Nauki przemałżeńskie - jakie być powinny?

[adzia_a]

Przygnała mnie tu chęć pogadania o Waszych doświadczeniach w temacie ww i
Waszych oczekiwaniach w stosunku do osób prowadzących te nauki w kościele.

Co Wam się podobało? Czy wyniesliście jakąś wiedzę, czy zapamiętaliście coś?
Z jakim nastawieniem szliście na te nauki? Co Wam przeszkadzało, co
zniechęcało? Co byście zmienili?

[isma]

Hehe, Adziu, ciesze sie, ze Cie przygnalo )).
Na razie w skrocie. Bylo kiepsko, miejscami kuriozalnie. Ale sami sobie
jestesmy winni, bo nie chcialo sie nam szukac sensownych nauk (tylko w jednym
przypadku, poradni rodzinnej, przeprowadzilsmy rozeznanie, i okazalo sie
trafione w dyche), zalozylismy, ze "odbebniamy" - to i nas "odbebniono".
Z tym, ze mysmy byli tego swiadomi, a kilka osob, mysle, ukonczylo owe kursa
autentycznie zgorszonych.

[grrrrw]

Czemu zgorszonych ?

[isma]

Ja juz o tym pisalam:
1. stwierdzeniem, ze "Kosciol oczekuje od was trojga dzieci"
2. stwierdzeniem ze jedynacy sa egoistami, podobnie jak ich wygodniccy rodzice,
i nie mozna nazwac takich rodzin katolickimi.

[mama_kasia]

Jestem tych, co kurs przedmałżeński mieli na religii.
Natomiast mój mąż miał zaległości, chyba z powodu
niechodzenia na religię nie pamiętam. On swój kurs
nadrabiał w swoim mieście, a tylko w moim mieście chodziliśmy
razem na "naturalne planowanie rodziny" (nie musiałam, ale
chciałam Byliśmy całkiem dobrze zorientowani w temacie,
więc kurs wspominam miło

Tak naprawdę jednak myślę, że to sam Bóg przygotował nam kurs
przedmałżeński. Dużo ze sobą przed ślubem rozmawialiśmy o
rodzinie, małżeństwie, wierze, Kościele, wspólnocie, życiu
z Bogiem tak na codzień. I to był nasz kurs. Tak sobie to
wyobrażam, że tak powinien wyglądać kurs przedmałżeński.
Pod okiem dobrego duchownego powinno się o tym ze sobą
porozmawiać, przemodlić, wyjaśnić wątpliwości. Znam kilka par,
które miały to szczęście przechodzić taki kurs; niektóre przyjeżdżały
do jednego z naszych ojców nawet z drugiego końca Polski. Wiem, że dla
nich to był wielki dar.
A ja bardzo się cieszę, że mimo braku takiej ludzkiej pomocy ze
strony duchownego, przeszliśmy nasz kurs przedmałżeński pod
okiem Boga.

To było dawno

[grrrrw]

Czy nauki nie zniechecają ? Jasne ze tak ! Mnie samą zniecheciły
dwadziescia kilka lat temu ! Sala była nabita po brzegi -to był
rok 79 ! A ja denerwowałam się, bo mi się narzeczony spóźniał i
bałam się, ze nam nie podpiszą kartek ! Jakas pani w koncu sali
głosem cichym i anielskim cos łagodnie wyjasniała, bardzo słabo
było słychać. Rozzłosciło mnie to i pomyśłałąm sobie, ze ja bym sie
za to lepeij wzięła. Słowo honoru, naprawde tak pomysłałam!

A na spotkanie indywidualne czekało się w długasnej kolejce. Potem
wchodziło na kilkanascie minut, nawet nie miał człowiek czasu
przywyknąc do pomieszczenia. Nota bene, była to zakrystia ! Nauki
prowadziła bardzo miła para (poznałam tych panstwa potem blizej).
Powiedaiałam,z e metode znam i stosuje, bo uczyłam sie w liceum na
religii tego. Pani sie bardzo ucieszyła i zaproponowała mi pomoc w
pracach grupy,

[kubus_2004]

> Powiedaiałam,z e metode znam i stosuje, bo uczyłam sie w liceum na
> religii tego.

O jakiej metodzie piszesz?

[grrrrw]

Metody NPR !

[kubus_2004]

Czyli stosowałaś NPR zanim jeszcze byłaś legalną małżonką?? Tak wynikało z tego co powiedziałaś. Ale po co stosować NPR jak się nie ma męża i jest się bardzo wierzącą katoliczką?? CHyba, że źle zrozumiałem.

Postepowa katoliczka

[grrrrw]

Oczywiscie,przez kilk lat, zeby się nauczyc.
Najpierw z ciekawosci, czy się sprawdzi, potem z obowiazku, bo nie chciałam
postawic meza w miodowe dni w trudnej sytuacji.
Tak właśnie powinna postepować kazda postepowa katoliczka !!

[adzia_a]

No więc ja jestem częściowo zadowolona.
Chodziłąm do Bernardynów, każdy wykład był z kim innym i wiecie co - dzisiaj
nigdy nie powiem, że "ksiądz nic nie wie o małżeństwie" bo akurat to, co
najlepsze i najciekawsze usłyszałam z ust zakonnika, a raz zasnęłam (serio -
wiem, obciach) na wykładzie pani psycholog, notabene matki, żony i babci. Jak
się okazuje, nie broda czyni filozofa )))) W każdym razie bilans wychodzi na
plus.

Jeśli zaś chodzi o część NPR-ową to też jestem zadowolona częściowo Tutaj
brakuje chyba dwóch rzeczy - po pierwsze podejścia partnerskiego, nie na
zasadzie "szkolnej" profesorka - klasa, czyli ja wiem lepiej i mentorskim tonem
co wolno, a co nie. Pani prowadząca była w zasadzie sympatyczna, zapomniała
tylko, że mówi do dorosłych ludzi Druga sprawa - chyba powinno się
dopuszczać jakąś dyskusję, to dobrze robi, ja przyszłam na nauki przekonana że
będą trąbić o kalendarzyku i w takimże stanie wyszłam Fakt, instruktor nie
ma obowiązku przekonywać mnie do czegoś, co odrzucam, ale przydałoby się może
na początek jakieś rozwianie mitów )) Była też druga prowadząca, i ona była
naprawdę super, bo mówiła o seksie ))) O tym, co ważne, o problemach, kilka
porad...niby banał, ale wiele z tych rzeczy sprawdza się do dziś. Fajna babka i
miło ją wspominam

Generalnie dialogu chyba brakuje, ale ja byłam na kursie na 70 osób, to chyba
awykonalne.

[azja200]

Ja część NPR wspominam bardzo źle, ponieważ małżeństwo prowadzące było bardzie
papieskie niż sam Papież. Najgorsze było, gdy Pani pokazała nam przykładnie
prowadzony kalendarzyk, dodająć, że to ich... A tam było zaznaczone, kiedy Pani
miała @ i kiedy kochała się z mężem. Gdyby nie dodała, ze to jej, wszystko
byłoby w porządku a tak, to jakoś dziwnie
I jeszcze była dumna, ze ostatnie dziecko, trzecie, karmiła do 3 roku zycia
Azja

[isma]

Wiec tak. W naszej diecezji mozna bylo "zaliczac" nauki w roznych parafiach i
nie po kolei, z czego skorzystalismy. Nastawienie mielismy takie sobie,
albowiem oboje cos tam juz o malzenstwie chrzescijanskim z roznych zrodel
probowalismy sie dowiedziec )) i zakladalismy, ze te spotkania nie wyjda
poza podstawy przez nas opanowane, a w zwiazku z tym beda strata dosc cennego
dla nas w tym czasie czasu )).

