czy są tu mamy geniuszy?

[mamalgosia]

Pytanie być może bardziej na forum emama - i pewnie tam też je wkrótce zadam.
Ale zaczynam tutaj.
czy któraś z Was ma genialne dziecko, tzn. nadrozwinięte intelektualnie? (a
być może przy tym kiepsko rozwinięte emocjonalnie)
Wyjaśnię, o co chodzi, jak się ktoś odezwie

[anndelumester]

eeee, do geniusza nikt ci się nie przyzna ze skromności,
zapytaj o zdolne dzieci..
Mój synek 26 mieś został przez pediatre i psychologa "zakwalifikowany" do
zdolnych dwulatków - a czy z tego geniusz bedzie ....zobaczymy
zapytaj na wychowaniu

[mamalgosia]

ale ja rzeczywiście pytam o geniuszy - coś więcej niż zdolnych. Na Wychowaniu
powiadasz? Dobrze, zapytam

[mama_kasia]

Geniusza to może nie, ale dziecko zdolne i owszem.
A przy tym problemy emocjonalne też. Mamałogosiu,
napisz szerzej, o co chodzi.

[mamalgosia]

Zaczęło się od problemów nocnikowych. Zjawiliśmy się u lekarza - bo synek był
już bardzo duzy, a z nocnikowymi sprawami nie tylko nic, ale wręcz wrzaski itp.
W innych sytuacjach zachowanie synka bardzo nierówne : od euforii po załosne
płacze (długotrwajace). Zachowanie kompletnie nieprzewidywalne, czasem wielka
otwartość, czasem nieśmiałość, ale jakaś skrajna. Raz nawet nie mogłam z synkiem
wejść do sklepu - ani po dobroci, ani po złości, nic nie dociera. A ponieważ
widziałam, że głupi synek nie jest, uznałam, że przyczyna tego "nierozumienia co
do niego mówię" musi tkwić gdzie iindziej.
No i p0o testach wyszło, że genialny intelektualnie (na 7 grup testowych był w
najwyższej. 6 grupa to byli zdolni, a 7 genialni). Niestety rozwój emocjonalny
opóźniony i bardzo nierówny.
No i co teraz? W ramach socjalizacji zapisaliśmy go na angielski - byliśmy już
pierwszy raz. Synka zupełnie nie zainteresowały dzieci tylko zabawki. Pani nie
słuchał, a i tak powtórzył wszystko co powiedziała i pani zapytała, czy on już
się uczył angielskiego.
Staramy się nie pogłębiać jego zainteresowań, ale on ciągle o coś pyta, to co,
mam mu nie odpowiadać? W efekcie dużo już potrafi przeczytać, liczy w trzech
językach (na wyrywki, więc nie jest to mechaniczne opanowanie tekstu),
zapamiętuje niesamowite rzeczy itp.
A może powinnam jednak go rozwijać?
Sama już nie wiem. Widzę, że mój syn - jak to lubił mawiać Jan Paweł II - jest
mi dany i zadany. Sądzę, że kiedys zostanę rozliczona z tego, jak pomogłam
rozwinąć mojemu dziecku te talenty. I jak wypadnę?
A ja jestem trochę bezradna.

[isma]

Powiem jako ta, ktora tez kiedys byla w najwyzszych grupach testowych )).

Trzeba takiego lepiej )) kochac. Trzeba lepiej )) wychowywac.
O jego rozwoj intelektualny sie nie martw, w sensie, nie skupiaj sie, co z tym
robic. Skup sie na tym, jak kochac i wychowac, po prostu.

PS. Geniusz bez silnej woli (jak ja) jest i tak detka. Co do siebie, uwazam, ze
to bylo opatrznosciowe )).

[mcmaxim]

a ja dodam, po swoim przykladzie (dla jasnosci - mialem nieco skrocona szkole ze nalezy dziecku pomagac w tym co je interesuje. nic nie narzucac, ale tez nie ograniczac (co ja swojej rodzicielce do dzis wypominam...). bo moze duzo rzeczy byc dla niego jak sloma, na ktora padnie jego ogien, ale predzej czy pozniej czyms sie powaznie i na dluzej zainteresuje...

[sion2]

Jak cię przeczytałam Kasiu to jako żywo stanął mi przed oczyma... Filipek z
mojego przedszkola. Dziecko przyszło do nas w październiku, mając równo 2 lata.
Mówił już pełnymi zdaniami, codziennie kilka nowych słów. Matka powiedziała mi
że Filipek zna juz cały alfabet, ja się zdziwiłam że po co? w tym wieku? ona
mówi że nie wiedzą kiedy Filipek sie nauczył, że ma starszą siostrę i gdzie
musiał słuchać jak jej tłuamczyli ale nigdy aktywnie go nie uczyli. Sprawdziłam
- rzeczywiście, jaką literkę Filipkowi nie pokaże, wszystko umie. Podobnie
zaczynła cyferki. Potem była faza szybkiego rozwoju mowy, nastepnie dziecko
zaczęło niesamowicie fantazjować, opowiadał całe historriw, logicznie i
ciekawie. W wieku 2,4 lat rozwiązywał zadania dla 4latków.

