"niedziela po polsku"

[pawlinka]

właśnie czytam... smutne niewymownie
serwisy.gazeta.pl/df/1,34467,3252037.html

[andaba]

Nie ma tu nic o opcji najpopularniejszej w niektórych środowiskach - owszem,
rano cała rodzina do kościoła, a potem mama na bojki do sąsiadki, ojciec do
knajpy uchlać się do nieprzytomności, a dzieci większość dnia gonią samopas.
Gorsze niż supermarket.
No, ale picie to rozrywka, a zakupy praca...

Wiem, wsadziłam kij w mrowisko

[mader1]

zaraz kij w mrowisko... )))
Wiadomo, że niektórzy piją. Nie tylko w Polsce zresztą - gdzie indziej mąż
schodzi do pubu (czy innego tam) na bilarda z kumplami. A żona to klasycznie
jak napisałaś.
Mnie zaskoczyła ta względnie duża ilość osób w kościele
To, że dzieci nie mówią o alkoholu też mnie zaskoczyło. Może jednak czują się w
obowiązku ukrywać pijaństwo ? Bo gdyby te nieszczęsne zakupy albo telewizja
zastąpiły ( czasowo )) picie - też nie jest tak źle.

[pawlinka]

Tak, nie mówią gimnazjaliści o piciu, ale o imprezie całonocnej - już tak...
Nie, Mader, widzisz tutaj tyle dobrego, ja się załamałam, a Ty - "nie jest tak
źle"...optymistka z Ciebie.

[matizka]

Hej,

początek artykułu jest chyba pozytywniejszy. Kościół, mimo wszystko razem, pod
koniec natomiast okazuje się, że najlepszy dla tych dzieciaków jest wieczór
jakieś wyjście.

Mnie się wydaje, ze tam są wypowiedzi dzieciaków w różnym wieku; że są jakieś
10 latki i trochę starsi i dlatego tak się różnią.

A swoją drogą zastanowiło mnie to kłocenie się, że mama czepia się jak zawsze,
ja chyba też czasami tak po babsku czepiam się bez sensu.

M

[mader1]

może tak : nie spodziewam się zbyt wiele, zwłaszcza po artykule o takim
tytule. Żyję w tym kraju przecież i widzę te tłumy zmierzające z procesjami do
Centrów Handlowych Najbardziej żal mi maluchów, które atakowane różnymi
bodźcami muszą tam spędzać czas.
W związku z piciem - myślałam, że więcej dzieciaków będzie mówiło o piciu
rodziców. Lepiej już, że ten ojciec rozłoży się w swoim domu na tej sofie czy
tam kanapie niżby miał iść z kumplami na piwo.
A dzieciaki ? Czy to nie wzruszające, że gimnazjaliści wciąż chcą od rodziców
zmiany, bliskości ? Chciałaby zagrać w karty, niesamowite...
To nie chce spotkać się ze swoim " partnerem" i pokochać się z nim, jak
pisze "Pop- corn" ? Wolałaby zagrać w karty z tatusiem...
Przeczytam sobie jeszcze raz o tej imprezie.

[bumblebee1]

mader1 napisała:
> W związku z piciem - myślałam, że więcej dzieciaków będzie mówiło o piciu
> rodziców. Lepiej już, że ten ojciec rozłoży się w swoim domu na tej sofie czy
> tam kanapie niżby miał iść z kumplami na piwo.


Może ojciec walący się na kanapę na cały dzień przed telewizorem pije piwo.
Jedno, drugie, dziesiąte, a dziecko nie wspomina o tym, bo przestało na to
zwracać uwagę. Dla niektórych "piwo t nie alkohol". W związku z tym, wcale nie
wiem, czy lepiej.

