ChAD pomaga w pracy

[poetkam]

a właściwie jego element- hipomania. Tak, dobrze czytacie. Ja
obecnie nie mam jakiejś tam silnej hipomanii, ale chyba coś już drga
w tę stronę. W pracy mamy wypłacany tzw.dodatek motywacyjny. Aby go
dostać trzeba się wykazać spełnieniem określonych norm. Jest
punktacja, punkty nadaje kierownik, im więcej punktów tym lepiej. Im
więcej punktów tym wyższy dodatek, a co zatym idzie-pieniążki. Otóż
ja z reguły jestem depresyjna i taką zna mnie kierownik. Zarzut
miałam taki, że za mało wkładam własnej inwencji w pracę i jestem
mało przedsiębiorcza. Przy takim punkcie wynik miałam zerowy. No,
ale muszę się pochwalić, że za kulturę osobistą dostałam maksymalną
liczbę punktów. Od paru dni mam jakieś tam ataki bezsonsu życia etc,
ale ogólnie jestem w podniosłym nastroju. Załatwiam, gadam, jestem
wybitnie śmiała, "wkładam " mnóstwo własnej inwencji w pracę- słowem
nie ta osoba. Kierowniczka jest mną zachwycona, widać, że ta część
mojej osoby jej odpowiada. Ale zawsze taka nie będę i co
wtedy?....Depresyjna "ja" jest za to sumienna, skromna, zamyślona,
skupiona- też ma mnóstwo zalet. Zależy jaki szef się przytrafi i co
preferuje, prawda?

[cassandrax]

to prawda,ja również jestem "oceniana" przez kierownika w pracy, w
punkcie obsługi klienta bardzo ważne jest moje nastawienie i
stosunek do klientów...wiadomo,kiedy przychodzi depresja,
nastawienie jest marne,nie uśmiecham się, czasem nawet się nie
odzywam, co wpływa bardzo negatynie na ocenę...ale kiedy
przychodzą "lepsze dni" jest od razu inaczej, widać moje
zaangażowanie,uśmiech, bardzo profesojnalne podejśćie do
klienta....lecz cóż, tak często wahają się nastroje...czasem po
prsotu mi to wszystko wisi, czasem bardzo mocno się staram...a potem
znów wątpię w to czy moje staranie zostało zauważone....

[1.mortycja]

wiesz co troche to dziwna praca..jak szef chce sobie szkolic
pracowników metodą kar i nagród, niech sobie kupi psa.. nie jestem
za tym, że cały czas człowiek jest oceniany w sposób jakis punktowy!
to lekkie wypaczenie..

[cassandrax]

...ale co najśmieszniejsze...ocena kierownika jak i samoocena bardzo
mocno wpływa na wszelkiego rodzaju premie czy też "13-
stkę"....troche to głupie, wiem...

[singapurkaa]

Załatwiam, gadam, jestem
wybitnie śmiała, "wkładam " mnóstwo własnej inwencji w pracę- słowem
nie ta osoba.
Poetko!!! Podpisuje sie obiema rekami pod tym zdaniem - ja tez tak mam
Chcialabym byc taka zawsze. Moja sytuacja jest taka, ze nie wiem czy mam CHAD -
na pewno mam nawracajace depresje; lek powoduje ze wychodze z dolka, mam okresy
wlasnie takiej hipomanii kiedy nie istnieja dla mnie prawie zadne przeszkody,
odstawiam lek i po paru miesiacach depresja wraca; czasem ze zdwojona sila.
Zgadadzam sie w zupelnosci, ze hipomania pomaga w pracy; generalnie pomaga w
zyciu. Mysle sobie, ze fajnie maja osoby ktore po prostu maja taki charakter,
taki temperament; osoby ktore ida przez zycie jak czolg - bez zlych skojarzen -
nie mam na mysli po trupach

Ja w hipomanii robie wszystko szybciej, chetniej, jestem aktywniejsza ; ogolnie
latwiej sie zyje w takim stanie podkrecenia Tylko dlaczego to musi sie
konczyc(( Na sama mysl juz sie boje

[laminowany]

Hipomania pomaga w pracy, ale później może przyjść mania. Wtedy to
już fataliza. Jak jestem w niezbyt mocnej depresji to moją
małomówność wykorzystuję w negocjacjach. Tam trzeba więcej słuchać
niż mówić, a czasem wytrzymanie ciszy kończy się sukcesem.

