Jałmużna

[marzek2]

Parę razy z dziewczynkami mijałyśmy różne babuleńki na spacerach. Na początku
tłumaczyłam i dawałam pieniążka, żeby dały pani na jedzenie. Teraz już same
wiedzą i jak tylko zobaczą kogoś siedzącego na ulicy z wyciągniętą ręką proszą
o pieniążka dla pani...
Jak sobie z tym radzicie? Dajecie wszystkim? Nawet tym, którzy od razu
wyglądają Wam na takich, którzy pójdą do najbliższego monopolowego i wydadzą
na "jabola"? Może kupujecie coś do jedzenia? Pozwalacie Duchowi Św prowadzić
się w takich sprawach? Jak?
Jak to wytłumaczyć dzieciom? Dawać zawsze? Nie zawsze? Mam mętlik, dziś nie
dałam jednej pani na spacerze, a moje tłumaczenia były dość mętne...

[darcia73]

Rzadko daję pieniądze żebrzącym na ulicach. Ktoś musi mnie rzeczywiście
poruszyć, abym to zrobiła. Wpływ na to miały różne reportaże w TV a naciąganiu
ludzi właśnie przez ulicznych „żebraków”. A ja wolę kupić bułkę dziecku
sąsiadki niż dawać kasę na alkohol. Gdy ktoś jest natarczywy wtedy oświadczam –
mogę kupić jedzenie ale pieniędzy nie dam. Jeżeli wiem, ze ktoś z moich
dalszych lub bliższych znajomych ma kłopoty finansowe, kupuje co potrzeba i
jadę; czasami nachalnie zostawiając kupione rzeczy, bo ktoś kto nie ma wstydzi
się przyjąć pomoc rzeczowa, nie mówiąc już o pieniądzach, tych nikt jeszcze nie
chciał wziąć.
Ale wiem, ze trzeba pomagac tym, ktorzy są wokół nas, bo sama kiedys zostałam
porzucona przez męża, bez kasy, z ogromnymi długami narobionymi przez eksa.
Doświadczyłam na własnej skórze jak to jest, kiedy człowiek ma pusta lodówkę i
nie ma za co zapłacic rachunków.

[marzek2]

Tak Darciu, ale jak wytłymumaczyć dziecku, któremu najpierw mówię, że Pan Jezus
mówił nam, żeby pomagać tym, którzy są w potrzebie, daję pieniądze a potem nagle
innej osobie nie daję... To nie takie proste...

[darcia73]

Moj synek jeszce nie zadaje takich pytań, ale ja bym mu powiedziala, ze nie
kazdy, ktory prosi o pieniądze jest tym potrzebujacym i Pan Jezus dał nam rozum
abysmy mądrze umieli tej pomocy udzielac. Ze niestety sa ludzie, ktorzy nie sa
uczciwi i na takie osoby nalezy uwazac. Ze jest to bardzo trudne ale zawsze
mozna się pomodlic i poprosic Pana Jezusa o wsparcie duchowe i mądrość.

[mama_kasia]

Dobrze mówisz darcia

Daję, ale w zasadzie tylko tym, co przychodzą do domu.
Z reguły jest to jedzenie, ale i o jedzenie właściwie
proszą. Przychodzi jeden pan i prosi o jakieś grosze na opatrunek.
Trochę z nim ostatnio rozmawiałam. O jego braku pracy, o tym, że
czeka na wiosnę, żeby pójść sadzić ziemniaki i zarobić coś. Pamiętał,
że już raz dałam mu pieniądze Dałam znowu.
Różnie jest. Czasami przychodziły dzieci, prosiły o jedzenie i złotówkę.
Potem widziałam to jedzenie zostawione na schodach. Następnym razem
powiedziałam im o tym.
Było też tak, że prosili o jedzenie, a gdy wychodziliśmy z tym jedzeniem
ze sklepu już ich nie było...
Przychodzą po ubrania, po zabawki. Jak mam, to się dzielę, ale pieniędzy,
z małymi wyjątkami, nie daję. A już na ulicy nie daję wcale, ale właściwie
to ja nie spotykam żebrzących na ulicy. Pewnie za mało chodzę po mieście..

[samboraga]

Nie daję.
Daję tylko jak ktoś poprosi o kupienie bułki albo herbaty.
I też mam zgryz z tymi dzićmi, ale mówię jak daję i (dlaczego!) 'na owsiaka'
albo ten 1% podatku (temat na czasie!), albo idziemy do sióstr zakonnych przy
przedszkolu i dajemy stare ciuchy dla ubogich (co do zabawek to trudno mi go
było przekonać więc dałm spokój, jałmużna nie może bbyć dla dziecka horrorem).
I mówię że wiem że tam to będzie dobrze wykorzystane, że dostaną potrzebujący.

