Czy potrafilibyście pokazać się publicznie

[poetkam]

np. w telewizji i przyznać otwarcie do swojej choroby? Mój mąż parę
miesięcy temu oglądał w TVP II program o ChAD-owcach, Anglikach. Nie
podał mi tytułu tego dokumentu, no cóż. Wie tylko, że zrobił na nim
duże wrażenie. Zastanawiam się, czy ja potrafiłabym pokazać się
całej Polsce i mówić otwarcie o ChAD? A Wy?

Myślę sobie, że społeczeństwo polskie nie dorosło jeszcze do
integracji z ludźmi z zaburzeniami różnego typu. Wielu z nas na
pewno bałoby się reakcji najbliższego otoczenia- przyjaciół,
znajomych, rodziny, współpracowników, a chyba najbardziej szefa,
prawda? Różni ludzie różnie myślą. Taki jest nasz urok. Ilu ludzi
tyle różnych poglądów. Tak samo byłoby z reakcją najbliższego
otoczenia, jedni byliby nam przychylni, inni odwróciliby się od nas
piętnując nas i być może szykanując.

Jak myślicie?

[czareg]

Z otoczeniem nie mam problemu - wiedzą sąsiedzi kto jak siedzi. Zresztą od początku nie ukrywałem się z chorobą - względem przyjaciół nie uznałem to za uczciwe, względem pozostałych - za potrzebne. Jestem rencistą, więc nie przeszkadza to mi w pracy - chociaż na uczelni deklarowali, że przyjmą mnie po szpitalu z powrotem, a i teraz w żartach pytają, czy nie mam ochoty się zatrudnić.
Co do TV to raczej nie - strasznie się tremuję i niewielki byłby ze mnie pożytek, ot jeszcze jeden element dekoracji. O podejściach do TV to wiem od 2002, ale wtedy program nie został zrealizowany, bo żaden z psychiatrów nie zechciał wziąść w nim udziału, jak widać, to nie tylko nasz problem.

[lolinka2]

Oczywiście. Dla dobra nauki potrafię wiele ) W szpitalu byłam jednym z
najczęściej używanych "okazów" dla celów ćwiczeń studentów. CHyba wszyscy mający
ówcześnie zajęcia w klinice (i medycyna dwa roczniki i psychologia) przeszli
przez rozmowy ze mną w tym okresie ))

A swoją drogą to gdyby nas zebrać więcej sztuk, to psychiatra też się znajdzie i
możnaby rzucić tv taki pomysł. Mam kilkoro znajomych na Woronicza...

[gasiennicaaa]

aż tak całkiem publicznie to nie - nie czuję takiej potrzeby

ale większość moich znajomych wie
i na tym poprzestanę

[gasiennicaaa]

ps. nie czuję potrzeby żeby ujawniać się tak całkiem publicznie i bałabym się,
bo lepiej mi się żyje (jak już nie raz pisałam) gdy sama "zapominam" o chorobie,
a gdyby choroba ta przestałaby być tajemnicą, nie mogłabym już "poudawać sobie",
że jest wszystko ok, bo przypominano by mi o tym na każdym kroku. Poza tym
jakbym z powodu choroby miałam w "życiu społecznym" (np praca) jakieś
nieprzyjemności z tego powodu że jestem chora (co jest nieuniknione gdy podaje
się wiadomość o swojej chorobie do wiadomości publicznej) to obawiam się, że
mogłoby mi to ostro pogorszyć mój stan psychiczny (jestem cholernie nieodporna
na stres).
Tak więc nie widzę potrzeby dla której miałabym sama doprowadzać świadomie do
pogorszenia swojego stanu.
dobrze jest jak jest, komu chcę to powiem, komu nie to nie

[gasiennicaaa]

sorry za "wiadomość o swojej chorobie do wiadomości publicznej" i inne potwory
słowne w poprzednim mym poście, hahahaha

[17.a]

nie.

[asiuniaa36]

Już jestem wytykana palcami-patrz to ta alkoholiczka...
Powiedzieć e mam CHAD? Cóż właśni rodzice nie chcą przyjąc do wiadomości ani
jednej z tych chorób mówiąc ze to moje fanaberie,wiec co tu mówić o innych...
Publicznie nie ma mowy.

