łatka

[ka_an]

Tydzień temu postanowiłam ubezpieczyć się od utraty pracy. Jedno z
pytań w formularzu dotyczyło aktualnie zażywanych leków. Chcąc być
uczciwą wpisałam tam leki, które aktualnie biorę, bo wiem, że zanosi
się na dłuższe leczenie. Poza tym bałam się, że jeśli dojdzie do
wypłaty odszkodowania to go wtedy nie dostanę. Dzisiaj otrzymałam
odpowiedź odmowną a w uzasadnieniu jest napisane, że ryzyko
wystąpienia zdarzenia objętego ubezpieczeniem jest duże "ze względu
na ciężką chorobę psychiczną". Nie wiem, co mnie bardziej zezłościło
to, że ktoś nadał mi taką łatkę, czy to, że nie potrafię
zaakceptować tego, że jestem faktycznie chora psychicznie. No może
niekoniecznie ciężko.

[xsenia]

Witaj w klubie wykluczonych, masz za sobą pierwszą lekcję
przetrwania w obcym świecie normalsów.

Pamięta:
1. Zawsze najpierw pomyśl 10 razy zanim komuś powiesz, że bierzesz
antydepresanty, czy inne leki.
2. Jesli masz chocby minimalna watpliwosc nie mow!
3. Nigdy po zadnym pozorem nie wpisuj do zadnych formularzy info o
swoim leczeniu psychiatrycznym.
4. Jesli juz musisz kogos informowac o swoim stanie mow, ze masz
kryzys wymys jakis akceptowalny spolecznie powod kryzysu, np.
choroba rodzicow, smierc przyjaciela, etc.
5. Jesli juz musisz przyznawac sie do lekarstw wymieniaj znane
nazwy "Relanium" i "Prozac" - to co znane wzbudza mniejszy lęk -
podkreslaj, że to tylko chwilowa niedyspozycja.
6. Lecz sie prywatnie w dyskretnym gabinecie.
7. Poczytaj "Piętno" Goffmana, ta ksiazka wcale nie jest
przestarzala.
merlin.pl/Pietno_Erving-Goffman/browse/product/1,497750.html
pocieszajace jest to, ze kazdy nosi jakies pietno i stara sie je
ukrywac

no i w sumie dobrze, ze cie nie ubezpieczyli - placilabys tylko
skladke bez sensu, szkoda kasy

[i_am_the_army]

To prawda, że pierwszym i najważniejszym krokiem do pokonania choroby jest jej
akceptacja. Ale ja pozwolę sobie tu jednak być może na herezję (może mnie kopną
w dupę, nieważne, ale napiszę co myślę).
Traktowanie chorych psychicznie pozostawia u nas (ale i w świecie też) wiele do
życzenia. To jasne, że nie powinno tak być. Ale... tak jest. Ja, odkąd choruję,
przestrzegana jestem przed takimi sytuacjami przez bliskich, że o tej chorobie
się głośno nie mówi... Ja nie pracuję, tylko studiuję, jednak NIE WYOBRAŻAM
sobie powiedzieć o chorobie psychicznej w pracy, jeśli nie miałabym pewności, że
mnie tam zrozumieją - czasem warto powiedzieć, wszstko oczywiście zależy od
ludzi, ale niestety zazwyczaj po prostu nie warto. W takich ubezpieczeniach też,
niestety, nie warto. Zawsze znajdzie się coś, co można odwrócić przeciwko nam -
ludzie są parszywi, zwłaszcza jeśli chodzi o pieniądze.
Poza tym - i to wiem z własnego doświadczenia - jest jeszcze jednen zasadniczy
minus mówienia światu o swojej chorobie psychicznej, gdy nie jest się jej
ABSOLUTNIE pewnym (podkreślam, gdy nie jest się jej na 100% pewnym). Bo jeśli
się przyznamy, to to będzie się niestety za nami ciągnęło. Tak jak się za mną
teraz ciągnie, i nie mogę uzyskać od lekarzy (innych specjalności) pomocy
szybkiej i właściwej, bo wszyscy zwalają moje dolegliwości na chorobę
psychiczną. Dlatego pozmieniałam wszystkich lekarzy, rodzinnego też i albo nie
mówię im wcale o mojej przeszłości psychiatrycznej, albo zaznaczam, że
psychiatrzy orzekli, że już NIE jestem chora. Reakcja wtedy jest diametralnie
inna. Podejście diametralnie inne. Wiem, to przerażające, ale taka jest prawda.
Napisałam tak, bo sama przyznałaś, że nie jesteś pewna co do swojej choroby, a
tylko być może "zanosi" się na dłuższe leczenie. W takich sytuacjach naprawdę
warto poczekać z przyznawaniem się, to tak jak oskarżony póki nie udowodnią mu
winy jest tylko winny w domniemaniu, hehe.
Życie jest cholernie brutalne.