I nauka - w duzej parafii osiedlowej. Pani, okolo piecdziesiatki. Pani
nieudolnie usilowala nas zmusic do dialogu - a wyszlo odpytywanie. Najpierw
przepytala wszystkie pary po kolei, jak dlugo sie znaja. Potem przepytala, co
bylo powodem decyzji o malzenstwie. Moje szczescie wprawilo pania w lekka
konfuzje, poniewaz po kilku odpowiedziach, ze milosc, ono swoja niezbyt wtedy
wprawna polszczyzna wyrazilo bezbrzezne zdumienie: "Jak to, co? Nie co, tylko
kto. Duch swiety". Ale lekcja musiala byc z gory przygotowana, bo pani
nastepnie, po wysluchaniu pozostalych odpowiedzi, jak z plyty odtworzyla wyklad
pt. "Wszyscy wiec podjeliscie te decyzje z milosci, to dobrze, to bardzo
dobrze". Potem bylo o przekazywaniu milosci w rodzinie, dla zilustrowania czego
pani wyposazyla nas w swiece i polecila odpalenie ich wzajem od siebie.
Co do tresci, uslyszelismy troche banalow, forma przekazu w zaden sposob nie
uwzgledniala nie tylko np. wyksztalcenia i wrazliwosci uczestnikow (operacja ze
swieca byla, jak sadze, dla osob nieobytych z symbolika - niezrozumiala, a dla
troche bardziej obytych - lopatologiczna), ale i tego, co mowili.

II nauka, w tej samej parafii. Ksiadz, mlody. Poki bylo o prawdach wiary,
dotyczacych malzenstwa, bylo znosnie, choc sztampowo. No, ale potem ksiadz
zaczal snuc teorie na temat liczby dzieci, o ktorych wspominalam powyzej.
Reakcja uczestnikow byla ostra, ale dyskusja zostala ucieta.
To spotkanie mnie chyba najbardziej zirytowalo, m. in. dlatego, ze bylo proba
posluzenia sie autorytetem Kosciola dla gloszenia swoich prywatnych pogladow w
dziedzinie psychologii czy socjologii rodziny przez osobe raczej nie
legitymujaca sie stosownym wyksztalceniem w tej kwestii.

III nauka - w kosciele zakonnym, w centrum. Pani, po trzydziestce. Sensowna,
kompetentna w kwestii etyki seksualnej. Niestety, program obejmowal tez
obejrzenie filmu o cudzie narodzin, filmu starszego od wiekszosci uczestnikow
spotkania, tak niestety kiczowatego, ze audytorium pusty a spazmatyczny smiech
ogarnial. Cud ow przejawial sie m. in. w tym, ze rodzaca przez caly czas miala
na twarzy (na ktorej utrzymywal sie nadto perfekcyjny makijaz w stylistyce lat
70-tych, a zatem mocny) hollywoodzki usmiech...

IV nauka, w innej parafii zakonnej w centrum. Malzenstwo z kilkunastoletnim
stazem. Zyciowo, dowcipnie, z doswiadczenia. Bez zastrzezen.

Poradnia rodzinna - wybralismy polecona przez najomych, gdzie rezydowala
sympatyczna staruszeczka. Zaczelo sie od pogawedki, jak przezylismy nauki, co
sie nam podobalo, a co nie i dlaczego. Takze i o tym, co sami dla naszego
amlzenstwa uwazamy za wazne. Poniewaz przy okazji rozmowy o "cudzie narodzin"
pochwalilismy sie corka, zaplanowana z wykorzystaniem npr zreszta. W odpowiedzi
uslyszelismy, ze lepiej bylo, cobysmy planowali po slubie, a nie przed - co
prawda, to prawda )), nie bylo sie co o ten komentarz obrazac )), ale i
podsunieto nam wykres (cudzy, cudzy - zupelnie nie rozumiem, dlaczego
gdzieniegdzie wymaga sie wlasnych) do analizy. Zdalismy!!!
W zwiazku z powyzszym pani uznala, ze drugie spotkanie jest nam niepotrzebne,
przypomniala, ze w okresie karmienia piersia wszystko bywa inaczej i obiecala
swoja pomoc w razie konkretnej potrzeby - i dwie pieczatki, i milo, i cieplo, i
omal rodzinnie. Prawie, jakbysmy z wlasna babcia rozmawiali )).

Wiem, ze to moze zabrzmiec samochwalczo, ale nie dowiedzielismy sie niczego
nowego. No, moze poza rewelacja o egoizmie jedynakow )). Natomiast
spotkalismy sympatyczna osobe, z ktora kontakt utrzymywalismy, i ktora bardzo
nas pozniej juz indywidualnie - w rozwiazaniu trudnej kwestii - fachowo i
duchowo, wsparla.

Reasumujac: mysle, ze nie od rzeczy byloby ustalic minimum minimorum, w formie
wykladu, bez miejsca na osobiste pomysly - i prowadzacego, i pod adresem
uczestnikow. I osobno, moze nawet tylko dla chetnych - spotkania
zindywidualizowane.

[monamamamateusza]

napiszę jakie były 8 lat temu. to ja byłam czarną owcą bez papierka z religii w
liceum ( ach ten młodzieńczy bunt!!!), narzeczony miał wszystkie papiery w
porządku ale zgłosiliśmy się razem, odpowiednio wsześniej 6 miesiecy przed
ślubem. byliśmy jedyną parą na 8, która pobierała się bez przymusu ! okazało
się, jako jedyni nie spodziewamy się " wcześniaka". nauki w NPR ( prowadzonej
przez bardzo kompetentną panią) wygladały w takim towarzystwie trochę śmiesznie
hehe!!! należy mieć nadzieję, że przydadzą się na później. zajecia z teorii
prowadziłm ksiądz,były baaardzo nudne. mimo moich przekonań o ważności takiego
kursu wielkie rozczarowanie!!! pozdrowienia dla wszystkich forumowiczów

[mamalgosia]

To moja wielka bolączka. Są z reguły kiepskie. A uważam, żebardzo, bardzo ważne
byłoby, aby były naprawdę dobre i wiele wnoszące. Ksiądz przygotowuje się do
przyjęcia sakramentu kapłaństwa 6 lat, a do sakramentu małżeństwa przygotowuje
się mało kto
MOim zdaniem są trzy zasadnicze trudności:
- źle wykształcona i źle dobrana kadra prowadzących kursy
- złe nastawienie kursantów (to jest baaardzo trudne do wyeliminowania)
- różni kursanci: no bo są młodziutcy, ale i starsi. Są tacy co to ledwo
podstawówkę skończyli i tacy, którzy są po studiach. jedni wiedzą wiele o tych
sprawach, sami sie jakoś przygotowują , inni po raz pierwszy coś słyszą.