Jednocześnie Filipek: jako ostatni z grupy nauczył się chodzic bez pieluszki
(dopiero w maju czyli mając 2 lata i 7 mcy), bywał agresywny, przy czym nauka
nocniczka to był po prostu horror. Mieliśmy w przedszkolu 20 par majtek
Filipkowych, a on każde siadanie na nocnik traktował jak zarzynanie go żywcem
. No ale w końcu udalo się. Poza tym wlaśnie emocjonalnie odstawał trochę od
grupy, jednoczesnie błyskając inteligencją dużo ponad swój wiek.

Ja sądze że byc moze masz synka własnie bardziej inteligentnego a jego rozwojem
emocjonalnym nie za bardzo bym się martwiła. Miałam też jako opiekunka dziecko
3,5 letnie, chłopca, bardzo inteligentengo, wspaniale się rozwijającego, nie
sprawiającego żadnych klopotów z wyjątkiem.... że był uparty jak osioł. Trudno
było zdobyć jego zaufanie, ale jak już ktos zdobył to Staś by oddał życie za
niego .

Słowem: mnie sie wydaje że wieksza inteligencja jakoś często idzie w parze z
pewnym chwilowo niewyrobieniem emocjonalnym. Bo dziecko "genialne" ma silniejsza
osobowość, chyba.

sion

[mamalgosia]

a jakie są dalsze losy Filipka?

[sion2]

mamalgosia napisała:

> a jakie są dalsze losy Filipka?


niestety pojęcia nie mam bo przeciz przedszkolanka byłam tylko rok
teraz Filipek rozpoczął zerówkę....

[mamalgosia]

no to szkoda, bo mnie właśnei ten dalszy ciąg interesuje...

[mamalgosia]

mcmaxim napisał:

> a ja dodam, po swoim przykladzie (dla jasnosci - mialem nieco skrocona szkole
> ze nalezy dziecku pomagac w tym co je interesuje. nic nie narzucac, ale tez ni
> e ograniczac
NIe, o narzucaniu nie ma mowy. tylko właśnei popadam w taką skrajność, że nie
rozwijam tego co on lubi - bo chciałąbym, żeby rozwijał swoje emocje a nie
intelekt. Ale chyba przesadzam...

[mama_kasia]

Bardzo mi się spodobało to, co napisała Isma.
Też tak czuję przez skórę, że to jest właściwa
droga postępowania z geniuszami.

[mamalgosia]

isma napisała:

> Powiem jako ta, ktora tez kiedys byla w najwyzszych grupach testowych )).
>
> Trzeba takiego lepiej )) kochac.
Ismo, staram, się, staram

Trzeba lepiej )) wychowywac.
Tak, ale własnie jak???


> O jego rozwoj intelektualny sie nie martw, w sensie, nie skupiaj sie, co z tym
> robic. Skup sie na tym, jak kochac i wychowac, po prostu.
Sama nie wiem...


>
> PS. Geniusz bez silnej woli (jak ja) jest i tak detka. Co do siebie, uwazam, ze
>
> to bylo opatrznosciowe )).
To pomyśl o dętce bez silnej woli, która NIE jest geniuszem. To ja!

[tarba]

Mamalgosiu. No to ja się przyznam że mam takiego- już teraz starszy bo 8 lat i
nie jestem pewna czy jest geniuszem- ma ponad 140 IQ czy to wystarczy? I
również miał duuuuże problemy emocjonalne - nie było prawie stanów pośrednich
między euforią a rozpaczą. Był bardzo uparty i nie znosił dodatkowo silnych
bodźców (np uciekał z kościoła gdy ludzie śpiewali bo za głośno, połowy ubrań
nie mógł nosić bo "gryzły") ,w tym również dużych grup dzieci. Uwielbia bawic
się sam (ma ogromną wyobraźnię). Czasem można się nim zachwycić ale czasem po
prostu go udusić.
Nie wiem czy są jakieś ogólne sposoby na poradzenie sobie w tej sytuacji.
Ja postanowiłam mu troszkę pomóc- bardzo dużo rozmawiałam z nim o uczuciach tzn.
na początek mówiłam mu co ja czuję i jakie są moje sposoby na radzenie sobie ze
złością czy gniewem, smutkiem. Po dłuższym czasie on był w stanie nazwać uczucia
, potem sobie z nimi radzić , dzisiaj nie ma z tym juz prawie kłopotów, ma swoje
sposoby np. masaż, boisko, rower, cicha muzyka.
Co do zainteresowań to starałam się go w nic nie popychać ale gdy coś go
wciągało to gadaliśmy o tym prawie tyle ile chciał. Niestety czasem oznaczało to
konieczność np. rysowania mapy swiata "od ręki"(okres gepgraficzny) albo zakupu
książki o mitologii skandynawskiej. Ostatnio skupił się na pisaniu historyjek do
naszego rodzinnego teatrzyku, szachach,historii, ale to nie znaczy że za pól
roku nie będziemy przerabiać okresu np fizycznego. w zasadzie tylko szachów
jestem pewna że to potrwa( juz trwa 2 lata).
Myślę że o rozwój intelektualny to on sam się postara-wystarczy nie przeszkadzać
tylko wspierać. Ale o emocje warto zadbać-mój jest teraz o niebo szczęśliwszy i
łatwiej mu być dobrym dla innych.

