STRATEGIE ZYCIA Z CHAD

[jagoda16]

to jest swietny temat na kolejny watek :
strategie zycia w tej chorobie
strategie na radzenie sobie z depresja
(tylko bez wlazenia pod koc!)
to w ogole to powinien byc taki watek zawsze na gorze, tylko nie wiem jak to
zrobic
no i zeby byly w nim same sensowne punkty
moze razem udaloby sie nam wymyslic cos skutecznego, choc oczywiscie kazdy
jest troche inny i choruje inaczej wiec musi tez miec swoja osobista strategie
no to kto zacznie?
proponuje w punktach, zeby bylo przejrzyscie

[tristezza]

jagoda 16 napisala:

no to kto zacznie?

Proponuje zeby zaczal Pytek
pozdrawiam
t.

[katerina14]

No dobra to może ja coś napiszę)))Teraz jestem w fazie depresji,ale
umiarkowanej tzn.jakoś się zmuszam do wstawania z łóżka.W tej fazie moja
strategia polega głównie na "zmuszaniu"samej siebie do robienia pewnych rzeczy
które sprawiają mi teraz dużą trudność. Są to rzeczy które w okresie remisji
przynoszą wiele radości, a więc przebywanie z bliskimi,kontakty ze znajomymi
takie zykłe rozmowy na błache tematy z ludźmi którzy nie mają pojęcia co się z
Tobą dzieje.Strasznie to trudne próbować ich słuchać,ale moim zdaniem
trzeba,trzeba kontaktować się z tym normalnym(mam nadzieję że nikogo nie urażę)
światem,bo teraz nie możemy go znieść ale w gruncie rzeczy bardzo chciałoby się
do niego wrócić.Druga sprawa to ciągłe przypominanie samemu sobie że to co się
aktualnie ze mną dzieje nie jest naturalne,że to jest skutek choroby,choroby
która bardzo łatwo może nas zupełnie zdominować. Jest jeszcze sposób o którym
ciężko mi pisać i może nie powinnam ale niech tam:w tych najgorszych chwilach
depresji,takich naprawdę krańcowych,kiedy nie mam już siły walczyć,i jedynym
rozwiązaniem wydaje się śmierć(a może nie powinniśmy tu tego wątku
poruszać??),wtedy przypominam sobie ostatni raz jak się obudziłam w szpitalu i
jak okropnie się czułam gdy pomyślałam ile bliskich mi osób mogłam skazać na
potworne cierpienie,a w tym tę jedną chyba najukochańszą(każdy z was może kogoś
w tym miejscu dopasować).Teraz jest okres że te myśli wracają natrętnie,bo już
uległam fałszywemu złudzeniu że choroba odeszła aż tu nagle parę miesięcy temu
uderzyła z taką siłą..... A o strategiach w lżejszych okresach kiedy
indziej))

[twoinone]

katerino, jak Ci sie udaje te kontakty w dole pielegnowac? Ja ostatnio
stwierdzilam, ze kategorycznie muszę w tym czasie unikać wszelkich spotkan z
ludzmi, bo zawsze powiem lub robię coś złego. Czasem nieodwracalnie złego.
Czasem tylko na tyle, ze mnie to pognębia. Już lepiej jest kiedy nie odbieram
telefonów i nawet po klatce schodowej przemykam tak by nie musieć zamienić z
nikim zdania. osuwam sie w te samotność, ale nie mam wrazenia ze zamknelam
sobie droge powrotu.

[nevada_blue]

wprawdzie nie mam CHAD - tak twierdzą w moim szpitalu
ale nastroje zmieniane codziennie po kilka razy lub najdalej co kilka dni
od łagodnej hipomaniakalnej górki po dołki o różnym nasileniu
sprawiają, że słabe, ale jednak trochę jakieś wyobrażenie mam na ten temat.

różnica polega na czasie trwania.
w związku z tym, że niczego nie mogę zacząć i skończyć jak zaczęłam
bo w tym czasie często kilka razy zmienia mi się nastrój
wraz z całą optyką patrzenia na świat
zaczęłam robić sobie krótkie PLANY
wypunktowywać, co mam zrobić i kiedy
żeby było to spisane i zobowiązywało mnie do wykonania owego niezależnie czy
właśnie zdobywam świat na górce, czy bezsens wszystkiego generuje mysli
samobójcze w cienistej dolinie.

niestety jest to metoda wprowadzona niedawno i dopiero w fazie testowej [która
idzie opornie ze względu na moją niechęć do wszystkiego, co uporządkowane i w
ramce ;> ], ale mogę za jakiś czas powiedzieć jak się sprawdza, jeśli wytrwam w
jej stosowaniu

pozdrawiam
cyklotymiczna - [nev.]

