TPM Warszawa - Program terapeutyczny

[kasiapiesio]

Program terapeutyczny „Pomoc młodym osobom z zaburzeniami psychicznymi”

Zapraszamy osoby korzystające z pomocy psychiatrycznej w wieku 18 - 30 lat, które:
-chcą tworzyć lepsze relacje z ludźmi
-chcą lepiej radzić sobie w sprawach codziennych
-potrzebują wsparcia w powrocie do zdrowia emocjonalnego

Warunki korzystania z oferty :
posiadanie orzeczenia o niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym i znacznym (informacje: Miejski Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności ul. Gen Andersa 1 w Warszawie telefon: [phone] lub TPM : (22) 887 88 05)
norma intelektualna
zakwalifikowanie do programu przez psychoterapeutkę/tę i lekarkę psychiatrę TPM

Celem projektu jest rehabilitacja odbiorczyń i odbiorców projektu zmierzająca w kierunku usamodzielnienia się, zaistnienia w lokalnym życiu społecznym, nawiązania satysfakcjonujących więzi z ludźmi, dokonania zmian w postrzeganiu siebie i swoich możliwości.
Poprzez tworzenie bezpiecznego i twórczego środowiska społecznego odbiorczynie i odbiorcy projektu będą mieli możliwość uczenia się jak wyjść z izolacji, budować i utrzymywać relacje z ludźmi, odnajdywać swoje mocne strony i zasoby, rozwijać nowe umiejętności.
Działania rehabilitacyjne dla osób z problemami psychicznymi przewidziane w projekcie mają charakter terapeutyczny. Każda osoba uczestnicząca w projekcie podczas spotkań konsultacyjnych będzie mogła wraz z terapeutką/tą ustalić swój Indywidualny Plan Działania zgodnie z potrzebami osobistymi, stanem zdrowia i możliwościami projektu.
Działania będą prowadzone w siedzibie TPM w Warszawie przy ul. Nowolipki 2.

W zależności od potrzeb proponujemy skorzystanie z:
 indywidualnej pomocy psychologicznej (interwencja, doradztwo, terapia)
 grupy umiejętności życiowych i społecznych
 grupy psychoterapeutycznej
 warsztatów umiejętności społecznych
 konsultacji psychologicznych, psychiatrycznych i prawnych


Grupa umiejętności życiowych i społecznych dla młodych osób (18 - 30 lat) z osób z trudnościami w kontaktach z innymi i w codziennym funkcjonowaniu nastawiona na naukę umiejętności społecznych. Celem spotkań jest poznawanie siebie i innych, poznawanie swoich zasobów i ograniczeń, rozwój zasobów, przepracowywanie lęków, barier i trudności związanych z kontaktem z innymi ludźmi, uczenie się wyrażania
siebie – swoich uczuć, potrzeb, przekonań, uczenie się stawiania i obrony swoich granic. Uczestnicy będą mieli okazje do nauki radzenia sobie w życiowych sytuacjach takich jak: wspólne przygotowanie posiłku, wyjście na pocztę, do urzędu, kina, teatru, muzeum, itp.
Grupa psychoterapeutyczna dla młodych osób (18 - 30 lat) o charakterze otwartym. Grupa będzie odbywać się raz w tygodniu przez 2 godziny. Na spotkaniach grupowych będzie prowadzona praca nad zmianą doświadczanych trudności, praca w kierunku wzmacniania konstruktywnych strategii radzenia sobie z trudnymi sytuacjami na poziomie emocjonalnym i funkcjonalnym.
Warsztaty umiejętności społecznych odbywać się będą w weekend, realizowane będą w oparciu o aktywne techniki nauki: techniki Gestalt, psychodramy, scenki, pracę w małych grupach, na forum, dyskusje itp. Tematy warsztatów psychoedukacyjnych : asertywność, skuteczna realizacja celów i zadań życiowych, ja na rynku pracy

Towarzystwo Pomocy Młodzieży
ul.Nowolipki 2, 00-160 Warszawa

www.tpm.free.ngo.pl
[e-mail]
tel. [phone], tel/fax [phone]

Program jest współfinansowany ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych

[lolinka2]

Szkoda tego obwarowania z orzeczeniem o niepełnosprawności.
Tu jest sporo osób w tym przedziale wiekowym, które jednakowoż orzeczeń nie posiadają, a problemy i rozpoznanie z kodem "F" - owszem.

