formacja - rozwój

[mama_kasia]

To takie tajemnicze słowo, które co jakiś czas wprowadza
zamieszania w mojej wspólnocie.
Dla mnie formacja, czyli wzrastanie w wierze, kształtowanie
odbywa się wydaje mi się, że najbardziej poprzez życie, bycie
w Kościele, poprzez uczestniczenie w tych wszystkich wydarzeniach.
Na pewno również poprzez słuchanie, rozważanie Słowa Bożego.
Przez spotkania z ludźmi.
Czy uważacie, że potrzebna jest dodatkowa formacja, np. taka jak w
neokatechumenacie, czy poprzez np. cykliczne rekolekcje ignacjańskie?
Czy można się rozwijać (choć nie lubię tego pojęcia, bo dla mnie
to nie jest samorozwój, a kształtowanie przez Boga) tak po prostu,
bez dodatkowej ukierunkowanej formacji?

[kulinka3]

Myślę,że samemu(tj. wraz z Bogiem) jest to możliwe, choć trudniejsze.
Dlaczego?
Wzrost potrzebuje czasu , a tego czasu dla Boga mamy niesłychanie mało.
Ta dodatkowa formacja, jak to nazwałaś, jest dla mnie tym szczególnym czasem
wyłącznie dla Boga, kiedy stawiam się do dyspozycji (np.poprzez więcej
modlitwy,poznanie intelektualne czyli czytanie duchowe, jakieś
konferencje,kierownictwo duchowe) by On działał, a ja bym się w Niego
szczególnie wsłuchiwała.

[samboraga]

myślę, że każda pliszka swój ogonek chwali
nie przechodziłam nigdy dodatkowej formacji, chociaż nadal zastanawiam się nad
ignacjańska, ale to na razie odległa przyszłość, bo małe dziecko

oprócz tego co wymieniłaś jako kształtowanie przez Boga, życie, ja dużo
przetrawiam, wchłaniam poprzez lekturę i tego potrzebuję (dokumenty, rozważania,
pisma dawnych i współczewsnych i wiele, wiele in.)
minusy? czasami potrzebuję dopytać i nie mam nikogo pod ręką

[isma]

Na szybko, bo dzisiaj mam upiorny dzien w pracy.

No wiec ja zasadniczo jestem za sformalizowana formacja )), m.in. z powodow,
jakie wskazala Kulinka, ale niekoniecznie jednakowa dla wszystkich, i
niekoniecznie jako warunek sine qua non. Poza formacja tez mozna byc zbawionym,
z cala pewnoscia )).

Inaczej mowiac, moge, powiedzmy, zglebiac duchowosc karmelitanska, bo taka mam
nature. Albo moge odbyc rekolekcje ignacjanskie (chociaz one, w wersji dla
swieckich, maja, moim zdaniem, pewna dosc istota wade, o ktorej nie chce pisac
pobieznie - ogolnie chodzi o to, ze wprowadza sie konwencje "nagradzania" i
wartosciowania, kto juz osiagnal wzrost uprawniajacy do odbycia kolejnego
tygodnia, a kto juz "wyzej nie podskoczy" ;-((().

Ale taka decyzja powinna byc moja wlasna decyzja, a nie powinna
byc "wymuszana": bo my tu wszyscy w naszej wspolnocie wzrastamy w wierze podlug
metody Cwiczen ;-(((. Oczywiscie, wspolna formacja wiele ulatwia: np. dostarcza
wspolnego jezyka do opisywania pewnych doswiadczen. Jednak, moim zdaniem, nie
jest to warte ceny przymusu.

[aka21]

Ja tak bardzo krótko...
Dla mnie formacja to jest nie tylko wzrastanie w wierze, ale również (może
nawet przede wszystkim) zdobywanie szeroko pojętej wiedzy religijnej(dla
potrzeb własnej wiary). Jeśli ta formacja "jest zorganizowana" to jakoś mi jest
łatwiej się mobilizować (dzisiaj omawiamy to i to), a i watpliwości można
skonsultować.
Dodatkowo formacja we wspólnocie jest pogłębianiem jej charyzmatu, ciągłym
umacnianiem (weryfikacją) powołania do życia w niej, a także doświadczeniem
życia wspólnotowego. Jest takim przypomnieniem do czego sie zobowiązujemy (na
miarę swoich możliwości)
Osobiście wydaje mi się, że formacja nie jest niezbędna do wzrastania w wierze
i pogłębiania osobistej relacji z Bogiem, ale mnie ona zdecydowanie pomaga.
Może jest też jakimś przygotowaniem do "czegoś" co przed nami?
Serdecznie pozdrawiam
Agnieszka

[mama_kasia]

To jeszcze pytanie dodatkowe:
Czy wspólnota może wzrastać bez sformalizowanej, duchowej formacji?
Tzn. jest wspólna eucharystia, dzielenie Słowem, jakieś tam tematy
do omówinia na cały rok, ale nie ma etapów. Nie ma, ze na tym etapie
powinniśmy wszyscy osiągnąć coś, a potem dalej coś następnego.

[isma]

Moze sie nie powinnam odzywac, jako awspolnotowa. Ale sie odezwe, bo mnie
wlasnie to "osiaganie" i "pokonywanie etapow" (sciganie sie? z kim?) mierzi.
Tylko Bog zna serce czlowieka...

[mama_kasia]

No właśnie. I nasza wspólnota nie ma tych etapów,
ale nowi tego nie widzą, że formacja odbywa się, ale inaczej
Dla mnie ta formacja jest! Naprawdę, jak otworzyć się na to, co
Bóg tak codziennie daje, jak zmierzyć się z tym wszystkim, to jest
formacja. Jak zauważyć, że ktoś ze wspólnoty pyta z miłości i troski
o wiarę drugiego, to to jest formacja.

[kulinka3]

Etapy są chyba tylko kwestią organizacyjną, pomocniczą. Dla mnie wspólnota pełni
rolę pomocniczą.Wzrastać można tylko indywidualnie.

[aka21]

U nas też nie ma kolejnych stopni wtajemniczenia) Wszystko jest dla
wszystkich, bez wzgledu jak długo są we wspólnocie. Jest tylko początkowy okres
rozeznawania powołania do życia we wspólnocie (wiąże sie raczej
z "przywilejami" niż z ograniczeniami), a następnie zaangażowanie odnawiane
raz na rok. W życie wspólnoty, jej dzieła każdy włącza się w miarę swoich
możliwości, a nie "zdobytych sprawności"!
Kasiu to co robicie, te tematy na rok to dla mnie też byłaby jak najbardziej
formacja! My np. w ubiegłym roku, w ramach domostw formacyjnych (raz w
miesiącu) omawialiśmy 8 błogosławieństw. Ktoś jeden przygotowywał mini
konferencję, a potem była rozmowa. Czasem jest to czytanie encyklik, listów
apostolskich itp.
Tak jak piszesz, formacja w konkretnej wspólnocie jest przede wszystkim
uwrażliwieniem na charyzmat wspólnoty i faktycznie widać ją w czasie)