Przekupstwo i przymus ;-(((

[isma]

Nooo, nie myslalam, ze bede sie musiala uciekac do takich sposobow
wychowawczych ;-(((
Wiec tak. Miniatura musi ciagle pojadac kupe lekarstw. Niektore sa faktycznie
niezjadliwe, bo istnieja w postaci tabletek dla doroslych, a ona jeszcze nie
potrafi ich polknac w calosci, wiec scieram, a wtedy niestety smak tego
obrzydlistwa jest az nadto jawny.
Protestuje jak Lepper na drodze ;-(((. Co gorsza, pluje ;-(((

Wypracowalismy z malzonkiem dwa podejscia:
Ja: wlewam do paszczeki sila, metoda zaobserwowana u pielegniarek, sporo przy
tym krzyku, ale rzecz jest podana w calosci i w miere sprawnie.
Tata: przekupstwem - wlacza telewizor. Dziecie, ktore do tej pory nigdy
telewizji nie ogladalo, siedzi jak zahipnotyzowane i machinalnie paszcze
rozwiera z zapasem.

Co nie zmienia faktu, ze stosujac obie metody czujemy sie rownie
dyskomfortowo ;-(((. Macie jakies sprawdzone rozwiazania?
A rozszerzajac - nie tylko w kwestii lekarstw - ktore zlo konieczne wolicie w
wychowaniu? Przekupstwo czy przymus?

[torma]

To zależy, jak na razie staramy się przekonać o konieczności i po mniejszych
lub większych trudach skutkuje Przekupstwo działa u nas na krótko, a przymus
przynosi wręcz odwrotne sutki.
A co do lekarstw, nasza córka też opierała się przed spożyciem wielu leków (bo
nie smakowały). Zaobserwowaliśmy, że zdarza jej się od czasu do czasu
połknięcie nie do końca rozdrobnionego pokarmu, więc postanowiliśmy zawijać
tabletkę (dużą też) w kruszynę chleba robiąc z tego tzw. "chlebową kuleczkę" i
zaznaczamy, że nie wolno gryźć, ale połknąć. Mała sobie to rozmocza śliną w
buzi i... połyka. Teraz ma 2,5 roku, ale tabletki zażywa od grubo ponad pół
roku.

[marzek2]

Och isma, przerabialiśmy to kiedyś... Zuzia miała okres w życiu, gdy poszłam
urodzić Mikę, tata miał rozpiskę lekarstw, co, kiedy, jaka dawka, z czym....
U nas nie było źle, raczej działała sugestia w postaci terapii ciumakowej, który
z uporem maniaka powtarzał dziecku to jest DOBRE. I poczciwa Zuzia wierzyła,
skoro tata tak mówi... Zdarzyło się oczywiście parę "wypadków" zwymiotowania
lekarstwa... My mówimy, jakie sa dzielne, klaszczemy, odstawiamy show, po prostu
) Jakoś działa. Czasem to nawet Mika jest zazdrosna, że Zuza miała lekarstwo,
a ona nie... A może ktoś z Was zażywałby jakieś placebo dla przykładu i zachęty?

[sion2]

Jak bylam opiekunką to miałam do opieki m.in. prawie rocznego Antka chorego na
astmę. Oprócz stosu leków tzreba było robic inhalacje kilka razy dziennie.
Leki dawałam przeważnie z jedzeniem - większośc leków mozna rozdrobinć i
zmieszać z lubianym przez dziecko jedzonkiem - zapytaj się lekarza o swoje leki.
Drugi sposób to był "na całusy". Antek był wyjatkową "przylepą" i ciągle chiał
być przytulany i całowany. Więc całowałam główkę i szybko lek do buźki i znów
całus i chwalenie pod niebiosa. Mały sam nie wiedział czy się wściec za lek,
czy tez poddac sie całusom i przewanie wybierał do drugie...
a w inhalacji to spiewąłam ba cały głos wszystkie piosenki tzrymając go na
kolaanach - jakoś szło...

zdrówka dla Mini życzę!
Kasia

[isma]

Heee...
Dawalismy z papkowatym a ulubionym jedzeniem, bo to polykala bez miamlania -
ale zorientowala sie za trzecim czy czwartym razem. Teraz, inteligentna bestia,
nie zje niczego, co nie jest do gryzienia. Chleb odpada, bo uczulona na gluten,
a na chrupkim nie wchodzi. Zawiniete w szynke tez nie ;-(((
Ale nic, kiedys to sie skonczy )). O inhalacjach tez myslimy z lekka trema ;-
(((

Natomiast rzecz sklonila nas do przemyslen, mnie glownie w zwiazku z tym
telewizorem. Bo tak: przekupstwo jeszcze by uszlo, gdyby "marchewka" bylo cos,
co uwazam za dobre. No, nie wiem: owoc, spacer, zabawa, bo ja wiem co jeszcze.
Ale my ja przekupujemy - prawda, ze skutecznie - tym, czego w zasadzie nie
akceptujemy, zwlaszcza u dzieci. Moj maz nie oglada telewizji w ogole, mnie sie
czasem zdarzy obejrzec wiadomosci, i tyle. Obiecywalismy sobie, ze przynajmniej
do wieku przedszkolnego migajace pudelko bedzie dziecku obce. I fiasco ;-(((.