[kr1970]

Warto się przyznać nawet publicznie, ja tak zrobiłem w pracy mnie
zrozumieli,ale zato w domu kąpletny brak zrozumienia:jak ty tak
silny facet, nagle coś takiego-wymyślasz

[17.a]

w hipo- zapewne by mi doskonale powiewało, ale w depresji
nie mam skóry, a wiem, jak nieostrożnie tzw. zdrowi umieją
kopać leżącego, więc "nie".

wolę, aby sąsiedzi myśleli, że ta ciepła, uśmiechająca się
a. "tak po prostu ma, że jest dobrym człowiekiem ", a nie
że to świr

[laminowany]

Oglądałem ten program z uwaga. Jednak wydaje mi sie że osoby biorące
w nim udział nie Ale chce tez pomagać, szczególnie tym, którzy nie
maja takich możliwości jak my. Większość Chadowców to ludzie bez
kompów, bez nadziei, biorący rentę, często bez wsparcia rodziny. W
szpitalu widziałem wielu ludzi, bardzo wyjątkowych ludzi, bez
żadnych szans na prace, na normalne życie w naszym społeczeństwie.
Macie może jakiś pomysł?

[dol_inka]

Publicznie na chwilę obecną absolutnie nie. Brak wiedzy na tematy
chorób psychicznych zaakceptuję,ale brak tolerancji tworzy skuteczną
barierę.
Do laminowanego i nie tylko...w Krakowie działa (chyba jeszcze)
hotel prowadzony przez osoby z dysfunkcjami psychicznymi.Jestto o
ile dobrze pamiętam akcja jakiejś fundacji,która ma właśnie pomóc
ułatwić powrót do "normalnego" życia.

[audrey2]

Poetko, Twoj maz pradopodobnie ogladal The Secret Life of the Manic
Depressive, dokument firmowany naziwskiem Stevena Fry'a. Trzeba
jednak wiedziec, ze Fry to nie jest jakies tam nazwisko w UK. To
jest niezwykle utalentowany, zabawny czlowiek, znany ze swojej
erudycji. W jednym programie o Stevenie zdaje sie ksiaze Karol
powiedzial, ze to skarb narodowy. W takim towarzystwie nie jest
wstydem przyznac sie do chorobym psychicznej
Jak patrza na Was ludzie zdrowi...? Wydaje sie nam, ze nigdy nie
spotka nas cos takiego, ze choruja ci inni, slabsi etc. A prawda
jest taka, ze jedna na cztery osoby (w zaleznosci od statystyki) w
ktoryms momencie swojego zycia bedzie cierpiala na problemy
psychiczne. Moze je wywolac cokolwiek-zdarzenie losowe, uraz mozgu
itd.
Choroba psychiczna jest wredna rowniez dlatego, ze jest przewlekla
(czesto; uogolniam).
Pewnie nigdy nie bedzie pelnego zrozumienia dla czegos, czego ludzie
sie boja.

spokojnego tygodnia

P.S. Film, o ktory mowie jest tez na Youtube. Ktos nawet na tym
forum wrzucal link.

[poetkam]

O, Audrey, jak miło Cię znowu widzieć
Dziękuję za informacje na temat tego programu, oraz jego autora.

[audrey2]

Male sprostowanie, Steven Fry nie jest autorem, tylko, powiedzmy,
prowadzacym. Uwielbiam go. Jesli bedziesz miala kiedys zobaczyc
jakis film z nim (polecam biografie Oscara Wilda, zrodlo mojego
uwielbienia dla Fry'a), to polecam.

Jestem caly czas, tylko nie pisze. Bo to chyba nie do konca
normalne,ze osoba, ktora nie cierpi na zadne zaburzenia (oby) tyle
sie udzielala na forum przeznaczonym dla ludzi z powazna choroba.

do Audrey2

[laminowany]

> Jestem caly czas, tylko nie pisze. Bo to chyba nie do konca
> normalne,ze osoba, ktora nie cierpi na zadne zaburzenia (oby)
tyle
> sie udzielala na forum przeznaczonym dla ludzi z powazna choroba.

a co Cię tu spowadza?

[audrey2]

Zainteresowania przede wszystkim, czeciowo zawodowe. Jesli posiadam
jakas wiedze, to sie dziele (nie za czesto, fakt). Czytam wiele
róznych forów.

