NERWOWOŚĆ

[krissi21]

witam,dawno mnie tu nie bylo..lecze sie na CHAD juz prawie
1,5roku..mam wrazenie ze od oklo czterech mc nie zauwazylam
wiekszych objawow choroby..procz dwoch dni gorki w ostatnim
tygodniu..czekam teraz na to co bedzie czy nastapi dolek..a wogole
wlasnie mam problem z nerwami..wczesniej tego nie bylo bylam osoba
spokojna, w tech chwili musu byc tak jak ja chce, i tylko ja prawo
decydowac o swoim zyciu a nikt ze znajomych nie moze mi zwracac
uwagi..moga tylko to robic rodzice...martwie ssie troszke bo
strasznie szybko sie irytuje..niesamowicie szybko, pojakims czasie
mija jak wygadam wszystko co mam do powiedzenia..i wogole stalam sie
bardzo obojetna wobec znajomych i nawet swojego chlopaka..czy nie
uwazacie, czy moze ktos ma podobne problemy..ta niesamowita irytacja
i nerwowosc

[i_am_the_army]

Tak sobie myślę, że osoby, które przeszły piekło mniej lub bardziej poważnego
zaburzenia psychicznego (w Twoim przypadku to ChAD), lub w ogóle w życiu
sielankowo nie mają, to po pewnym czasie się wypalają i puszczają im nerwy. Też
szybko się irytuję, więcej, jestem cholernie nerwowa, bywam naprawdę bardzo
podła w stosunku do ludzi, mam wrażenie, że jest tak, bo kielich się przepełnił,
że to za dużo, bym mogła to sama znosić.
Taki paskudny skutek uboczny dawania nam w dupę przez życie.
Przynajmniej tak mi się wydaje.

[poetkam]

Nerwy, nerwy, nerwy...Tak. Ale staram się z tym walczyć. Kiedy zaczynam się
irytować na kogoś z rodziny, po prostu wychodzę (czasem trzaskając drzwiami,
niestety), aby kogoś nie urazić. Na zewnątrz odzyskuję spokój jako taki- przez
biegi, krzyki (mieszkam na wsi, więc w miarę jest to możliwe, hehehe), wracam
wtedy do domu i próbuję normalnie rozmawiać.

[krissi21]

tylko w moim przypadku to sie stajae neimozliwe...sama widze jak sie
zachowuje i wlasneizo sie zastanawiam czy to nie jakis objaw
choroby..kiedys bylam spokojna osoba..ktora wszystko w sobie dusila
i nigdy nie podnosila glosu..w swoim najgorszy$m stadium choroby
bylam cicha is pokojna..mam faceta twierdzi ze zmienikam sie o 180
stopni...wie o chorbobie ale jakos to chyba nie bardzo do niego
dochodzi..chyba nie zdaje sobie sprawy co to za choroba..nie wiem
moze tak bardzo mnie kocha ze wierzy ze bedzie dobrze..tylko n
ajgorsze ze ja jestem dla niego taka okropna momentmi i
czepliwa..mysle sobei jak on ze mnma wytrzymuje

[i_am_the_army]

Nie można być wiecznie spokojnym i cierpliwym, kiedyś człowiek zawsze wybucha,
coś w nim pęka.
Jeśli czujesz jednak, że to nie jest to, o czym piszę, tylko jakieś pogorszenie
choroby, itp. to może lepiej z lekarzem pogadać? Choć, szczerze, ja to bym się
obawiała, że lekarz od razu weźmie to za objaw choroby, który trzeba leczyć i
wpakuje w Ciebie kolejne prochy niepotrzebnie... Rada? Jeśli faktycznie nie
możesz z sobą wytrzymać - idź czym prędzej do lekarza. Ale jeśli też czujesz, że
to nerwowość raczej niż niepanowanie nad sobą, to nie wiem, czy lekarz jest
słuszną drogą - słuszniejszą raczej byłby wtedy psychoterapeuta.