I na koniec przepraszam, jeśli się tyle opisałam nie na temat - tzn. sorry jeśli
nie załapałam do końca Twojego postu i mogłam wobec tego coś nie na temat
napisać (bo ja się nie znam za bardzo na tych wszystkich ubezpieczeniach ani w
ogóle na "pracowniczej rzeczywistości", poza tym jestem strasznie śpiąca i ledwo
kumam, hehe), w każdym razie tak se chciałam o tym napisać...

[czareg]

Ja jak na razie mam inne doświadczenia. Przyjaciele stoją przy mnie twardo, nie
szczędzą pomocy (fakt, nie chętnie po nią sięgam). Z byłej pracy dochodzą mnie
słuchy, że wypadałoby mi pomóc. I to twierdzą ludzie, z którymi byłem na noże.
Chyba niedługo sprawdzę ich deklaracje.
Właśnie przymierzam się do powrotu do aktywnego życia, nie omieszkam zdać ralację.
A moja paranoja podpowiada, że przedmówczynie mają rację. I bądź tu człowieku mądry.

[ka_an]

Jedak wiem co napisać. Ja nie powiedziałam o chorobie nawet rodzicom
i bratu. Wie tylko moja przyjaciółka, która zaciągnęła mnie do
lekarza no i mój były - nie poradził sobie z tym.
W opisanym wyżej zdarzeniu, chciałam zapewnić sobie bezpieczeństwo
finansowe. Ale nie ma to znaczenia. Jestem chora i co z tego,
czasami świruję, bywa, ale mam prawo czuć się kimś i komuś potrzebna.

[poetkam]

ale mam prawo czuć się kimś i komuś potrzebna.

Oczywiście!!! Jesteś bardzo wartościową osobą i zasługujesz na takie samo
traktowanie , jak osoby "normalne". A Twoja przyjaciółka to prawdziwy skarb..

[kajka68]

wszyscy zasługujecie na normalne traktowanie to jakaś paranoja...ale z drugiej
strony czego oczekiwac od ludzi jesli już w przedszkolu są cyrki.rodzice dzieci
z grupy mojej córki poprosili dyrekcje aby Mała nie chodziła z ich dziecmi ,bo
jest inna...znaczy niepełnosprawna- a widoczna niepełnosprawnosc polega na
lekkich zaburzeniach równowagi,pieluszce i okularach- o reszcie nie wiedza.Jeśli
juz w przedszkolu dzieci uczy sie,ze ktos chory jest bee no to czego sie
spodziewac po reszcie...gdyby ci rodzice dowiedzieli się jeszcze ,ze tata małej
jest Chad-owcem...ło matko...nawet nie chce myslec...

[poetkam]

juz w przedszkolu dzieci uczy sie,ze ktos chory jest bee no to czego
sie
> spodziewac po reszcie...gdyby ci rodzice dowiedzieli się
jeszcze ,ze tata małej
> jest Chad-owcem...ło matko...nawet nie chce myslec...