[mader1]

No jest trochę o tym piciu , ale raczej nastolatek :

Justi (tata pracuje w firmie, mama zajmuje się dzieckiem): - Byłam na zakupach
w Arkadii od 12 do 16, tylko z tatą. Chodziliśmy po sklepach i zjedliśmy obiad.
A wcześniej byłam na mszy, bo rodzice mówią, że jak mam siłę imprezować całą
noc, to muszę mieć siłę na godzinę iść do kościoła.

do tego nie przywiązywałabym zbytniej wagi. Dzieciaki w tym wieku lubią się
przechwalać nocnym życiem. Imprezowanie całą noc często oznacza, że mama
pozwoliła jej nocować u przyjaciółki, z którą całą noc przegadała ))

Dominika (mama w urzędzie, tata w serwisie narciarskim): - Byliśmy na koncercie
w Proximie. Niby post. Rzucaliśmy się na tłum, wcześniej coś wypiliśmy, pary
się całowały, żartowaliśmy, ja zwymiotowałam.

Tym bardziej bym się przejęła. Ale ona napisała - "niby post".Raju, wielu niby
porządnych dorosłych wcale o tym nie myśli... Widać, że nie ma do końca w niej
zgody na to, co robi. Da sobie radę, jeszcze będziecie z nią stali ramię w
ramię w kościele

Rybeńka (tata dyrektor, mama dyrektor): - Mama była na zakupach, a wieczorem
poszła do koleżanki pouczyć się do egzaminów na studiach. Tata pracował na
komputerze, a później pojechał do pracy. Ja wieczorkiem przeszłam się ze
znajomymi do pubu. Można wypić piwo, porozmawiać, posłuchać muzyki. Lubię takie
wypady, przynajmniej nie siedzę w domu i nie słucham, jak starsi się kłócą.

To i dalszy ciąg brzmią najtragiczniej

Czytając taki artykuł trzeba pamiętać, że ukazuje się w gazecie, która hmmm
raczej ma nastawienie liberalne do handlu w niedzielę , krytyczne w stosunku do
(jak to napisała svistak) Polaka = Katolika. Wybrane są " najciekawsze"
wypowiedzi. Ponadto dzieci są w takim dziwnym wieku : mają do rodziców mnóstwo
pretensji, potrzebują bliskości rodziców, ale wstydzą się to okazać. Skupiają
się na swoich odczuciach i problemach - o przy burzy hormonów największy
problem mają z samymi sobą. Fantazjują. Koleżanka mojej corki, łagodna,
spokojna, aż nudna dziewczyna z dobrego, kochające ją domu, pisze na blogu, że
pije do lusta ))), co jest oczywistym kłamstwem.

Rzetelność a la Wyborcza

[a_weasley]

We wstępie - o niedzieli "między kościołem a supermarketem". W tekście - na 130
dzieci w supermarkecie było 17.
Bez komentarza.

[pawlinka]

Tak, racja. Chyba, że chodzi o to, z kim dzieci tam były: z rodzicami czy z
kumplami? Chociaż, to i tak wszystko jedno...

[mader1]

[pawlinka]

A może... dzieci chodzą czasem codziennie do supermarketu (na wagary), to w
niedzielę świętują

[glupiakazia]

Właśnie przeczytałam. Jestem w szoku.
Ale wcale nie dlatego, ile osób było w supermarkecie, a ile w kościele, ile się
upiło i imprezowało. Tu bym się skłaniała ku zdaniu Mader, że trochę jest to
podkoloryzowane, a chodzić w tym wieku do kościoła dzieci raczej nie lubią i
ten fakt wcale mnie nie ekscytuje.
Przeraziła mnie natomiast inna rzecz, która się przewinęła jakby trochę
pominięta: parę osób mówiło, że nie pamięta, kiedy ich rodzina zasiadła razem
do stołu, inna dziewczyna mówi, że u nich każdy ma telewizor w swoim pokoju.
Obraz takiej rodziny, w której każdy bierze sobie z garnka jedzenie i idzie je
jeść przed swoim telewizorem - to mnie naprawdę przeraża.
Bo można chodzić po sklepach i być w tym czasie bardziej razem niż w domu (nota
bene dla mnie współczesne supermarkety mają raczej bardziej charakter dawnego
rynku-deptaka, a nie wyłącznie sklepu, ale to temat na inny wątek), można
oglądać telewizję i też czuć tą rodzinną wspólnotę. Można grać na komputerze
razem i też być ze sobą nawzajem. No, ale jak się ze sobą w domu wyłącznie
mija w kuchni przy nakładaniu z garnka, no to jest rozpacz(.