Dodam, że ja nie uczęszczałam na taki kurs. Jako osoba po Teologii i po kursie
PDŻ uznałam, ze to zbędne

[kejcior]

Jestem zadowolona z nauk przedmałżeńskich. Szłam z dobrym nastawieniem, bo
znałam już trochę prowadzących. Po za tym moi znajomi chodzili tam wcześniej i
bardzo sobie je chwalili. Napewno ważne było tam podejście indywidualne. Nie
było wyznaczonego terminu spotkań, gdyż po każdym spotkaniu umawialismy się na
kolejne, więc nie kolidowało to naszych innych planów. Nie byłoby to napewno
możliwe gdyby była liczna grupa, ale w naszej grupie byliśmy my i jeszcze jedna
para, zresztą naszych przyjaciół. Dlatego było bardzo symaptycznie. Nie
Trzymaliśmy się programowo wszystkich wykładów po kolei. Jedne łączyliśmy, inne
rozciągały się na więcej spotkań, w zależności od potrzeby. Nauki były
dostosowane do naszego poziomu wiary i zaangażowania. Był czas na dyskusję, na
ćwiczenia np. kobiety miały napisać na kartce jakie werdług nich obowiązki ma
kobieta i na odwrót, potem czytaliśmy to na głos i omawialiśmy w razie
potrzeby - ogólnie ciekawe doświadczenie, niby banalne, ale budujace. O
metodzie NPR wykłady były wspólne, a omawianie cykli na spotkaniach
indywidualnych. Zresztą jeśli ktoś nie chciał omawiać swoich wykresów to nie
musiał. Spotkania indywidualne były trzy i nie dotyczyły tylko tego tematu,
mozna było porozmawiać o czym się chce.
Jak już wspomniałam podejście było bardzo indywidualne. To, że było tylko dwie
pary, to nie znaczy, że nie było więcej chętnych. Inne pary spotykały się w
innym terminie, bo np. zaczęły wczesniej (albo później) od nas kurs, albo np.
nie są raczej osobami praktykującymi i trochę inaczej się prowadzi wtedy
wykład.
Wszystko było w miłej i sympatycznej atmosferze, bez stresu, nerwów, czy
znudzenia. Tzn. czasem pewnie (albo i większość)treści, były dobrze nam znane i
niekoniecznie słuchało ich się z zapartym tchem, ale czasem wystarczyło jedno
zdanie, które zapadało w pamięć. Dobra też była możliwośc konfrontacji - z
czego korzystała najczęściej ta druga para.
Napewno miałam szczeście i nie w każdej parafii, czy nawet diecezji jest taka
możliwość, ale chciałam się podzielić tym, że nie wszystkie kursy są nudne i
nietaktowne. Dodam, że kurs prowadziła kobieta posidająca dwie córki,
nastolatki, więc nie taka stara ; ) a wręcz młoda i posiadająca już jakieś
doświadczenie.

[verdana]

He, he. A moja przyjaciółka żeby zaliczyć musiała przedstawić własny wykres dni
płodnych i niepłodnych. Problem polegał na tym, ze była w ciąży (co chyba nie
jest wyjątkowym wyjatkiem?). Przepisała z jakiejś książki i zaliczyła. Ale
niesmak pozostał jej do dziś. Bo zeby zmuszano w kościele do kłamstwa?

[isma]

A kto ja zmuszal? Nie mogla powiedziec, ze jest w ciazy i z echce sie uczysc na
cudzych wykresach? Slubu by jej wtedy odmowili?
Ze jej pozostal niesmak, to wcale sie nie dziwie...

[verdana]

Prowadzaca kurs oswiadczyła, ze nie dostana zaswiadczenia, bo ona nikomu nie
da, kto nie nauczy sie interpretować własnego wykresu - a jesli ona jest w
ciąży to swiadczy tylko o tym, ze jest grzesznicą i od nieczego to jej nie
zwalnia!

[isma]

To trzeba bylo do kurii, bo faktycznie kiepska to nauczycielka npr, jesli
faktycznie sadzila, ze w ciazy mozna miec normalny cykl miesieczny i jego
interpretacji sie uczyc.
Sama sobie przeczysz w tej opowiesci, kochana.

[netus]

U nas w parafii są tzw. wieczory dla zakochanych. Nie obejmuja już nas, bo
byliśmy małżęństwem zanim zaczęły funkcjonować, ale wiem, że bardzo dobrze są
oceniane przez narzeczonych. Problem od zawsze jest z instruktorami npr,
ponieważ w moim mieście są dwie pary po czterdziestce na pewno, które w sposób
mało przekonywujący opowiadają o "tych sprawach". Wiem, że załatwia się też
takie nauki jeżeli sprawa jest pilna- wiecie o co chodzi.
Dominikanie próbuja wiele robić, nawet kiedys chodziałm na taki kurs ( z
mężęm ), po którym mieliśmy możliwość zdania egzaminu na instruktorów, ale
zabrakło nam odwagi do pełnienia takiej funkcji. Wstyd sie przyznać, ale tak
było. Ja czułam skrępowanie, a mąż nie chciał. Także kurs świetny ale wiedzę
wykorzystujemy dla siebie.

[mader1]

Niczego sie nie spodziewalismy i nic nie dostalismy - czyli zadnego
zaskoczenia. Wyklady banalne. Nie wszyscy zdaja sobie sprawe, ale zeby
prowadzic profesjonalne szkolenia, potrzebna jest nie tylko wiedza
merytoryczna, ale tez predyspozycje lub wiedza z zakresu prowadzenia szkolen.
Dlatego uwazam, ze par powinno byc jak najmniej, same powinny dobierac sobie
interesujace tematy, powinny byc warsztaty, czyli jak najwiecej wnioskow, do
ktorych dochodzi sie samemu poprzez umiejetne prowadzenie. Duzo konkretow i
przykladow. Odpowiedzi na pytania "dlaczego ?" powinny byc poglebione.
Natomiast rozmowa o NPR byla bardzo udana. Z gory powiedzialam, ze swoich
wykresow nie bede przynosic i od razu sprowadzilam rozmowe do partnerskiej,
przynoszac ze soba ksiazki, w ktorych o NPR czytalam. Naprzeciwko nas siedzial
mlody czlowiek- ciut starszy od nas. W ten sposob moglismy od razu zaczac od
watpliwosci. No ale oboje mielismy swietnie zdana mature z religii w czasach,
gdy malo kto ja mial I nieskromne wyobrazenie o swojej wiedzy )))

[magdalena_76]

Kurs był weekendowy - dla tych, którzy nie mają czasu albo im się bardzo
śpieszy . Cała sobota i pół niedzieli. Prowadziło to małżenstwo (głównie) +
ksiądz. Cóż - dużo zajęć w podgrupach różne tematy do przedyskutowania,
różne sposoby na odświeżenie tego co między nami jest, pisanie listów itp.
Generalnie byłby to fajny pomysł - takie dni skupienia po prostu - gdyby nie
dość duża ilość par, bo jednak zawsze przyjemniej w kameralnej atmosferze. I
czegoś specjalnie odkrywczego się nie dowiedzieliśmy. Szkoda też, że połowa po
prostu chciała odbębnić i dostać zaświadczenie, w pewnej chwili w sobotę
wieczorem miała być Msza a przed nią adoracja i czas na spowiedź, na co ludzie
się zjeżyli "co, modlić się mamy???!!!"... autentyczne... ;-(
Wizyta w poradni mnie osobiście rozśmieszyła - młoda dziewczyna, która wpadła w
zachwyt kiedy jej plasnęłam o stół plikiem wykresów robionych od roku
"wreszcie nie muszę przekonywać!!!". pani miała mnóstwo różnych nietypowych
wykresów do nauki i interpretacji w folijkach i flamastrem się zaznaczało a
potem można było zmazać.