[mamalgosia]

tarba napisała:

nie było prawie stanów pośrednich
> między euforią a rozpaczą.

Ooo, własnie to! Lepiej bym tego nie ujęła.

Czasem można się nim zachwycić ale czasem po
> prostu go udusić.
no, niestety i pod tym się podpiszę



>
> Ale o emocje warto zadbać-mój jest teraz o niebo szczęśliwszy i
> łatwiej mu być dobrym dla innych.
Wiem, bardzo się staram. Tylko mam wrażenie, że nie ma efektów. Po jakim czasie
takiej celowej i świadomej pracy nad nim widziałaś pierwsze, malutkie efekty?

[tarba]

>Tylko mam wrażenie, że nie ma efektów. Po jakim czasie
> takiej celowej i świadomej pracy nad nim widziałaś pierwsze, malutkie efekty?
Oj długo to trwało,tak z rok- dwa lata( ale ja nie bardzo sie nadaję do
systematycznej pracy więc takie rozmowy były z doskoku).Tak naprawdę to efekty
widze dopiero wtedy gdy spojrzę wstecz. a poza tym on się zawsze rozwijał akoś
tak "falowo" po okresach polepszenia było znowu gorzej i potem lepiej.
Ja nawet kiedys poszłam do przedszkolnego psychologa i ta rozmowa mi bardzo
pomogła bo usłyszałam mniej wiecej tyle że nie ja jestem odpowiedzialna za jego
nastroje i że dzieciństwo bywa niezbyt szczęśliwe. Jakos mnie to wyluzowało i
juz sie tak nie napinałam- samo lepiej wychodziło.
Ale wiesz np. nie zdecydowałam sie go posłać do szkoły rok wcześniej chciałam
żeby jeszcze w przedszkolu się ogrzał troszeczkę. a gdy szedł do szkoły były
płacze i przytulanie porannne. Dopiero teraz gdy dołączyła do niego siostra to
jest dzielnym bratem. W szkole się nudzi ale co mnie bardzo zdziwiło jest
bardzo popularny w klasie- chociaż początki były trudne.

[mcmaxim]

podpisuje sie pod 90% z tego, co naspisalas -> jako obiekt :-]
jedynie to durne IQ ponoc mam jeszcze wyzsze
a szachy to do dzisiaj jedno z moich "hobbów"
ale tak de facto to to w zyciu nic nie daje, jesli nie korzysta sie z tego odpowienio - i ja wlasnie tak mialem...
najwazniejsze: nie ulegac takiemu dzieciakowi w totalnych fanaberiach, ale wlasnie: ksiazki, szachy, czasopisma, sport, wycieczka, maly majsterkowicz, itd itp i sporo rozmow!! pytania pt. "dlaczego", "po co", "na co" w ilosci 1000/sekunde tak na prawde nie sa bez sensu, mimo , ze nam - doroslym - sie takimi wydaja
aaa... i zycze ci, zeby to u dzieciaka nie trwalo tak dlugo jak u mnie
(bo ja tak mialem gdzies do 15-16 roku zycia

[samboraga]

No to tak - na testach w przedszkolu mój sześciolatek ląduje w górnych strefach
stanów wyżswzych. Z emocjami - rozpacz, co juz niejednokrotnie na forum pisałam.
jeszcze rok temu jako jedyny płakał idąc do przedszkola i...to był rytuał.
Jak pisze Tarba - albo rozpacz, albo euforia. Ja to nazywam na własny użytek
nadwrażliwością
Dodam kilka słów od siebie, bo właściwie juz wszystko napisałyście

Intelektualnie to faktycznie on 'sam siebie prowadzi'. Jak coś go zajmie to
najlepiej podawać w trybie encyklopedycznnym Ostatnio, jak to niedawno
pisałam, ma tak ze mszą św. Z drugiej strony jak zaklęty siedzi na lekcji
pianiana i te pół godziny wytrzymuje bez mrugnięcia, wręcz nie ma dość, chociaz
te początki, to dukanie nut to nudne strasznie)
(przetrzymaliśmy go z posłąniem na lekcje od zeszłej zimy - nie ostudziło to
jego zapału - i tylko mnie denerwują komentarze osób postronnych, że 'takiemu
małemu dziecku to trudno się skupić, że kopać piłkę woli'...ehhhh...

