matki, żony i kochanki

[zuzka.a1]

jak sobie radzicie w tych rolach? Ja beznadziejnie. Biedne dzieci,
biedny mąż. Kiedy straci cierpliwość? Od 12 lat jesteśmy razem i
jakoś to wytrzymuje, ale teraz są jeszcze dzieci ...

[obecna_xyz]

My choroby nie wybierałyśmy. Cierpienie choroby psychicznej (i
każdej) dotyka całe rodziny. Moja córka była świadkiem mojego
samobójstwa ( znalazła mnie pół żywą).

[bosa_mysz]

Mnie trafiło jak miałam 19 lat. Zastanawiam się czy wogóle będę
miała jakąś rodzinę Masz dla kogo żyć i dla kogo walczyć. Może to
głupie, ale sądzę, że jak ma się rodzinę to jest to dodatkowy
bodziec żeby się nie poddawać.
Moja koleżanka wychowuje z powodzeniem dwójkę dzieci i wyszła drugi
raz za mąż za faceta który doskonale wiedział o jej chorobie i kocha
ją tak bardzo, że co by się nie działo jest przy niej. A działo się.

[xsenia]

> Mnie trafiło jak miałam 19 lat. Zastanawiam się czy wogóle będę
> miała jakąś rodzinę Masz dla kogo żyć i dla kogo walczyć. Może
to
> głupie, ale sądzę, że jak ma się rodzinę to jest to dodatkowy
> bodziec żeby się nie poddawać.

to nie jest głupie, tylko bardzo egosityczne

[poetkam]

Może
> to
> > głupie, ale sądzę, że jak ma się rodzinę to jest to dodatkowy
> > bodziec żeby się nie poddawać.

> to nie jest głupie, tylko bardzo egosityczne

Dlaczego egoistyczne? Kiedy jesteś matką, a aktualnie masz silnego
doła, to poczucie obowiązku wobec dziecka wystarczy, aby się nie
poddać. Jest dla kogo żyć, nie tylko dla siebie. Jest ktoś inny,
komu na nas zależy. Gdyby nie moja córka, a teraz również inna osoba
bardzo mi bliska, dawno już byłabym topielicą-życie p r a w i e
straciło dla mnie sens. To p r a w i e to właśnie osoby, które
kocham i dzięki którym żyję.

[xsenia]

Jest dla kogo żyć, nie tylko dla siebie. Jest ktoś inny,
> komu na nas zależy. Gdyby nie moja córka, a teraz również inna
osoba
> bardzo mi bliska, dawno już byłabym topielicą-życie p r a w i e
> straciło dla mnie sens. To p r a w i e to właśnie osoby, które
> kocham i dzięki którym żyję.

to jest właśnie egoizm, z resztą identyczny jak u "normalnych"
rodziców

--> xenia

[kotomysza]

weź porównaj posty osób, które nie mają rodzin - chodzi o dzieci i
osób, które są dzieciate. zauważysz jedną rzecz - chęć walki i próbę
niepoddawania sie chorobie.

nie wie, czy jest to egoistyczne. bardzo często obecność rodziny,
dziecka szczególnie przesuwa środek ciężkości. choroba przstaje być
centrum i odkrywa się inny świat. świat, który daje możliwość w
miarę satysfakcjonujacej egzstencji. naprawdę.

patrzę na siebie. i na moją córę. Zośka jest o wiele bardziej
rozwinięta niż dzieci w jej wieku, ma niesamowitą fantaję, dziwne
pomysły, zaczyna czytać (ma niespełna 3 lata). jest wychowywana
na "lekko wariackich papierach" - ostatnio sypia w namiocie na
środku salonu. wg pań w żłobku jest grzeczna, otwarta (ale bardzo
nieśmiała).

właśnie rodzina pozwala się pozbyc egoizmu. bo nie daje czasu na
koncentrację na samym sobie i chorobie.

[maciusiko]

jak mnie wku... takie wypowiedzi.

[kotomysza]

szczerze mówiąc mam to w nosie.

[maciusiko]

Kotomyszo, mówiłam o wypowiedzi Xeni.

