Świąteczny list dla personelu na Klinicznej w GDAŃ

[milosz_aleksander]

Witam ponownie na forum. Dosyć długo nie pisałem gdyż obowiązki
życia codziennego ograniczyły do minimum mój kontakt z internetem.
Aleksander rośnie i bez przerwy zaskakuje nas ciekawymi reakcjami na
otaczający go Świat.

Często zdarza mi się, że rodzice nowo narodzonych Wcześniaczków
piszą do mnie lub dzwonią z prośbą o opinię na temat personelu
madycznego OITN na Klinicznej w Gdańsku. Bardzo chętnie odpisuję i
odpowiadam na te prośby gdyż uważam, że mam dozgonny dług
wdzięczności wobec tych ludzi a najlepszą rekomendacją będzie list,
który moja Mama napisała - i zamierzam go zacytować - opisujący
atmosferę panującą na oddziale.
Cytuję:

"Drodzy Państwo!

Od momentu kiedy mój wnuczek, Aleksander Koszczuk, trafił
05.06.2009 na OIOM oddz. neonatologii szpitala przy ul. Klinicznej w
Gdańsku nie ma dnia, abym nie myślała o ludziach tam pracujących.
Przez prawie 4 m-ce ze zdumieniem obserwowałam panie
pielęgniarki z uśmiechem na ustach wykonujące niesłychanie ciężką
pracę, z tkliwością traktujące malutkich pacjentów. Nie przeszkadzał
Im jednostajny szum respiratorów (ja już po 2 godz. miałam dosyć),
ciągła krzątanina połączona z ryzykiem ogromnej odpowiedzialności.
Obserwowałam jak z dnia na dzień przywiązują się do swoich
pacjentów, dzwoniąc w swoim wolnym czasie z domu (nawet podczas
urlopu), aby zapytać o ich stan.
Pamiętam rozpacz Pani Sylwi po śmierci malutkiej Nataszy, albo
łzy Pani Ilonki, gdy odeszła Hania "Kluseczka". Rozczulał mnie widok
Pani Zosi, która w każdej wolnej chwili nosiła na rękach Mateusza -
chłopczyka z wodogłowiem i cieszyła się z jego postępów. Panie
pielęgniarki przynosiły z domu zabawki i ubranka po swoich
dzieciach, a jedna z nich, chyba Pani Magda, bujane nosidełko -
leżaczek, dla Mateusza, który nie lubił leżeć w łóżeczku.
Bardzo dużo fachowej wiedzy przekazała mi z pasją i niezwykłym
zaangażowaniem Pani Sylwia. Słuchając Jej cieszyłam się, że pracują
na tym oddziale młodzi ludzie z prawdziwym powołaniem. Brakuje mi
ciekawych rozmów z Panią Ilonką, niezwykle dobrą i życiowo mądrą
osobą, która tak naprawdę ukrywała się za wizerunkiem, jaki
stworzyła na pokaz.
Nawet pani salowa, kiedy z zażenowaniem przeprosiłam Ją, że
nakruszyłam, z uśmiechem stwierdziła, że tu, na oddziale, są
ważniejsze sprawy.
Nad wszystkim nieustanną kontrolę sprawowała bardzo miła i
wyrozumiała pielęgniarka oddział., Pani Marzena Miller. Przyjaźnie i
serdecznie traktowała zarówno swój personel, jak i uciążliwych
nieraz opiekunów małych pacjentów.
Najbardziej zdumiewało mnie niezwykłe porozumienie pomiędzy
szpitalnym personelem. Wszystki polecenia wydawane były w rzeczowy i
kulturalny sposób.
Przyglądałam się ustawicznej kontroli lekarzy nad stanem zdrowia
dzieci. Tylko dzięki niebywałemu refleksowi dr. Thruna uratowano,
tak powiedziała Pani Ordynator, mojego wnuczka gdy zachorował na
posocznicę.
Dr Adam Thrun to cały osobny temat. Niby małomówny, ale za to
jaka wiedza. Przysłuchiwałam się kiedyś Jego wykładowi na temat
Bottala. Uwielbiałam to arcyinteligentne poczucie humoru. Jego
powiedzonka do dziś krążą w mojej rodzinie. A przy tym ile czułości
w stosunku do pacjentów. "Moja mała pchełka" - wypowiadane do
niespełna kilogramowej dziewczynki rozczulająco brzmiało w ustach
wielkiego i silnego mężczyzny.
Onieśmielała mnie swoją wiedzą, klasą i urodą dr n. med. Iwona
Jańczewska. Przy tym tak bezpośrednia, budująca i konkretna w
kontaktach z moimi dziećmi, rodzicami Aleksandra.
Urzekła mnie swoją skromnością i cudownym spokojem dr Anna
Kawińska. Rozmawiając z Nią - czułam, że Pani doktor wie, co jest w
życiu naprawdę ważne.
Nie potrafię, naprawdę, znaleźć słów, aby podziękować Pani
ordynator, doc.dr.n.med. Iwonie Domźalskiej-Popadiuk za atmosferę,
która panowała na całym oddziale. Za tę dyskretną kontrolę bez
kontroli, za fachowe i psychiczne wsparcie udzielone personelowi i
opiekunom małych pacjentów, za ten niewzruszony spokój, pewność w
działaniu, za to "uratowanie wielu światów", wg słów (nie pamiętam
kogo!), że ocalić jedno życie to jak ocalić cały świat.
Dzięki Pani i Pani Pracownikom usiądziemy w radosnym nastroju,
mimo śmierci jednego z moich wnuczków, do świątecznego stołu.
Najważniejsze, że uśmiechać się będzie do nas Aleksander, który waży
już ponad 4 kg, wspaniale się rozwija, jest bardzo pogodny i silny,
myślę, że już niedługo, przyjedzie do Państwa, aby podziękować
za "Dar Życia".
Dziękuję za to, że mogłam z nim być, nie odczuwając dyskomfortu
osoby, która przeszkadza i deorganizuje pracę an tak trudnym
Oddziale. Wręcz odwrotnie: byłam wspierana, uczona odpowiedniej
opieki nad maleństwem w inkubatorze, nawet "kangurowałam",
traktowana z ogromną życzliwością i sympatią. Za te wszystkie chwile
i wspomnienia bardzo dziękuję!
Jolanta Śmielska-Koszczuk" - koniec cyt


Mimo że list jest bardzo osobisty zdecydowałem się go opublikować
aby wesprzeć na duchu wszystkich rodziców i ich rodziny, którzy już
mają lub będą mieć kontakt z Tym oddziałem w Gdańsku przy ulicy
Klinicznej.
Nie wiecie kochani nawet jak ludzie ci zmienili koszmar wynikający z
przedwczesnego porodu i wielkiej pustki po stracie Miłoszka we
wspaniałą atmosferę, która sprzyjała prawidłowemu rozwojowi
Aleksandra i przyspieszała jego leczenie - a my rodzice między
innymi dzięki nim mieliśmy siłę i odwagę aby codziennie spoglądać w
oczy Śmierci, która sumiennie sprawdzała na oddziale kogo ma do
siebie zaprosić.-

List ten mam zamiar osobiście dostarczyć do szpitala podczas mojej
najbliższej wizyty w 3-mieście.

Pozdrawiam
Michał Koszczuk
[e-mail]

[tabaluga0]

tylko ze nie wszyscy mają tak dobre wspomnienia z pobytu na tym oddziale.