[awanturka]

Kiedyś, bardzo dawno temu (chyba jakieś 4 czy 5 lat) na tym forum pisała dziewczyna, która twierdziła, że przyjmowanie stabilizatora skończyło by się dla niej utratą pracy, dosłownie! Pracowała w show-biznesie, prowadziła imprezy rozrywkowe i mogła to robić wyłącznie w hipomanii - wtedy była rozgadana, elokwentna pełna humoru, sypiąca dowcipami jak z rękawa. W stanie ustabilizowanym robiła się szara, nijaka i nie była w stanie rozbawić kogokolwiek. Więc się z premedytacją nie leczyła.

[aurelia_aurita]

i wcale jej się nie dziwię.
wciąż nie mogę zrozumieć, jak można chcieć leczyć stany hipomaniakalne.

[singapurkaa]

Racja, racja - muszę tylko odkryc sposob jak spowodowac aby hipomania trwala
wiecznie

[aurelia_aurita]

otóż to! chciałabym osiągnąć to samo (pomarzyć zawsze można, prawda?

[17.a]

bo są ogromnie męczące.
bo wiadomo, że później przyjdzie załamanie i depresja.

czuję u siebie "nosem" hipomanię, taką z podwyższonym
nastrojem, bez drażliwości. i robię wszystko, aby znaleźć
się w punkcie Równowaga. nie chcę płacić potem dużym
obniżeniem nastroju.

sytemy ewaluacyjne zaś...hipomania: brawo, depresja: dno -
nie wypowiadam się, OK?

Uzależnienie od hipomanii

[poetkam]

Niedawno dowiedziałam się-Maka100-to dzięki Tobie, że można
uzależnić się od hipomanii, tak jak od używek, narkotyków...Człowiek
przyzwyczaja się do stanów euforii i nie chce z nich zrezygnować
dobrowolnie, a nawet przez antydepresanty sam chce doprowadzać się
do tego stanu dobrowolnie.

[aurelia_aurita]

z tym uzależnieniem to trafione w samo sedno. uwielbiam swoje stany
podwyższonego nastroju, bo tylko wtedy przestaje mnie boleć to, jak ten świat
jest skonstruowany (choć nadal wówczas mam tę wewnętrzna zasadniczą niezgodę-
np. na role, w jakie chce minie wcisnąć kultura i natura - ale niezgoda ta
zmienia się z potwornego bólu niedającego żyć na wewnętrzny ogień, popychający
do działania)
a ucieczka od bólu i dążenie do przyjemności - prosty mechanizm, właściwy każemu
zwierzęciu (w tym człowiekowi)
bo ja już taka prosta dziewucha jestem. i lubię proste rzeczy.

[aurelia_aurita]

> sytemy ewaluacyjne zaś...hipomania: brawo, depresja: dno -
> nie wypowiadam się, OK?

jakie "systemy ewalucacyjne"?!?
mówię tylko o własnych odczuciach co do tego, jak chciałabym funkcjonować. i
mogę nawet powiedzieć więcej: chciałabym mieć przez całe życie wieczną
hipomanię. bo takie stany po prostu lubię. u siebie, rozumiesz. powtarzam
drukowanymi literami: U SIEBIE. bo tak.

mam różnych znajomych. niektórzy z nich bywają w depresji - i wtedy mogą na mnie
liczyć. czaisz? w żaden sposób ich nie "ewaluuję", czy jak tam chcesz... a
pozostali są w "równowadze" - bo większość ludzi jednak nie ma zaburzeń
nastroju. (dziwne, prawda?) a ja "w równowadze" funkcjonować NIE potrafię. i
wcale nie czuję się przez to lepsza. a wręcz gorsza...

nie no, wkurzyłam się, będę kończyć, bo zacznę bluzgać.