[kotomysza]

ze struktury drzewka wynikało, że pijesz do mnie. sorry

[matrioszka42]

Nie wiem, czy lepiej być chorym samotnym, czy rodzinnym. Jeśli jesteś sam krzywdzisz tylko siebie. Z perspektywy czasu uważam, że moim facetom mogło być lepiej beze mnie.
Mój syn też zaczął czytać w wieku 4 lat, przeskakiwał klasy, był wychowywany na wariackich papierach. Nie jest taki jak inni, czy to dobrze czy źle nie mnie o tym sądzić. Czy to przez geny czy przez wychowanie?
To co przeszedł ze mną mój Mąż nie nadaje się do omawiania na otwartym forum.
Gdybym była sama to cierpiałyby o dwie osoby mniej.
Czy to że miałam rodzinę motywowało mnie do walki z chorobą? Nie. Jak miałam jazdę, to nie miało znaczenia jaką krzywdę im wyrządzę.

[maciusiko]

Matrioszko, równie dobrze, Twoim facetom mogło być jeszcze gorzej bez Ciebie niż z Tobą... Jak przypuszczam Ty ich kochasz, a oni Ciebie i to wyjaśnia wszystko... Czy osoba, która jest przewlekle chora fizycznie, i przez to może czuć się ciężarem dla swoich bliskich, ma również mieć poczucie winy???

[matrioszka42]

Mam przewlekle, fizycznie chorą Teściową. Jest ciężarem, przeorganizowała nam całe życie. Czy ona czuje się winna? Nie sądzę. A ja się czuję, że czasem mam jej po dziurki w nosie. Może moi panowie też się tak czują. Wolę nie wiedzieć, choć czasem odbieram takie emocje

[kotomysza]

mnie otrzeźwiło zachowanie córki. dlatego ponad rok temu wylądowałam
u lekarza.

Zośka jest najlepszym próbnikiem mojego nastroju. wie, ze biorę
regularnie leki i czasami spędzam cały dzień w łóżku - bo się źle
czuję. wtedy przychodzi i mówi "mama jus nie chola" i jakoś zaczynam
działać.

[maciusiko]

Kotomyszo - i to jest piękne

[matrioszka42]

Może gdybym miała częstsze i trudniejsze depresje to zyskiwałabym większą motywację. Ale ja bardziej maniakalna jestem i z urojeniami w silnej manii. I Rodzina niestety mnie nie motywowała.

--> matrioszka42

[kotomysza]

ja jestem maniakalna tj. działam na granicy hipomanii. ale właśnie w
depresji z jakąś chorą tendencją do rozrabiania wtedy jestem dosć
nieszczególnie miła w użyciu.

wiesz, że chyba się czymś podobnym zajmujemy zawodowo

[matrioszka42]

Reklama i poligrafia? Ty chyba bardziej artystycznie twórcza.
Ja w depresji jestem niewidoczna, przezroczysta. Za to w manii...

[kotomysza]

ano.

w depresji po prostu pracuję.a w pozostałych stanach

[czareg]

Pozwól Matrioszko, że to twój mąż będzie decydował, czy jest z Tobą szczęśliwy.
Jeżeli trwa, to chyba dla niego plusy dodatnie przeważają nad plusami ujemnymi
(jak pewien noblista zwykł mawiać).

[drugikoniecswiata]

O, Czareg też dobrze gada, jak zwykle.

[matrioszka42]

Pozwalam, nie wyganiam a wręcz przeciwnie. A może to przyzwyczajenie albo litość? Choć opcja, że to jednak miłość bardziej mi odpowiada. Tylko do którego momentu można trwać przy kimś takim jak ja, w którym momencie dochodzi się do granicy, że trzeba odejść by nie zniszczyć siebie?

[drugikoniecswiata]

A ja się podpisuję 4 łapami. Dobrze kotomysza gada. Co świetnym dowodem na to,
że każdy czuje/myśli/odbiera świat inaczej.

[ka_an]

Nie jestem ani matką, ani żoną i od niedawna kochanką również nie (ostatni facet
uciekł prawie z krzykiem Co nie oznacza, że nie mam dla kogo walczyć z
chorobą. Otóż ma robię to tylko dla siebie i jestem w tym względzie skończoną
egoistką

[poetkam]

Otóż ma robię to tylko dla siebie i jestem w tym względzie skończoną
> egoistką

B R A W O !!!