[aka21]

Oj, właśnie ta samotność mnie najbardziej uderzyła! Z tych co byli na Mszy Św.
też większość sama lub z mamą. Każdy robi co chce, jak pojawia się wymiana zdań
to najczęściej jest kłótnia. I chyba najgorsze jest to, że z nielicznymi
wyjątkami (dziewczynka która chciała pograć w karty) taka samotność tym
dzieciom odpowiada. Żyć, by sobie wzajemnie nie przeszkadzać(

[kulinka3]

Dokładnie zastanowiło mnie to samo.Brak wspólnego posiłku, pomimo tego,że
wszyscy są w domu! I bardzo mało wspólnej aktywności.Już nie mówię o sporcie,
ale o jakimś spacerze i ROZMOWIE!.Każdy żyje trochę z na własnej
planecie.Brakuje nawet wzmianki,że rodzice ze sobą rozmawiają.
Niedawno słyszałam opowieść o nastolatkach w Japonii, którym jedzenie podaje się
pod drzwi, za którymi całymi dniami żyją w wirtualnej rzeczywistości.Zero
rozmowy z bliskimi.
Dziewczyny, szczególnie te które macie nastolatki, dorastające dzieciaki, czy
one naprawdę tak źle czują się z bliskimi, czy naprawdę tak trudno jest się
dogadać?

nastolatki

[mader1]

my jesteśmy nietypowi, bo jemy razem ))) Ten brak wspolnych posiłków wziął
się pewnie najpierw od stołów "jamników" ( oklicznościowych) w pokoleniu moich
rodziców, poprzez brak stałego miejsca do jedzenia, coraz dłuższych godzin
pracy i zajęć dodatkowych dla dzieciaków.Dlatego gdzie byśmy się nie
przeprowadzali w życiu - mamy stół i to coraz większy, bo nawet goście go
lubią. A osobne telewizory - to już nie będę komentować.
Co do nastolatkow - to osobny temat. One mają w tym wieku największe kłopoty z
dogadaniem się z samymi sobą

[pawlinka]

Moja siostra kilka lat temu prowadziła nieco podobne badania i raczej podobne
wnioski wyszły na koniec: rzeczywiscie je się oddzielnie, rzeczywiście -
dzieciaki mają swoje telewizory. Pewna znajoma dziewczynka dostała taki swój na
Komunię...od babci zresztą, ech...
Inna sprawa mnie tutaj też zastanawia: próba modelowania swojego życia na jakąś
modłę, wg narzuconych wzorów; wydaje się, że wolny czas to powinno się spędzać
tak, albo tak, albo najlepiej tak. Przecież każda rodzina to wypracowuje sama. I

I jeszcze to sprzątanie: mama robi to sama (ale mi się rymło!) Czyli, ma jakąś
wizję domu, ona, sprząta to swoje pudełeczko, ja idę do kumpli, bo tutaj nie ma
mojej przestrzeni. i dzieciak zamyka za sobą drzwi.

[godiva1]

E tam, zeby zaraz "po polsku"... tak sie dzieje na calym swiecie. Poza tym
skad oni wzieli te dane? Nie generalizowalabym na podstawie kilkunastu
swierzen dzieci.

[nulleczka]

Właśnie, Godiva, to samo sobie pomyślałam...Paskudnie tendencyjny
artykuł "wyprodukowany" chyba tylko po to, żeby stworzyć kolejny negatywny
stereotyp Polaka katolika.

[otryt]

To bardzo ciekawy temat. Szkoda, że nikt nie napisał, jak się temu nie dać? Czy
kupić drugi komputer, czy tłoczyć się przy jednym?

[kulinka3]

otryt napisał:

> To bardzo ciekawy temat. Szkoda, że nikt nie napisał, jak się temu nie dać?

To poproszę o przepis.Chętnie poczytam, bo temat rzeczywiście ciekawy.