A swoją drogą dziwnie zawężyło się to słow 'jałmużna', tak pejoratywnie jakoś i
tylko dla brudnych, bezdomnych....
A w końcu pomoc hospicyjna, charyutatywna - to tez z jałmużny, nie?

Choć zdarzyło mi się przy dzieckui powiedzieć komuś, że treż mam dziecko i nie
dam, że trzeba poszukać pracy - i potem do mnie doszło, że a nu ż rzeczywiście
bezrobotny był? Xle sie po tym czułam...

[jancze]

To nie zawsze muszą być pieniądze. Można dać kanapkę, bułkę itd. Jeżeli
proszący, nie będzie tego chciał, to samo dziecko zobaczy , że nie o to
chodziło. Sama rzeczywistość. Kiedyś pewna kobieta bardzo prosiła mnie o
pieniądze na leki, wypytałam się dokładnie jakie, kupiłam je przy okazji
później i od tej pory noszę je ze sobą, bo może ją znowu spotkam. Córka była ze
mną i wszystko słyszała i też się pytała, o co dokładnie tej Pani chodziło.
Chyba najłatwiej kupić coś do jedzenia (zdarzało mi się oddawać kanapki do
pracy) lub mleko jeżeli o to proszą spotkane osoby. Dzieci się tego nauczą od
Ciebie. Dawania czegoś innego niż pieniądze.

[glupiakazia]

nie daje na ulicy i dzieciom wytlumaczylam, ze te osoby najczesciej nie
zbieraja dla siebie, tylko oddaja innym, ktorzy naszej pomocy nie potrzebuja.
Dzieci natomiast wiedza i uczestnicza w robieniu zakupow, ktore potem jada do
potrzebujacych, wiedza tez, ze czasem w razie potrzeby dajemy konkretnym osobom
lub instytucjom pieniadze.
Zdarzylo mi sie tez kupowac jedzenie osobie proszacej na ulicy, ale pieniedzy
nie daje.

[sion2]

Ja też pieniedzy nie daję. Akurat jesetm zaangażowana w pomaganie i jest to dla
mnie radością. Okazuje się że wystarczy w jednym brać udział a otwierają się
oczy że wokół tyle biedy... Myślę ze można dziecku wytłumaczyć że są rózne formy
wspomagania biednych, że nie trzeba koniecznie dawać żebrakom na ulicy zwłaszcza
gdy jest duże prawdopodobieństwo że to pijacy albo narkomani, dziecko musi to
wiedzieć. Myślę że Duch św. chce także udzielać daru roztropności i mądrości.

Jest mnóstwo organizacji, fundacji, stowarzyszeń itp. działających na róznorakie
sposoby np. niedawno powstało Centrum Projektów Obywatelskich które zbiera dane
o biednych rodzinach, potwierdza w MOPS-ach i można "zaadoptować" jakąś rodzinę,
dostarczac im produkty jakich potrzebują (nie pieniądze), wszystko jest legalnie
i pod kontrolą. Myślę że gdyby dziecko uczestniczyło w zakpach dla takiej
rodziny to samo zobaczy że jałmużna to niekoniecznie danie pieniędzy na ulicy.
Myśle nawet że Duch św. czyni nas odpowiedzialnymi i nie chce żeby X kolejny raz
się uchlał i pobił dzieci albo wpadł sam pod samochód. Czułabym się winna wtedy.

[mader1]

spoznilam sie... wszystko juz napisaly.
my mieszkalismy w Srodmiesciu i problem byl duzy. Najpierw sie
naradzalismy - dorosli. Potem zaprosilismy dzieci. Bo chcielismy pomoc
naprawde. Powiedzilismy o tym,ze niektorzy to naciagacze.O swoich
watpliwosciach -szczerze. Potem pokazalismy na co moglibysmy wplacac co
miesiac pewna kwote, dzieci pomogly wybrac. Potem do tego doszly pomoce
okazjonalne - to w miare mozliwosci. Potem skromna opieka nad rodzina...
No ale powalajacymi darczyncami nigdy nie bylismy...
Dziewczyny to zaspokoilo i my tez prawde mowiac czulismy, ze jakos nad
tym panujemy.