[35.a]

Podpinam się, ka_an. Walczę dla Mamy. Jest dla mnie ogromnie ważną osobą.
Pierwszą po Bogu. Mama mnie wspiera. Mama jest cool. Dzięki mamie wstaję z łóżka
i lubię patrzeć w jej zielone, kocie oczy.




(i to co wyżej mi się namachało jest takim samym lansem, jak pisanie o dziecku i
wyższości matek nad niematkami. amen

[kotomysza]

Aniu, dla Ciebie mam tradycyjnie jedną propozycję (jak zwykle
niemiłą):

stajesz 5 metrów od ściany. nachylasz się. rozpędzasz się i z całej
siły walisz głową w ścianę. i tak parę razy. skoro nie
wykorzystujesz głowy do myślenia, to może przynajmniej dziurę w
ścianie zrobisz.

ja tam się lubię lansować btw. mam lanserski podkoszulek - robiony
specjalnie dla mnie przez znajomych plastyków, nowe trampki i włażę
w spodnie o rozmiar mniejszy niż miesiąc temu (spodnie to dżinsy z
dość niszowej kolekcji).

[czareg]

Aleś przyżmijiłaś łojoj.
Jesteś w dogryzaniu tak przeciętna
Spodziewałem się po Tobie więcej, wiele więcej.

[kotomysza]

Czarku drogi, lata pracy w branży reklamowej nauczyły mnie
dostosowywać przekaz do możliwości percepcyjnych odbiorcy. , więc
wiesz...

[matrioszka42]

Moje macierzyństwo było dość przypadkowe i nieplanowane. Generalnie nie lubię małych dzieci, swoje jakoś strawiłam, ale i tak byłam najszczęśliwsza jak skończył 15 lat. A najbardziej go lubię takiego jak teraz
I dlatego jest jeden

[ka_an]

Moim zdaniem najaważniejsze jest widzieć cel w walce z chorobą i nie
ma znaczenia, czy ja robię to dla siebie, ktoś inny dla dzieci,
rodziców i innych bliskich osób. Dopóki się nie poddajemy to wszyscy
jesteśmy górą

Tylko matki, żony i kochanki?

[bosa_mysz]

A co z siostrami, ciotkami, córkami, chrześnicami, kuzynkami i
przyjaciółkami? Zawsze walczyłam z tą nieszczęsną chorobą a ona
wiele razy zniszczyła mi życie. Ale gdy czułam się naprawdę
potwornie źle, kiedy wiedziałam, że spokojnie mogę się zabić bo i
tak przynajmniej do rana nikt mnie nie znajdzie, jakiś głos we mnie
cichy jak szept przypominał mi, że jeśli to zrobie moi bliscy
poczują taki sam ból jak ja. A to ostatnia rzecz jakiej im życze. I
to sprawia, że jakoś udaje mi się przetrwać. Sprawia, że zamiast
sięgnąć po kuszące tabletki wsiadam w taxi i jadę do szpitala.

Raz się próbowałam zabić, ale żółtodziobom w tej dziedzinie często
nie wychodzi. Widziałam, że sprawiło im to taki ból, jaki można
zadać tylko największemu wrogowi w zemście. A oni nie zrobili
przecież nic złego.


(Matką i żoną nigdy nie byłam. Kochanką owszem. I każdy z moich
facetów wiedział, że jestem chora. A z poruszniem się po szpitalach
jeszcze długo nie będą mieli problemów. Tyle że... to ja zwykle ich
rzucałam. I co ciekawe, jak już się trochę pozbierali to zwykle
zostawaliśmy lubiącymi się znajomymi. Z jednym nawet pracuję.)

[posepnica]

I jestem zona, SZOK.Ale teraz mysle co bedzie, gdy... i tu
najczarniejsze scenariusze. Sama nie wiem, czy nie lepiej bylo byc
sama.

[silk80]

A jak sobie poradzić z drugiej strony? Kiedy jest sie kochanka / przyjaciółka chorego? Dwa lata walki, wsparcia, wzlotów, upadków, a pod koniec usłyszałam, ze jest chory i nie wiedział co robi... z wielkiej miłości w poniedziałek zostawił mnie we wtorek i nie chce miec nic wspólnego ze mną.... jak to jest z Wami waleczni dwubiegunowcy, zdażyło Wam sie nawiązywać kontakty, przyjaźnie, romanse w stanie mani a potem odchodzić z dnia na dzień bez wytłumaczenia ?