[mskaiq]

Robie wszystko tak jakbym jej nie bylo. To wymaga przelamywania opozycji ktora
jest w kazdym z nas.
Zwykle ta opozycja, przynosi uczucia niecheci do wszystkiego co mogloby pomoc.
To dlatego kiedy ona jest traci sie radosc ze spotkan z innymi ludzmi, ktore
bez niej przynosza wiele radosci.
Kiedy ta opozycja znika znow wszystko wraca, sens, spokoj, radosc. Ignorujac ta
opzycje, dzialajac tak jakby jej nie bylo zanika roznica pomiedzy dolkiem a
gorka.
Serdeczne pozdrowienia.

[tristezza]

Mskaiq, czy Ty masz chad?

[nevada_blue]

on ma wszystko
cze Tris

[mskaiq]

Kazdy czlowiek ma dolki i gorki, jest bardzo malo osob ktore potrafi
kontrolowac siebie w taki sposob aby one nie istnialy.
Kiedys bywaly bardzo silne, nie potrafilem sobie z nimi radzic. Dzisiaj umiem,
nie pozwalam na to aby moja gorka zmieniala sie w euforie ani dolek w
depresje.
Serdeczne pozdrowienia.

mam trochę prozą - opis fazki menaickiej

[greta_30]

Postanowiłam napisać tą powieść w sprzeciwie przeciwko powszechnie panującej
opinii, że wszystko sie kiedyś kończy a życie to nie zabawa tylko poważna
sprawa. Mam 35 lat, 16 letnią ćórkę i byłam dwukrotnir żonata. Mam również za
sobą dość błyskotliwą karierę jako ggrafik komputerowy, mieszkanie, a
samochodów nawet nie chce mi się wspominać. Wszystko to dzięki uporowi i
wytrwałości w gromadzeniu danych. Nie jestem mądra, jestem inteligentna. Wiem,
że w dobie internetu kiedy dostępność informacji mierzy się szybkością klikania
w klawiaturę i umiejetności operowania kluczowymi hasłami - wiedza nie jest juz
tak cenna jak kiedyś. Wystarczy mieć komputer i 50 zł na opłaty a wiesz więcej
niż Bóg, Dalajlama i Hitler razem do kupy. NIe ma już autorytetów budowanych na
wiedzy. Liczy się teraz inteligentne kreowanie swojego wizerunku i odpowiednia
postawa. Moralność jest wynaturzona ale wbrew pozorom, w moim świecie
przynajmniej, sporo jest osób dobrych i prawych. Mam dużo szczęścia, bo zawsze
kiedy upadam (a zdarza się to często ponieważ choruję na cyklofrenię gdzie
upadki i wzloty z żadka przeplatane są okresami względnej równowagi) zawsze
znajduje się ktoś kto poda mi rękę i pomoże utrzymać się przy życiu. Bo życie
to mój największy skarb. Żyjąc mogę wszystko. Przeczekać złe czasy, zmienić
siebie, świat wokół siebie. Tak często powracające depresyjne myśli o
samounicesticeniu siebie są najwiekszym gwałtem jaki zadaje mi matka natura. Bo
ja kocham życie i kocham ludzi, a depresja to wszystko niweczy, obraca w jakiś
koszmarnie mało zabawny żart. Nie rozumiem tego, bo nie mam rozszczepienia
osobowości i nie żyję w dwóch różnych światach. Jestem zawsze taka jaka jestem
tylko raz bezgranicznie załamana, a raz euforycznie uniesiona. W związku z tym,
że nie rozumiem depresji, wolę stany maniakalne, tymbardziej, że nauczyłam się
je kontrolować na tyle, że mogę odpowiednio wcześniej ukierunkować swoje
szaleństwo i działam bardziej konstruktywnie i w rezultacie coraz piękniej.