[martha_sz2]

Zgadzam się z Tabaluga0.
Dr Kawińska rzeczywiście kobieta ciepła, serdeczna i wspaniały fachowiec, ale jeśli chodzi o pielęgniarki to tylko kilka była takich prawdziwych z powołania, na OIOMie faktycznie większość super, choć trafiła się jedna "serdeczna", która opierdzielała mnie za umycie rąk nie w tym zlewie lub że przyszłam za szybko, a ona właśnie przyszła do pracy i ma nerwa na cały świat.
Kolejny oddział noworodkowy obok OIOMu: trafiła się pielęgniarka, która wydarła się na mnie tylko za to, że moje dziecko podczas zmiany pieluchy posikało się, a ja nie zdążyłam zakryć go pieluszką.
Natomiast oddział izolacji to już masakra totalna, wredna pielęgniarka laktacyjna, która krzyczała, że jestem wyrodna matka, bo nie karmię piersią, nie wiedząc nawet z jakiego powodu.

Takich przykładów mogłabym podać setki, ale to nie o to chodzi, żeby kogoś krytykować, oni mają dobrze zajmować się naszymi dziećmi, a nie rozczulać się nad każdą mamusią.

O rodzicach tak na prawdę nikt nie pamięta, o tym, co my przeżywamy. Powinni darować sobie głupie uwagi, bo my nie na co dzień mamy styczność z takim oddziałem i nie od razu wiemy jak się na nim zachować.

Oczywiście jestem im bardzo wdzięczna za opiekę nad moim dzieckiem, za uratowanie go, ale to w końcu o to chodzi w pracy lekarza czy pielęgniarki prawda?!

Mimo takich dziwnych właśnie doświadczeń na Klinicznej, kupuje im za każdym razem pieluchy tetrowe i flanelowe oraz oddałam rożki, ubranka po Jaśku itp.

Zrobiłam to dla innych dzieci, a nie dla personelu.

Ale jeśli chodzi o ten list to chwyta za serce i super,że trafiliście na samych życzliwych ludzi.

[sirbal]

Mieliście szczęście, że spotkaliście same kompetentne osoby. Nie
wiem czy chodzi o tę samą panią Ilone (pielęgniarkę) ale jak my
byliśmy w szpitalu w 2007, to potrafiła zakatarzona i kichająca
przyjść do pracy i jeszcze była zdziwiona jak nasza lekarka
prowadząca ją ochrzaniła, nie mówiąc już o jej sposobie na mycie
dzieci, brrr. Mam nadzieję, że sie coś zmieniło.

[milosz_aleksander]

Trauma pozostała również w naszej pamięci, ale nie została ona
spowodowana atmosferą na oddziale, lecz sytuacją która nas
zaskoczyła. Nie możemy obwiniać całego świata za to co się stało a
szpital nie należy do miejsc które odwiedza się w ramach rozrywki a
trafia się tam czasamie wbrew własnej woli.
Podziwiam wszystkie rodziny wcześniaczków za wytrwałość i
zaangażowanie.
Jak zresztą osoby wtajemniczone w ten oddział zdążyły zauważyć to w
tym liście nie pojawiły się niektóre nazwiska - nie był to
przypadek - niektórzy po prostu na to nie zasłużyli.

[milosz_aleksander]

Ludzie się zmieniają i myślę, że to co było dziewięć lat temu nijak
sie ma do tego co jest dzisiaj. Nie ma żadnej wątpliwości, że tylko
dzięki szybkiej reakcji dr Thruna moje dziecko żyje - a tylko to
powinno się liczyć jeżeli jego CRP było przekroczone
kilkusetkrotnie - a jeżeli chodzi o dr Jańczewską to sami prosiliśmy
o zmianę lekarza na nią gdyż dr Kort... chciała poddawać nasze
dziecko różnym eksperymentom jak m.in. otwarcie jamy brzusznej - na
które się nie zgodziliśmy - i inne takie kwiatki.
Poza tym każdy przypadek jest inny i nikt jeszcze nie wygrał z
naturą i przeznaczeniem.

[tabaluga0]

Przeznaczeniem naszych dzieci było " nieżyć", tylko medycyna to zmieniła.

[madasia]

www.uck.gda.pl/content/view/1345/13/
i co Wy na to...

[martha_sz2]

Każdy ma swoje odczucia jak już pisałam powyżej. Na pewno jest im miło i może niektóre pielęgniarki zastanowią się nad swoim zachowaniem właśnie dzięki takim listom.

Jak raz się zapytałam, czy moja mama może wejść zobaczyć Janka to dostałam ochrzan,że straszne ryzyko, że tylko rodzice mogą przebywać na oddziale, a tu mam wrażenie, że ta babcia była tam cały czas, ech życie...

Być może jak ktoś ma znajomości to inaczej to wszystko wygląda, i pielęgniarki milsze, i opieka lepsza.

Pozdrawiam i obyśmy nie musieli tam wracać

[milosz_aleksander]

martha_sz2 napisała:

> Każdy ma swoje odczucia jak już pisałam powyżej. Na pewno jest im
miło i może n
> iektóre pielęgniarki zastanowią się nad swoim zachowaniem właśnie
dzięki takim
> listom.
>
> Jak raz się zapytałam, czy moja mama może wejść zobaczyć Janka to
dostałam ochr
> zan,że straszne ryzyko, że tylko rodzice mogą przebywać na
oddziale, a tu mam w
> rażenie, że ta babcia była tam cały czas, ech życie...
>
> Być może jak ktoś ma znajomości to inaczej to wszystko wygląda, i
pielęgniarki
> milsze, i opieka lepsza.
>
> Pozdrawiam i obyśmy nie musieli tam wracać

Uwierzcie mi lub nie ale nie mieliśmy tam żadnych znajomości.
Przyjechaliśmy z Olsztyna na zabieg, w wyniku którego nastąpił poród.
Odnośnie pobytu Babci na oddziale, to musieliśmy wyznaczyć tylko
jedną dodatkową osobę, która będzie mogła tam przebywać. Lekarze
zgodzili się tylko dlatego, że mieszkaliśmy w Olsztynie a nasze
dziecko było w Gdańsku i chcieliśmy aby cały czas ktoś bliski przy
nim był a my mając synka który pierwszy raz szedł do przedszkola,
budowę domu na karku i inne obowiązki w mieście oddalonym o ok 200
km nie zawsze mogliśmy przy nim być.

Zatem sugeruję Pani zachowanie ostrożności w wydawaniu osądów na
temat znajomości i "układów", których nie było.
A spędziliśmy tam 4 miesiące.

Proszę mi uwierzyć, że wręcz odmienne zdanie mam na temat innego
oddziału w tym samym szpitalu, gdzie nie mogliśmy się doprosić
wizyty lekarza do rodzącej żony przez 8 godzin a pielęgniarki na
informację że ma ona bóle porodowe podawały jej relanium i mówiły,
że przesadza (NAWET 15 MINUT PRZED CESARKĄ). Obłęd

[martha_sz2]

Również dojeżdżałam do Gdańska codziennie ponad 60 km i czasem mnie nawet wyproszono z oddziału, bo na dyżurze akurat była jakaś wredna pielęgniarka. Raz gdy byłam z partnerem też powiedzieli, że może tam przebywać przy dziecku tylko jedna osoba i byliśmy u niego na zmianę itd itd itd
Jak nie znajomości to nie wiem dlaczego akurat dla Was zmieniono przepisy, no ale może są równi i równiejsi.
Zależy na kogo się trafiło. Było... minęło...