[just-me-online]

Być może to wynika ze współfinansowania przez PFRON.

Just Me

[jeanecloud]

Szkoda, że trzeba mieć orzeczenie.
Mieszczę się w przedziale wiekowym i chętnie wzięłabym udział.

[lolinka2]

I stąd to co pisałam powyżej - osób w tym przedziale jest więcej, a naprawdę nie każdego życie/ rodzice etc. zmusiło do posiadania orzeczenia. Z naszą chorobą ludzie pracują - w taki czy inny sposób, ale jednak.

[36.a]

e, na pewno?

"Uczestnicy będą mieli okazje do nauki radzenia sobie w życiowych sytuacjach takich jak: wspólne przygotowanie posiłku, wyjście na pocztę, do urzędu, kina, teatru, muzeum, itp."

i uwaga, że od uczestników wymaga się normy intelektualnej.

z całym szacunkiem, ale to bardziej wygląda na naukę w szkole specjalnej. ogromnie przepraszam, jeśli kogoś uraziłam. poczta: wziąć numerek, przeczytać, ile osób przez Tobą, wyjść, bo co będziesz na głupiej poczcie stać/siedzieć, zakupy/spacer, wrócić, podać avizo, dowód, maznąć podpis, odebrać paczkę/list. na serio tego potrzebujecie?

[drugikoniecswiata]

a mi jest smutno jak czytam taki komentarz
tramwaj: wsiąść, wytrzymać, wysiąść.

ludzie są bardziej i mniej chorzy, bardziej i mniej samotni, bardziej i mniej zapomnieli(śmy), jak się żyje. niektórzy potrzebują sobie przypomnieć. po co to wartościować, nie rozumiem.

(nie czytać, wiem)

[36.a]

Ktoś kto bardzo chce skorzystać z takiego programu - skorzysta pomimo mojej bzdurnej pisaniny.
W depresji człowieka na tę pocztę raczej nic nie będzie w stanie wyciągnąć, w manii pojdzie sam i oczaruje wszystkie panie z okienka.
Niemniej, jeśli uraziłam - przepraszam.

[drugikoniecswiata]

1) nawet w depresji trzeba wysłać pit
2) tam nie jest napisane: program pomocy osobom z chad w fazie depresji/manii, tylko - program pomocy osobom z zaburzeniami psychicznymi. W dodatku - z zaznaczeniem, że pomoc szyta na miarę, czyli oferta wieloelementowa, z której korzysta się w miarę potrzeb.

Dla mnie to jest kategoryzowanie - "my jesteśmy lepsi, bo umiemy pójść na pocztę, nie proponujcie nam takiej dziecinady" - a skąd wiadomo? może czytająca to osoba z chad ma też inne zaburzenia, fobie, lęki, albo tak jej chad spustoszyła życie, że się tej poczty boi tak, jak każdej innej czynności?

Ja wiem, jak się gotuje makaron, a nie umiem się zmusić, żeby zrobić to samej. Wiem też, jak się je (do buzi, przeżuć, połknąć), a nie jem. Leki nie pomagają, terapia nie pomaga, może wspólne gotowanie by pomogło? Np. [url=˛www.wdpf.org.pl/]Dom pod Fontanną[/url] to bardzo pozytywne miejsce, bywałam w nim w pierwszym życiu w roli wolontariuszki - spotkałam różnych ludzi, także chadowców w fazie remisji. Przychodzili razem ugotować obiad, zjeść obiad ugotowany przez innych, wypalić papierosa, pouczyć się francuskiego, naprawić kran. Z ludźmi, nie w 4 ścianach. Na tej zasadzie działają też przecież oddziały dzienne czy oddziały rehabilitacji psychiatrycznej. Są na forum osoby, które z takiej pomocy korzystały i na niej Skorzystały. Po co to deprecjonować?

Nie chodziło mi więc o osobistą urazę (tę przeżyję), ale bunt, jaki czuję, gdy forum zamiast być otwartą płaszczyzną pomocy i wsparcia dla ludzi z _różnym_ doświadczeniem robi się towarzystwem wzajemnej adoracji, w dodatku w klimatach "my lepsi".