Podobnie jest zreszta z tym wlewaniem sila. Jak moze pamietacie z watku o biciu
dzieci, to ja zasadniczo bylam napakowana teoriami w rodzaju poszanowania
cielesnej integralnosci kazdego, nawet malego, czleka. A tu musze rozwierac
szczeke jak chirurg ;-(((. No, nie bede sie upierac, ze to obligatoryjnie
spowoduje jakies nieodwracalne szkody w psychice, ale na pewno w porzedku to to
nie jest ;-(((

[mader1]

Nie cierpimy tego pudelka. Maz czasem bierze telewizyjna z "Rzepy" i mowi "
Przeczytam sobie teraz, czego nie obejrze". Uczymy dzieci zyc, a nie ogladac,
jak zyja inni. I sami tez zyjemy, zamiast ogladac. Ale zycie nie jest proste,
jezeli cie to pocieszy. Nigdy w wiekszej rodzinie nie da sie zastosowac czytych
teorii. Trudno powiedziec 14 czy 8- latce, ze nie moga pobejrzec w ciagu dnia
jednego wybranego programu na Discovery. I wtedy czasem ( bo przeciez nie
zawsze mam czas w tym czasie na zabawe z najmlodszym), najmlodszy tez sie gapi :
( Mimo, iz nie chcemy, zeby ogladal telewizje. Oglada tez dobranocke ze
srednia, choc mam szczescie, bo po tacie i mamie niezbyt lubi te telewizje

[sion2]

wiesz isma, zgadzam się z Tobą ,że trzeba szanować godnośc fizyczną dziecka i
nie wolno bić, znęcać się i stosować fizyczne środki przymusu

ale przeciez w tej sprawie chodzi o zupełnie cos innego
jeżeli mała nie weźmie leków to zachoruje jeszcze bardziej - nie mozna do tego
dopuścić, gdyz będzie to mialo o wiele gorsze skutki niz ze poczuje się
nieszczęśliwa w chwili otwierania na siłe paszczęki )

Antek musiał wziąć leki i bez odwolania i zmiluj się
jak sam nie otwierał buzi, to się mu otwierało na siłę i już
są jeszcze takie specjalne strzykawki do dawania leków dzieciom, mozna je kupic
w sklepach z akcesoriami dla niemowląt i chyba w aptekach
może być też zwykła strzykawka
wtedy cały lęk ląduje w buzi i po sprawie (chyba ze będa wymioty)

zaprzestanie leczenia miałoby o wiele groźniejsze skutki niż chwila rozpaczy
lub obejrzenie bajki

pozdr,kasia

[isma]

Nie, no, Kasiu, jasna sprawa, od lekarstw odwolania nie ma. I wlasnie w tym
jest sek, bo ja zasadniczo uwazam - mnie tak zreszta wychowano - ze dziecko nic
nie musi, z wyjatkiem tego, co jest zwiazane z jego zdrowiem i zyciem. Jakos
tak sie zawsze ukladalo, ze do tej pory do wszystkiego tego, czego dziecko nie
musialo, a co by przez nas, rodzicow, bylo mile widziane (np. isc spac o
okreslonej porze), to samo w koncu do tego dojrzewalo. Ale tu moglismy sobie
pozwolic na luksus dania czasu do zastanowienia ))

Ogolnie, to mnie by sie marzyl niedoscigly ideal Ciumaka, tzn. przekonanie
dzieciecia, ze cala sprawa moze opierac sie na dobrowolnym poddaniu sie
nieuchronnej koniecznosci )). Chwilowo jednakze musimy stosowac metody
dajace skutek natychmiastowy ;-(((.

I to nie o to chodzi, ze ona ryczy. Chodzi na przyklad o to, jak ja jej
wytlumacze - kiedy skonczymy z tym pompowaniem medykamentow - ze telewizje
przestalo sie ogladac? Przez miesiac telewizja byla OK, a potem nagle przestaje
byc OK? To mnie wlasnie najbardziej uwiera...