[gruchotka]

madasia napisała:

> www.uck.gda.pl/content/view/1345/13/
> i co Wy na to...

Ciekawe czy, jak napisałabym swój list pt. Wyrazy NIE WDZIĘCZNOŚCI dla Pracowników Oddziału Intensywnej Opieki Medycznej Neonatologii, też zamieszczono by na stronie UCK .
No, ale ja nie byłam babcią z doskoku, z innego miasta, tylko matką, która spędzała tam 12 godzin przez 5 miesięcy.
Mam nadzieję, że przez 9 lat coś się zmieniło, chociaż nie wierzę, że ludzie tak diametralnie się zmieniają... Tak za nic.

[misiekjasiek]

To może i ja się wypowiem, moi chłopcy spędzili na Klinicznej 2
miesiące (październik-grudzień 2009 r.) i też mam swoje odczucia.
Mamy ogromny dług wdzięczności wobec naszej kochanej pani doktor
Anny Kawińskiej-Kiliańczyk, która z ogromnym zaangażowaniem i sercem
walczyła o naszych synków. Bardzo delikatnie przekazywała nam
informacje o stanie ich zdrowia, jej wielki spokój i opanowanie były
dla nas wsparciem. Nigdy nie dała nam odczuć, że nasze maluchy to
tylko kolejni pacjenci, kolejny kliniczny przypadek. Jeździmy do
niej na kontrole i za każdym razem jest zadowolona z ich rozwoju,
dopinguje chłopcom z całego serca. To ona przyszła do mnie na salę
pooperacyjną i przekazała smutne wieści o stanie krytycznym, ale
zrobiła to tak delikatnie, tylko dzięki temu nie zwariowałam.
Mamy ogromne szczęście, że w pierwszej dobie życia chłopców na
oddziale dyżurował dr Zdzisław Janowiak, który pomimo swojej
surowości (którą tylko na początku nam okazał) nie pozwolił naszym
synkom umrzeć. W późniejszym czasie gdy ich stan był stabilny, cały
czas interesował się ich losem i gdy wchodził na oddział, stałam na
baczność. Konkretny facet, świetny fachowiec, człowiek o ogromnym
sercu – chociaż tego nie okazuje. Jest gotowy na podjęcie ryzyka,
nigdy nie uchyla się od odpowiedzialności. Darzymy go wielkim
szacunkiem, chylimy czoła przed niesamowitą wiedzą i cieszymy się,
że chłopcy byli pod jego opieką.
Dr Thrun. Świetny lekarz z poczuciem humoru, tylko on potrafił
rozładować napięcie, jego teksty suszyły mi łzy – serio  Co prawda
parę razy był szczery i straszył mnie konsekwencjami wcześniactwa,
ale nie oszukujmy się, to nie biuro podróży, to szpital. Lubiłam,
gdy był na dyżurze razem z pielęgniarką Iloną (o niej za chwilę),
fajnie żartowali i robili sobie docinki. Oczywiście wtedy, gdy można
było to robić. Dr Thrun miał dyżur tej nocy, kiedy Jaś miał
załamanie i musiał wrócić na respirator…
Nie ma takiego lekarza, którego źle wspominam. Teraz piszę ogólnie,
ale wszyscy przyczynili się do poprawy stanu zdrowia Jasia i
Michałka.
Pielęgniarki to osobny temat. W końcu to one znały nasze dzieci
najlepiej, to one je pielęgnowały, karmiły, kłuły. Oj, jak długo
byłam o to zazdrosna, że one mają większe prawa do moich synów!
Takie uczucia ma każda matka. Czasami czułam się niepotrzebna… nie
mogłam ich dotykać, przytulać i o tym decydowały właśnie
pielęgniarki. Wtedy odbierałam to jako czystą złośliwość, ale
przecież moi synowie walczyli tam o życie i nie było innej
możliwości. W życiu jest tak, że z niektórymi ludźmi potrafisz się
dogadać, z niektórymi nie. Na Klinicznej nie ma od tej reguły
wyjątku, to normalne, że nie wszyscy muszą się lubić.
Chyba każdy rodzic ma swoją ulubioną pielęgniarkę, której bez
problemu powierza swoje dziecko, której ufa. Naszą „wybraną” była
kochana pani Justyna, która ratowała Michasia i stała przy nim całą
noc. Pomimo ciężkiego stanu pozwoliła mi go wziąć na ręce (dosłownie
na sekundę, podczas zmiany pieluszki w inkubatorze) i jestem jej za
to niesamowicie wdzięczna! Podjęła duże ryzyko, gdyby to któryś
lekarz zobaczył… ale tylko matka jest w stanie zrozumieć i poczuć
rozpacz innej matki.
Pielęgniarka Sylwia: cudowna osoba, miłość do dzieci bije od niej na
kilometr. Sylwia to bardzo ciepła, fantastyczna dziewczyna.
Delikatna w sprawach pielęgnacyjnych, no po prostu kochana  Co tu
dużo mówić!
A teraz chyba najbardziej kontrowersyjny pracownik szpitala na
Klinicznej – Ilona. Pamiętam moje pierwsze wrażenie, ja wychodziłam
z oddziału, ona wchodziła na nocny dyżur (jeszcze mnie opieprzyła,
że odwiedziny tylko do 20stej). Pomyślałam z rozpaczą „Boże, z kim
ja zostawiam moje dzieci?” Oczywiście oceniłam ją po wyglądzie, bo
tylko miałam taką możliwość. Kto widział Ilonkę, ten wie - ogromny
dekolt, bardzo krótka spódnica, tona makijażu i super blond loczki.
Na początku miałam z nią spięcia, potrafiła porządzić: „proszę
wyjść! Mama już wychodzi, sio!”, ale z biegiem czasu poznałam ją od
tej lepszej strony i z czystym sumieniem przyznaję, że to fajna
babka. Tipsy budziły moje przerażenie, ale pielęgnacja nie sprawia
jej problemu i nie krzywdzi maluchów. Wiele w życiu przeszła, jej
wygląd to tylko przykrywka, jest tak jak w liście – chowa się za
pozorami. Ale potrafi z siebie żartować i bardzo przywiązuje się do
pacjentów. Świadczy o tym jej dalszy kontakt z rodzicami, przysyłają
jej mmsy. Ja niestety nie mam do niej nr telefonu, później nie było
na to czasu a bardzo chętnie wysłałabym jej fotki chłopaków.
Dziękuję pielęgniarkom za to, że w każdym momencie odbierały od nas
telefon (potrafiliśmy dzwonić 5-6 razy dziennie, również po każdym
wyjściu z oddziału) i cierpliwie informowały nas, jak chłopcy się
czują. Nie musiały tego robić, praca na oddziale jest specyficzna i
nie zawsze jest czas i miejsce na rozmowy z rodzicami.
Trochę się rozpisałam, czas kończyć.
Prawda jest taka, że były w naszych kontaktach z personelem te
lepsze i gorsze chwile, ale tych złych nie chcemy pamiętać. Jako
rodzice wcześniaków jesteśmy wtłoczeni w sytuację, na którą się nie
godziliśmy i musimy przechodzić cały proces leczenia w taki a nie
inny sposób.
Jeszcze chciałam wtrącić dwa słowa na temat samych rodziców. Ja się
nie dziwię, że personel podchodzi do nas ostrożnie, często z wrogim
nastawieniem. Na Polankach (gdzie trafiliśmy z Michasiem) spotkałam
rodziców wcześniaków z Klinicznej i byłam zaskoczona i zasmucona ich
podejściem. Narzekali na wszystko, przyznawali się do tego, że na
oddziale byli może z 3-4 razy, podczas gdy ich dzieci leżały tam 3-4
miesiące! Paranoja! Jak można zrzucać na szpital odpowiedzialność za
własne dziecko? Jak można wymagać zaopatrzenia w kosmetyki,
pieluchy, ubranka, inhalatory? I uważać, że to zasrany obowiązek
szpitala? Nigdy nie zniosłabym świadomości, że moje maluchy leżały
na szpitalnych pieluchach, bo mi się nie chciało kupić własnych. Oj,
byli tacy rodzice i z chęcią przemówiłabym im „ręcznie” do rozsądku.
I zero wdzięczności za uratowanie dziecka, teksty, że to praca
lekarzy i dostają za to kasę… po prostu w głowie mi się to nie
mieści. I nie dziwię się lekarzom, że nowego rodzica traktują jak
potencjalnego wieśniaka z zerowym poczuciem odpowiedzialności.
Gdy piszę te słowa, moi synkowie leżą sobie na macie i się bawią,
śmieją się. Mają 4 miesiące i gonią swoich rówieśników w rozwoju.
Mogę się nimi cieszyć i wiem, że to zasługa ludzi z Klinicznej – za
to będę im wdzięczna do końca życia.
Na koniec dodam, że my, rodzice, możemy sobie pisać i pisać. Tak
naprawdę prawo do oceny lekarzy i pielęgniarek mają tylko i
wyłącznie nasze dzieci. To one walczyły, znosiły ból i cierpienie.
My możemy uczyć się od naszych skarbów radości życia, umiejętności
prawdziwej walki i niesamowitej siły.
Pozdrawiam wszystkich rodziców, których maluchy spędziły pierwsze
miesiące życia na Klinicznej.

