Co pomaga

[comsui]

Wam, gdy łapiecie po raz kolejny depresję?

Na razie od rana wypróbowano:

sprzątanie,
pranie
kąpiel (woda mnie uspokaja
działanie ładnych zapachów na psychikę

w grę nie wchodzi wyjście, chyba że wieczorem
ciągle jest tak

[miriam11]

Mnie już nic
Od czwartku po raz drugi w ciągu miesiąca mam totalny zjazd.
Jestem płaczliwa, rozdygotana, wszystko mnie męczy, totalny brak koncentracji.
Nie chcę spotkać się z rodziną na święta - z tą dalszą, bo mam wrażenie, że nie
zniosę tego pleplania i ćwierkania przy stole.
Chciałabym żeby lekarz mi zwiększył dawkę antydepresanta ale się boję,że się nie
zgodzi po tym, jak ta większa dawka mnie "przesterowała" w drugą stronę
A dzisiaj jeszcze spotkałam znajomego, który widząc mojego doła (on nie wie, że
ja choruję, myślał, że to tylko zły dzień) postanowił sprzedać mi dawkę
optymizmu i zaczął coś pieprzyć w stylu "jaka piękna wiosna, jak ptaszki
ćwierkają" - no dosłownie, w ten deseń. Poryczałam się, wykrzyczałam, że pieprzę
wiosnę i ptaszki i uciekłam.

[comsui]

miriam11 napisała:

> Mnie już nic
> Od czwartku po raz drugi w ciągu miesiąca mam totalny zjazd.
> Jestem płaczliwa, rozdygotana, wszystko mnie męczy, totalny brak koncentracji.

Możesz pisać, jako i ja...

Do szału doprowadziła mnie mama "Ty tylko z tą depresją", riposta "a gdybym miała epilepsję, też tak byś mówiła?", mało zabawne, ale np. tegretol jest lekiem przeciwpadaczkowym również. Rzadko mówię, że jestem chora w domu.

> Nie chcę spotkać się z rodziną na święta - z tą dalszą, bo mam wrażenie, że nie
> zniosę tego pleplania i ćwierkania przy stole.

Zjedz i wyjdź na spacer. Dzieci nie lubią siedzieć przy stole z dorosłymi - kontynuuję w dorosłym życiu

> Chciałabym żeby lekarz mi zwiększył dawkę antydepresanta ale się boję,że się ni
> e
> zgodzi po tym, jak ta większa dawka mnie "przesterowała" w drugą stronę
> A dzisiaj jeszcze spotkałam znajomego, który widząc mojego doła (on nie wie, że
> ja choruję, myślał, że to tylko zły dzień) postanowił sprzedać mi dawkę
> optymizmu i zaczął coś pieprzyć w stylu "jaka piękna wiosna, jak ptaszki
> ćwierkają" - no dosłownie, w ten deseń. Poryczałam się, wykrzyczałam, że pieprz
> ę
> wiosnę i ptaszki i uciekłam.
>

Gratuluję odwagi. Poważnie.
Kiedy się najlepiej czujesz? bo choć uwielbiam wiosnę, to wyż samopoczucia jednak wtedy, kiedy te pieprzone, rozświergolone ptaszki już śpią

[miriam11]

comsui napisał:

> Możesz pisać, jako i ja...

No to się łączę w bólu...

> Do szału doprowadziła mnie mama "Ty tylko z tą depresją", riposta "a gdybym mia
> ła epilepsję, też tak byś mówiła?", mało zabawne, ale np. tegretol jest lekiem
> przeciwpadaczkowym również. Rzadko mówię, że jestem chora w domu.

Ja też wolę tu na forum. Chociaż ja mam wielkie wsparcie w rodzicach, ale po
prostu nie chcę ich martwić. I tak zdarza im się oberwać, jak się znajdą "w polu
rażenia". Dobrze, że mieszkają osobno. Ale brak wsparcia w rodzinie może dołować....

> Zjedz i wyjdź na spacer. Dzieci nie lubią siedzieć przy stole z dorosłymi - kon
> tynuuję w dorosłym życiu

Tia, a na to zerwie się od stołu przekoszmarnie nudna kuzynka z tekstem "chętnie
pójdę z tobą". I co - powiem jej że nie? Kiedyś próbowałam nieśmiało, że
chciałabym pobyć chwilę sama, to się zrobiła afera w rodzinie na 2 tygodnie.

> Gratuluję odwagi. Poważnie.

Zapewniam Cię, że to nie miało nic wspólnego z odwagą. Prędzej z histerią.

> Kiedy się najlepiej czujesz? bo choć uwielbiam wiosnę, to wyż samopoczucia jedn
> ak wtedy, kiedy te pieprzone, rozświergolone ptaszki już śpią

Nie ma reguły. Jak się wiosna zaczęła to się bardzo ucieszyłam, te ponure
deszcze dawały mi w kość. A tu nagle taki dół. Ogólnie wolę słońce i pieprzone
ćwiergolące ptaszki, mimo wszystko

[esowx1]

Jak mam dół to NIC mi nie pomaga - dopóki leki nie zadziałają...

A co do pór roku i dnia, to... zaobserwowałam, że choruję co drugi rok od
dzieciństwa - regularnie jak w zegarku (na tyle lat były tylko 2 odstępstwa od
tej reguły - nie co drugi rok, ale rok w rok, czyli w sumie 2 lata non stop - bo
tak to wyszło "w praktyce"...). Choroba zaczyna czaić się już na jesień, wybucha
na przełomie zimy i wiosny (przy czym zimą zwykle przewaga dołka, a wiosną
górki, choć, jak już nie raz pisałam, z moimi stanami mieszanymi to
skomplikowana sprawa). A jeśli chodzi o dzień i noc, to samopoczucie
porównywalne (w swojej parszywości), poza tym, że lęki męczą mnie zdecydowanie
bardziej na noc, a w dzień odczuwam ulgę.

Tak to u mnie wygląda.

[comsui]

Szukam jakichś "jaskini", miejsc, gdzie można by się schować przed nawałnicą.
Sue Atkinson ("jak wydobyć się z depresji") podaje swoje sposoby: łóżko (niestety, bez podtekstów ulubione maskotki itd.

cóż, odszukałam pilota od tv i chyba to będzie moja odskocznia na dłuższy czas

[esowx1]

... a co do sposobów poza lekami (bo chyba o takie w tym wątku chodzi...), to
gdy źle się czuję, to ratuję się oglądaniem filmów na komputerze, muzyką, kotem,
robieniem jakiś głupstw, typu szydełkowanie, robieniem planów związanych z
czymkolwiek itp itd... nic specjalnego... przy czym 3 pierwsze rzeczy pomagają
najbardziej, haha.
Uwielbiam czytać, jednak jak nie czuję się dobrze, to nie jestem w stanie
czytać, mój mózg nie przetwarza wtedy słowa pisanego, haha, więc książki jako
"odskocznia" u mnie odpadają.

[miriam11]

Ja włażę do łóżka (no widzę, że sposób dość rozpowszecniony) a czytam jakieś
durnoty, bo fakt ze skupieniem kłopot więc porządnej książki nie poczytam.