Z takich praktycznych spraw u nas - w zeszłym roku częśc zajęc w przedszkolu
zaczęła być prowadzona rytmem zerówkowo - szkolnym tzn dzieci
niejako 'zaliczały' czy już umieją np liczyć do 10 itp. I tu - totalna klapa.
Jak coś 'ma zaliczyć' - to on się spina, nie umie się zgłaszać (chociaz zna
odpowiedź), jak pani go nie zapyta to zamyka się w sobie chociaz wie - a
oczywiście wg niego pani ma zgadnąć sama że on chce włąśnie teraz odpowiedzieć;
(( Doszło do tego, że już nie chciał poznawać w przedskolu nowych rzeczy (w
domu dalej był 'chłonny' i wręcz sam odpowieadał na moje pytania (że przeciaż
wie to i to), że 'on nie wie, Tomek to wszystko wie'...
Teraz w zerówkowej grupie pracujemy więc więcej nad emocjami Cieszę się bo
panie w grupie też widza jego problemy i nam pomagają) Doradzają, ale tak aby
to on wychodził ze skorupki, a nie czekał aż świat przyjdzie do niego))
Za rok szkoła - mam nadzieje, że powolutku będzie lepiej z nadwrażliwcem

[mader1]

No dobra. Chcecie dalszy ciąg ? Z góry przepraszam zainteresowanych
bezpośrednio, bo historie są autentyczne.
Takie dzieci w klasach piewszych rzadko są lubiane. Nie postępują standardowo,
rzucają jakieś hasła czy tematy, o których nauczyciel niekoniecznie wie. Na
przykład :
pani - żyjemy w Europie- do 4-latków
4-latek zdziwiony - jak to , przecież my żyjemy na Ziemi nie na księżycu -
uczył się o Układzie Słonecznym, w którym Europa jest jednym z księżyców.
pani- jakim księżycu, nie mówimy o księżycu, mówimy o Europie.
4- latek - Europa to przecież księżyc.
pani- nie ma takiego księżyca !
Finał :rodzice dowiedzieli się, że dziecko sobie zmyśla.

1. pierwszy dalszy ciąg jest ten optymistyczny. Dziecko stopniowo coraz lepiej
dawało sobie radę, otwierało się na dzieci i nauczycielki. Trzeba powiedzieć,
że nauczycielki były dobre i starały się, dzieci w klasie nieduzo.Oczywiście do
tej pory są momenty czarnej rozpaczy ( "chcę umrzeć na ptasią grypę") i
euforii - ale są coraz bardziej stonowane. Przed okresem dorastania już prawie
się uspokoiło, niestety hormony zrobiły swoje
Generalnie typ dosyć otwarty,raczej realizujący się .Ciągle potrzebujący
zwierzeń . Onieśmiela się, gdy mu na czymś BARDZO zależy.
2.drugi przypadek. Duży konflikt z nauczycielem w nauczaniu początkowym -
ćwiczenia za szybko robione, za wcześnie, za dobrze - i potem dziecko się
nudziło i rozrabiało. Oczywiście duża klasa, nauczycielowi ani przez myśl nie
przeszło, żeby może kserować dodatkowe zadania. Uczeń kłopotliwy,więc zły.
Każde potknięcie było zauważane. Wyśmiewany przy klasie. Wspaniałe stopnie,
kiepskie zachowanie. Wycofał się. Do tej pory boi się zgłaszać, boi się
wyśmiania, wyszydzenia tak bardzo, że przeszkadza mu to w samorealizacji.
Stopnie średnie.
Uwagi i rozmowy z mamą odbiera jako pouczenia, czepianie się.
Świetny dzieciak -jako znajoma staram się, żeby poczuł się lepiej na świecie,
choć robię to po amatorsku Uważam, że da sobie radę w życiu, choć szkołę
będzie wspominał jak koszmar.

[tarba]

>. Przed okresem dorastania już prawie
>się uspokoiło, niestety hormony zrobiły swoje
Mader ja Cię proszę nie strasz gdy pomyślę o dojrzewaniu w jego wykonaniu to
włos mi się jeży. I wcale nie żartuję niestety

[mader1]

No nie jest tak źle. Muszę tylko dużo gadać.....słuchać i przytulać. Nagłe
spadki nastroju na skutek różnych wydarzeń też są męczące dla wszystkich.
Ale czasem da się racjonalnie porozmawiać czy naświetlić temat z innej strony.
Koleżanka ma gorzej. Jej syn nie mówi o najważniejszych sprawach. W związku z
tym orientuje się tylko po minach, gestach - wtedy trudno wytłumaczyć czy
pocieszyć albo podpowiedzieć.