Pomarańczowa rewolucja jest wiernym opisem mojej ostatniej jazdeczki. Ale nie
będę o tym przypominała bo osobiście uważam, że z manią jest trochę jak z
alkoholem czy innymi narkotykami.Mianowicie podbijają zawarte w nas samych
emocje. Podaję przykład: kokaina, jedni po niej nie mogą nic zronbić tylko się
miotają, inni wykorzystują jej działanie aby na przykład przyswoić sobie
łatwiej wiedzę lub wykorzystują ją do pewnych zaplanowanych wcześniej działań.
Moje doświadczenia z narkotykami? Szerokie jak ocean ale w związku z tym, że na
trzeźwo przeżywam o wiele bardziej odjechane rzeczy, ich działanie nie ma już
dla mnie takiego smaku jak dawniej. Teraz ograniczam się do marihuany w
niewielkich ilościach i bardzo regorystycznie określonych okolicznościach. Palę
tylko w domu, tylko ze swoim facetem i nigdy w towarzystwie osób, których
intencji nie jestem do końca pewna. Nie chce mi się przeżywać spotęgowanych
przez dragi stanów lękowych czy bardziej odczuwać czujeś cierpienia czy
niepewności. NIe chce przez to powiedzieć, że wogóle nie chcę pomagać innym,
nie. Uważam tylko, że skuteczniej jest robić to na trzeźwo.

Wracając do tematu: zapraszam Was do mojego maniakalnego świata na krótki film
o kobiecie, która wymyśliła nową systematykę świata. Jako klucz do jej
zrozumienia obrała kolor a wszystko zaczęło się od wgapiania się godzinami w
monitor komputera.


POMARAŃCZOWA REWOLUCJA

Każdy kto kiedykolwoek grał w grę turową wie, jak ważny jest stan zdrowia
naszego bohatera. Zdrowie (życie), mana (magia), morale, ilość amunicji. Te
wartości w grach przedstawiane są zazwyczaj jako paski koloru, który wraz w
odniesionymi ranami zmniejsza się, a po zarzyciu apteczki lub jakiś
czarodziejskiej mikstrury - zwiększa się. Życie zazwyczaj jest kreską czerwoną,
mana niebieską, morale zieloną.

Mój facet jest maniakiem komputerowym. Składa komputery i nic nie sprawia mu
większej radochy jak zastrzelenie jakiś niemców czy pokonanie jakiegoś potwora.
Najczęściej gra w Diablo, Herosy i Jaggetalians. Ja nie specjalnie kochałam gry
komputerowe. Uznawałam je za pożeracz czasu i podprogowe działania
antywychowawcze. Jak można szanować życie, sko tak lelko się umierało?
Wystarczyło odsejwować się i znów radośnie ruszaliśmy do tego samego zadania.
Nie lubiłam gier ale lubiłam się uczyć. A kiedy nie miałam nic lepszego do
roboty siadałam przy Starym i przez ramię patrzyłam jak prowadzi swoje batalie.