Pomimo problemów, próbujecie sobie pomagac. Wystarczy poczytac, co
sie dzieje na Deprasji...Tutaj grupa wsparcia, chyba niezle
funkcjonujaca.

No i przede wszystkim lubie Was

[maka100]

uk.youtube.com/watch?v=iO_ESsTVf78

[17.a]

maka, dzięki, ściągam i oglądam

dziewczyny-moderatorki, może linki do preambuły? bo to istotne.
film jest w co najmniej 9. kawałkach

[czareg]

A może ktoś by się podją tłumaczenia dla obciążonych językowo (dla mnie - plizz)

[poetkam]

Ja też przyłączam się do prośby Czarega
Ja to najwyżej z rosyjskiego mogłabym coś przetłumaczyć.)))))

[audrey2]

Moglabym sie podjac, ale za jakosc nie odpowiadam.

Tylko niech mi ktos powie, jak sie za to zabrac technicznie?

Jak wkleic polski tekst?

Zajrze do tego wieczorem i dam znac, czy dam rade z tlumaczeniem.

[czareg]

Skopiowałem wszystkie 14 części SLOTMD na twardy dysk. Podobno mam program do
przekonwertowania FLV na AVI oraz edytor i synchronizator napisów - będę
informować o postępach.
Audrey2, to prawie 2 godziny, sama dasz radę?
Ludziska, może ktoś jej pomoże!

[maka100]

Skoro Audrey obiecala zaczac tlumaczyc, wiec zapisuje sie do
przetlumaczenia drugiej czesci, zobaczymy jak mi pojdzie, wtedy
zapisze sie na dalsze tlumaczenia. Zrobie to w formie pismiennej.
Prosilabym tez zeby ktos poprawil moje tlumaczenie, bo rzadko pisze
w jezyku polskim, a tlumacze raczej w druga strone. Tlumaczenie
bedzie gotowe po weekendzie. Pozdrawiam.

[audrey2]

Nie zdawalam sobie sprawy, ze to az 2 godziny
Skoro jest 14 czesci, to porponuje, ze z robie 2 pierwsze (zaczne ostroznie, ale jesli dam rade, zrobie tez kolejne czesci).Ale jak mam to zrobic technicznie? Po prostu w wordzie i wyslac plik np. czaregowi?
Maka, moze zacznij od polowy (np. czesci 6-7?) Zaczne tlumaczyc w czwartek. Postaram sie zrobic to jak najszybciej, ale nie potrafie ocenic, ile czasu mi trzeba. Nie mam niestety doswiadczenia

[czareg]

Może być w Wordzie, ale wolałbym w OpenOffice, albo zwykły TXT w notatniku (dla
wygody konwertujcie dopiero ostateczną wersję). Jeżeli połączę, to i tak na
rympał, ktoś (znający angielski w miarę biegle) będzie musiał zsynchronizować
tekst ostatecznie.

[maka100]

Audrey,
pomyslalam, ze bedzie lepiej jesli bedziemy tlumaczyc w kolejnosci,
nie zostwiajac luk, wiec ja zapisuje sie na tlumaczenie czesci 3 i
4. Nie moge na razie przewidziec czy bede mogla przetlumaczyc
wiecej, mam ciagle depresje. Wyjezdam tez w czwartek na kilka dni,
ale bede miala dostep do komputera i internetu, wiec mozemy sie
kontaktowac na tym forum lub emailem [e-mail]. Zycze
powodzenia.

[laminowany]

dzięki za link. Obejrzałem obie wersje. Zrobię to jeszcze raz żeby
lepiej wszystko zrozumieć.

[vinci28]

tolerancja spoleczna w polsce na zaburzenia psychiczne jest daleka
od idealu za granica jest to spolecznie przyjete i kazdy to rozumie
ale polacy wiadomo jak traktuja takich ludzi nierozumieja i po
katach obgaduja czy pokazac sie publicznie dobre pytanie czy
akceptujesz siebie i jestes odwazny czy nie boisz sie reakcji innych
zalezy w jakim celu ta publiczna odwaga miala by sluzyc jezeli to
mialo by wplyw na jakie poprawy i tak dale j to pewnie bym sie
odwazyl jetem jaki jestem ktos akceptuje ktos nie