrób cokolwiek. tylko, że my jesteśmy 100 lat świetlnych od twoich problemów i dobre rady pozostaną tylko dobrymi radami.

powodzenia.

[nutka07]

yayamiomur napisał:

> słuchajcie dziewczyny, mam dla was nowinę - kaśka wychodzi za mąż! no, naprawdę
> !

To wszystko wyjasnia ;)