[drugikoniecswiata]

a, i jeszcze - "ktoś kto bardzo chce skorzystać, skorzysta mimo mojej durnej pisaniny" - tak. tyle, że "ktoś, kto bardzo chce skorzystać" to osoba, która przeszła już pół (?) drogi do sukcesu. są osoby, które trzeba zachęcić, a jeśli nie zachęcić, to przynajmniej nie zniechęcać, bo "durna pisanina" nie jest niczym innym jak odzwierciedleniem oporów, które ma każdy z nas ("przecież do cholery wiem co się robi na poczcie, to błazenada, ludzie będą kpić").

[36.a]

Izo, czepiłam się wyimka, który mi się nie spodobał. I teraz: wolno mi czy nie?
Na dyskusję z Tobą nie mam siły, przepraszam.
Ograniczony zasób sił życiowych, opór, ucieczkowość - zwij sobie jak dusza zapragnie.
Pozdrawiam.

[za_mszowe]

36ann, popieram to, co usiłujesz tym pierwszym postem wyrazić.
kasiapiesio zapewne wrzuca info o tym projekcie na wszystkie fora nt. zaburzeń psychicznych.
wrzuca i nie wejdzie tu więcej, ot , tyle.

oferta mnie "pachnie" po prostu realizacją narodowego progr. ochrony zdrowia psychicznego, w sensie, że jakieś stowarzyszenie/fundacja czy inny NGOs mają przejmować zadania szpitali.

i oni przejmują rolę oddziału rehabilitacji psychiatrycznej.

u mnie w okolicy funkcjonuje taki oddział i "myslano mnie tam posłać" po prawie 8miesięcznym pobycie w oddz. zamkn. Odrynator powiedziała, że to raczej program dla ludzi chorujących na schizofrenię, i to nie jest miejsce dla (byłam tak zdiagnozowana drzewiej ) ChADowca.

otóż okazało się po latach, żem jednak border. z nawracającą depresją. i syndromem dda.

Zajęcia na taki oddziale reh. psychiatrycznej obejmowały między innymi: trening umiejętności społecznych - nauka prowadzenia rozmowy, wspolne wyjścia - tak jak tu podają - do kina czy na pocztę, etc. i mnóóóóstwo psychoedukacji zorientowanej na profilaktykę nawrotów schizofrenii.
Osoba z naprawdę ciężkim przebiegiem schizo może mieć problemy w zwyczajnym funkcjonowaniu na codzień, rly.

[36.a]

tak. myślałam o tym, co podkreśliłaś boldem.

tkwię w depresji od ponad 2 tyg.
zmusilam się do wyjścia z domu wczoraj wykąpana, i owszem, ale kompletnie bez bielizny [i to nie perwersja, ale jakaś totalna bezradność] dżinsy, gruby sweter. bez skarpetek... (głupio mi tak o tym pisać...) dużo ludzi wszędzie, wszyscy zakupy przed długim weekendem, gdyby trzeba było wysłac PIT - to by się nie wyslało zapewne... cierpiałam, że muszę iść tu i tam.
zabrakło karmy dla zwierzaków, inaczej bym nie wyszła. im zaszkodzić nie mogę. i tak sumienie wyrzuca, ze kiepsko ostatnio o nie dbam. są zwyczajnie smutne. przy okazji 2 puszki piwa slodowego, śliwki w czekoladzie, czekolada, pieczywo tostowe, ser żółty [czyli wszystko, co dostarczy endorfin i...dodatkowych kg, które będę później pracowicie zrzucać]...
po godzinie z ulgą wróciłam do domu. z trudem przypomniałam sobie kod do domofonu.

Niemniej - czuję się głupio, że się czepialam. Ja nie skorzystam, bo -powtórzę się - w depresji nie dotrę "na grupę", w hipomanii - zbędna.

Jak głosi pierwsze nieformalne prawo psychologiczne: Ludzie są różni.
Być może kogoś w depresji grupa zmobilizuje do czegokolwiek.
Byc może ktoś z komponentą lękową w depresji, a z większym niż ja obecnie napędem
skorzysta z takich zajęć, gdzie pójdzie z grupą do muzeum. poczuje się raźniej. mnie jednak teraz końmi nikt nie wyciągnie...
tylko złość. koleżanka "walcz o siebie. nikt o Ciebie nie zadba, jesli Ty tego ble ble ble". poradziłam jej wstrętnie, aby siłą woli kontrolowała poziom hormonów (choruje).

i masz rację: ta pani wysyła sobie takie ogłoszenie tu i tam. być może nazwa ChAD niewiele jej mówi. wie, że choroba psychiczna czyli worek pojeciowy. stąd też ta awersja. kropka.