W Diablo grał Palladynem. Najbardziej lubił grać z czarodziejką, królową zimna.
Ona rzucała czar, zamrażała przeciwników, a mój Palladyn wpadał w środek i
mieczykiem ciach, ciach. Ta strategia była niezwykle skuteczna i widowiskowa.
Każdy kto grał kiedyś czarodziejką, wie jakich wspaniałych doznań estetycznych
dosarcza taka gra. Czarodziejka jest piękna, wiotka i waleczna. Jest
ucieleśnieniem marzeń każdego faceta, który jedną nogą dalej tkwi w świecie
fantazji. Ta para była nie do pokonania i bardzo mi się ta opcja walki
spodobała. Nie bardzo umiałam grać samodzielnie, bo nie potrafiłam opanować
klawiatury i zazwyczaj ginęłam dosyć szybciutko, a każdy kto grał wie, że nie
jest fajnie zbierać szczątki swojego bohatera z placu boju. Przynajmniej mnie
zawsze śmierć czy to Palladyna czy Czarodziejki zawsze głęboko poruszała.
Dlatego tez dbałam o kreseczki.
- Daj im pić, weź apteczkę - upominałam Sławkam - Napraw mu zbroję, zainwestuj
w ciepło. To była moja rola. Dbanie o moich bohaterów i pilnowanie aby mój
operator za bardzo nie szarżował. Bo facet, zwłacza taki rycerski jak mój
Stary, nic się nie pękał i ładował się w najtrudniejsze zadania bez zadnych
zachamowań. Ja prowadziłam bardziej wyważoną strategię, unikałam walki wręcz,
specjalizowałam się w rozwijaniu talentów magicznych i zdobywaniu
doświadczenia. Kiedy do wyboru była kasa lub wiedza, zawsze wybierałam
doświadczenie chociaż nic nie sprawiało mi większej przyjemności niż
znajdowanie amuletów i magicznych przedmiotów. Uważnie zbierałam też pieniądze.
Ale tego nauczyłam się z Herosów od Catlin, bohaterki z zamku ludzkiego. Tam
nauczyłam się, że przy budowaniu królestwa kasa to podstawa i mądre
gospodarowanie tak zasobami jaki i jednostkami ma wielkie znaczenie. I że w tym
zamku najbardziej liczą się Archanioły więc wybudowanie Portalu chwały jest
sprawą pierwszoplanową.
Catlin była czarodziejką i tu grałam już samodzielnie. Najpierw w sojusze,
póżniej jako przeciwnicy. Zazwyczaj wygrywałam jakimś dziwnym trafem ale to
raczej z farta niż rzeczywistych umiejętności taktycznych. Sławek prowadził
mnie jak dziecko za rączkę i jego rady plus moje farciarstwo zazwyczaj
powodowały, że byłam lepsza. Co z tego skoro mój najlepszy tytuł to Drzewiec?
Sami powiedczcie czy Dzrzewiec to gość?

Dzięki graniu poszerzyły mi się horyzonty, rozszerzyło słownicwto, zmieniła się
mentalność. Poraz pierwszy spojrzałam na Sławka z uznaniem, bo zrozumiałam, że
ktoś kto tak wspaniale prowadzi batalie w komputerze, podobnie umiałby zrobić
to w rzeczywistości. To było niesamowite, w czasie gry byłam adorowana,
obsypywana prezentami i czyłam się jak najprawdziwsza królewna. Był początek
jesieni więc zbliżał się trudny dla mnie okres, ale tymczasem byłam bezpieczna.
Nie pracowałam, nic nie robiłam i grałamze swoim facetem w Herosy. Sporo czasu
spędzaliśmy razem a ogniwem nas łączącym stał się komputer.

*

- Czy zostaniesz moją źoną? - spytał pewneo wieczoru. I zaczęły się schody. A
ślub to piątego piątego dwytysięcznego piątego i w Meksyku koniecznie (oboje
nie próbowaliśmy jeszcze peyotla a ślubu w Polsce nie potrzebowaliśmy. Oboje
mieliśmy za sobą nieudane małżeństwa, duże dzieci niemieszkające uż z nami i
kariery. Nam nie chodziło już o nic innego jak o spokój). Warunek? Przetrwać
jesień i zimę bez zepsucia tego co jest. Zadanie trudne, bo mania już wisiała w
powietrzu i uniknięcie s

OK. za długie - będzie krócej

[greta_30]

wszyscy którzy mnie pamiętają wiedzą: choruję od 6 lat, dwa razy do roku mam
ataki i ląduję w szpitalu. Na jesieni mam depresje, na wiosne-lato - manię.

kiedy choruję - jest przesrane. Staram się ale nic mi nie wychodzi. Dlatego tak
wielki nacisk kładę na czas reemisji, kiedy zdrowie pozwala mi pozamiatać
wszystkie złe rzeczy, które zrobiłam w czasie choroby. Wtedy wracam do
aktywności, odświeżam kontakty, przepraszam wszystkich za wyrządzone krzywdy i
raz jeszcze tłumaczę, że to nie ja tylko ta cholerna choroba.