Toć to tragedia narodowa! Moja córa od pierwszych dni jest
integrowana z chorymi.Dla niej to normalka. Strasznie Ci
współczuję "dzielna niewiasto" (o mnie tak ktoś mawia)

[allymabeal]

> się głośno nie mówi... Ja nie pracuję, tylko studiuję,

I jak sobie radzisz? Ja też studiuję, ale idzie mi to jak krew z
nosa pomijając już kontakty z ludźmi.

[i_am_the_army]

Nie radzę sobie - jestem na dziekance

[poetkam]

i_am_the_army napisała:

> Nie radzę sobie - jestem na dziekance

Ale to tylko chwilowe. Będzie dobrze, zobaczysz. Od października
ruszysz pełną parą.

[i_am_the_army]

Magda: <buziak>

[allymabeal]

No właśnie ja już jedną dziekanke mam za sobą i nie moge brac teraz
znowu, ale kompletnie jestem odrealniona od świata. Dobrze, że moje
studia są w miarę lajtowe, tyle, że mam ciągle problem z mówieniem,
zapominam słów nie mówię "firanka" ale "to co wisi na oknie"... i
takie mam rózne lęki z tego powodu, że boję się wypowiadać w
szerszym gronie.

[ka_an]

Ja stoję po drugiej stronie, prowadzę zajęcia z młodzieżą i
dorosłymi. Też ma problemy z zapominaniem słów i to tych
podstawowych, bo słownictwo fachowe nie sprawia mi trudności. Używam
tak samo jak tu opisów rzczeczy a nie ich nazw, np. test to kartka z
pytaniami. Ostatnio podczas zajęć nie mogłam sobie przypomnieć, że
komputer nazywa się komputer i postanowiłam zrobić przerwę ale też
zpomniałam jak to się nazywa To są problemy z kojarzeniem, u mnie
wynikały wcześniej z braku snu a teraz z jego nadmiaru. Ja pomagam
sobie kolorowymi karteczkami z róznymi słowami, sygnaturami,
obrazami.
Spróbuj sobie wyobrazić, że nie ma na sali tych ludzi albo mów tylko
do jednej wybranej osoby, której ufasz lub sprawia wrażenie godnej
zaufania.
Uwierz mi, że można z tym zyć, pracować, uczyć się. Jest trudno,
czasami nawet beznadziejnie trudno. Ale trzeba iść do przodu z głową
podniesioną do góry, pomimo, że wzrok ciągnie w stronę butów.
Trzymaj się.

[allymabeal]

Nie wiem z czego się to bierze, ale to jest takie spontaniczne
zapominanie tych słow, też są to słowa zwykle najprostsze... A pare
razy mi się zdarzyło zapomniec jak się nazywam... No i przypominałam
sobie po adresie.

[i_am_the_army]

No ja właśnie jestem na drugiej dziekance - dlaczego Ty nie możesz wziąć
drugiej? Nie rozumiem. Ja z dziekanem sprawę załatwiłam lajtowo (i to grubo po
czasie - bo w grudniu!). Oczywiście musiałam mu powiedzieć, na co choruję, no
ale niestety czasem nie ma innego wyjścia, są sytuacje (jak np. ta) w których
trzeba się przyznać, żeby nie spieprzyć sobie życia (bo gdybym została na
studiach, to bym je rychło zawaliła).
Ja też zapominam słów, gdy mam lęki. A że lęki mam praktycznie cały czas, więc i
wypowiadam się czasem dość zabawnie, hehe (śmieję się przez łzy, bo mnie to
osobiście przeraża...)

[allymabeal]

Tak stanowi regulamin uniwersytetu, z jednej dziekanki właśnie
wróciłam , a to jest dopiero pierwszy rok, u nas nie dają przerwy
dwóch lat pod rząd... No staram się, mam nadzieje że nie sfiksuje do
końca.