Aurelio,

[poetkam]

też nie śpisz?
Spokojnie, słoneczko, KAŻDY MA PRAWO DO WŁASNEGO ZDANIA. Jeśli Ty
chcesz mieć cały czas hipomanię-Twoja sprawa, jeśli 17.a. nie chce-
Jej sprawa. Ja z jednej strony chciałabym wciąż być w tym stanie-
wiadomo, śmiałość, radość, euforia, zaangażowanie, etc. Z drugiej
strony boję się hipomanii- narobię głupstw, np. wydawanie pieniędzy
na lewo i prawo, większa zalotność, niż zwykle, etc.
Jak każda rzecz, czy sytuacja na świecie i hipomania ma swoje dobre
i złe strony. Starać się zachować równowagę, ale to takie kuszące
mieć hipomanię...
Aurelio, nie denerwuj się po nocy,bo jeszcze, czego Ci nie życzę nie
będziesz mogła zasnąć.

[aurelia_aurita]

nie śpię, ale łyknęłam imovane, może coś da. fakt, że jestem lekko nakręcona,
ale głupot nie robię. prawdziwe głupoty to dopiero w manii się robi (tej, na
szczęście,nidgy nie miałam)
w moich górkach "robienie głupot" wygląda po prostu - z obiektywego pktu
widzenia jako robienie dokładnie tego samego, co normalny człowiek robi na
codzień (zakupy, owszem, i to dużo większe sumy niż normalne, ale ja na codzien
jestem cholerne skąpiradło i nie mam prawie zadnych potrzeb finansowych( no,
plus jeszcze tworzenie własnych systemów filozofowicznych (no dobra:
pseudo-systemów, ale ja kocham takie intelekualne podróże z tysiącami i
milionami skojarzeń.

moim zd. uzależnienie od hipomanii polega dokładnie na tym, co wszelkie inne
uzależnienia: na uciekaniu od bolesnej rzeczywistości, od nudy i apatii.

[17.a]

Aurelio, pax.

"rozmowy ewaluacyjne, systemy ewaluacyjne" - o tym właśnie
pisze poetkaM i do tego nawiązałam. wyrażam spokojnie swój brak
zgody na ocenianie człowieka negatywnie, bo ma właśnie depresję
i wykonuje swoją pracę po cichu najlepiej jak umie, co gorsza
może mieć osobiste problemy, inaczej niż w ciszy nie potrafi.
nastawiony jest na przetrwanie, nie na zaspokajanie pracodawcy (!).
chory świat punktuje chory stan. euforię.

pax

[aurelia_aurita]

ok. sorka, nieporozumienie. zapędziłam się.

[17.a]

nie ma sprawy robię tak samo. ostatnio odliczam
chociaż od 10 w dół...odroczona reakcja

[aurelia_aurita]

a co do głównego wątu (bo pozwoliłam sobie na małe off-topy), to mam roznące (i
coraz bardziej przytłaczające) wrażenie, że na rynku pracy wymaga się rasowych
szczurów wyścigowych. to chora sytuacja. nie licza się takie zalety jak
cierpliwość, spokój, zdystansowanie, umiejętność wytrzymania ciszy - jak ktoś
napisał.
pracodawcy chcą widzieć ludzi zawsze usmiechniętyhc, elokwentych,
komunikatywnych i w ogóle uroczych...
a moim zdaniem kierowniczka powinna docenić, że za każdym razem dajesz z siebie
bardzo dużo (w depresji pewnie dużo więcej, bo trudno funkcjonować) i że
wykorzystujesz atuty, które AKTUALNIE posiadasz. (czyli masz dodatkowy plus:
elastyczność postępowania w odpowiedzi na zmieniające się warunki

[singapurkaa]

Takie czasy mamy - ludzie usmiechnieci, elokwentni itd. sa faworyzowani. Trzeba
byc rzutkim, przedsiebiorczym, kreatywnym - dlatego uwazam ze hipomania pomaga w
pracy. Chcesz byc czlowiekiem tzw. sukcesu musisz zapomniec o slabosciach - o
depresji; musisz byc w ciaglej gotowosci aby sprostac coraz to nowym wyzwaniom i
wymaganiom. Mam jednak nadzieje, ze macie ludzkich szefow i pracujecie (albo
bedziecie) w przyjaznych firmach...

[singapurkaa]

Trudne sa te obecne czasy; tempo zycia zwala czasem z nog