Taka mała radość... :)

[tiya]

Właśnie poczytałam sobie forum Rehabilitacja dzieci i dowiedziałam się (post
Osmag),że kamieniem milowym w rozwoju dziecka jest łączenie rączek w
środkowej linii ciała (takie "mycie"). A Natusia "myje" te rączki cały czas.
Może to niewiele, ale ja się cieszę i tak. I już mnie tak nie dołuje ta
wiszaca łepetyna. Może wkrótce? ))
Pozdrawiam weekendowo, słonecznie i radośnie.

[agniesz76]

Pamiętam jak ja się cieszyłam jak młody zaczął oglądać swoje łapki a po
tygodniu zaczął sięgać po zabawki. A główką to się nie martw, mój synek miał
chyba ponad 7 mcy kiedy mu się to udało. Ale nie mógł leżeć na brzuszku, był
bardzo słaby, długo chory i mało ważył. No i była duża różnica między obwodem
główki i klatki piersiowej, sprawdź jak jest u córeczki. I to prawda że już
wkrótce zobaczysz jak szybko się rozwija. Dzieci potrafią nas zaskoczyć.
Pozdrawiam Agnieszka

[gosiasur]

Cieszę się, że Twoja mała ma takie powazne osiągnięcia i wiem jaka to radość
dla matki.i naprawdę nie warto się smucić kiedy cały cas nasze wcześniaczki idą
do przodu. Gosia

[zorka7]

Bartusiowi też długo wisiała łepetynka - na brzuchu swietnie unosil glowe, al
ejak podciagalismy go do siadu to zero - glowa wisiala bezwladnie naprawde
dlugi czas. Ale mimo to cwiczylismy a moze wlasni edlatego. i pewnego dnia,
nagle, zaczął ciągnąć główkę. I tak juz zostało. Teraz zaczynamy raczkować.

[axamit1]

Nie "popedzaj" Natalki, ona i tak bardzo sie stara! Pamietaj ze dzieci
ktorych matki mialy gestoze (tak bylo w Twoim przypadku, czy moze sie myle?)
maja-w stosunku do ciala- nieproporcjonalnie duza glowe i miesnie szyi dlugo
nie sa w stanie jej utrzymac! Krystian zaczal podnosic glowe w pozycji na
brzuchu jak mial ok. 5,5 mies (3,5 kor.) ale zaledwie na pare sekund...

[tiya]

Wiecie co dziewczyny, jak czytam Wasze posty to tak sobie myślę, ze ja
faktycznie jestem w gorącej wodzie kąpana... Bo chciałabym już, natychmiast. A
tu czasami trzeba poczekać. Tylko tak bardzo chciałabym mieć pewność, że
wszystko z małą w porządku... A w Waszym towarzystwie zdecydowanie mi lżej )))

[gosiasur]

Tiya ja też chciałabym mieć taką pewność i poprostu muszę wierzyć bezwarunkowo
w to że jest dobrze. Taką silną i mocną pewnością zaraził mnie mój mąż, za co
jestem mu wdzięczna. Gosia

[zorka7]

Rodzice wcześniaków to chyba zupełnie inny rodzaj rodziców. Przewrażliwieni,
zestresowani, roztrzęsieni. Ale czemu się dziwić... Pamiętają przecież
respiratory, wenflony, operacje, przetoczenia krwi i inne niefajne atrakcje.
Boże.. dobrze byłoby zapomniec o tych początkach, prawda...?

A więc, kochana moja koleżanko netowa, spokój, spokój i jeszcze raz spokój.

[mamaifilip]

Zorka7,
tak jest . Zazdroszczę mamom, które o czasie urodziły siłami natury, wyszły po
3 czy 4 dniach z maleństwami do domu, w aurze kwiatów i normalności.
Nasze początki rodzicielstwa były okupione strachem, niefizycznym bólem i łzami.
Gdy piszę o tym, to ryczę (cóż... rozczulam się nad sobą).
Nie zapomnnę przerażenia, gdy mogłam odwiedzić synka na OION. Strachu, że
pokocham (bo już jest, widzę go) i potem może go nie być. Potem kolejnych
odwiedzin na OIOM po narkozie - syn w wielkim łóżku, zaintubowany, spuchnięty 3
kilogramowy chłopczyk.
I pewnie jeszcze sporo przed nami.
Ja jestem chorą przewrażliwioną matką, bliscy mówią, ze to mnie jest potrzebna
rehabilitacja , mama przez pół roku wysyłała mnie do psychologa.
Ale ja wiem, że muszę robić wszystko, muszę wiedzieć więcej i być partnerem w
rozmowie z lekarzem. Dlatego internet, encyklopedie, ulotki lekarstw są
eksploatowane przeze mnie jak przez wariatkę. Wszystko to dla dobra mojego
dziecka. Wiem, ze ono nie będzie pamietało tych ciężkich dni i to jest dla mnie
motor do działania. Nie ma inie będzie miał zdięć ze szpitala, Przebrniemy
przez ten trudny okres, a potem będzie już dobrze.
dodam, że gdyby nie wiara mojego męża i poczucie bezpieczeństwa jakie nam
zapewnił (jeżdżąc do nas 200km co drugi dzień, zwariowałabym. I nie miałabym
siły na to wszystko.
Dzięki.