PS. Tato Aleksandra mam pytanie – czy Wasz Aleksander to nie jest
czasami ten osławiony „Kircio”?

[misiekjasiek]

Zapomniałabym:
jest jeszcze jedna pielęgniarka, niestety nie znam jej imienia.
Dyżuruje zawsze na zielonej sali, na wcześniakach. Nosi fryzurkę "na
bombkę", ma taki bordowy odcień włosów.
Ma zawsze mnóstwo porad, sypie nimi jak z rękawa. Fajna, życiowa
babka, wali prosto z mostu co myśli i się nie szczypie.

[daily75]

Chyba mówisz o pani Kamilii . Fajna!!!

[milosz_aleksander]

Witam Panią,
Piękny list. Cieszę się, że nie jestem już sam w mojej ocenie tego
oddziału.
Widziałem, że napisała Pani do mnie maila, jednak z tego co
zauważyłem mail wysyłany ze strony Gazety nie posiada adresu do
zwrotu.
Proszę jeszcze raz przesłać mi maila w takiej formie abym mógł na
niego odpowiedzieć - z programu pocztowego lub z witryny poczty -
pozdrawiam
Michał

[misiekjasiek]

Wysłałam wiadomość
Nawiązując jeszcze do tematu, padły gdzieś tutaj słowa o tym, że
list został napisany przez babcię "z doskoku". Dziwi mnie taka
opinia, bo np. im więcej spędzałam czasu na OITNie, tym bardziej
moja ocena oddziału stawała się pozytywna. Gdybym spędzała tam 12
godzin przez 5 miesięcy, personel byłby dla mnie jak rodzina. To
właśnie początkowe krótkie wizyty (po porodzie miałam sepsę i
trafiłam na dół, na izolację) wywoływały we mnie negatywne uczucia,
potem było coraz lepiej.
Ja również nie wymieniam kilku osób, które do dzisiaj nie przypadły
mi do gustu, ale te kilka złych sytuacji nie może świadczyć o
całości.
Jeśli chodzi o odwiedziny, my trafiliśmy na sezon grypowy. Mój mąż
spędził przy chłopcach najważniejsze pierwsze 2 tygodnie (i mógł
nagrywać chłopców kamerą i przynosić mi nagranie do izolacji), ale
już 2 listopada miał zakaz wejścia na oddział. Bardzo to
przeżywaliśmy, ale ważniejsze było dla nas zdrowie chłopców i po
prostu wiedzieliśmy, że zakaz jest spowodowany strachem przed
przenoszeniem infekcji. Bolało nas tylko to, że studenci mogli
wchodzić bez ograniczeń, oni też mogli być przecież "zagrypowani".
19 listopada wszedł w życie całkowity zakaz odwiedzin, mogły
wchodzić tylko matki karmiące - ja do nich nie należałam. Jednak
rozmowa z panią ordynator pomogła, zgodziła się na przychodzenie
matek, oczywiście bezwarunkowo zdrowych. Nie musiała się na to
godzić, nie musiała łamać zasad, ale to zrobiła - bo jest wyjątkowym
człowiekiem i jak nikt rozumie sytuację rodziców wcześniaków.
Nie wszyscy rodzice są odpowiedzialni, ale ja powiem jedno - ci
nieodpowiedzialni w ogóle nie odwiedzają swoich maluszków.
Byłam świadkiem śmierci pewnej dziewczynki (celowo nie podaję
imienia, być może jej rodzice sobie tego nie życzą) i widziałam
zachowanie pielęgniarek, lekarzy. Wszyscy bez wyjątku płakali. Dr
Janowiak przyszedł po mamę, która stała na korytarzu i czekała. Jej
córeczka miała taki sam problem z płuckami, co mój Michaś - ale jej
nie udało się uratować. Ja wiem, że lekarze robili wszystko. Cały
dzień zbierali się przy jej inkubatorze i diagnozowali, dr Janowiak
tego dnia był niesamowicie drażliwy, bo ciągle myślał o tej małej i
nie mógł się z tym pogodzić - tak samo było, gdy nasz Michaś był w
stanie krytycznym. Pielęgniarki starały się pocieszać jej mamę, ale
robiły to delikatnie. Nie ma nic gorszego niż pielęgnowanie złudzeń,
jeśli o to chodzi personel Klinicznej podchodzi do sprawy ostrożnie
i zawsze realnie.
Więc gdy czytam na necie o znieczulicy, szlag mnie trafia. To nie
tak.

