Lęk przed a niepokój

[dol_inka]

O fobiach każdy coś tam wie. Dotyczy konkretnego lęku przed
konkretnymi rzeczami,zwierzętami,sytuacjami itd.Pojawia się przyczyna
(np.pająk) i jest skutek(np.mdleję). Czasami jednak jestem w takich
sytuacjach, gdy strach przychodzi bez przyczyny. Jest to
irracjonalny niepokój który nagle się nasila,obezwładnia,zaczynam
wpadać w panikę że coś się dzieje i nie wiem dlaczego.Kółko się
zamyka. Przy mojej fobii przed zamknietymi pomieszczeniami,jeśli już
taka sytuacja zachodzi, siadam przy oknie lub przy drzwiach. Staram
się z różnym skutkiem,zapanować. Natomiast paraliżujący strach "z
nikąd" jest totalnym koszmarem.
Napiszcie,czy też zauważcie taki podział na lęk określony przed
czymś i nieuzasadniony strach,niepokój? Jak to u Was się objawia i
jak sobie radzicie?

[i_am_the_army]

Lęk lęk lęk - powinnam się nazywać LĘK.
Podziału na lęk i strach ciężko nie zauważyć, gdyż jest to oficjalny podział.
Lęk to strach nieuzasadniony, a strach pojawia się w rzeczywistej sytuacji
zagrożenia. Fobia to lęk taki trochę "upostaciowiony", gdy nieokreślony lęk
szuka sobie przedmiotu i znajduje go np w pająkach.
Do lepiej się znających - dobrze piszę?

Co do mnie, mam głównie lęki nieokreślone - wolnopłynące i ataki paniki, niemal
24/dobę, bardzo silne. Z fobii znam tylko agorafobię, innych nie miewam.
Jak sobie radzę? Chyba sobie nie radzę... Mówię sobie: przeczekać, to minie. I
mija - tylko na jakiś czas, po czym znów wraca...

[35.a]

Ustalmy najpierw terminologię.

Strach - przed czymś konkretnym.
Lęk - gdy nie umiemy powiedzieć, czego się boimy. Uogólniony.

Poszłam sobie na psychoanalizę, gdy doszłam do wniosku że zaczynam
"wariować" i że sama sobie już nie jestem w stanie dać rady. Rozmowa
z kimś bliskim też już nie działała. Psychoanaliza ponazywała moje lęki. Jeśli
wolno
przez chwilę mi się pomądrzyć: w fobiach afekt (paniczny strach) przykleja się
do zastępczego, absurdalnego obiektu.
No bo właściwie nie ma powodu bać się przestrzeni czy tego, że ktoś
na nas patrzy. W procesie analizy dochodzimy do właściwych strachów.
Jeśli dalej się boimy - jak w dowcipie - przynajmniej wiemy, co
w istocie nas przeraża.

Zdarza mi się jeszcze czasem, że drżę, gdy ktoś za długo mi się przygląda.
Ale ten strach jest do wytrzymania. Pomaga mi też wenlafaksyna.
Nie brałam leków podczas 5 lat analizy, jakkolwiek mój analityk nie miał nic
przeciw
łączeniu obu metod. "Nie ma remedium, jedynego antidotum".

Tu przy okazji odpowiedź dla Armii - po co psycholog. Na początku
trzeba być bardzo dzielnym i wytrzymać nawet swoje łzy i to że będzie
bolało. Bo będzie. Będzie bałagan. Z czasem te elementy ładnie się
poukładają. Odwagi.

[i_am_the_army]

Tak, wiem, już nawet nabrałam odwagi
Ale na razie z psychoterapeuty nici, nie mogę znaleźć państwowego (na
prywaciarza nie mogę sobie na razie pozwolić)
Mam nadzieję, że kiedyś wreszcie uda mi się tą psychoterapię rozpocząć, bo wolę
już łzy wynikłe z niej, niż dalsze męczarnie zw. z tymi lękami.
Grupową mam za sobą, chodzi mi o indywidualną.

[dol_inka]

Cóż,niedouczona jestem. Podział znam tylko z własnego
doświadczenia.Inna sprawa, że specjalnie nie szukam u źródeł(patrz:
naukowe artyk.książki) bo potem prawie wszystkie opisane objawy
znajduję u siebie. O niektórych nawet nie wiedziałam że są fobią.
Np. nie lubię pić samej wody, mam mdłości i ściśnięty żołądek.
Okazało się,że to też ma jakąś swoją nazwę...

[35.a]

Ej, po co o sobie tak źle? Uporządkowanie pojęć jest ważne,
będziemy dalej wiedzieć, o czym mówimy. Podręczniki akademickie -
nie, ale są popularnonaukowe o lękach.

Samej wody też nie lubię, a już na pewno nie z kranu Tam mieszka
na pewno dużo różnych dziwnych żyjątek

[poetkam]

Oj, ten niepokój bezpodstawny, irracjonalny jest fatalny, to istny
koszmar! Męczy mnie co jakiś czas. Właśnie od ponad tygodnia mną
targa. Póki co lekarka kazała mi brać tranxenne przez parę dni,
pójść do niszczęsnego psychologa i dzwonić, gdyby było gorzej z
lękami.
Najlepszym sposobem na pokonanie takiego niepokoju z nikąd jest
zajęcie się czymś. Najlepiej czymś całkowicie absorbującym i
fizycznie i umysłowo, np. zabawa z dzieckiem, układanie książek na
półkach, etc. Mnie to pomaga

[ditta12]

Ja też mam niepokój.Boję się dużego grona osób,jak mnie ocenią,czy
wyglądam dobrze.czy mówię to co trzeba,czy się mieszczę.Boje się
ludzi,tłumu,opinii,że niestarannie wyglądam, nie perfekcyjnie, nie
mam makijażu,włosy do bani.ubranie nie markowe,słowa nie na wysokim
poziomie.Do dupy jestem,strach i hańba się z taką zadawać.Ten świat
jest dla perfekcjonistów a nie dla mnie

[i_am_the_army]

Hola hola!
Tacy pożal się boże perfekcjoniści mają swój świat - i ten świat jest do dupy,
dobrze, że nasz świat jest inny

A poza tym czasem dobrze zdać sobie sprawę z tego, że być może często osoby,
przed którymi się wstydzimy samych siebie, wstydzą się też samych siebie przed
nami myśląc o nas, że jesteśmy perfekcjonistami
Kto wie, może często tak właśnie jest)))))
I pomyśleć, jaki z tego może być ubaw)))))

[35.a]

Pieprz, ditta, co inni o Tobie. Ważne jednak, co Ty o sobie
myślisz, więc tym bardziej nie myśl źle. Tak mówi moja pani
psycholog. Ale z złagodzonej formie

[ditta12]

Zdzarza się że ludzie chcą mnie na sile poprawiać.Uczesz się-a moje
włosy nie dadzą się specjalnie uczesać,umaluj paznokcie,załóż
spódnice.Brrrrrrrrrrrrrr!