Klimat Bożego Ciała

[kamilla14]

Ciekawa jestem, jak w Waszych parafiach obchodzi sie te uroczystosc?
Musze przyznac (i moge sobie pozwolic na napisanie tego w zaufaniu tylko na
tym forum), ze dzis w mojej parafii procesja "bozocielna" to byl kabaret i
zenada.Malo uroczysta, zepsute mikrofony, spiew na kilka glosow, ksiadz
daleko -tak wiec szlam w dlugim pochodzie z dziecmi chcac nie chcac
wysluchujac wielu rozmow towarzyskich i...chcialam uciec czym predzej, by nie
stracic resztki wiary...
Z jednej strony to dla mnie wzruszajace, ze Jezus w postaci Hostii wychodzi na
nasze ulice, patrzy na nasza codzinnosc (chociaz wiem, ze nie o to w tym
swięcie chodzi), ale z drugiej...To sypanie kwiatow, boguojczyzniane oltarze,
rozgadana procesja z mijajacymi nas w przeciwna strone rowerzystami,
otwartymi sklepami...wszytsko jakies takie egzotyczne...Czy da sie cos zrobic,
by to zmienic? Jak to wyglada u Was?
K
A tu fragment z portalu "opoka":

Zgodnie ze wspomnianymi dokumentami główną procesję należało odprawić w święto
Bożego Ciała. Ma się ona odbyć „jak najuroczyściej, powinna zachwycić
wiernych, a zawstydzić przeciwników" — czytamy u Powodowskiego. Zdawano sobie
jednak sprawę z niebezpieczeństwa przerostu formy i nadmiernego eksponowania
problemu obrony wiary, dlatego niektórzy biskupi zwracali uwagę, że ta
procesja symbolizuje triumf Chrystusa nad śmiercią i szatanem. Należy ją więc
odprawiać w nastroju podniosłym i religijnym, dbając o przygotowanie wiernych
do obchodu święta przez post, spowiedź i komunię.


PS. Jak dzieciom opowiedziec o tym swiecie?

[pawlinka]

Może zacznę od końca
Kupiłam kilka miesięcy temu książeczki z serii "Dzieci odkrywają..."
wydawnictwa WAM. Jest tam między innymi taka:
www.merikom.pl/cgibin/shop?info=REDZIEBOZCPolecam.
Ozdobiliśmy okna na uroczystość (symbole kupujemy w sklepie Ars Christiana,
może kiedyś zrobię sama, ale brak na razie zdolnosci). Kilka dni zajęło nam
zbieranie płatków, bo moja córeczka już drugi rok sypie i praktycznie przez
cała trasę miała koszyczek na bieżąco uzupelniany. Po procesji powiedziała, że
dziewczyki zrobiły Panu Jezusowi dywan z kwiatów.
Z synkiem jest kłopot, bo kilka lat temu przeżywaliśmy uroczystość w Rabce i
tam widział małych chłopców dzwoniących dzwonkami. U nas niestety, przywilej
tylko dla ministrantów. Ale za rok będzie być może jako dziecię
wczesnokomunijne niósł sztandarek.
A teraz dalej
w mojej parafii ludzie raczej angażują się w przygotowanie procesji, budowanie
ołtarzy, dekoracje okien, to jest. Jasne, nie w 100%, ale zawsze.
Nie przepadam za orkiestrą górniczą, ale wczoraj nawet mi nie przeszkadzała, a
nawet wprost przeciwnie - pomogła śpiewać. Z kościoła można było wziąć
śpiewniki i jakoś śpiewano
Oczywiście, ktoś tam rozmawia, ktoś tam "na loda wyskoczył", ktoś tam na
balkonie ogląda "widowisko". Ale to jakieś pojedyncze przypadki, i to nie wina
Kościoła Powiem tylko tak, w pewnym momencie szliśmy bezpośredno za
chłopcami niosącymi figurę Matki Boskiej Fatimskiej. Gadali z jakimś
przechodzącym kuplem, narzekali (ha, dzieci rodziców baaaardzo zaangażowanych w
życie Kościoła((). Ofuknęłam ich porządnie i koniec. Zawstydzili się, a ze
mnie taki belfer wyszedł. Jak pani z drugą będzie rajcować, tez zwrócę uwagę.
Ostatnio taka bojowo nastawiona jestem Ale tak to jest, ja mogę uważać na
siebie i na moje dzieci przede wszystkim, mąż sam się pilnuje
Ołtarze skromne, estetyczne, same hasła eucharystyczne, nawiązujące do
ostatniej pielgrzymki papieskiej. Mieszkańcy-budowniczowie ołtarzy mają
któregoś wikarego do pomocy zawsze. Sklepy zamknięte, w większości.
A zmienić? Od czasów Kitowicza trochę się już zmieniło bądżmy dobrej myśli

[sion2]

Boze Ciało to moje "ulubione" swięto )))). Dlatego że mam szcególne
nabożenstwo do Jezusa w eucharystycznej postaci, że uwielbiam przesiadywać na
adoracjach Najśw. Sakramentu gdyż nie zdarzyło mi się nie wyjść z takiej
modlitwy nieumocnioną... nie w sensie emocji bo te juz wygasły dawno ale takiego
wewnętrznego ukojenia, pokoju głęboko w sercu.

Z tego powodu bardzo lubię procesje eucharytsyczne z Jezusem, od 14 roku życia
zawsze, zawsze pchałam się miedzy ludzi tak aby iść tuż za księdzem, żeby miec
cały czas kontakt wzrokowy z Jezusem. Zawsze wtedy mam przed oczyma Ewangelię że
idziemy tak za Nim jak tłumy chodziły 2000 lat temu.