[otryt]

Nie mam przepisów. To najtrudniejszy temat rozmów z moją żoną. Jak spędzać czas
wolny? Od tego zależy w dużym stopniu jedność w rodzinie. Gdy dzieci były małe,
po prostu wyciągaliśmy je w różne miejsca. Wszędzie chodziliśmy razem. Teraz
pojawiają się silne tendencje odśrodkowe, tzn każdy ma jakieś pilne powody, aby
nie być razem. Z drugiej strony trzeba dać czas młodzieży, aby budowali swoje
indywidualne, osobiste życie. Komputer bywa najatrakcyjniejszą i najtańszą
rozrywką. Moje dzieci nie grają w głupie gry. Robią naprawdę mądre i wspaniałe
rzeczy na komputerze. Nie znają jednak umiaru. Trwa ciągła walka o dostęp do
jednego komputera. Gdyby kupić drugi walka osłabnie, ale ilość czasu spędzonego
wspólnie zmaleje. Żona chce jedyny nasz komputer wyrzucić, ja uważam że nie da
się pod prąd. Ale widziałem jak wygląda życie w angielskiej, spokrewnionej z
nami rodzinie. Rodzina: rodzice i dzieci 15 i 18 lat, zamożna, duży dom. Każdy
osobno spędza czas w swoim pokoju i przy swoim komputerze. Nie ma obiadów jak u
nas. Bywa, że domownicy nie spotykają się ze sobą przez kilka dni. Idą czasem
do lodówki, wrzucają gotowy obiad do mikrofalówki. Podgrzany zanoszą do swojego
pokoju przed swój komputer i tam jedzą. Coraz więcej ludzi wykonuje telepracę.
Gospodarz , inżynier, specjalista dużej klasy, jako konsultant pracuje w domu,
stale pod telefonem i komputerem. Nie ma 8 godzin a potem czas dla rodziny,
musi być stale dostępny, nawet gdy w nocy dzwonią z innych stref czasowych.
Gospodyni, nauczycielka, nie ma stałego etatu. Te wciąż się ogranicza. Jest tzw
nauczycielem od zastępstw. Czeka w domu pod telefonem , w każdej chwili gotowa
do wyjazdu. Nigdy nie wie, gdzie i kiedy ma pojechać i jakiego przedmiotu
uczyć. Nie można przewidzieć, gdzie i jaki nauczyciel zachoruje, aby go
zastąpić. Miasto duże dwumilionowe. Takie rozwiązania są ponoć efektywne z
punktu widzenia ekonomii. U nas również to reklamują. To tylko kwestia czasu,
aż będziemy mieli to samo. Mają za to miesiąc wspólnych wakacji gdzieś daleko w
świecie. Problem jest niezwykle skomplikowany. Jak atrakcyjnie spędzać czas
mając skromne środki finansowe? Jak przełamywać złe przyzwyczajenia w spędzaniu
czasu wolnego i te wrodzone i te nabyte w wyniku różnych sytuacji życiowych?
Proszę, podzielcie się własnymi refleksjami i dobrymi doświadczeniami.

[pawlinka]

Dołączam się do Twojej prośby, bo rzeczywiście w mojej rodzinie ta opcja
wczesna jest aktualna: zabieramy dzieci ze sobą, ale co potem? na szczęście na
forum mamy starszych stażem rodziców!
Na "dzień dzisiejszy" wiem, że nie kupię dzieciom komputera osobnego. Marzy mi
się pokój do pracy, pokój rodzinny, który używa się do zabawy i prac
okołodomowych i którego nie sprząta sie, bo przychodza goście Czyli salonik
to nie może być osobno. Przestrzeń wspólna i osobna...myślę o tym....