[pieskuba]

Czy ta moja córka to geniusz, nie potrafię powiedzieć. Bardzo wcześnie zaczęła
mówić, ale ja miałam tak samo, więc uznałam za normę. Zaskoczyła mnie potężnie,
gdy zaczęła czytać jako niespełna trzylatka, a ja jej przecież nie uczyłam. Po
prostu stanęła przy mnie, gdy czytałam gazetę i zaczęła odczytywać tytuły. W
szkole świetne oceny, zachowanie gorsze (obrażona na przewrócone krzesło,
wieczny bałagan).

Ma podzielną uwagę - myśli o czymś innym i wydaje się kompletnie rozkojarzona a
zapytana znienacka odpowiada z sensem. Od kilku lat zafascynowana ptakami -
rozpozna wszystko, co pierzaste, wie gdzie występuje, gdzie gniazduje, ile ma
piskląt, co je, poda nazwę łacińską. Ma góry książek na ten temat. Prenumeruje
prasę fachową :o)Jako dziewięciolatka wprawiła w zachwyt znanego ornitologa, do
którego udałyśmy się po poradę, co zrobić z tą pasją. Przeszła tez okres psów i
dinozaurów. Nie lubi matematyki, ale w "Kangurze" całkiem niechcący zajęła
bardzo dobre miejsce.

Niestety, zaczęła się czwarta klasa a dziecko odmówiło współpracy. Szkołę ma
głęboko w nosie, ale mam nadzieję, że się wdroży. Fatalnie jest z formą fizyczną
- przedszkole spędziła czytając sobie w kąciku a panie były zachwycone, że mają
takie "cudowne dziecko". Nie biegała, nie bawiła się w chowanego, nic. Potykała
się o własne nogi, teraz nad tym pracujemy.

Drażliwa i ma własne zdania, którego nie omieszka wyrazić. Nie dogaduje się z
dziewczętami, z chłopcami i owszem. Drażliwa i wymagająca. Nie robiliśmy żadnych
testów (tata psycholog tak postanowił).

Młodsze dziecko bystrzutkie, ale nie zdradza objawów geniuszu :o))) Ustawicznie
tłucze starszą siostrę i ciągnie ją za warkocz.

pieskuba

[verdana]

Geniuszy? Hm... Nie, matka geniuszy nie jestem, ale dzieci o wysokim IQ tak.
Wysokie IQ oznacza, że dziecko ma wysokie IQ i tyle...
No więc - mój najstarszy (IQ 145). Po pierwszej klasie i zmianie nauczycielki
bardzo słaby uczeń. Nudził się na lekcjach, nie uwazał, gdy nauczycielka
powtarzała cos lub dokladnie wyjaśniała, bo rozumiał od razu. Potem wyłaczał
uwagę i nowego tematu też nie słuchał...
Efekt - bardzo marny uczeń, w dodatku z cięzka dysortografią. Cała rodzina
sadziła, że jest średnio inteligentny, przez tę głupią szkołę. Wrescie
psycholog, zdenewowana naszą opinią zrobiła test inteligencji, poslala dziecko
na zajęcia dla dzieci wybitnie uzdolnionych (gdzie jak mi powiedziano tez
odbiegał od grupy). Uczył sie słabo, az do rozpoczęcia studiów - o czym zresztą
poinformował nas psycholog, że tak własnie będzie.
Jest bardzo lubiany, ale kolegów ma mało (nie mam z nimi o czym mówić...).
Córka - IQ 142, w szkole podstawowej uczennica średnia, w liceum wybitna (za
wyjątkiem matematyki...). Dwie opublikowane książki, cztery nagrody w
konkursach poetyckich, dla równowagi kilka medali w karate. Koleżanki zaczęła
mieć w liceum, przedtem nie umiała sie z nimi porozumieć (ocena psychologa - w
wieku 13 lat rozwój społeczny i ocena zjawisk jak u 18-latki).
Najmlodszy (IQ 138, bo jak mnie poinformowała p. psycholog był zmęczony i nie
chciało mu się już robić koncowej części, a więc faktycznie nieco wyższy).
Rozwój społeczny przyspieszony (żłobkowiec), poszedł rok wczesniej do szkoły,
nie dlatego że czytał, ale dlatego, ze potrafił sie bawić wyłącznie z dziećmi
starszymi. Uczeń średni.
Żadne z dzieci nie było szczególnie genialne we wczesnym wieku dzieciecym ,
najmłodszy nauczył sie sam czytać ok. 4 roku życia, córka mówiła zdaniami majac
rok - to jedyne osiągnięcia.
Natomiast przypadkiem genialnego dziecka jest mój mąż. Czytał biegle w wieku 3
lat i od tego czasu to jest główne pole jego aktywności. Kolegów miał dopiero na
studiach, ale do dziś z trudem przychodza mu kontakty towarzyskie. Ma kłopoty z
odczytywaniem intencji innych ludzi, wszystkiego, co nie jest powiedziane "wprost".
Skonczył studia, jest redaktorem, pisuje hasła do encyklopedii.