[evee1]

Witam, dolaczylam do tego forum, bo jestem wierzaca i co ciekawe
praktykujaca ), no i interesuja mnie sprawy wiary. Ale moje
spojrzenie moze byc dosyc niestandardowe, bo mieszkam w Australii
i katolicki kosciol tutaj jest jednak niceo inny niz w Polsce.
Na przyklad... nie mialam zadnych kursow przygotowawczych do
slubu. Co prawda bylismy w nieco innej sytuacji, bo przyjaznimy sie
z ksiedzem, ktory udzielam nam slubu i bylismy na jednej rozmowie
z nim, na ktorej dal nam do przeczytania dwie ksiazki (bardzo ciekawe
zreszta) i tyle. O NPR nikt nas nie meczyl . Ja akurat o NPR
uczylam sie na religii w szkole sredniej, poza tym w domu od
zawsze mialam ksiazeczke na ten temat, wiec bylam przeszkolona.
Teoretycznie bylam wiec przygotowana.

Slyszac o tych kursach i nastawieniu do nich prawde mowiac dziwie sie
po co Kosciol upiera sie, zeby ludzie na te kursy uczeszczali. Przeciez
przyjscie na taki kurs i "odbebnienie" wcale nie gwarantuje, ze uczestnikom
majacym takie podejscie cokolwiek w glowie zostanie czy tez, ze w jakikolwiek
sposob te wiedze beda wykorzystywac. Niski poziom tych kursow na dodatek
nie polepsza sprawy, a nie kazdy ma motywacje, zeby biegac i szukac super
kursow.
Ja mam takie wrazenie, ze Kosciol tez jakby "odbebnia" w ten sposob edukacje
przedmalzenska. Ludzie maja na kurs przyjsc, potem trzeba ich odpytac i
problem edukacji z glowy. A nie na tym powinno polegac katolickie przygotowanie
do zycia w rodzinie. Prawde mowiac nie wiem jak mozna ten problem rozwiazac.
Ale napewno nie poprzez zmuszanie doroslych ludzi do uczestnictwa w niskiej
jakosci kursach, ktore czesto sa na pograniczu farsy.
Moze lepiej by bylo gdyby takie kursy faktycznie byly, dobre, ciekawe i dla
zainteresowanych. Jestem pewna, ze wiele osob (ja na przyklad) po prostu by
poszlo na taki kurs z czystej ciekawosci i w nadziei, ze czegos nowego i
ciekawego sie dowie.
A to podpisywanie kartek? W ogole co to za podpisywanie kartek przy spowiedzi!?
Przeciez to czy sie spowiadam czy nie jest sprawa miedzy mna a panem Bogiem
(dla informacji, to ja chodze do spowiedzi) i to ma byc moja spowiedz, a nie
spowiedz dla ksiedza czy kartki. Znow takie "odbebnienie".

[netus]

Cześć, skoro jestes tu od niedawna, pewnie "nie znamy się". Kosciół w Polsce
musi się zmienić, musza sie zmienić "wszechwiedzący księża" i to mam wrazenie
nie jest tylko znak czasów, ale też jest w tym palec Bozy. Ludzie odrzucają
banalnych, mało wierzących ksieży. Po prostu tu tez jest wolny rynek. A duża
część duchownych dalej grzmi z ambony do głupiutkich ludzi, ale nie wie jak
mało to ma wspólnego z miłością Pana Boga. Znam księży, którzy sa we
wspólnotach z ludźmi, zyją problemami tych ośób. Jeden franciszkanin, z którym
mamy stały kontakt zawesze mówi, ze to dzieki nam zmienił wiele w mysleniu,
nauczył się szanować czas osób swieckich zawuwazył jak dużó mamy obowiązków i
nie zawsze możemy byc na zawołanie. Takie myslenie jest jeszcze rzadkoscią.
Zaufanie buduje sie poprzez szacunek, a jeśli księża uważają, ze im się należy
nasz czas, zaangażowanie po prostu z ich urzędu, to przezywają frustracje, bo
sądzą że sa najwazniejsi i zapominają ze mają służyć swoim wiernym. Trohcę
pewnie tez jest w tym pesymizmu. Tak samo jest z kursami dla narzeczonych.
Bylejakość jest wysmiana i juz.

[sion2]

> A to podpisywanie kartek? W ogole co to za podpisywanie kartek przy
spowiedzi!?
> Przeciez to czy sie spowiadam czy nie jest sprawa miedzy mna a panem Bogiem
> (dla informacji, to ja chodze do spowiedzi) i to ma byc moja spowiedz, a nie
> spowiedz dla ksiedza czy kartki. Znow takie "odbebnienie".



Tutaj się włączę z małym komentarzem, nie jestem zwolenniczką "kartek" do
spowiedz, ale chciałabym napisać dlaczego one są. Krótko mówiąc chodzi tutaj o
troskę o nie znieważanie Sakramentu , do którego się przystępuje.Chodzi o to,
ze kapłan odpowiada przed Bogiem także za godne udzielanie Sakramentów. Dlatego
w wyjątkowych sytuacjach może i powinien odmówić udzielenia rozgrzeszenia, albo
Komunii sw albo pobłogosławienia małżeństwa. Bo sakrament to spotkanie z
Bogiem, który przychodzi miłosiernym lecz i świętym, Panem naszym. Nie może
kapłan wiedząc z całą pewnością, ze ktoś sobie lekceważy sprawy Boże udzielać
takiej osobie sakramentu, gdyż dodatkowo obraża to Boga i będzie ze szkodą dla
tej osoby. No więc znając sytuację przeciętnego katolika polskiego, który
odstawia szopkę w czasie przyjmowania sakramentu (zwłaszcza małżenstwa),
wprowadzono w Polsce te nieszczęsne kartki do spowiedzi przedślubnej. Nie jest
to najlepsze rozwiązanie, ale w ten sposób przynajmniej część osób wkłada
wiecej wysiłku do przygotowania się do tej uroczystości. Oczywiście ktoś może
wyspowiadac się nieszczerze i wtedy jest jeszcze większe znieważenie Boga, ale
od strony kapłana zostało zrobione wszystko, zeby katolik przyjmował sakrament
godnie.
Z jednej strony racja,że to sprawa sumienia każdego człowieka jak korzysta z
sakramentów, ale z drugiej racja, ze trzeba zrobić wszystko, zeby ludzie nie
przyjmowali Komunii św świętokradczo i robili sobie jaj z Boga, który jest
świety. Ważniejsze jest tu nauczanie niż kartki.
Nie jestem zwolenniczką tych kartek, ale jak mówię - tez sa jakieś argumenty
racjonalne za nimi.
Pozdr.kasia

[praktycznyprzewodnik]

Ja jestem przekonana, ze jesli kaplan z cala pewnościa wie, ze to byla tylko
rozmowa, a nie spowiedz, to rozgrzeszenia nie udziela, a tylko błogosławi i
kartke podpisuje. Bo ten podpis zaświadcza fakt nie spowiedzi, ale tego, ze
dana osoba kontaktowała się z duszpasterzem przed zawarciem małzeństwa.