...

[ka_an]

Nie wiem, co mam napisać.
Dzięki.

[ditta12]

Ja jestem sama,nie mam przyjaciół i rodzina teżsię odsunęła jak od
parszywej zarazy a koleżanka nie pisze bo po co?Ja nie mam łatki
tylko łate wielką jak cały świat.I tylko ja i ja i ja
ijaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
aa!!i nikt

[ka_an]

Jak chcesz to ja chętnie do Ciebie popiszę. Już kiedyś tutaj ktoś
napisał - trzymajmy się razem, my w łaty.

[i_am_the_army]

(((((((
<pocieszacz> <pocieszacz> <pocieszacz> <pocieszacz> <pocieszacz> <pocieszacz>
<pocieszacz> <pocieszacz> <pocieszacz> <pocieszacz> <pocieszacz> <pocieszacz>
<pocieszacz> <pocieszacz> <pocieszacz> <pocieszacz> <pocieszacz> <pocieszacz>

Trędowaci!

[obecna_xyz]

Kochane trędowate! Nasza choroba jest postrachem największym zaraz
po AIDS, jakby można się tym zarazić. W moim miasteczku wszyscy
starzy współpracownicy wiedzą o mojej chorobie. Myślę, że się mnie
boją, choć są oficjalie uprzejmi i pomocni.
Normalsi(piękny termin!) myślą,że znienacka wskosczymy na stół albo
ściągniemy majtki i wysikamy się przy wszystkich (czasem na to
zasługują).
Łatka ma jednak dla mnie i dobre strony- mogę się wymigiwać od
stadnych rodzinnych zajść, których nie znoszę.

A z chorobą trzeba się pogodzić i schować ją przed ludźmi najgłebiej
jak się tylko się da.

No zdarzają mi się sytuacje humorystyczne,kiedy chcę coś załatwić
szybko pomijając jakąś kolejkę- wtedy mówię "państwo wybaczą, bardzo
źle się czuję- jestem chora psychicznie i nie mogę dłużej czekać":
efekt murowany.

Kiedy konieczne jest wyartykuowanie sprawy mojej choroby mówię,że
mam depresję endogenną- to trochę niezrozumiałe i trochę łatwiej
akceptowalne (poanuje powszechnie obecna moda na elegancką depresję)

Trzymaj się droga Ka-an:

Trędowaci wszystkich krajów łączcie się!

No i jeszcze jedna sprawa: wszelkie towarzystwa i firmy
ubezpieczeniowe akceptują wyłącznie klientów młodych, zdrowych i
bogatych, aby starzy, chorzy i biedni nie uszczuplili bajońskich
zysków tychże ubezpieczalni.

[allymabeal]

Ja czasem mam ochotę napisac sobie na czole, że jestem chora
psychicznie. Mogłabym się wtedy zachowywac naturalnie, mówić co
myslę, byłoby to wytłumaczeniem dla wsyzstkich moich wariactw i
dziwactw bez wyrzutów sumienia... i bez tego co pomyslą inni...

[ka_an]

obecna_xyz napisała:

> A z chorobą trzeba się pogodzić i schować ją przed ludźmi
najgłebiej
> jak się tylko się da.
No cóż, dostałam nauczkę. Powyższe muszę wryć sobie do głowy.
Padła moja utopijna, jak się okazało, wersja świata.
Przykre

[i_am_the_army]

niestety...

