bunt dwulatka

[mirkad]

Milenka urodzeniowo skończyła dwa latka w grudniu, korygowane
niecały miesiąc temu
i jak na dwulatka przystało, przechodzi totalny bunt (a my z nią):
wpada w szął, bije, kopie i oczywiście wszystko jest na "nie";
nigdy nie krzyczymy ani nie bijemy, w żadnym wypadku; staramy sie
odwrócić uwagę lub ignorować; niestety Milenka nie zawsze się
uspokaja; wczoraj uderzyła babcię, potem próbowała bić tatę, i kiedy
nic nie skutkowało, zamknęliśmy ja w łazience na 2 minuty
(oczywiście stojąc cały czas pod drzwiami), kiedy wyszła uspokoiła
się przeprosiła i dała buzi
i tu właśnie jest sedno mojego postu: w swoje głupocie wspomniałam
mojej mamie o tym........... no i sie dowiedziałam: że tak nie
można "normalnego" dziecka a co dopiero wcześniaka, że czy ja
pomyślałam co się dzieje w jej głowie jak siedzi zamknięta, że
przeze mnie wpadnie w psychozę itd. itp.; na koniec rozszlochała mi
się do telefonu i rozłączyła; jak ją znam, o mojej wredności wie już
cała rodzina, ale to nie jest ważne
siedzę w pracy i myślę, że może faktycznie wredna matka ze mnie,
ale wiem że nie mogę jej pozwalać na wszystko tylko dlatego że jest
wcześniakiem, tym bardziej że Milenka ma charekterek, oj: stara sie
wszystkich ustawiać i rządzić i za wszelką cenę postawić na swoim;
co o tym wszystkim sądzicie? może macie jakieś lepsze sposoby na
zbuntowanego dwulatka-wcześniaka

[blulka]

cześć, jako mgr psycholog (nie-mama, ale ciocia) mogę Ci powiedzieć, że
bardzo dobrze zrobiłaś, nie słuchaj mamy. maluchowi z charakterkiem krzywda się
nie dzieje jak stoisz po drugiej stronie drzwi, a jej reakcja świadczy o tym, że
mądre dziecko masz i od razu załapała, że zrobiła coś źle

to ty jesteś rodzicem i mała musi to wiedzieć, a babcia jak to babcia, ale to
nie ona wychowuje twoje dziecko i masz prawo się z nią nie zgadzać

p.s. ktoś tu dużo superniani oglądał...

[mama-cudownego-misia]

U nas się zbliża wielkimi krokami ten magiczny wiek i dzieje się to samo.
Wczoraj w parku były awantury o to, że:
- auto nie jedzie, jak Małgosia rozkaże, żeby jechało
- pan z brodą nie jest babcią
- mama przeniosła nad kałużą (jeszcze wyniesiona 150 m dalej do niej zawracała,
żeby się wykąpać)
Staram się olewać, jak ona se siądzie i się drze, to ja też, ale widać, że sobie
bidulka trochę nie radzi z emocjami, szczególnie jak zmęczona.

Zaraz po przeprowadzce idziemy na kolejne spotkanie z psychologiem dziecięcym i
zobaczymy, co nam tym razem doradzi. Bo my jesteśmy para olbrzymich mięczaków, w
ogóle nie wiemy, czy i jak jej zabraniać...

[mirkad]

też właśnie tak Milenka miała - jak miała jakis rok i 7-8 miesięcy,
sczerze mówiąc czekałam tak długo aż wstanie z ziemi , byle
oczywiście nie leżała w kałuży), i po jakimś miesiącu - dwóch
jej przeszło;
ale teraz ewidentnie sprawdza do czego może sie posunąć i na co jej
pozwolimy; i nie jest to wcale łatwe, i zamknięcie w łazience tak
samo mnie bolało jak ją, ale co zrobić: krzyczeć, bić bez sensu, tak
samo jak tulenie i pozwalanie w tym momencie na wszystko bo będzie
jeszcze gorzej
tylko reakcja mojej mamy baaaaaaardzo mnie zabolała: ona widzi
Milenkę raz na jakis czas na parę godzin i nie miała tej wątpliwej
przyjemności przeżyć jej ataku złości, a zawsze przez telefon ma
dobre rady; oczywista rzecz że za żadne skarby nie chcę skrzywdzić
Milenki, tylko jak własna matka mówi ci takie rzeczy szlochając i
łkając do telefonu, to zaczynasz sie zastanawiać czy aby na pewno
robisz dobrze - doła mam totalnego, nawet odgryźć sie nie mogłam bo
dzwoniła do pracy

[traganek]

Trzeba niestety przeczekać i ignorować. Z czasem jak dziecko więcej
rozumie jest lepiej

[blulka]

robisz dobrze, tego się trzymaj. rozumiem, że rozmowa z mama nie jest łatwa, bo
obie chcecie dla małej jak najlepiej, ale przypomnij mamie, że krzywda się
Milenie nie dzieje. nie wiem, jaka Ty byłaś,ale jak był z Ciebie uparciuch, to
też możesz to wykorzystać, bo rodzice na pewno próbowali Cię jakoś do pionu ustawić.

tylko nie popadaj w żadne doły, nos do góry, bo z maluchem będzie jeszcze
gorzej. jak chcesz to przeczytaj sobie jeszcze moją odpowiedz do mumio75 na jej
post "załamałam się"

[mama-cudownego-misia]

Blulka, no właśnie, bo mam pewne wątpliwości. Mumio po powrocie do domu się nie
odzywała do swojego dwulatka. Czy dwulatek jest już w stanie sobie skojarzyć
swoje zachowanie i karę po tak długim okresie czasu (rozmowa u dyrektorki,
powrót do domu)? Na ile rozumie, że zachowuje się źle, na ile da mu się coś
wytłumaczyć?

