andrzej585858
25.08.10, 17:57
Pozwoliłem sobie na dość prowokacyjny tytuł, ale myślę że warto nad tym się
zastanowić.
Czym jest Kościół - czym jest dla mnie i jak go postrzegam.
Kościół Chrystusa nie jest instytucją, o czym bardzo często zapominamy. Jest
nowym życiem z Chrystusem i w Chrystusie, życiem kierowanym przez Ducha
Świętego. Chrystus, Syn Boży, który przyszedł na ziemię i wcielił się,
zjednoczył swoje Boskie życie z życiem ludzkim, Bóg stał się człowiekiem i
swoje Boskie życie dał swoim braciom, wierzącym w imię Jego.
Wcielenie Boga nie jest tylko ideą lub nauką, ale przede wszystkim
wydarzeniem, które dokonało się raz jeden w czasie, ale ma w sobie całą moc
wieczności, i to trwające.
Kościół jest człowieczeństwem Chrystusowym, Chrystusem w Jego człowieczeństwie
- o tym powinno się cały czas pamiętać. Kościół to nie struktury, hierarchia -
Kościół jest Ciałem Chrystusa jako jedność życia z Nim, Jemu posłusznego i
Jemu poddanemu.
Pełnia prawdziwej wiary i prawdziwej nauki nie zawiera się w świadomości
pojedynczego człowieka, ale jest chroniona przez cały Kościół i przekazywana
jest przez Kościół z pokolenia na pokolenie jako tradycja Kościoła. Tradycja
jest żywą pamięcią Kościoła, która zawiera prawdziwą naukę, tak jak ona
objawia sie w historii Kościoła.
To nie jest muzeum archeologiczne lub katalog naukowy, i nie jest to także
"martwy" depozyt, jest to żywa moc, właściwa żywemu organizmowi.
Zauważmy że jeszcze niedawno temu, tradycyjne nauczanie przedstawiało historię
zbawienia w sposób zgodny z upraszczającym schematem: Stworzenie - grzech -
Odkupienie. Teraz zaś jesteśmy świadkami jak od czasów Vaticanum II i
konstytucji "Kosciół w świecie współczesnym" Kościół tworzy nową teologię świata.
To, co do niedawna wystarczało przerodziło się w schematyzm. Pojawiło się nowa
nieznana do tej pory w historii idea - człowiek przestaje odczuwać potrzebę Boga.
Już Laplace przedstawiając Napoleonowi swoją pracę dotyczącą mechaniki nieba
stwierdził że pisząc go obył się bez "hipotezy Boga". Wyjaśniając tajemnice
przyrodym człowiek nie udowadnia tym samym nieistnienia Stwórcy, przestaje
raczej odczuwac potrzebę Boga - od tego momentu jak pisze Schopenhauer: "Życie
ludzkie, niczym wahadło, balansuje między cierpieniem a nudą. Dostojewski miał
stwierdzić że do zniszczenia ludzkości przyczynią się nie wojny, lecz nuda: z
rozwartego na cały świat ziewnięcia wyłoni się zły duch.
Niestety dołączyła się do tego także teologia która zatraciła poczucie
misterium, przerodziła się w nauke abstrakcyjną, spekulację o Bogu, przestając
być żywą myślą zanurzoną w Bogu.
Lecz właśnie w nauczaniu Soboru znajdujemy odpowiedź na problem naszej
odpowiedzi, na nasze lęki i problem z szukaniem tożsamości. Otóż na
ateistyczną maksymę: "jeśli Bog istnieje, człowiek nie jest wolny" należy
odpowiedzieć antytezą: "Jeśli człowiek istnieje, Bóg nie jest wolny". Człowiek
może powiedzieć Bogu - nie, może popasć w obojętność lub oglosić się bogiem,
jego wolność jest nieograniczona.
Bóg, z wolnej woli zaangazował się tak dalece, że nie może powiedzieć
człowiekowi "nie", gdyż - według św. Pawła - w Bogu istnieje tylko tak,
wypowiedziane przez Chrystusa na krzyżu.
Znalazłem dwie takie anegdoty które bardzo dobrze obrazują problem człowieka
którego, jak mówi jedna z sentencji patrystycznych Wszechmogący Bóg, nie może
jednak zmusić człowieka aby go pokochał.