Notatki z kursu :))))

[minerwamcg]

Właśnie zaczęłam nauki przedmałżeńskie. Zaskoczeniem było, że za całą tę
operację się płaci (na kościelnych stronach o kursach nie ma nic, a świeckie sa
nieaktualizowane od 2001). Pierwsze spotkanie jak zwykle było z księdzem -
katecheza na poziomie ósmej klasy, nic nowego - choć nie neguję, że niektórym
by się to i przydało. Podejście miał bardziej sensowne, nie mówił, że Kościół
wymaga, abym urodziła troje dzieci - wspomniał tylko o prostej zastępowalności
pokoleń, co akurat jest logiczne. I o tym, że ludzie mają prawo w pewnym
momencie poczuć się spełnieni jako rodzice i powiedzieć stop. I że liczba
dzieci zależy od tego, ile jest się w stanie wychować, w czym się akurat
zgadzam w całej rozciągłości. Dorzucił parę anegdot z życia małżeńskiego, nawet
niebrodatych, w których, za co go lubię, dokładał za różne małżeńskie grzeszki
po równo mężczyznom i kobietom.
Zaskoczyła mnie natomiast ulotka zatytułowana "niepłodność", gdzie spotkałam
się z potępieniem nie tylko zapłodnienia in vitro (co jest z punktu widzenia
katolickiej nauki o życiu poczętym zrozumiałe) ale także in vivo! Wiecie, z
jakim argumentem? Że nasienie, które służy do zapłodnienia na żywo, pochodzi z
masturbacji. Ręce mi opadły. Wobec tego naganne są wszelkie badania nasienia,
ponieważ trzeba je pobrać? Stanowczo, pewnych rzeczy nie rozumiem i nie
zrozumiem nigdy.

Odpowiedź dla minerwamcg (i nie tylko)

[addria]

Zamieszczam tekst autorstwa forumowiczki, która poprosiła abym wkleiła ją do
tego wątku. Na dzień dzisiejszy nie ma ona dostępu do tego forum - z własnego
wyboru. Dlatego zgodnie z jej prośbą, zamieszczam tutaj jej odpowiedź:

"Rzeczywiście, Kościół katolicki potępia nie tylko zapłodnienie in vitro (i to
niezależnie od tego,
czy w ramach procedury wszczepia się do macicy wszystkie utworzone zarodki, czy
też niektóre
z nich są niszczone lub zamrażane), ale także sztuczną inseminację. Ze
wszystkimi szczegółami
można o tym przeczytać w Instrukcji Kongregacji Nauki Wiary "Donum vitae" z
1987 roku.
Kwestia masturbacji, choć ważna, nie jest tu jednak podstawowym argumentem.
Podstawowym
argumentem jest zasada nierozdzielania aktu małżeńskiego i rodzicielstwa (ta
sama, która stoi
za zakazem antykoncepcji). Mające się począć dziecko ma prawo do tego, aby
począć się
z miłosnego złączenia małżonków. Nie z probówki i nie z masturbacji. Techniczna
pomoc
lekarzy jest dopuszczalna tylko wtedy, gdy nie zastępuje, ale "ułatwia akt
małżeński lub pomaga
w osiąganiu jego celu, jeśli został on dopełniony w sposób normalny" (cytat
z "Donum vitae").
Jeśli idzie o badanie nasienia, to naganne jest nie samo badanie, ale
masturbacja jako sposób
pobierania próbki. Badanie można (i niekiedy należy) wykonać, ale pod
warunkiem, że próbka
nasienia do analizy zostanie pobrana w sposób godziwy. Są na to sposoby.
Niekiedy wystarczy
przebadać nasienie pobrane z pochwy żony po stosunku. Jeśli zachodzi potrzeba
zbadania nasienia
bez domieszki śluzu pochwowego, to można je zebrać w trakcie normalnego
stosunku płciowego
małżonków, wykorzystując specjalną prezerwatywę. Bliższe szczegóły można
znaleźć w artykule
o. Jacka Salija w najnowszym (lutowym) numerze "W drodze" (na razie w
księgarniach, za trzy
tygodnie w sieci)".

[minerwamcg]

> Niekiedy wystarczy
> przebadać nasienie pobrane z pochwy żony po stosunku. Jeśli zachodzi potrzeba
> zbadania nasienia
> bez domieszki śluzu pochwowego, to można je zebrać w trakcie normalnego
> stosunku płciowego
> małżonków, wykorzystując specjalną prezerwatywę.

Dwa pytania. Czy jeżeli konieczne jest świeże nasienie (np. na badanie
żywotności plemników), małżonkowie idą do przychodni i tam odbywają stosunek?
I czy "specjalna prezerwatywa" nie jest, jako prezerwatywa, zakazana?

[verdana]

Wybaczcie, ale dla mnie to jednak niezrozumiała paranoja - łączenie badania
lekarskiego i zdrowia ze źle pojetą moralnością. Zresztą pobieranie próbek od
żony bezposrednio po stosunku (nie mówiąć już o stosowaniu zakazanej
prezerwatywy!) wydaje mi się wykorzystywaniem żony - nie jest to bowiem akt
miłosci małżeńskiej, tylko wykorzystanie żony w celu pobrania nasienia do
badań. Żona nie probówka.

[addria]

Jeśli autorka odpowiedzi przeczyta Twoje pytania i przyśle mi kolejne
odpowiedzi, to je oczywiście zamieszczę.
Choć wolałabym, żeby jednak zdecydowała się na rejestrację. Tak przecież byłoby
dużo prościej

[lucasa]

>>>Dwa pytania. Czy jeżeli konieczne jest świeże nasienie (np. na badanie
żywotności plemników), małżonkowie idą do przychodni i tam odbywają stosunek?
I czy "specjalna prezerwatywa" nie jest, jako prezerwatywa, zakazana?

ja moge odpowiedziec minerwamcg na te pytania (po lekturze "w drodze")
1) nie bylo to wyraznie powiedziane gdzie - w przychodni pewnie nie ma sypialni
(przynajmniej w Polsce, bo na zachodzie to pewnie nikt by sie w takie metody
nie bawil). jezli nasienie ma byc swieze to musi byc dowiezione w przeciagu pol
godz w temperaturze pokojowej (wiec pewnie zostaje wynajecie hotelu w poblizu
szpitala, aby nie utknac w korkach, a metoda z wymazem z pochwy moze byc
nieczytelna wlasnie ze wzgledu na obecnosc sluzu)
2)otoz to. ta specjalna prezerwatywa to prezerwatywa z dziurka. serio. opocz
tego ze specjalnego materialu.

wiem o tym po lekturze (a komentarze nawiasach sa moje). nie pomyslalam, aby
poruszyc to na forum. dyskutowalam z mezem i albo az tacy prosci albo az tacy
skomplikowani jestesmy. nie zrozumielismy. po przeczytaniu artykulu myslalam ze
padne. a do tej pory jestem w szoku. a pytan i zastrzezen mam tym razem duzo
wiecej niz verdana. a tematem jestem bardzo zainteresowana, bo dotyczy to mojej
najblizszej przyjaciolki.
Agnieszka

A moim zdaniem...

[addria]

...rozważając omawiane sprawy z punktu widzenia nauki KK, jest to rozwiązanie
całkiem logiczne. Choć np. ta dziurka może wzbudzać uśmiech , ale patrząc
całościowo logiczne to jest.