[aka21]

Pawlinko, piękne masz marzenia! Najbardziej spodobało mi się to:
pokój rodzinny, który używa się do zabawy i prac
> okołodomowych i którego nie sprząta sie, bo przychodza goście
Też bym tak chciała! Póki co musimy sprzątać, bo goście się nie zmieszczą

[pawlinka]

Marzenia rzecz piękna...
My też musimy sprzątać, bo mieszkanie mamy malutkie. Czasem mi się wydaje, ze
ja tyko sprzątam...Ale to złudzenie "apteczne"

[mader1]

Na początku nie było łatwo , bo my biedaki byliśmy bezdomni (
wynajmowaliśmy A z czasem wypracowaliśmy zasady, które muszą panować, bo
dzieci mamy w róznym wieku, mój mąż prowadzi " wolny zawód" w dodatku w sferze
finansów i spotkania ma o róznej porze )) pełna ameryka )))
- to, co było najtrudniejsze : jedno z nas musi być ' bardziej w domu". Padło
na mnie.
- dążyliśmy do tego, by jeden pokój był wspólny. Też dla gości. Wobec tego jest
tam ciagły bałagan - zabawki, porozrzucane książki, otwarty komputer, a czasem
pielgrzymki z odrabianiem lekcji. Wbrew pozorom sprawia to, że z gośćmi
szybko "przełamujemy lody " - bo już wiedzą o nas, co najgorsze i jest
spokój )))Nikt z domowników nie może się w nim czuć " nie u siebie". W
związku z tym jedną sypialnia jest dla dwojga. Ale przyznali, że to lepiej.
- stół pełnowymiarowy, do jedzenia w tym właśnie pokoju )) a na wsi, gdzie
pokój połaczony z kuchnią - na przełomie tychże pomieszczeń.
Trudno nauczyć dziecko zachowania przy stole, jak nie ma stołu. Na stole bywają
odrabiane lekcje - choć są biurka w pokoju )
Są malowanki w wycinanki najmłoszego, co zmusza do interakcji, powoduje kłótnie
i sprzeczki (" Nie juszaj ! Nie dokońciłem pciecieś ! ))), ale też pozwala
bez plamy na honorze "pomóc" maluchowi.
- komputer jeden i właśnie w tym pokoju. Zasada nie zaglądania przez ramię !
- czas " zabawy" na komputerze ograniczją rodzice - oczywiście uzasadniają to !
- jakiś wspólny posiłek.
Wychodzenie później.
To tyle, co pamiętam.

[mader1]

wychodzenie... kiedyś, jak nie było jeszcze małego, było łatwiej , bo była
różnica 6 lat między dziewczynami. Filmy, przedstawienia, wystawy - spiewają
panienki muzykę poważną, więc zakładam, że przynajmniej jedna musi się
podciągnąc w dziedzinie kultury wyższej ))), a kino - jeżeli wychodziliśmy to
na jakiś wspólny, raczej wtedy infantylny film. Po pojawieniu się małego
musieliśmy się już czasem rozdzielić ( 12 lat między najstarszym a
najmlodszym). Spacery do parku wspólnie - jedziemy do jakiegoś
atrakcyjniejszego, wystawy ( biedny mały), trochę muzyki ( krótsze koncerty),
niektóre filmy.Część czasu spędzamy tylko z najstarszą : teatr, czasem jakiś
film ( to ja !), czasem jakaś wyjatkowa wystawa.
A... no i wyjeżdżamy na wieś razem - to zbliża
Najstarsza spędza czas też z koleżankami czy kolegami - ustalamy i zazwyczaj
nie zgrzyta.W tamtym roku trochę było bardziej nerwowo - bo znalazła sobie
symaptię z domu, w którym wszystko robili oddzielnie i chodzili samopas.Ten
chłopak nie miał już takich potrzeb - a właściwie wstydził się ich Nauczono
go, że jedzenie jest tylko po to, by zaspokoić głód, a nie żeby się spotkać
Młodsi bardziej muszą się podporządkować - spędzają z kolegami i koleżankami
czas wolny od nas

[verdana]