[otryt]

Mam pytanie do Ciebie, Verdano. Jakiemu praktycznemu celowi służy pomiar IQ u
wszystkich Twoich dzieci? Czy jest np. przepustką na zajęcia dla dzieci
szczególnie uzdolnionych?

Mnie nie przyszło do głowy, aby mierzyć IQ swoim dzieciom, choć jestem pewien,
że jest wysokie. Z naszych doświadczeń wynika, że takie dzieci często same uczą
się czytać i liczyć grubo przed pójściem do zerówki...jednak wykazują niższy
poziom od przeciętnej w innych obszarach. Myślę, że nie należy przeszkadzać w
tym samodzielnym zdobywaniu wiedzy, umiejetności czytania bądź liczenia. Należy
rzetelnie odpowiadać na zadawane przez dziecko pytania. My przyjeliśmy taką
zasadę, aby zainteresowania dziecka kierować przede wszystkim na dyscypliny
wiedzy nieobecne w szkole, aby później sie w tej szkole nie nudziło, a także
wyrównywać te dysproporcje w rozwoju, które już gołym okiem były widoczne.
Nasze dziecko rysowało gorzej niż rówieśnicy, gorzej tańczyło, miało słabą
koordynację ruchową, słabe kontakty społeczne. Dlatego zawsze w domu był
papier, kredki, farby i ciągłe nasze zachęty, aby coś namalować. Było kółko
plastyczne w klubie, rytmika i taniec w szkole baletowej, organizowaliśmy
częste spotkania z innymi dziećmi. Na którymś pokazie dla rodziców wszystkie
dzieci ładnie tańczyły, a nasza córka wykonywała wszystkie ruchy z sekundowym
opóźnieniem. Nawet słyszeliśmy komentarze niektórych rodziców przyszłych
primabalerin: "po co takie dziecko do szkoły baletowej chodzi?". Zwątpiliśmy
czy robimy dobrze, jednak dyrektor tej szkoły, mądry człowiek, powiedział nam,
że to właśnie dla takich dzieci są te zajęcia. Po kilku latach córka
prześcignęła rówieśników zarówno w rysowaniu, tańcu i sporcie. Cały czas jej
główne zainteresowania skupiały się na czym innym, niż uczą w szkole, a więc po
kolei było kino, studiowanie historii kina, potem teatr, muzyka klasyczna,
chór, warsztaty dziennikarskie, działalność społeczna, filozofia, psychologia,
teologia, Biblia. To wszystko doskonale uzupełniało nauczaną w szkole wiedzę.
Jednak był i jest pewien problem. Uczyliśmy córkę, gdy była mała, aby nie
przejmowała się ocenami, że ważne jest głównie to co się umie, aby rywalizacja
nie przytłumiła u niej zwykłej przyjemności, płynącej ze zdobywania wiedzy.
Córka czuła na sobie zawiść koleżanek, my czuliśmy zawiść ich rodziców, gdy
nauczycielka za bardzo chwaliła córkę na zebraniach. W którymś momencie w
gimnazjum córka z pierwszej lokaty w klasie spadła na ostatnią. Momentalnie
poprawiły się jej relacje kolezeńskie, zaczęła ukrywać w szkole swoje
zdolności. Za to wyżywała się w konkursach miedzyszkolnych, w których
rywalizacja odbywa się między młodzieżą nie widzącą się na codzień, a więc
mniej bolesną. W liceum doszło do tego, że zaczęła wagarować... aby w
Bibliotece Naukowej przygotowywać się z podręczników akademickich do kolejnych
konkursów. Dziś ma 18 lat, na ostatnim świadectwie 200 godzin nieobecnych,
nieusprawiedliwionych, średnia 4,1 na którą składają się 2,3,4,5 i 6 i mnóstwo
sukcesów w najróżniejszych konkursach i olimpiadach oraz działalności
pozaszkolnej. Część tych sukcesów przynosi także chlubę szkole. Doskonałe są w
tej chwili jej kontakty społeczne, ma mnóstwo przyjaciół i znajomych, ma duże
zdolności organizacyjne. Nie mam pojęcia, co będzie dalej.