jesli masz chęć napisz wiecej na priva. Odpowiem Ci, bo mam sporo czasu (jestem
na rencie), zadawaj konkretne pytania, to otrzymasz syntetyczne odpowiedzi. A
tymczasem trzymaj sie ciepło

[jagoda16]

Czesc Greta,
a tak w ogole to co sie z Toba dzialo przez ostatnie pare miesiecy, pamietam z
forum Twoje rozpaczliwe i dramatyczne posty jak chcialas isc do szpitala, a nie
chcieli Cie przyjac, a co bylo potem? Czy powrot na forum to oznaka
nawracajacej depresji? bo pierwszy post byl zdecydowanie maniakalny no i
moglabys chyba nawiazac super kontakt z moim 10 letnim synkiem , ktory zyje
Herosami, Gothikiem itp. Ja, poki co stronie od tego, no ale z doroslym facetem
to moze jednak co innego..;
pozdrawiam serdecznie

[greta_30]

wylądowałam w szpitalu w lutym po zdemolowaniu mieszkania (myślałam, ze jestem
szpiegowana przez obcych i mantrowałam), wyszłam w kwietniu. Potem była
deprecha i granie w kompa, miesi ąc temu ostra faza maniakalna, ale w domu na
Clopixolu i depakince, teraz lekka hipo ale taka soft. Dali mi rentę na dwa
lata to se pracuję społecznie i sie obywalelsko udzielam. A co u Ciebie?

[olo9912]

czesc!! jak to jest z ta renta trudno ja dostac?
choruje od roku mialem na razie dwa epizody i chcialem sie starac o rente, co o
tym muyslisz?

[jagoda16]

spoko, moze nie za predko na rente, nie w kazdym przypadku jest to konieczne i
wskazane

[magdazajac]

Witam,
Chcialabym nawiazac z toba kontakt poniewaz moja mama choruje na chad i nie wiem
jak moge jej pomoc, jak sie zachowywac- teraz jest w okresie manii, ciezko sobie
z tym radze zwlaszcza ze mieszkam i pracuje w innym miescie, przyjezdzam kiedy
moge ale nie wiem czy to wystarczy.
Jesli masz ochote ze mna porozmawiac bede wdzieczna
pozdrawiam
Magda

[raissa1]

Ja jestem teraz po okresie manii,ale czasami napływa mnie taka siła
energii.Wczoraj np.na przepustce ze szpitala poszłam sobie do pubu i miałam
wrócic do domu o 22.Przechadzając sie po Starym rynku w przyjaciółka spotkałam
znajomych z manii,lekarz nie pozwalał mi z nimi gadac...tak mnie nagle zaczeło
kusić to by znów nie wrócic do domu na czas,albo w ogóle nie wrócic.Znowu uciec
jak kiedyś i byc wolną.jedno mnie powstzrmało jak zdałam sobie sprawe,ze
przeciez w pon.musze wrócic juz tylko na pare dni do szpitala po 5 tygoniach
przebywania tam i wyobraziłam sobie moich rodziców na kanapie przed TV
czekających na mnie,dzwoniacyh i wpadającyhc w panike...wróciłam punkt 22 z
zegarkiem w reku...a tak kusiło-MASAKRA-walczyłam sama ze sobą....


a dziś spowrotem do psychiatryka i DOBRZE!

[raissa1]

w sumiecały czas mnie kusi by za przeproszeniem SPIERDOLIĆ! i sie siłuje ze
sobą....

[igepa]

chyba realizuje te najprostsza ze strategii:
obserwacja siebie i zmiany dawek farmaceutykow.
wyczuwam zjazd - wskok na bioxetin
wyczuwam gorke - odstawiam bioxetin i zwiekszam lamitrin.
zycie - rutyna:
pobudka, praca, kapiel, sen, pobudka, itd (kurde! bede musiala to zmienic, bo
zaczyna sie robic bryndza z mego zycia...mimo, ze w duzej mierze ta "nuda"
wyrownuje nastroj)