A przecież jak miał powiedzieć pewien święty do dziecka: "Widzisz, gdybyś
potrafił bawić się z Bogiem, byłaby to rzecz najwspanialsza, jaka wydarzyła
się kiedykolwiek. Wszyscy traktują Go tak poważnie, jakby był śmiertelnie
nudny.. Baw się, z Bogiem, mój synu, Bóg jest najlepszym towarzyszem zabawy".
Bo on przecież chce być odnaleziony, tak ja mówi o tym druga anegdota.
Pewnego dnia wnuk rabbiego bawi sie w chowanego z innym chłopcem. Znajduje
sobie kryjówkę, ale przyjaciel rezygnuje z zabawy i odchodzi. Płacząc,
chlopiec biegnie poskarżyć się dziadkowi. Z oczami pełnymi łez, rabbi woła:
"To samo mowi Bóg! Chowam się, lecz nikt Mnie nie szuka".
Czy jakikolwiek członek KOścioła, traktowany oddzielnie, posiada osobistą
nieomylność? Nie, nie posiada. Nawet doktryna katolicka nie przypisuje
papiezowi osobistej nieomylności, a tylko ex cathedra. Każdy członek KOścioła
w swych poszukiwaniach może blądzić. Jest to jak najbardziej, naturalny
dopuszczalny stopień błądzenia, bez którego nie istnieją poszukiwania. Nikt
nie może pretendować do posiadania osobistej nieomylności teologicznej i nie
jest ona związana z jakakolwiek godnością. Owszem, hierarchowie poprzez
posiadanie charyzmatu kapłańskiego są bardziej przed błędami chronieni, ale to
nie czyni hierarchy świetym i wolnym od błędu.
Każdy z nich, podobnie jak kazdy z nas ma obowiązek szukania Boga który jest
przecież cały czas obecny w swoim Kościele - trzeba go tylko jak dziecko w
zabawie umieć odnaleźć w tej kryjówce - nie narzekać że czasem nie ma Go w tym
miejscu w jakim chcielibyśmy aby był, lecz bezustannie szukać.
Inaczej może ogarnąć nas właśnie wszechogarniająca nuda, acedia jak mówili
kiedyś mnisi lub też spleen, jak mówia współcześni.
A przecież, zawsze możemy go odnaleźć, i na zakończenie tych bezładnych
rozważań przytocze fragment z "Zbrodni i kary" Dostojewskiego, jak Marmieładow
wyobrażał sobie Sąd Ostateczny:
"Naonczas przemowił i do nas: "Chodźcie i wy! - powie. - Chodźcie,
pijaniuteńcy! Chodźcie, słabiutcy, chodźcie, zasromani!" I my wszyscy
podejdziemy nie wstydząc się i staniemy przed Nim. A On powie: "Świnie
jesteście! Na obraz i podobieństwo bestii; ale chodźcie i wy też". Wówczas
rzekną mądrzy, rzekną roztropni: "Panie, przecz dopuszczasz tych oto?" A On
odpowie: "Dlatego ich dopuszczam, o mądrzy, dlatego ich dopuszcza, o
roztropni, że z nich żaden nie poczytywał siebie nigdy za godnego tej łaski"..
I wyciągnie ku nam prawicę swoją, a my przypadniemy... i zapłaczemy...i
wszystko zrozumiemy."
I wszystko zrozumiemy.. nieważne staną się dzisiejsze problemy ze zrozumieniem
postaw ktorych nie rozumiemy, najważniejsze to poczuć tą ciągłość Wcielenie,
wydarzenia które jest wiecznością i nas obejmuje. Jesteśmy w niej razem z
Janem Chrzcicielem, Pawłem, ojcami KOścioła, świętymi znanymi i nieznanymi .
Teraz możemy poczuć ciągłość Tradycji, zgodnie z tym co naucza Sobór na nowo
sięgnąć do źródeł - aby zrozumieć, że Kościół to nie regułki, lecz żywa i
ciągle niezmienna od wieków rzeczywistość.
Móc powiedzieć tak jak św. Grzegorz z Nyssy: "podczas gdy pojęcia stwarzają
idole, jedynie zachwyt jest zdolny uchwycić cząstkę prawdy".
Pewnie mało teologicznie to wszystko brzmi, ale bardzo bliska jest mi
definicja teologii sformułowana przez innego wielkiego mistyka - Ewagriusza z
Pontu:
"Jeśli jesteś teologiem, będziesz modlić się prawdziwie, jezeli modlisz się
prawdziwie, jesteś teologiem".
Warto spróbować aby ta nasza teologia była może i czasem nieuczona - ale za
to prawdziwa.