[misiekjasiek]

Jeszcze a propo tych "znajomości".
My dojeżdżaliśmy do Gdańska 150 km. Codziennie. Potem mąż musiał
wracać do pracy, więc przeszłam na autobus. Wychodziłam z domu o 6
rano, jechałam 4 godziny z przesiadką, potem wsiadałam w tramwaj 8 i
szybko na Kliniczną. Miałam tylko 3 godziny, bo musiałam wracać na
jedyny autobus o 14:00, o 18:00 byłam w domu. Wstawiałam pranie
brudnych pieluch, nastawiałam budzik na 3 i prasowałam. Potem szybka
kawa i na 6 autobus - i tak cały czas. Na dodatek po posocznicy
(którą chłopcy dostali ode mnie) nie goiła mi się rana, więc 2 razy
dziennie ściągałam ropę i robiłam opatrunki, zastrzyki clexane w
brzuch. Jazda w autobusie mi nie sprzyjała, ale co to jest wobec
tego, co przeszły moje dzieci?
Gdy nie mogłam do nich jechać (np. w niedzielę), bardzo to
przeżywałam. Najgorszy dla nas okres to czas, kiedy Jaś wrócił do
domu i Michaś przez 2 tygodnie leżał na Klinicznej sam. Leżał w
łóżeczku, pod budką tlenową. Każde wyjęcie kończyło się sinicą i
masakrycznym spadkiem saturacji, więc nie było za wesoło. Ale
zachowałam pełnię władz umysłowych tylko dzięki ogromnemu zaufaniu
do pielęgniarek.
Po porodzie pielęgniarka cichaczem zgodziła się na wejście mojej
mamy i siostry. Później, gdy przyjechałam kilka razy z siostrą, też
mogła wejść. Zawsze słyszałam, żebyśmy przyjechały po południu, bo
wtedy jest luźniej. Pielęgniarki też dostają ochrzan od lekarzy, tam
panują ścisłe zasady i nie można ich łamać. Nie zapominajmy, że
chodzi o zdrowie i życie maluchów. To nie jest zwyczajna złośliwość,
ale strach przed konsekwencjami (w końcu są w pracy!), no i strach
przed infekcją. To jest intensywna opieka a nie warzywniak.
Są wyjątki od reguły, ale trzeba poprosić, porozmawiać. Wyjaśnić
sytuację i wtedy można dojść do kompromisu. No ale to trzeba umieć,
to ogromna sztuka...
Jeśli chodzi o cały szpital, ja mam okropne wspomnienia z oddziału
patologii ciąży. Mogę z całą pewnością stwierdzić, że zaniedbanie
doprowadziło do przedwczesnego porodu, do zagrożenia życia moich
synków, w końcu do zakażenia wewnątrzmacicznego. Później, gdy
żądałam wyjaśnień usłyszałam od ordynator oddziału izolacyjnego
takie słowa: "proszę pani, my tu prowadzimy taki hazard, albo się
uda, albo nie. W pani przypadku cudem się udało" HAZARD, rozumiecie?
I tylko lekarze neonatolodzy potrafili naprawić to, co
spaprali "specjaliści" ginekolodzy.

[huskus]

Dołożę swoje pięć groszy...
Na Klinicznej spędziliśmy 6 tygodni. Byliśmy tam codziennie z mężem
po kilka godzin, więc mieliśmy okazję poznać cały personel.
Przyznam, że nie spotkałam się z tym, żeby jacyś rodzice nie
odwiedzali swojego dziecka regularnie, poza jednym wyjątkiem gdzie
powodem było odległe miejsce zamieszkania i chyba ogólne
niedoinformowanie, że można.

Wcześniej leżałam dwa tygodnie na patologii i wspominam ten czas
bardzo dobrze. To lekarze z patologii ratowali Hanię nagła cesarką i
jestem im za to bardzo wdzięczna. Za to oddział położniczy to
katastrofa. Jeden wielki chaos.

Co do Neonatologii, mam mieszane uczucia, i dobre i złe. Na pewno
złe wspomnienia zostałyby z czasem wyparte przez wdzięczność, że to
wszystko już za nami, bo radość zakrywa wiele błedów, ale mojej
córeczki nie udało się uratować.

Dostrzegam wiele dobrej pracy i wielu wspaniałych ludzi, których tam
spotkaliśmy. Naszą córeczkę prowadził dr Thrun. Nie mogę mu nic
zarzucić. Kiedy dr Thrun miał dyżur byłam naprawdę spokojna o nasze
maleństwo. Dla mnie to lekarz, który daje z siebie wszystko, który
biegnie kiedy jest wezwany do alarmu, a nie idzie spokojnym krokiem
przez korytarz, jak niektórzy. Naprawdę miałam do niego pełne
zaufanie i jestem mu wdzięczna za całą pracę i serce jakie włożył w
opiekę nad naszą córeczką. To właściwy człowiek we właściwym
miejscu. Myślę, że ma nie tylko ogromną wiedzę i serce dla
podopiecznych, ale i intuicję. Bardzo wiele mu zawdzięczamy.
Pani ordynator, dr Domżalska - nie tylko fachowa, ale i bardzo
dostępna. Obok dr Thruna, ona zrobiła na nas największe wrażenie.
Bardzo ciepła osoba.
Dr Kawulska - nie mieliśmy z nią zbyt dużej styczności. Ale to ona
przyszła do mnie zaraz po cesarce i to ona trzymała mnie za rękę
opowiadając o stanie zdrowia naszego dziecka. Wrażliwość anioła.
Pozostali... dr Janowiak raził mnie swoją oschłością i wyniosłością.
Przez te 6 tygodni się do niego nie przekonałam.
Ale uczciwie przyznam, nie mogę powiedzieć, że któremuś z lekarzy
nie zależało.

Jeżeli chodzi o pielęgniarki, to pewnie będę po Was powtarzać: pani
Ilona, Sylwia i Zosia - wspaniałe wspaniałe wspaniałe. Z panią
Ilonka relacje zaczęłyśmy od spięcia, jak pewnie większość. Później
jednak bardzo ją polubiłam. Na jej dyżurze nie musiałam bać się o
Hanię. Kobieta obdarzona świetną intuicją i bardzo zaangażowana w
to, co robi. Wykonuje naprawdę wspaniałą pracę na OIOMie. Pani
Sylwia - niezwykle przystępna i chyba najbardziej pomocna rodzicom.
Bardzo dużo się przy niej nauczyłam. Pani Sylwia też jako jedna z
nielicznych traktowała rodziców jak partnerów, którzy mogą pomóc, a
nie jedynie zawadzają przy inkubatorze. Na jej dyżurze czułam się
najswobodniej, nie bałam się o nic pytać, prosić. Oczywiście miała
też doskonałe wyczucie do dzieci. Pani Zosia - serce na dłoni.
Czytała bajki, śpiewała.. Przekochana kobieta.
Życzyłabym sobie naprawdę, żeby tylko takie pielęgniarki tam miały
dyżur. Z nimi właśnie chętnie bym się spotkała choćby dzisiaj, żeby
porozmawiać.
Bardzo dobre podejście do dzieci miała też pani Kasia - brunetka,
niestety nie często miała dyżur na OIOMie.

Ogólnie - wiele zależało od dnia i nastroju pań. Niektóre
pielęgniarki były czasami jak złoto, a z kolei na innym dyżurze
niezbyt pomocne. Rozumiem, że każdy może mieć lepszy, czy gorszy
dzień, byle te gorsze dni nie stały się regułą. Tym bardziej że to
nie praca w sklepie spożywczym, ale walka o życie dzieci. I tej
postawy - zaangażowania - czasami mi tam brakowało.