[katriel]

Witam. To ja napisałam email do Addrii z tym tekstem o prezerwatywie.
Widząc, że temat wzbudził zainteresowanie i pytania zdecydowałam się odezwać na
forum. Widzę jednak, że Agnieszka ubiegła mnie w odpowiedzi na pytania
Może jednak mimo wszystko dopowiem coś od siebie.

Rzeczywiście, jeśli nie mieszka się w promieniu pół godziny drogi od
laboratorium, w którym chce się zrobić badania, to pozostaje hotel lub coś w tym
rodzaju. Jest to niewątpliwie poważne utrudnienie dla osób, które chciałyby
skorzystać z metody z prezerwatywą, a mieszkają w małej miejscowości.
Natomiast test postkoitalny (czyli badanie nasienia pobranego z pochwy żony) w
zasadzie z założenia robi się kilka godzin po stosunku, bo on ma sprawdzać nie
tylko ilość i ruchliwość samych plemników, ale też ich szanse przetrwania w
śluzie danej kobiety. Więc tu już nie ma takich ograniczeń czasowych. No, ale to
badanie nie zawsze wystarcza.

Co do tego, że "na Zachodzie nikt by się nie bawił". W Stanach Zjednoczonych
recepcjonistka z laboratorium poinformowana, że pacjent nie zgadza sie na
masturbację, bez słowa protestu wyciągnęła z szuflady silikonową prezerwatywę (i
doliczyła do rachunku kilka dolarów). Klient płaci, klient wymaga. (Zdaje się,
że taką postawę wymusili Żydzi, którym też względy religijne zabraniają mieć
wytrysku poza pochwą.) W Australii funkcjonuje klinika leczenia niepłodności,
która w oficjalne procedury ma wpisane, żeby zapytać pacjenta, czy nie jest
przypadkiem katolikiem, a jeśli jest, zaopatrzyć go w prezerwatywę i pouczyć,
jak się jej używa (w tym pouczyć o robieniu dziurki!). Polskie laboratoria
sprowadzają takie prezerwatywy (na żądanie pacjenta) z Belgii lub z Anglii;
skoro się je tam produkuje, to widać ktoś je tam stosuje.

A dziurka... No tak. Może budzić uśmiech, a nawet zażenowanie. Sama ją
wstydliwie pominęłam w pierwszym liście . W moim osobistym odczuciu to jest
sprawa jakby trochę mniej ważna. Wiadomo, antykoncepcja jest zła i tak dalej; z
drugiej strony środki hormonalne w celach leczniczych się jednak dopuszcza -
można by tu dyskutować.
Ważniejsze w tej całej karkołomnej historii z badaniem nasienia wydaje mi się
prawo pacjenta do odmowy masturbacji. Żeby każdy, komu sumienie (albo cokolwiek
innego) nie pozwala uzyskać próbki nasienia przez samopobudzenie, miał możliwość
zrobienia tego inaczej.

[mayessa]

Mialam zaczac podobny watek wiec sie dopisuje.Jako narzeczona zagladam na forum
slub i wesele.I co?? Pelno watków na temat: "Zaplace za papierek o odbyciu nauk
przedmalzenskich" itp.Powiem Wam, ze w pewnym momencie troche mnie juz ponioslo
(no moze bez przesady ) ale jednak. Ja naprawde nie moge pojac tego jak ktos
decydujac sie na slub koscielny juz przed nim kombinuje po prostu oszukuje.

[grrrrw]

Juz tu kiedys bylo, jak do poradni przyszedl mlody chlopak z wlasna tesciowa
(przyszłą), bo corka byla zajeta czym innym. prowadzaca sie polapala, bo akurat
dziecko tej pani w szkole uczyla, ale nie dala nic po sobie poznac, tym
bardziej ze pani sie troche speszyla . Jak doszlo to nauki, widac sama na takie
nie chodzila i poczula sie uz nie speszona a skrepowana. Nauke w tym momencie
przerwano i na nastepne juz chlopak przychodzil juz sam.
Oczywiscie dostal jeden podpis.

[alex05012000]

bardzo mnie interesuje, ale będę musiała poczekać jak będzie w sieci, nota bene
jaki adres netowy?
kwestia potępiania sztucznych metod poczęcia przez KK zawsze wzbudza we mnie te
same emocje i pewne oburzenie.... możnaby dyskutować do rana, bo tak jak
rozumiem doskonale zakaz aborcji, czyli zabijania ludzkiego życia tak nijak nie
mogę pojąć zakazu pomnażania istot ludzkich...
w zacytowanym tekście ślicznie się pisze: "Mające się począć dziecko ma prawo
do tego, aby począć się z miłosnego złączenia małżonków. Nie z probówki i nie z
masturbacji." - extra! tylko co kiedy z miłosnego złączenia małżonków nie
poczyna się nic?
p.s. proszę nie pisać ze Bóg przygotował dla tych ludzi inną drogę i że powinni
się pogodzić z brakiem posiadania dzieci! aha, adopcja nie zawsze jest możliwa,
a propos adopcja też jest bez udziału miłosnego połączenia małżonków?!
p.s.2 ja zawsze przewrotnie mówię, że gdyby Bóg nie chciał mimo wszystko żeby
ci bezpłodni mieli dzieci toby ich rzeczywiście nie mieli - mimo sztucznych
metod niektóre pary nie mają przecież dzieci...
pozdrawaim serdecznie, temat ten już był, wiem, ale ja nie mogę sie powstrzymać
jak czytam tego typu wypowiedzi, przepraszam...

[lucasa]

tutaj masz link:
www.wdrodze.pl/
artykuly z miesiecznika ukazuja sie z opoznieniem, ale i tak super, bo zawsze
moge komus podeslac link zamiast kserowac i wysylac

pozdrawiam,
Agnieszka

ps. nie podejmuje sie odpowiadac na Twoje pytania )) - sama swoich mam
mnostwo!

[lucasa]

lucasa napisała:

> tutaj masz link:
> www.wdrodze.pl/
> artykuly z miesiecznika ukazuja sie z opoznieniem, ale i tak super, bo zawsze
> moge komus podeslac link zamiast kserowac i wysylac
>
> pozdrawiam,
> Agnieszka
>
> ps. nie podejmuje sie odpowiadac na Twoje pytania )) - sama swoich mam
> mnostwo!


raz jeszcze, bo troche sie pospieszylam,
artykuly z miesiecznika sa tutaj:
www.mateusz.pl/wdrodze/
nie ma tam jeszcze nr-u lutowego
A

[grrrrw]

Ja sie juz zupelie wyeksploatowalam intelektualnie w tym temacie na Koscioł
religia. Zajrzyj tam, jest kilka fajnych watków.