[blulka]

MCM z tego, co napisała Mumio (bo to inny post ) to jej latorośl ma 3,5 roku
i wtedy przekaz werbalny jest już bardzo ładnie rozumiany. 2-latek może mieć z
tym problem (z tym czyli dokładnie ze zrozumieniem, o czym mówi mama i dlaczego
to niby jest zła). A teraz co do pozostałych kwestii - taką reakcje - pt.
skarcenie i delikatne ograniczenie kontaktu powinno się stosować od razu. Będzie
to wyraźny sygnał dla maluch, ze to właśnie to jego zachowanie nas nie bawi i
się nam nie podoba. oczywiście im starsze dziecko tym większa może być przerwa
pomiędzy zachowaniem a naszą reakcją ponieważ starsze dziecko będzie lepiej
pamiętało i zawsze można mu wytłumaczyć o co chodzi. w przypadku 3,5 latka Mumio
od razu po powrocie do domu mama mu wytłumaczyła dlaczego jest niezadowolona i
maluch zrozumiał (pamiętaj MCM - rozmowę z maluchem najlepiej przeprowadzić w
cztery oczy gdzie nic nie rozprasza jego i naszej uwagi i absolutnie po
zwróceniu uwagi nie można dziecka od razu przytulić)

... ale z tego co kojarzę, to twoje cudo jeszcze za małe na moje wynurzenia
daje i popalić? jak chcesz to napisz maila, może pomogę>

[mama-cudownego-misia]

Ok, dzięki za wyjaśnienie, chyba rozumiem
Moja łobuzica ma 19 miesięcy korygowane, 21 urodzeniowe, a jej ulubione słowa to
"nie" i "sama". Generalnie jeszcze sobie chyba radzimy, głównie unikając
drażniących sytuacji, przeczekując ataki złości i odwracając uwagę, ale kilka
rzeczy mnie trochę niepokoi. Przede wszystkim to, że dziecko, które nigdy nie
było bite, potrafi ostentacyjnie uderzyć czołem w ścianę albo podłogę, jak mu
czegoś nie dam. Nie mocno, bardziej markuje, ale nie wiemy, jak się wtedy
zachować. Mąż bierze na ręce i pociesza, a ja się staram odwrócić uwagę jakąś
zabawką, może w tym tkwi błąd?

[blulka]

MCM pewnie, ze nie było bite, nie musisz tego dodawać, bo jej zachowanie jest
zupełnie w normie. daj mi czas do jutra, to spróbuję cos dla Ciebie wymyślić.
skonsultuję się z moja przyjaciółka, która jest psychologiem w przedszkolu i
zapytam dodatkowo, co oni wymyślają na takie okazje

[mama-cudownego-misia]

Ojej, nie chcę sprawiać kłopotu, ale bardzo Ci dziękuję

[blulka]

nie ma najmniejszego problemu, no co ty
sprawdzę i wrócę

[tabaluga0]

ja tez tak robie czasem tyle ze z 4 latkiem i faktycznie pomaga na jakis czas.
Nie chodzi o lazienke ale o to zeby siedziala gdzies za kare te kilka minut i
miala czas na wyciszenie. Jak u superniani. Wiadomo pokoj z zabawkami do tego
sie nie nadaje , pozostaje inny pokoj lub lazienka.

U nas to trwa juz 3 lata , mam nadzieje ze u was minie szybciej

[mirkad]

dzięki wam bardzo
" w środku" czuje że robię dobrze (przecież nie z chęci
skrzywdzenia Milenki)- bo ogólnie Milenka jest b. grzecznym
dzieckiem, a faza buntu ma swoje prawa, tyle że po jej telefonie
poszlam sie popłakać i siedzę z poczuciem że moje dziecko mnie
znienawidzi, a ja bym sie pokroić za nią dała; moja mama nigdy nie
była konsekwentna tzn. dawała karę potem odwoływała, raczej jest z
tych rozpieszczających i pozwalających na wszystko; ja przy niej to
jestem istne hausgestapo - bo nie chcę tłumaczyć złości Milenki ani
wcześniactwem ani "młodym" wiekiem
jeszcze raz wieeeelkie dzięki za słowa otuchy

[mama-cudownego-misia]

Wiesz co... Moja matka to ekstremum, ale myślę, że i tak by CI się przydało
wewnętrzne przekonanie, że naprawdę nikomu nie musisz się tłumaczyć z tego, jak
wychowujesz swojego malucha, nikomu, nawet matce, z tego spowiadać. Jak Cię
oceniają, to trudno, ich problem.

[skomroch1]

My to przeszliśmy jakiś czas remu, agresję, wróciła po szpitalu, kiedy Roch był
trzymany na siłę podczas inhalacji. Ja prawdę mówiąc byłam bezradna i jakby to
potrwało dłużej to pewnie poradziłabym się specjalisty.Na szczęście po tygodniu
przeszło.
Ostatnio tak sobie podsumowuję nasze wspólne z Rochem życie,( bo w sobotę drugie
urodziny) i dochodzę do wniosku, że gdyby nie ciągłe podpowiedzi pań psycholog,
pani od SI jak i co robić, popełniłabym dużo błędów i mały pewnie nie byłby taki
fajny i grzeczny. Jakoś coraz bardziej przekonuję się do instytucji "psycholog",
i jeśli chodzi o dorosłych, i dzieci.