Spędzałam przy inkubatorze po kilka godzin dziennie i czasami po
prostu wiedziałam, że Hania zaraz zaliczy spadek bo ma już dość
swojej pozycji i trzeba ją obrócić. Niestety niektóre pielęgniarki
wolały podkręcić tlen niż otworzyć inkubator i pomóc, ewentualnie
robiły to z wielką łaską. Cóż, niektóre były tam naprawdę z
powołania, a niektóre się z tym powołaniem minęły. Niektóre
przesiadywały w kantorku i generalnie poza porami karmienia mało
było je widać na sali. A szkoda, bo wielu spadków można było
uniknąć, gdyby tylko komuś zechciało się te dzieci obserwować. Nie
do wszystkich miałam zaufanie i czasami z ciężkim sercem opuszczałam
szpital widząc, kto zostaje na dyżurze. Nie podobało mi się też
podejście "nie drażnić dziecka, nie dotykać", reprezentowane
zazwyczaj przez te pielęgniarki, którym najbardziej zależało tylko i
wyłącznie na świętym spokoju. One nie miały zaufania do nas
rodziców, a my do nich, koło się zamyka. Tyle tylko, że odbywało się
to kosztem mojego dziecka, czego wybaczyć nie mogę. Bo ja akurat nie
mam już okazji zrekompensować Hani tego, że zabrakło jej mojego
kojącego dotyku, kiedy tego potrzebowała, a kiedy dla świętego
spokoju pielęgniarek trzymałam się z daleka. I bynajmniej nie chodzi
mi o takie sytuacje, kiedy było oczywiste, że dziecko potrzebuje
spokoju bardziej niż mnie.
Widziałam też sporadyczne przypadki nie mycia rąk, itp. Bywało
różnie.

Praca personelu bezpośrednio przekładała się na parametry dzieci. Po
świetnych dyżurach zawsze było stabilniej, spokojniej. Było widać
owoce ciężkiej pracy. Jak to jest, że po dyżurach Słowików czy p.
Ilonki gazometria "cudem" zawsze wychodziła lepiej. Po dyżurach
osób, które mniej sie przykładały, wiadomo... Oczywiście rozumiem,
że kiedy stan dziecka jest trudny, to żadna pielęgniarka cudu nie
dokona, jednak jakość opieki naprawdę było widać za każdym razem.
Doceniam każdą godzinę pracy tych osób, które naprawdę wkładały w to
serce.

Na moje nieszczęście, kiedy odchodziła Hania, nad ranem, dyżuru nie
pełniła ani pani Ilonka, Sylwia, czy dr Thrun. Czy ktoś od razu
zareagował na alarm, czy zignorował? Czy od razu pojawił się lekarz?
Nie wiem. Żałuję jednak, że nie było tam wtedy ludzi, których
darzyłam całkowitym zaufaniem. Dla mojego własnego spokoju sumienia.

Michał, podziwiam Was za siłę, którą mieliście, żeby wrócić na
oddział po śmierci Miłoszka. Dopiero teraz rozumiem jak musiało być
Wam ciężko. Cieszę się, że Aleksander idzie do przodu. Twoja mama
też była jednym z aniołów na oddziale.

My po pół roku próbujemy odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Ciągle
próbujemy. Dlatego dla nas Kliniczna to bolesne wspomnienie, mimo iż
w wakacje była dla nas drugim domem.

Zastanawiam się jak jest na Zaspie, tym bardziej, że kiedyś znowu
możemy stanąć przed wyborem szpitala.

Pozdrawiam,
Aga

[huskus]

huskus napisała:

> Dr Kawulska - nie mieliśmy z nią zbyt dużej styczności. Ale to ona
> przyszła do mnie zaraz po cesarce i to ona trzymała mnie za rękę
> opowiadając o stanie zdrowia naszego dziecka. Wrażliwość anioła.

Chodziło mi oczywiście o dr Kawińska - blondynkę. Zawsze przekręcam
jej nazwisko..

[misiekjasiek]

Bardzo współczuję wam straty dzieci, nie potrafię sobie wyobrazić
waszego bólu i cierpienia.
Nam na szczęście dane było zabrać synków do domu i cieszyć się nimi,
chociaż strach zawsze towarzyszy...
huskus, jeśli chodzi o ocenę patologii ciąży - 2 tygodnie to
bardzo krótko. Ja leżałam tam dwukrotnie i za pierwszym razem
również byłam zadowolona (bo nie zdawałam sobie sprawy z tego, co mi
grozi), dlatego trafiłam na Kliniczną też drugi raz. I ten był
najgorszy, tygodnie samotnej walki o dzieci, każdy dzień "w ciąży"
był wyszarpany.
Mam ogromny żal do lekarzy o odstawienie antybiotyku, bo to
spowodowało przedwczesny poród. Do tego te obchody... traktowanie
pacjentek jak powietrza, na moje pytanie dlaczego odstawiono mi
antybiotyk, czuję się gorzej i wody płodowe zrobiły się krwawe i
mocniej lecą - Gościniak (albo Gościński) spojrzał na mnie jak na
idiotkę i wycedził przez zęby (ku ogólnej wesołości całej brygady i
studentów) "a w ogóle co ma antybiotyk do wód płodowych, jest pani
lekarzem?" Bez komentarza, przy przyjęciu stwierdził, że MUSZĄ mi
podać erytromecynę, bo to zatrzyma zakażenie. Eh, szkoda słów.
Ja miałam zatuszowaną sprawę, rodziłam całą sobotę i usłyszałam od
pielęgniarki, że "to nie są skurcze, pani nie rodzi, pani sobie to
psychicznie wywołuje". Nafaszerowali mnie fenoterolem i dopiero gdy
dostałam rzucawki zaczęli działać. Nie zapomnę słów ginekologa
Grzybowskiego "ja bym panią dał na naturalny poród ale szkoda mi
tego drugiego dziecka" SKANDAL!
Była tam taka jedna lekarka, azjatyckiej urody (ona robiła mi
cięcie). Pokuśtykałam do niej z wkładką z ciemnozielonym śluzem a
ona mnie odesłała bo nie miałam rozwarcia! Chłopców udało się cudem
uratować, ale skutki były jakie były - tylko dzięki niesamowitemu
refleksowi dr Janowiaka chłopcy żyją.
Co więcej, na moim wypisie nie ma ani słowa o sepsie, jest tylko
lakoniczne "infekcja rany pooperacyjnej". Śmiechu warte, nie chciało
mi się już o to walczyć. CRP mam wpisane 33 (wypisowe), o tym że
miałam 319 nie ma ani słowa. Mogłabym tak wymieniać w nieskończoność.
A pani Zosia, pielęgniarka oddziałowa, to totalna pomyłka. Wprowadza
taki zamęt, że szkoda gadać. Czasami miałam wrażenie, że ona sama
nie wiedziała, jak się nazywa. Wynikła pewna historia z podaniem
zastrzyku clexane (końska dawka 1,2) nie tej pacjentce, co trzeba.
Smaczku sprawie dodaje fakt, że dziewczyna szła do porodu. Sprawę
pani Zosia chciała zatuszować, ale przy obchodzie koleżanka z sali
nie wytrzymała i "naskarżyła" lekarzom. Jednak konsekwencji nie
wyciągnięto do dzisiaj.
Dużo można mówić o warunkach, łazienka woła o pomstę do nieba,
toalety są tragiczne. Przez 2 tygodnie kąpałyśmy się po ciemku, bo
żarówka się przepalila i nie było komu wymienić.
Na szczęście to przeszłość, obym nigdy nie musiała ponownie trafić
na patologię ciąży.
Nie chcę więcej przeżywać horroru USG wykonanego przez zezowatą
panią, która oznajmiła mi, że moje dzieci nie rosną. Przez 4 dni
chodziłam jak z krzyża zdjęta, wreszcie wyżebrałam u dr
Leszczyńskiej ponowne USG i okazało się, że wszystko jest w
porządku. Gdybym wtedy wiedziała to, co dzisiaj wiem, zezowata nie
wyszłaby z gabinetu w całości...
-----
Jeszcze kilka słów na temat wiedzy, jak funkcjonuje OITN. I tak
napisałam już elaborat, ale ta kwestia wydaje mi się bardzo ważna.
Skoro leżałam na patologii tygodniami i lekarze wiedzieli, że urodzę
przedwcześnie - dlaczego wtedy nikt nie przyszedł, nie opisał zasad
panujących na OITN? Dlaczego nikt nie powiedział, jak to wszystko
wygląda i czego mogę się spodziewać, jako matka wcześniaków?
O to powinna zadbać właśnie kadra patologii, przysłać jakiegoś
psychologa (a nie wszędobylskiego księdza, który sugerował, że moja
zagrożona ciąża to kara za brak ślubu kościelnego)
Gdybym miała chociaż teoretyczną wiedzę na temat tego, co może mnie
spotkać - byłoby zupełnie inaczej.