[minerwamcg]

No to ciąg dalszy notatek z kursu: na drugim spotkaniu, tym poswięconym
naturalnym metodom planowania rodziny, nie byłam, bo mnie zmogła grypa.
Trzecie, poświęcone psychologii zycia rodzinnego, odbyłam w parafii Bożego
Ciała.
Prowadziła je młoda dziewczyna, wyraźnie zażenowana faktem, że musi mówić do
dużej grupy osób, aż miałam ochotę wstać i poprosić, żebym mogła ją zastąpić,
bo mi żal było. Nie wiem, czy dlatego, czy z innego powodu mówiła raczej
ogólnikami, na dokładkę przedstawiając problemy i ich możliwe rozwiązania
wyłacznie z punktu widzenia żony. Faceci albo chrapali, albo oglądali sufit i
ściany. W sumie nie powiedziała nic wartego zapamiętania, a to co powiedziała,
ja też bym potrafiła, w dodatku "sprzedając" tę prościutką psychologię w sposób
mam nadzieję bardziej atrakcyjny dla słuchacza.
Potem mówił ksiądz. O potrzebie spowiedzi, o rachunku sumienia, o tym, jak się
spowiadać (łacznie z formułkami). Najwyraźniej czuł, że dla wielu będzie to
pierwsza spowiedź od bardzo dawna i jedyna na bardzo długo. Rzeczowo i
sensownie, nie zahaczając jednak ani słowem o tzw. trudne tematy, które przy
spowiedzi budzą największe kontrowersje.
Rozdał książeczki "Rachunek sumienia narzeczonych", będące streszczeniem tego,
co powiedział. Do tego jeszcze wrócę.
Takie mi się to wszystko wydało trochę "dla nikogo". Dla tych, którzy prowadzą
życie sakramentalne i wiedzą, jak i po co trzeba się spowiadać, było to zbyt
ogólne - powtarzanie paru powszechnie znanych prawd. Dla tych, kórych trzeba do
spowiedzi przekonać - zbyt jałowe.
W następnym tygodniu wybrałam się do Dominikanów. Zajęcia z apostolstwa rodziny
w świecie prowadziło małżeństwo, niestare i sympatyczne, a do tego najwyraźniej
starające się, by uczynić wykład mozliwie atrakcyjnym. Było więc odpalanie od
siebie świec, by zobrazować rozprzestrzenianie się wiary, była prezentacja w
power poincie o tym, jak człowiek świadczy o swojej wierze wobec innych ludzi,
było znowu parę anegdot, tym razem o dzieciach uczących się pacierza – a to
któreś pytało, co to są „jakoimy”, inne znowu mówiło na mszy „narodził się z
zmarłej dziewicy”... Ogólnie rzeczy sensowne i nawet dośc konkretne, które co
prawda nam, trzydziesto-z okładem-letnim koniom nie objawiły żadnych nowości (o
tym, że i w jaki sposób mamy ze sobą i z dziećmi rozmawiać o Bogu, mamy
przegadane i obdyskutowane na wszystkie strony), mogły się jednak przydać
młodszym.
Następny wykład prowadził dominikanin, o uczestnictwie we Mszy świętej. Znowu –
nic nowego, ale dało się tego słuchać bez zgrzytania zębów. Zapamiętałam jedno,
że warto mieć "swój" kościół i "swoją" mszę - ale znowu, my pomimo różnicy
wyznania już takowy i takową mamy.

Wracając do rachunku sumienia narzeczonych - przy czwartym przykazaniu
zaskoczyło mnie pytanie "czy nie odmawiamy rodzicom prawa do współdecydowania o
naszych sprawach". Ożeż do licha! Oczywiście, że odmawiamy. Jesteśmy dorośli,
odpowiedzialni, bierzemy ślub ze sobą, a nie z rodzicami. Dopuszczanie
rodziców "do współdecydowania" oznacza dla mnie mamę zaglądającą dorosłej córce
pod kołdrę i tatę, który dyktuje, kogo zaprosić na wesele. O obojgu
narzeczonych zaś świadczy, że dojrzeli może do wszystkiego, ale na pewno nie do
małżeństwa. I że dla dobra swojej przyszłej rodziny powinni sie rozstać i
wrócić do siebie, kiedy będą dorośli - bo ślub bierze się we dwójkę, a nie w
szóstkę.

[mama_kasia]

Czytam to wszystko z wielkim zainteresowaniem, ponieważ w naszej
parafii próbuje się przygotować parę par do prowadzenia takich nauk.
Na razie tylko z npr. Moi przyjaciele ze wspólnoty zaczynają lada moment.
Zgodnie z wytycznymi na pierwszym wykładzie mają mówić chyba ogólnie o metodzie,
dodatkowo o budowie narządów rodnych. Załamka! Oczywiście nie o to im chodzi.
Muszą przygotować wykład w miarę krótki i ciekawy, co łatwe nie jest,
szczególnie że narzeczeni nie chcą tego słuchać (no, może nie wszyscy
Nie wiem, może się mylę, ale chyba najlepsze jest mówienie o sobie,
o swoim życiu. Co ty o tym sądzisz?

[isma]

Mamokasiu, zawsze powtarzam, ze sila jest swiadectwo. To bodaj ktorys z
czeskich kardynalow powiedzial "nie beda chcieli sluchac naszych nauk, ale
zatrzymaja sie przed naszym swiadectwem".

Ale po co oni maja mowic o anatomii? Chyba ci narzeczeni maja, u licha,
ukonczona podstawowke? I chyba co jak co, ale anatomia w podejsciu "swieckim"
i "koscielnym" sie nie rozni, chi, chi?

[mama_kasia]

I o to chodzi
Z tą anatomia to jakieś wytyczne książkowe... Myśleli, że wytyczne
ułatwią im przygotowanie się, ale nic z tego )

[minerwamcg]

Jasne, o wiele lepiej będzie się słuchało tego, jak sie człowiekowi w życiu
teoria przełożyła na praktykę, niż samej teorii. Ci z ostatniego spotkania tak
mieli, i było to sensowne.
NPR to temat drażliwy, dotyka spraw, o których nie opowiada się publicznie –
głupio by mi było patrzec na mojego męża i przy nim mówić do tłumu ludzi, kiedy
współżyliśmy, a kiedy nie. Albo jaki śluz miałam przedwczoraj, a jaki tydzień
temu. Poszanowanie intymności własnej i partnera to cholernie ważna rzecz – a z
drugiej strony, żeby dzielić się „takimi” doświadczeniami trzeba być trochę
ekshibicjonistą. Myślę, że najgorzej jest pomieszać strefę „medyczną”, tzn.
wyjaśnienie zasad NPR i„życiową”, czyli jak się z tych zasad korzystało. Na
forum ślubnym dziewczyny opowiadają horrorki, jak to pani prowadząca pokazywała
swój kalendarzyk z zaznaczonymi datami współżycia i różnymi ginekologicznymi
obserwacjami .
Prowadzenie tych zajęć to – jak sobie wyobrażam – cholernie trudna sprawa. Z
jednej strony trzeba być konkretnym, jak się zacznie mówić peryfrazami, nie daj
Boże czerwieniąc się przy każdym słowie, korzyść z tego dla słuchaczy (poza
zdrową uciechą) będzie żadna. Jeżeli potraktuje się zbyt „naturalistycznie” i
zacznie jak np. pani w poradni (też informacja z forum ślubnego, nie wiem, na
ile wiarygodna) pokazywać zdjęcia rozmazanego na dłoni śluzu, można całe NPR
skutecznie obrzydzić. Ba! Ale jak to wszystko powiedzieć wiarygodnie a
delikatnie?
No i oczywiście słuchacze muszą uwierzyć, że NPR to może być sprawa prosta.
Guzik, wcale nie prosta, przynajmniej na początku – ale jak się im ją
przedstawi jako coś jasnego i klarownego, wymagającego umiarkowanego wysiłku, a
z drugiej strony sensownego, można liczyć, że nie stwierdzą „czasochłonne,
obrzydliwe i do tego skomplikowane”.
No i jeszcze jedno, ale na to prawdę mówiąc nie mam pomysłu. Co poradzić
ludziom, którzy zapytają, jak wytrzymać w płodny dzień, kiedy się najbardziej
się chce? Wbić zęby w ścianę? Odmawiać różaniec? Wziąć zimny prysznic? A może
brom?..