Pozdrawiam serdecznie

[verdana]

Moje dzieci miały mierzone IQ nie dlatego, że zdolne, tylko dlatego, że tępe...
Jest to jeden z elementów badania dzieci dysortograficznych. A wszystkie
niestety, maja b. powazna dysortografię i to raczej prawdziwą. Juz ich ciotka z
pokolenia, które jeszcze nie znało tego pojecia, ortografi nigdy się nie nauczyła.
Mnie by tez do głowy nie przyszło, bo po co? Ale psychologowie badają, czy
dziecko nie umie pisać - bo nie umie, czy tez może jest opóźnione w ogóle w
rozwoju i z tego powodu nie jest w stanie nauczyć się ortografi.
Badanie IQ tak sobie tez uwazam za idiotyzm.
I zgadzam sie niemal ze 100% Twoich twierdzeń - szczególnie z tym odpowiadaniem
na pytania. Ja swiadomie nie próbowałam uczyć starszych dzieci np. czytania, bo
mąż uważał (widzac po sobie), że to nie jest dla dzieci korzystne. Jednak jesli
chodzi o najmłodszego to któregoś dnia wychowawczyni w zuchach po prostu
stwierdziła, ze mały umie czytać - cofnąć tego już nie mozna było...
Też zapisalismy synów na plastykę (wolniejszy rozwój czynnosci manualnych), ale
w ich wypadku to niewiele dało.

IQ

[mamalgosia]

to prawda, ze niekoniecznie obrazuje inteligencję. Mnie swego czasu pasjonowały
takie testy i zrobiłam ich bardzo dużo, w związku z czym teraz na testach IQ
wychodze rewelacyjnie Przy czym nie świadczy to o nadzwyczajnym wzroście
inteligencji, tylko o pewnej nabytej umiejetności

[otryt]

Czytając nasze wypowiedzi widać, że nie ma jednej recepty na wychowanie
zdolnych dzieci. Bardzo ogólną, ale też bardzo słuszną regułę podała Isma.
Takie dzieci trzeba bardzo kochać i lepiej wychowywać a o rozwój intelektualny
one same i tak zadbają. Od ludzi którym więcej dano należy też więcej wymagać i
nie mam tylko na myśli wymagań w sensie egzekwowania zdobytej wiedzy. Duża
inteligencja człowieka może służyć innym ludziom, przynosząc piękne owoce, ale
może też być skierowana przeciwko nim, a wtedy owoc wychowania byłby bardzo
gorzki i przeklinalibyśmy te wszystkie IQ.

Ten temat wiąże się z sąsiednim wątkiem "Być najlepszym" i z wyścigiem
szczurów, do którego zaprzęgane są już małe dzieci. Szczególnie te
najzdolniejsze. Moim zdaniem najmłodsze dzieci powinny się uczyć przede
wszystkim współpracy z innymi, czerpania radości dzieciństwa z poznawania
świata i przeżywania piękna przyjaźni i koleżeństwa oraz działania w grupie.
Piszę o tych przyjaźniach, bo na własne oczy widzę, jak pchają one mojego syna
w górę, bardziej niż przeczytane książki, odblokowują jego ludzki i
intelektualny potencjał. Należy dbać o harmonijny rozwój dziecka, o jego dobre
relacje w rodzinie i poza rodziną. Trzeba uczyć je solidności i rzetelności,
aby wykonywały wszystko najlepiej jak potrafią, ale bez ścigania się z innymi.
Ścigać się możemy w sporcie, nie w życiu. Wierzę w to, że takie podejście
wcześniej czy później pozytywnie zaowocuje. Tak sobie myślę, ale pewności nie
mam.

Pozdrawiam

[mama_kasia]

"Tak sobie myślę, ale pewności nie mam. "

I ja tak myślę. Pozdrawiam - Kasia

[verdana]

Prawdę mówiąc, obserwując niektóre dzieci ambitnych rodziców mam niemal pewność
odwrotną. Z 90% dzieci hodowanych na geniuszy, uczonych setek różnych
umiejętności, wyrośnie może doskonały pracownik wielkiej firmy, ale nie osoba
twórcza.
Dziecko twórcze musi się bawić, mieć czas wolny, żeby sobie pomyśleć, musi mieć
prawo zadawać "głupie" pytania, musi miec prawo do wyboru, czym samo chce i nie
chce się zajmować.

[isma]

Otryt, bo Ty opisujesz moje wychowanie )).
Ja jako niespelna szesnastolatka bylam druga w ogolnopolskiej olimpiadzie
polonistycznej. A na polrocze w tymze roku z polskiego mialam... trojeczke. I
trzy czwarte klasy mialo oceny wyzsze ode mnie )). Potem juz oczywiscie
mialam piatke, ktora moja polonistka wpisywala zawsze z uwaga: na podstawie
rozporzadzenia MEN z dnia, monitor polski, numer... - bo moje czastkowe oceny
mnie kompletnie do tego koncowego stopnia nie uprawnialy )).

Co do rozwoju spolecznego: dokladnie tak to widze. Z taka istotna chyba uwaga z
praktyki, ze trudno jest nie ulec pokusie, zeby dziecko niby "socjalizowac",
ale przemycajac jednak jakies zdobywanie wiedzy czy jakas rywalizacje (np.
zapisujac je na kurs jezykowy czy kurs tanca). A to niezupelnie o to chodzi.
Moi rodzice zawsze bardzo sie starali, zebym sie tez zajmowala rzeczami
kompletnie "niepotrzebnymi" i "niewymiernymi" typu wolontariat - a wiec w
gronie ludzi, ale bez "wyscigu szczurow" )).