[martha_sz2]

Leżałam na patologii na Klinicznej ponad miesiąc, mam podobne odczucia, że wszystko było metodą prób i błędów, albo się uda albo nie uda. Za jedno im dziękuję, że udało się przeciągnąć poród do 31 tc, a trafiłam w 25 tc. Badanie usg wyglądało tak, że miałam codziennie robione przez kogoś innego i codziennie słyszałam coś innego, jednego dnia, że super, a na drugi dzień, że tragicznie i tak w kółko.
Moje spostrzeżenia są takie, że im wyglądem młodszy lekarz tym gorszy człowiek!!! Brak podejścia do pacjenta, każda z nas miała swoją własną tragedię i była pozostawiona sama sobie.
A pan prof który niby taka "szycha" trójmiejska robił za klauna na każdym obchodzie żartując z pacjentek.
Byłam świadkiem śmierci dzieci pacjentek z tego oddziału, w ciszy, w brzuchu u mamy, pozostawione same sobie, szok!! I też każda była lekceważona, gdy się skarżyła na jakieś bóle lub brak ruchów.
Na koniec jeszcze jedna usłyszała, że ma nie płakać, bo jest młoda, a 23 tc to jest płód, a nie dziecko!!! Znieczulica totalna!!!
Warunki sanitarne też pozostawiają wiele do życzenia, kąpiąc się pod prysznicem miałam wrażenie, że jestem w reality show, można by wymieniać w nieskończoność...
Obyśmy nigdy nie musiały tam wracać.

[misiekjasiek]

martha, podpisuję się pod Twoim postem, nic dodać nic ująć!
Ja przed całą historią ze szpitalem, w 20 tc pojechałam do profesora
prywatnie, na USG. Byłam bardzo zadowolona, ale prawdopodobnie
trafiliśmy na jego "dobry dzień". To, co wyprawiał na oddziale w
głowie się nie mieści. Dochodziło do tego, że przychodził sobie raz
w tygodniu w poniedziałek i podważał wszystkie diagnozy i ustalenia
z całego tygodnia. Wszystkie byłysmy czysto głupie.
W tym szpitalu raziło mnie jeszcze jedno, mianowicie zerowy przepływ
informacji. Miałam dosyć, gdy po raz kolejny na neonatologii
musiałam odpowiadać na pytanie "czy rodziła pani w naszym szpitalu?"
albo na izolacji "gdzie leżą pani dzieci?". Do tego gdyby ktokolwiek
na położniczym interesował się stanem klinicznym moich synów,
wcześniej wykryliby u mnie posocznicę. CRP i morfologię wykonano mi
dopiero wtedy, gdy skarżyłam się na duszności i gorączkę. I tak
cudem trafiłam na dr, która robiła mi cięcie. Ona zajarzyła, że od
zielonych wód mogłam coś złapać.
Ja rozumiem, że nie byłam tam jedyna pacjentką, ale na Boga - od
czego są karty informacyjne?

[milosz_aleksander]

Widzę, że mamy podobne zdnaie na temat Patologi Ciąży na Klinicznej.
Ja jako mąż i ojciec często czekałem na korytarzu w trakcie obchodów
i wprost nie mogłem uwierzyć w to, że dr Preis (kazał się tytułować
profesorem) wychodząc niczym gwiazda z brazylijskich telenoweli
informował swoje pacjentki NA KORYTARZU o tym, że muszą usunąć ciążę
lub informował je o ciężkim stanie ich dzieci bez mrugnięcia okiem i
bez żadnego wsparcia. Później pojawiała się pielęgniarka i próbowała
wytłumaczyć pacjentce o co tak naprawdę chodzi.
My również naszą rozmowę, w której Preis oznajmił nam, że musimy
poświęcić jedno dziecko aby ratować drugie przeprowadzaliśmy na
korytarzu gdzie pielęgniarki i pacjenci cały czas nam przeszkadzali.
Później już tylko było gorzej. Badania USG musieliśmy powtarzać
wielokrotnie gdyż każdy z lekarzy miał skrajnie odmienne zdanie na
temat stanu naszych dzieci. KOSZMAR. Dr Świątkowska unikała kontaktu
z nami i aby umówić się na rozmowę musieliśmy to robić przez
sekretariat. W dniu porodu spotkałem "panią doktor" na korytarzu i
mowiłem, że moja żona najprawdopodobniej rodzi -co zresztą okazało
się prawdą- nie uzyskałem żadnej odpowiedzi i żadnej pomocy, a miała
wtedy dyżur i wystarczyło zrobić dwa kroki do pokoju w którym leżała
moja żona. Czekaliśmy na lekarza ok 9 GODZIN. I pewnie nikt by się
nie pojawił, gdybym w złości nie przyprowadził za rękę lekarza z
innego oddziału, który stwierdził zaawansowany poród.

Konkluzja: Dr Preis i Dr Świątkowska jeżdżą po świecie aby zdobywać
wiedzę na temat nowoczesnych metod leczenia. Śmię twierdzić, że
również jednym z podstawowych elementów nowoczesnego i skutecznego
leczenia jest kontakt z pacjentem. Rozumiem, że mają dużo pracy
(szczególnie prywatnie) i nie mają czasu na rozmowę z pacjentem ale
muszą też pamiętać, że KAŻDY LEKARZ MA SWÓJ CMENTARZYK i wiem, że
przez zaniedbanie tej dwójki na ich cmentarzyk trafił Miłoszek.
Możny by ich straszyć prokuraturą ale przez tzw. "solidarność
lekarską" prokurator nic tutaj nie ździała. Zatem pozostaje nam
odwołać się do ich sumienia - czy zrobili wszystko aby do tego nie
doszło -
Rozpisałem się ale wciąż mam wiele pretensji do tej dwójki bo wiem,
że lekarz to nie códotwórca ale ja szybciej dojechałem z Olsztyna
niż dr Świątkowska przeszła piętro wyżej. TAK NIE POWINNO BYĆ.

[marynka07]

Dr Świątkowska przeprowadzała zabieg rozdzielenia krążeń u moich dziewczynek i
też mogłabym się tu w tej kwestii wypowiedzieć ale jakoś nie mogę nie mam tyle
siły żeby o tym pisać i nawet myśleć,w trakcie zabiegu słyszałam coś co jest
przerażające dla mnie jako matki Koszmar naprawdę Koszmar ajj Michałku kiedyś
jak damy radę się spotkać to Wam opowiem pozdrowienia dla Gosi i
chłopaków.Jedyna miła jak dla mnie Pani dr.nie pamiętam jej nazwiska niska
szczupła ciemne włosy(wiem że krótko po moim urodzenia była w ciąży)trochę mi
pomogła, jeździłam do niej co 2tyg do Gdyni na usg państwowo do jakiejś przychodni.