[35.a]

skoro gra pozorów i każdy z nas coś kryje, ja stwarzam pozory
normalności. depresja nazywa się "smutno mi troszkę", hipomania
skutkuje komentarzem "świetnie Ci dziś, A., poszło" (hipo- może pomagać w pracy)

raz ostatnio dałam do zrozumienia, że smutno, ale postanowiłam,
że w przypadku drążenia odpowiedź będzie amerykańska "O.K.".
ukrywam się. A., partyzant

P.S. we wszystkich drukach od jakiegoś czasu: czy jest Pani na coś
chora? ALEŻ SKĄD (dla własnego dobra)

ChAD to podszewka, coś mocno osobistego, już się tak łatwo jak
kiedyś nie ujawniam. żadnych acting-outów

coming outów też nie :)

[35.a]

[i_am_the_army]

No ja właśnie tak samo uważam.
Ujawniam się tylko wtedy, gdy muszę.
Ale poza takimi "musowymi" przypadkami też mówię "comming outom nie"

[ka_an]

> ChAD to podszewka, coś mocno osobistego, już się tak łatwo jak
> kiedyś nie ujawniam. żadnych acting-outów

Czytając wasze posty przypomniały mi się dwa zdarzenia.
Po pierwsze trafiłam na to forum, po tym jak mój bliski znajomy
powiedział, że choruje na CHAD. Chciałam ię dowiedzieć więcej na
temat choroby. Od tego czasu ukłądałosię między nami różnie. Ja
bałam się rozmowy na ten temat, aż dnia któregoś sam zaczął. Chciał
wiedzieć co o tym myślę, szukał u mnie wsparcia, zrozumienia. Ja z
natury jestem szczera i tak też postąpiłam tym razem, powiedziałam,
że co to jest depresja wiem doskonale, drugiego bieguna nie znam. W
związku z tym nie zawsze potrafię zrozumieć jego postępowanie. Na co
usłyszałam takie słowa, które bolą mnie po dziś dzień. I nawet teraz
jak to piszę to łzy lecą mi po policzkach. On uznał, że postrzegam
go przez pryzmat choroby i nigdy nie będę go już traktowała tak jak
przed tem. Dla mnie to jest bardzo bliska mi osoba od przeszło 15
lat i bardzo mi na nim zależy. Nie wiem, czy kiedykolwiek uda mi się
odzyskać jego zaufanie...

druga rzecz

[ka_an]

Jedną z moich podopiecznych jest młoda dziewczyna chora na
schizofrenię. Pochodzi z rodziny dysfunkcyjnej, która nie jest dla
niej żadnym wsparciem. Wręcz przeciwnie oni uważają, że jej
zachowanie jest celowe i gdyby nie chciała tego robić to by nie
robiła. Do tego leczy się w lokalnej PZP, gdzie lekarz psychiatra po
orzeczeniu schizofrenii przepisał jej antydepresant!!!
Dla tej szesnastolatki nie mogę znaleźć szkoły, nikt nie potrafi
zrozumieć, że choroba psychiczna nie odbiera inteligencji, czasami
tylko leki spowalniają myślenie, czy utrudniają mówienie. Liczę na
to, że w końcu znajdę kogoś, kto okaże odrobinę dobrej woli.

Podsumowując, minęła mi złość, kończę z użaleniem. Mam nauczkę na
przyszłość. Poboli i przestanie. A jak p... towarzystwo
ubezpieczeniowe mnie nie chce to nie. Poradzę sobie sama w tym
świecie normalsów.

[i_am_the_army]

Jak najbardziej rozumiem Twoje rozczarowanie, ja takie przechodzę wciąż...
Ale moja wypowiedź trochę o innym. Bo czuję się w zobowiązaniu sprostować 2
szczegóły. Po pierwsze, nie wiem, skąd Twoje wzburzenie tym, że chorej na
schizofrenię przepisano antydepresant. Obok neuroleptyków antydepresanty to
główne medykamenty stosowane w schizofrenii. Po drugie muszę Cię zmartwić, bo
niektóre choroby psychiczne niestety odbierają inteligencję. Nasz ChAD tego nie
robi, ale schizofrenia czasem tak. Są takie choroby psychiczne, które nie
uszkadzają na stałe naszego mózgu, ale są takie, które to robią.