[adzia_a]

Wiesz, Isma, ja się wymądrzałam swego czasu na temat rodziców, którzy zabawiają
dzieci przy karmieniu )) Aż urodził się kuzyn mojej Dominiki i zobaczyłam na
własne oczy, co to niejadek. Matko, oni w rozpaczy czepiali się nawet tego, że
nagrywali mu reklamy na wideo, zeby choć parę łyżek połknął. Pare razy
próbowali wziąć gościa głodem, potrafił przed półtora dnia nic nie zjeść

I żadna krzywda mu się nie stała, teraz jest energicznym trzylatkiem, apetyt ma
o wiele lepszy a na TV nie patrzy, bo ma napięty harmonogram, jak kazdy
trzylatek )))

Przymus, czy przekupstwo? Ja nie potrafię wychowywać korzystając WYŁACZNIE z
nauki płynącej z odczuwalnych, naturalnych konsekwencji. Inna sprawa, że im
dziecko starsze, tym lepiej rozumie te konsekwencje i tym rzadziej udaje się
unikać kija i marchewki, z czego się cieszę, bo też nie lubię. Z tych dwóch
metod częścjei zdarza mi się jednak "kij" czyli przymus - wyszłam z założenia,
że to model bliższy realnemu światu... chociaż w zasadzie moje starsze dziecko
już bardzo logicznie myśli i nie trzeba już zbyt często używać podchodów, z
kolei młodsze jeszcze jest za malutkie...

[adzia_a]

adzia_a napisała:
Inna sprawa, że im
> dziecko starsze, tym lepiej rozumie te konsekwencje i tym rzadziej udaje się
> unikać kija i marchewki, z czego się cieszę, bo też nie lubię

Tym częściej of kors

[alex05012000]

nie wiem co lepsze czyt. mniej gorsze... ale jeśli chodzi o leki to moje
dziecko (4,5 roku) musi być zdrowe gdyż nie da się jej leczyć! ani prośbą ani
groźbą, w szczególnej niełasce są antybiotyki i inne białe zawiesiny. Albo
pluje albo wymiotuje dalej niż widzi, zresztą jak ma kaszel to w ogóle
wymiotuje często, nic nie skutkują ani prośby ani groźby, siłą wlać się nie da,
bo się krzyczy, płacze i płyn sie wylewa bokiem i zaraz i tak resztę
zwymiotuje, po dobroci też nie weźmie... żaden telewizor nie podziała ani
obietnica czegokolwiek, jak była mała straszyliśmy, bardzo niepedagogicznie,
szpitalem, teraz i to nie działa... znajomej astmatyczno-alergiczne dzieci
grzecznie połykają leki, biorą inhalatory itd. a ten mój diabełek oporny jak
nie wiem - po prostu ten typ tak ma i tyle, moze dlatego, ze do wieku 3 lat
praktycznie nie chorowała i nie brała żadnych leków; a co do TV to Olka ogląda
bajki od wieku 3 lat mniej więcej, czasem filmy przyrodnicze czy tzw. familijne
o zwierzętach i dzieciach... myślę, ze w dzisiejszych czasach całkowiete
odseparowanie straszych dzieci od TV nie jest najlepsze, we wszystkim zdrowy
umiar... pozdrawiam

[mamalgosia]

Mój synek na szczęście rzadko choruje, ale jak już, to podanie mu lekarstwa
graniczy z cudem. Przekupstwo może bym i tolerowała, gdyby działało, ale nie ma
szans. Zostaje przemoc (nie wiem, kto bardziej cierpi, bo rozewrzeć szczęki
dwulatka wcale nie jest proste nawet dla dwóch dorosłych osób, a potem jeszcze
spowodować, żeby wlane lekarstwo nie zostało wyplute...).
Pogniecione tabletki idą jakoś lepiej. Mieszam z czymś i da się. Ale producenci
wielu leków uznają, ze dziecku łatwiej podać w płynie neistety. I jeszcze
dokładają intensywny kolorek, zapaszek i smak (nazwa: malinowy; smak
rzeczywisty: cierpko-słodko-wymiotny).
A co do telewizji, to chyba temat na osobny wątek, ale nie uważam TV za
potwora, którego się nie włącza. Lubię niektóre programy, mąż niektóre lubi i
synek niektóre lubi (Miś Uszatek jest naprawdę fajny). Oczywiście decyduję (na
razie), co syn ogląda. TAk jakoś wydaje mi się, ze lepiej nauczyć dobrego
korzystania, niż zabraniać. I nie uważam, ze żyję przez to cudzym życiem, że
się zagapiam w pudełko , itp.

nawiasem mówiąc

[mamalgosia]

Bóg chyba też czasem przymusem wlewa nam w gardło lekarstwo, którego nie
chcemy, które nam nie smakuje, ale które w późniejszym czasie pomaga i leczy...