[misiekjasiek]

Marynko,
to chyba była pani dr Leszczyńska - jako jedyna potraktowała mnie
poważnie, zrobiła USG od początku do końca (chociaż miała
tylko "przyłożyć głowicę", żeby sprawdzić ilość wód płodowych) i
uspokoiła mnie, że wszystko jest z chłopcami ok.

[marynka07]

tak tak to była Ona musiałam mieć robione usg dopplerowskie co 2tyg a u nas takie usg kosztowało sporo kasy i dr.Leszczyńska podpowiedziała mi że jeśli będę miała skierowanie to mogę przyjeżdżać do niej do Gdyni państwowo i tak też było usg robiła bardzo dokładnie.

[marynka07]

ale ja niestety od niej dowiedziałam się że córeczka zmarła

[misiekjasiek]

Współczuję śmierci Zuzi
Martynka jest kochana, obejrzałam bloga. Przeszła bardzo podobną
historię jak mój Misiek, tylko że on wrócił do domu szybciej (z
tlenem).
Czy wy jesteście z okolic Złotowa?

[marynka07]

mieszkamy w buszkowie ok 30km od bydgoszczy

[yadrall]

Coz,ja dzieki Klinicznej mam synka,ale ...
U mnie w 6 tc wyszlo,ze mam b.wysokie wyniki cukru (wczesniej mialam
4 poronienia,wiec ciaza wysokiego ryzyka-padlo podejrzenie,ze to
przez cukrzyce wlasnie). Po przeczytaniu wszystkiego co w necie
pisze o Klinicznej pojechalam na Zaspe,bo musialam dostac insuline.
Diabetolog z Zaspy stwierdzila,ze cukrzycy nie mam (mimo cukru na
czczo 190,a po obciazeniu glukoza 198),a wyniki sa niemiarodajne,bo
robione w Szpialu w Wejherowie,a nie na Zaspie...
Zamiast podania insuliny dostalam zalecenie jedzenia duzych ilisci
salaty i kontrole za 2 tyg. Mialam swiadomosc,ze jezeli cukrzyca
zabija mi dzieci to za 2 tyg bedzie po wszystkim,wiec nawrzeszcalam
na lekarke (coz,nerwy mnie poniosly) to pani doktor wyslala mnie
do ... psychiatry. Szkoda slow...
Wiec trafilam na Kliniczna.
Tu mnie przyjeli na oddzial i przez kilka dni probowali ustawiac
diete,ale ze sie nie udalo to wrescie sie ktos nade mna zlitowal i
dal pena z insulina. Nie moglam nazekac-lekarze wiedzac,ze bardzo
sie martwie o dziecko (akurat to byl ten czas co poprzednio ciaze
obumieraly) robili mi co dwa dni krotkie USG tylko po to,zebym mogla
zobaczyc,ze sedruszko bije.
Potem na Klinicznej bylam jeszcze 2 razy w ciazy i ostatni raz przed
porodem.
Warunki sanitarne-pozal sie Boze... Jedzenie to tez pomylka-choc
jako cukrzyk z insulina to dalo sie jakos zjesc to co serwowali.
W czasie pobytu na odzdziale w 35tc wyszlo,ze maluch przez ponad
3tyg (od ostatniego USG u gina) nie urosl-co dopieo zauwazylam przy
wypisie. Wiec czla w nerwach polecialam do swojego lekarza na
kontrole-okazalo,sie ze USG zostalo zle zrobione,a dziecko roslo
prawidlowo.
Dzieki Bogu zrobili mi CC i niczym nie zarazili ani mnie,ani
dziecka.
Ale ogolny brak jakiejkolwiek informacji-ja lezalam na sali
pooperacyjnej i dopiero po 15h od porodu ktos przyszedl powiedziec
mi co z moim synem (lezal na neoanatologi w inkubatorze i pod
glukoza-mial olbrzymia hipoglikemie).
Dodatkowo po CC podawano mi Clexane choc w karcie bylo zaznaczone,ze
mam juz nie dostawac!!! Co ciekawe to wyszlo dopiero jak szlam do
domu i chcialam dostac recepte na dalsze zastrzyki!!! Tyle,ze akurat
ja te Clexane mialam dalej brac-co nie zmienia faktu,ze dostawalam
lek,ktorego nie powinnam wg dokumentacji dostawac!
No i nie mam pojecia jak oni to zrobili,ze synka po 2 dobach na
neonantologi dostalam z okropnie odparzona pupa. Nie wiedzialam
(nikt mnie nie poinformowal),ze moge sama pielegnowac synka,co
wiecej nikt mi nic nie pokazal-jak go przewijac,jak go karmic
(niestety maly jest na butli...),a jak po drugiej dobie przyszlam do
synka to obok malego lezal smoczek od butelki wypchany pieluszka-
robil za smoczek uspokajacz... Wpradzie mialam dostac dziecko
dopiero wieczorem,ale jak to zobaczylam to powiedzialam,ze juz go
zabieram,a na badania wieczorem przywioze (chodzenie po CC jeszcze
sprawialo mi trudnosc,wiec pierwotnie mieli mi przywiesc malego).
Dzieki Bogu zrobili malemu cala mase badan (wiec wiedzialam,ze
zabieram zdrowe dziecko),a i karmiac butelka nie spotkalam sie z
jakimis wyrzutami czy pretensjami,ze potrzebuje mleko-coz,karmienia
piersia nikt mi nie pokazal,a sami z malym sobie nie poradzilismy...
Tyle,ze w wypisie ze szpitala mam,ze karmienie naturalne-coz, maly
nie wypil ani lyka mojego mleka...

[daily75]

Dzień dobry, mój synek przyszedł przedwcześnie na świat w 30 tygodniu (2008 rok) w tym szpitalu. Znamy wszystkie wymienione przez Panią pielęgniarki. Na zawsze pozostaną w naszych sercach i wspomnieniach. Uwielbiałam Panią Sylwię...ogarniał mnie spokój (mimo, że moje dziecko umierało 2 razy podczas 2 miesięcznego pobytu na oiomie) kiedy miała dyżur zawsze wiedziałam, że jesteśmy pod super opieką Ilość ciepła, empatii i dobroci, której doświadczyłam w tamtym czasie jest niewyobrażalna. Uwielbiałam też panią Reginę, Kasię, Zosię. Pełen profesjonalizm, niebywałe oddanie, pasja, takt....mogłabym pisać i pisać. Pamiętam jak Pani Sylwia szyła w nocy opaskę dla mojego synka. Mam ją do dzisiaj. Jest taka malutka... Chociaż dziękowaliśmy wiele razy, chętnie zrobię to kolejny raz. DZIĘKUJEMy!!! Nasz Michał ma teraz prawie 12 lat i Pan doktor Adam Thrun nie pomylił się mierząc jego stopy w inkubatorze co kilka dni...tak jak Pan dr przewidział...chłop jak dąb * Na zawsze w naszych sercach i pamięci.

mama MICHAŁA 30 tc (1270 g, 41 cm)