[i_am_the_army]

Ale chyba nie muszę nawet zapewniać, że jeśli chodzi o Twoje oburzenia
traktowaniem tej dziewczyny przez rodzinę, to oczywiście jestem Twojego zdania.
Też przechodzę Twoje rozterki na własnej skórze. Moja poprz. wypowiedź była
tylko sprostowaniem niektórych fakcików

[ka_an]

Ok, rozumiem ))

[i_am_the_army]

[ka_an]

Problem polega na tym, że ona nie dostała od lekarza neuroleptyków
tylko antydepresant (albo matka tylko to jej wykupiła - tak też być
może, więc moje oburzenie skierowane na lekarza w takim wypadku
faktycznie nie było potrzebne). Dziewczyna po badaniach
psychologicznych nie ma orzeczenia o obniżonych możliowściach. W
związku z powyższym ma prawo uczęszczać do szkoły publicznej.

[i_am_the_army]

Jeśli lekarz faktycznie przepisał tej dziewczynie sam antydepresant, to znaczy,
że albo według niego na chwilę obecną nie wymaga podawania neuroleptyków (choć w
schizofrenii raczej się to nie zdarza, choć niektóre antydepresnty też działają
antypsychotycznie), albo faktycznie ją olał.
Tego się pewnie już nie dowiemy.
Schizofrenia oczywiście nie zawsze zaburza funkcje poznawcze do tego stopnia, że
"zdolności" się pomniejszają. Jeśli ta dziewczyna czuje się i jest na siłach, to
bez dwóch zdań powinna żyć dawnym życiem. Tu nawet przecież nie ma dyskusji.
Tylko że w takiej chorej rzeczywistości, w jakiej żyjemy, niestety trzeba o tym
dyskutować...

Ja się wypowiedziałam w odpowiedzi konkretnie na Twój post, w którym napisałaś,
że "choroba psychiczna nie odbiera inteligencji, czasami
tylko leki spowalniają myślenie, czy utrudniają mówienie" - a to zdanie w takiej
formie jakiej je napisałaś prawdziwe absolutnie nie jest.

[ka_an]

Przepraszam za pomyłkę. Dla mnie to jest zawodowo bardzo trudna
sprawa a moja nadpobudliwość emocjonalna tego nie ułatwia. Dziękuję
za sprostowanie. Muszę jeszcze dużo się dowiedzieć na ten temat, bo
teraz poczułam się jak laik i ignorant.
Dzięki za konstruktywną krytykę

[i_am_the_army]

Jaki laik? Jaki ignorant?
Ty nie przepraszaj, bo ja nie chciałam krytykować po prostu upierdliwie
drobiazgowa bardzo bywam (mam przeróżne natręctwa, taka już moja drobiazgowa
natura), hehe.
Ja Ciebie tu sprostowałam, Ty mnie sprostujesz gdzie indziej, ktoś nas, my
innych, tak to już jest na forum

[35.a]

Trudna sprawa. Przyznaję, że nie bardzo potrafię określić,
co w innym jest rysami charakteru, osobowością, co zaś już
należy do obszaru zaburzeń. Cieszę się ogromnie czy mam hipo-
manię. Nie wiem. Komuś robię straszliwą awanturę, bo jest
słuszny po temu powód, czy mówiąc kolokwialnie odwaliło mi.
I czy można tak starannie odmierzyć, odważyć.

Jestem ulubioną klientką w paru miejscach. Wiem, bo mówią.
Myślę, że te osoby byłyby straszliwie rozczarowane, gdyby
pomyślały, że lubiły świra, nie zaś jak obecnie sympatyczną,
otwartą osobę. Nie ujawniać się - stąd m.in. to postanowienie.
Aby przemawiało bardziej "ja" nie zaś "chory". Nawet jeśli nie
wiem, co tak naprawdę przemawia. Śmiem twierdzić, że ja.

[ka_an]

Tym bardziej miło mi Ciebie "słuchać"

[35.a]

ja to nie wiem, u mnie Trójka teraz

[ka_an]

))