Ja przede wszystkim nie pozwoliłam mieć w domu więcej niż jednego telewizora
(łatwe, bo i tak nie ma gdzie postawić). Więc oglada się raczej w towarzystwie.
Komputery mamy chwilowo cztery (przy czym nie ma mowy o komputerze dla dziecka -
- starsze dostały w okolicach matury). No, ale komputer to przede wszystkim do
pracy, więc trudno.
Jeśli chodzi o spacery, to wyznaję zasadę trudna do zaakceptowania w świetle
choćby tego artykułu. W dni powszednie staram się zabierać co pewien czas
dzieci indywidualnie (wiek nieistotny), zeby nareszcie pogadać sam na sam.
(Dziś bylam z córką na spacerze i bylo bardzo miło). Spacer przed południem w
niedzielę jest obowiazkowy o tyle, ze zazwyczaj rodzice (albo jeden z rodziców,
bo ja często pracuję) idą i zabierają chętnych. Za wyjątkiem kataklizmów nie ma
pozostawania w domu - tzn. dzieci starsze mogą robic co chcą, dzieci małe i
niepracujacy rodzice idą (jak starsze nie mają studiów to też często się
załapują). A ta zasada nieakceptowalna? Idziemy tak, by wszyscy mieli
przyjemność. Może to być supermarket i często, choćby w zimie jest. Może być
idiotyczna wyprawa do sklepów. Moze być cokolwiek, niedydaktyczne, w kłębach
spalin, tuczące i psujace zęby (zwykle idziemy na ciastko), byle było fajnie.
Na przykład okazało sie, ze dzieci nie przepadaja za wyprawami do lasu - niby
to i zdrowe i kształcące i ekologiczne - ale nie chcą - to nie idziemy.
No i jeszcze jedna rzecz - w niedziele jest wspólne śniadanie i obiad. Nie jest
obowiązkowy, gdy młodzież ma wlasne zajecia, może nie przyjść (jak chce być, to
obiad przesuwa się na późne godziny wieczorne). Ale - może przez to, że nie
zmuszamy - zwykle wszyscy na obiedzie są. Szcsególnie, ze każdy moze raz na
cztery tygodnie wybrać, co będzie na obiad.

[mader1]

i jeszcze... mamy takie zwyczaje... ponieważ średnia jak sama nazwa wskazuje
jest pośrodku - między burzą hormonalną najstarszej, a emocjami najmłodszego w
poniedziałki mamy basen. Drogę w tę i spowrotem dla siebie, regularnie na
karnet - bo wtedy trzeba iść. Nikogo nie zaBieramy To od urodzenia synka.
W czwartki najstarsza ma tak zapchany dzień, że przychodzi ok. 20 i nie ma po
drodze chwili na oddech. Uwielbia spagetti - ale takie nie torebkowe. I w
czwartek co tydzień, jak już dotrze zziajana i pełna wrażeń , jest dla niej
spagetti, niezależnie co reszta rodziny o tym myśli )))Wie o tym i bardzo ją
to cieszy.

Telewizor, komputer i spacer

[otryt]

Verdano, stosunek do telewizora mam podobny. Kiedyś przez pół roku był zepsuty
i było wspaniale. Tyle czasu nagle się zrobiło, na czytanie, rozmowę, prace
domowe i spać wcześniej chodziliśmy. Atmosfera spokojniejsza. Kupię chyba drugi
komputer, kierujac się Twoim doświadczeniem. Moja żona preferuje wyjścia na
spacer gromadą, ja wolę, podobnie jak Ty z każdym dzieckiem osobno. Gdy
jesteśmy tylko we dwoje lepszy jest kontakt i głebsza rozmowa.

Stół

[otryt]

Te wyjścia u nas wyglądały bardzo podobnie, gdy dzieci były młodsze. A duży,
solidny stół to najważniejszy sprzęt w domu, moim zdaniem. Naszego broniłem
wielokrotnie, bo za duży, zawalidroga. Ale to właśnie przy nim koncentruje się
życie rodziny. Przy ławie to jakoś nie wychodzi. Dobranoc Mader

[mama_kasia]

O, to tak jak u nas - pokój mieszkalny, a że jeszcze połączony
z kuchnią, to całe życie w nim się toczy - stół dla
wszystkich i do wszystkiego (lekcje przy nim nagminnie syn
odrabia, choć ma swoje biurko , komputer, tapczan (nie wersalka
ani sofa tylko tapczan, aby można było sobie wygodnie
polegiwać - no tak trochę nietypowo, ale przemyślanie , TV, który
dwa tygodnie temu się popsuł (ale dzisiaj czekamy na naprawiacza)
i ten ciągły bałagan.