[mama_kasia]

Myślałam, że o sobie, ale nie tak dokładnie
Raczej bardziej jako świadectwo życia z Bogiem.

Notatki z poradni przedmałżeńskiej

[minerwamcg]

Przyznam, że szliśmy z duszą na ramieniu. Wiedzieliśmy już (i to z forum
Gazety!) że najprawdopodobniej nie trafimy na panią w moherowym berecie, tylko
na młodego, podobno sympatycznego faceta. I tak się stało. Pan Leszek co prawda
na początku dość obcesowo zapytał mnie o regularność okresu - wiem, że "taki
zawód", ale mógł to zrobić delikatniej. Potem było już świetnie. Dowiedziawszy
się, że chcemy mieć dzieci i to niejedno, wyraźnie się ucieszył. Pogadaliśmy
trochę o kłopotach z płodnością, o tym, jak czasem trudno jest trafić w „dobry”
dzień i że w związku z tym warto go umieć dokładnie określić. Przyjął do
wiadomości, że miesiączkując przez ponad dwadzieścia lat jestem w stanie
wyczuć, kiedy mam owulację i kiedy wzrasta mi temperatura. Przybił w papierach
pieczątkę i zapytał, o czym chcielibyśmy porozmawiać. I tu zaczęła się bardzo
sympatyczna rozmowa – o o naszej koncepcji bezstresowego wychowywania dzieci
(minimum stresów dla otoczenia!), o przyjaciołach i ich roli w powstaniu
naszego związku, o tym, że jako ludzie mocno już dorośli mamy trochę inne
widzenie świata niż ci, którzy się żenią zaraz po dwudziestce (aczkolwiek
średnia wieku żeniacych się w Krakowie wynosi teraz 28 lat! We wsiach
podkrakowskich ten wskaźnik gwałtownie spada), o naszych rodzicach jako
potencjalnych dziadkach i o tym, co zrobić, żeby dziecko nie przeszkadzało
tacie-tłumaczowi pracującemu w domu. A przy okazji o warszawie rocznik 1970,
którą jeździmy, o stryju-księdzu i jego zdrowiu, o psychologach i terapeutach
(jak to zwykle bywa w Krakowie, dogadaliśmy się do wspólnego znajomego),
słowem, jak mawiał bohater „Braci Karamazow”, z mądrym człowiekiem to i pogadać
ciekawie. Gdzieś tak w połowie tej dyskusji pan Leszek stwierdził „jesteście
taką fajną parą, że zaliczę wam jeszcze jedno spotkanie” – i wyszliśmy z dwiema
pieczątkami zamiast jednej.
Pan Leszek jest dla nas przykładem, że te obowiązkowe przygotowania, o ile
sensownie poprowadzone, mogą być bezbolesne, rzeczowe i całkiem przydatne.
Mojego narzeczonego (ewangelika przecież) ta rozmowa bardzo podniosła na duchu –
niby wie, że nie wszyscy związani z Kościołem Katolickim mają mentalność
mojego proboszcza (osobna historia), ale miło, że miał to okazję poczuć na
własnej skórze.

P.S. Gdzie to jest?

[minerwamcg]

Pan Leszek przyjmuje we wtorki od 17.30 do 18.30 (ale jak trzeba, to zostaje i
dłużej) w parafii św. Stanisława Kostki przy ul. Konfederackiej w Krakowie.
Wejście z boku kościoła, nad drzwiami napis "Oratorium św. Jana Bosko" czy coś
w tym rodzaju, bo to salezjanie.

[wierzba_b]

Hm, św. Stanisław Kostka wyraźnie jest patronem sensownych poradni
przedmałżeńskich Myśmy w Warszawie też byli u św. Stanisława Kostki (na
Żoliborzu) i tam też całkiem OK było, pani konkretna, rzeczowa, zero ideologii,
za to sporo się można było dowiedzieć. Potrzebującym polecam.

Off topic

[isma]

Minerwo, Tys tez krakuska? )))

[mama_kasia]

I to jest dobra droga!!!
Dzięki, dla mnie to, co piszesz, jest naprawdę bardzo ważne.
Wiem, że moi przyjaciele ze wspólnoty też to czytają

A to mnie urzekło ) "Przyjął do wiadomości, że miesiączkując przez
ponad dwadzieścia lat jestem w stanie wyczuć, kiedy mam owulację i kiedy wzrasta mi temperatura". Nigdy nie myślałam o tym w ten sposób ))

[minerwamcg]

Prawda, powinnam była napisać "od dwudziestu lat", bo robi się z tego jakaś
miesiączka stulecia
A przyjmując, że w Polsce dziewczynka dostaje okres ok. 12 roku życia,
osiemnastolatka ma z tą "miłą" przypadłością i w ogóle ze swoim cyklem
rozrodczym do czynienia od sześciu. Dwudziestoośmiolatka (średnia krakowska) -
już od szesnastu. Ma się kobieta czas trochę poobserwować i pewne prawidłowości
zauważyć.
Re Isma: a co do Krakowa... tak, tu się urodziłam i mieszkam. Ale niebawem
wyjeżdżam do Warszawy. Żal będzie okrutny, ale z drugiej strony tu ani
mieszkania, ani perspektywy na nie, do tego najfatalniejszy klimat...

[minerwamcg]

Buuu, i to będzie chyba koniec notatek z kursu. Proboszcz w parafii mojego
najmilszego prawiemęża (Warszawa) spisał protokół bez mrugnięcia okiem, o
niepozaliczanych naukach taktownie nie wspomniał, w protokole napisał, że
katechezy przedmałżeńskie narzeczona odbyła w Krakowie i tyle. Więc chyba
resztę mam darowaną )))

[mama_kasia]

I kto nam teraz będzie opowiadał o naukach przedmałżeńskich )))) ?

Blog "Narzeczona heretyka" :))) - niebawem w sieci

[minerwamcg]

Nie martw się - dojrzeliśmy właśnie do spisania naszych doświadczeń z
uzyskiwaniem dyspensy na małżeństwo mieszane. Sprawa jest w toku, stało się już
bardzo dużo, a stanie jeszcze co najmniej drugie tyle )) Postanowiliśmy
założyć blog, gdzie opiszemy swoje dotychczasowe potyczki z duchowieństwem
obojga wyznań.

He, he - a to jak się Wam podoba?

[minerwamcg]

Ręce opadają. A może to żart?
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=619&w=21750825&a=21779725

[alex05012000]

a o co chodzi? co to za wykres???
[p.s. nauk przedmałżeńskich nie miałam, bo jak braliśmy ślub kościelny byliśy 6
lat po cywilnym i z niemowlakiem - był ślub i chrzest na jednej mszy, i ksiądz
nas zwolnił...]

[glupiakazia]

o, czesc Mario, widze, ze juz z powrotem? Napisze na priva
Chodzi o wykres miesiecznego cyklu kobiety wedlug zasad NPR.