[otryt]

To co piszesz Ismo, rzeczywiście prawie w całości pasuje do mojej córki. W
pierwszym momencie pomyślałem, że dobrze jest na Twoim przykładzie widzieć
kilkanaście lat naprzód skutki pewnego podejścia w wychowaniu, aby ustrzec się
pewnych błędów, ominąć niewidoczne jeszcze rafy. Ale potem pomyślałem, że czas
wychowywania i kształtowania 18-latki przeze mnie już się prawie zakończył.
Był czas, kiedy córka była zapatrzone we mnie, ale to minęło w czasie
młodzieńczego buntu. Zaczęła szukać swojej indywidualnej drogi, przez moment
kontestowała wszystko, co wyniosła z domu. Pozwoliliśmy jej mentalnie odejść,
aby mogła po paru latach wrócić. Znów wiele nas łączy, ale to ona sama dziś
kształtuje siebie, dobiera sobie przyjaciół, środowisko, zainteresowania i
decyduje o przyszłym kierunku studiów. Mogę coś tam doradzać, dyskutować, ale
i tak zrobi po swojemu. Dziś najważniejsze pozostają wsparcie i miłość, które
jako rodzice staramy się dawać.

Rodzice zdolnych dzieci rzeczywiście, jak piszesz, starają się często przemycać
rywalizację w sposób mniej lub bardziej skrywany. Nawet nie muszą tego mówić,
dzieci i tak przez skórę, intuicyjnie wyczuwają ambicje rodziców i wchodzą w
zabójczą rywalizację. Córka chodziła do klasy dla wybrańców. Taki eksperyment
zrobiła szkoła podstawowa od 4 klasy. Stworzono klasę z rozszerzonym językiem
niemieckim, a jako kryterium wstępu dla 20 najlepszych był egzamin z języka
polskiego i matematyki. Po trzech latach tę klasę przenieśliśmy hurtem do
dobrego gimnazjum w innej dzielnicy. Do dziś ze zgrozą wspominam fakt, że w 4
klasie szkoły podstawowej nie można było mieć żadnej 3 na świadectwie. Kiedyś
komuś coś takiego się zdarzyło, więc został przeniesiony do zwykłej,
równoległej klasy. Dziś wyrzucam sobie, że tej chorej zasadzie wtedy się nie
sprzeciwiłem, bo była ona niedobrym zwiastunem, tego co miało nastąpić potem.
Na szczęście w miarę dorastania dzieci, ich rodzice coraz mniej ingerują w ich
życie szkolne, kontakty koleżeńskie i relacje między młodzieżą. I widzę, że
młodzież pozostawiona sama sobie dużo lepiej układa swoje wzajemne stosunki,
niż wcześniej będąc dziećmi pod dyktando swoich zbyt ambitnych rodziców.

Każde dziecko i to zdolne i mniej zdolne staramy się wychować jak najlepiej.
Sądzę, że sukces wychowawczy będzie można zaobserwować chyba dopiero wtedy, gdy
będziemy już w wieku sędziwym. Można sobie zadać pytanie, co takim sukcesem
wychowawczym w przypadku dziecka niezwykle zdolnego miałoby być? Odpowiedzi
pewno będą różne. Niedawno spotkałem się ze swoją klasą z liceum i z
wychowawcą, 30 lat po maturze. Wychowawca dowiedziawszy się, że pracuję w
zwykłej firmie nie potrafił ukryć zdziwienia i rozczarowania, był przekonany,
że jestem jakimś naukowcem. Podobnie zareagowała duża część klasy. A dla mnie
największym marzeniem było mieć szczęśliwą rodzinę, której w czasach licealnych
byłem złakniony.

Pozdrawiam

[samboraga]

>Można sobie zadać pytanie, co takim sukcesem
> wychowawczym w przypadku dziecka niezwykle zdolnego miałoby być?

właśnie tez zadaję sobie to pytanie
to chyba klucz do całości

i pocieszyło mnie to co napisałeś wcześniej, że przyjaźnie Twoich dzieci
uruchamiają ich potencjał, otwierają dzieci - takich relacji dla mojego dziecka
bym chciała i chyba to, wówczas, uznałabym za jeden z sukcesów wychowawczych

List

[carla7]

Ostatnio w "Liście" ukazał się artykuł na temat dzieci przedwcześnie
rozwiniętych intelektualnie. Wklejam link:

www.list.media.pl/list-katolik-wiara-pl-1541.htm

[samboraga]

fajny, choć ciut krótki

[carla7]

W internecie są tylko fragmenty artykułu. Całość jest dość ciekawa i przełamuje
stereotyp dziecka bardzo inteligentnego=grzecznego, dobrego ucznia, nie
sprawiającego większych kłopotów.