[mader1]

i ten ciągły bałagan.
))) jakbym u siebie była.
telewizor to u nas jest, a jakże... Ale przecież nie w czasie jedzenia... i nie
jak ktoś odrabia lekcje... i tak lubimy muzykę, więc nie, jak leci jakaś
muzyka... w rezultacie żeby zadziałał trzeba a) znaleźć program telewizyjny
b) powstrzymać małego przed rzucaniem się z okrzykami na gazetę wroga c)
przypomnieć sobie , który to dzień d) odłożyć program, bo to z poprzedniego
tygodnia e) jeszcze raz znaleźć - tym razem właściwy f) znaleźć rzecz wartą
oglądania g) zareflektować, że nie nadaje się dla 3-latka h) odłożyć program lub
g) zauważyć , że właśnie się kończy h) j.w. lub g) zauważyć, że zacznie się za
2 godz. h) za dwie godziny " na śmierć zapomnieć" i jeszcze inna wersja g)
zauważyć, że jest odpowiedni cudny program lub film h) przekonać rodzinę, że :
trzeba wyłączyć muzykę, trzeba wyjść z odrabianiem lekcji do swojego pokoju,
trzeba uciszyć się i) po 20 min. oglądania dzwoni wtedy telefon z pilną acz
długą sprawą )))

chwila "reraksu :-)

[pawlinka]

Podczas kolędy rozmowa nie zawsze się klei. Ksiądz zagadał więc do najmłodszego
w rodzinie Jasia: – A ile masz lat? – Siedem... – A do kościółka chodzisz? –
Chodzę... – Co niedziela? – Co niedziela... – Z całą rodziną? – Z całą... – A
do którego? – Do Carrefoura...

i jeszcze: znak czasu?

[pawlinka]

Wiesz, że żyjesz w 2006 roku, kiedy:

1. Niechcący wprowadzasz hasło do mikrofalówki.
2. Od lat nie układałeś pasjansa prawdziwymi kartami.
3. Masz 15 numerów telefonów do twojej czteroosobowej rodziny.
4. Wysyłasz e-maile do osoby przy sąsiednim biurku.
5. Nie utrzymujesz kontaktu z rodziną i znajomymi, którzy nie mają e-maila.
6. Po długim dniu pracy odbierasz telefon, mówiąc nazwę firmy.
7. Kiedy dzwonisz z domu wciskasz najpierw 9 lub 0.
8. Od czterech lat siedzisz przy tym samym biurku, a pracujesz dla trzeciej z
kolei firmy.
10. Dowiadujesz się z wiadomości, że zostałeś zwolniony z pracy.
11. Zatrzymujesz samochód pod blokiem i dzwonisz z komórki do domu, żeby ktoś
zszedł i pomógł ci wypakować zakupy.
12. Wstajesz rano i „wchodzisz” na Internet, zanim wypijesz kawę.
13. Czytasz to i się zaśmiewasz.
14. Nawet gorzej: wiesz już dokładnie, komu to prześlesz.
15. Jesteś zbyt zajęty, by zauważyć, że nie było punktu 9.

[mader1]

))) Pawlinko ))) co Ci tak wesoło )))
Ja bym dodała jeszcze, że jedziesz do znajomych i dzwonisz spod domofonu
komórką ustalając numer mieszkania.

[pawlinka]

porządkuję i odkurzam nasze książki ("a po co wam tyle książek? byście coś
lepiej kupili sobie do jedzenia" - to ulubiony tekst prababci moich dzieci)
Tę część porządków lubię najbardziej, to mi wesoło

[mader1]

"i kurzom się , kochana, kurzom bez przerwy tylko we łbie se mieszajom tymi
książkami"
A na telewizorku to i kwiatki i portrecik dziecka mozna postawić ...)))