No i od 3 lat nie mogłam w zadnej procesji uczestniczyć bo zachorowałam na nogi
. Teraz to dla mnie wyrzeczenie i przykrośc nie móc iść na procesję. Więc z
kolei doceniałm że po Bożym Ciele jest oktawa, podczas której się obchodzi z
Jezusem kościół dookoła a to już dla nie wykonalne więc to moje "małe procesje".

Ja to bym wszystkich zachęcała: adorujcie Jezusa w Eucharystii! On żyje, On tam
jest naprawdę )))).

a czy było miło na procesji czy nie - pal licho, ja za to nie odpowiem przed
Bogiem, odpowiem za swoją realcję z Nim

żyła taka mistyczka Gabriela Bossis, do której Jezus w czasie proesji na Boze
Ciało powiedział "widzisz, te baldachimy, choragwie, kwiaty... a Ja jestem z
nich wszystkich najmniejszy". Kilkanaście lat temu bardzo mnie uderzyły te
słowa, urzekły... Boze Ciało to tez pokora Boga.

[mary_ann]

Cha, wbrew pozorom trudny temat wrzuciłaś, Kamilko
Zmusił mnie do uporządkowania sobie różnych rzeczy w głowie.

No, bo u nas w jakimś sensie było podobnie - też mikrofon się zacinał (ale może
z powodu ulewy? W zeszłym roku działał, a bracia dzielnie dźwigali głośniki na
własnych plecach, też czoło procesji śpiewało inny wers, niż końcówka (ale
to norma, jak w skeczu "praw fizyki Pan nie zmienisz, i nie bądź Pan rura!"),
uroczyście co prawda było, orkiestra dęta, te klimaty - no, ale ja akurat
średnio za tą estetyką przepadam, a co więcej Boże Ciało nie jest
moim "ulubionym" święto. Ale z drugiej strony już się przyzwyczaiłam do tego
kolorytu i traktuję go z szacunkiem i sympatią, jako część pewnej tradycji. I
wczoraj nie byłam rozczarowana.

Rozmów na tematy codzienne w tłumie nie było, wszyscy raczej skupieni, ale może
z powodu deszczu lud się ogólnie kulił w sobie


I u nas też był taki jakby zgrzyt - idzie procesja w deszczu ulewnym, część
osób pod parasolami, ale sporo przemoczonych do suchej nitki, smaganych
podmuchami porywistego wiatru, z wodą ściakającą z włosów - a tu mijamy
otwarty MarcPol, rodzinki w pośpiechu ładują wielgachne zakupy do bagażników,
na chwilę przystają i gapią się z rozdziawionymi ustami na tych, co, jak idioci
zdawałoby się, na własne życzenie w tym pochodzie idą, a potem jeszcze klękają
(ołtarz przy samym prawie sklepie), a w tle podniośle grające tuby i trąby... I
widać było zażenowanie, takie prawie wzruszające niezdecydowanie, jak się
zachować... I wiesz - z jednej strony to był zgrzyt, z drugiej jakiś taki fajny
moment. Bo między innymi po to chyba jest ta procesja - dajemy jakieś
świadectwo (nie, bez cienia pychy!). I dlatego uśmiechałam się przemoczona do
mijających nas rowerzystów, a niektórzy uśmiechali się do nas. Mimo wszystko -
fajny moment.

Czyli - udana nieudana procesja

P.S. Zabawny incydent, wpisujący się treściowo w wątek o przesądach: w pewnym
momencie rzuciłam do dzieci: "Oho, już pada!", na co staruszka przede mną
odwróciła się zgorszona i wysyczała "Co też Pani, w złą godzinę Pani wymówi!".
Coś tam mi się cisnęło na usta na temat "bycia chrześcijaninem", ale ugryzłam
się w język. Szkoda było święta

[mader1]

W Boże Ciało prawie zawsze po południu jest burza lub deszcz ))
Lubię sypiące kwiatki dziewczynki. Do samego święta odnoszę się podobnie jak
Mary_ann )) Nie do końca przeszkadza mi w związku z tym " kiczowatość" jego
niektórych elementów. Nawet trochę wzrusza, że ludzie tak nieporadnie starają
się Boga zaspokoić Wzruszają mnie " niedoróbki", które są jakimś symbolem
tej naszej niedoskonałości, małości.
W tym roku wyjątkowo nie byłam w parafii, choć udekorowałam okno. I pierwszy
raz od wielu , wielu lat moje córki nie sypały kwiatów. Było inaczej -
najstarsza szła ze sztandarem szkoły w procesji centralnej. Była przejęta - to
ostatni raz reprezentuje swoją szkołę. Byli szalenie dzielni - wiele godzin na
słońcu, gorącu... Bardzo piękne pożegnanie ze szkołą...
No ale dla mnie ta procesja była bardziej technicznym przeżyciem niż
religijnym. Słabo uczestniczyliśmy w samej mszy, nie do pomyślenia w parafii, z
powodu braku miejsca w środku i kiepskiego nagłośnienia z zewnątrz, wielu
uczestników. Musieliśmy iść obok na przedzie, podawać napoje. Młodsza od lat
nie zajęta niczym konkretnym, nudziła się wyraźnie. Pierwszy raz w życiu trochę
odpowiadałam mamie chłopca z klasy, która zagadywała do mnie...
Nawet... skończyła się woda...bo niektórzy rodzice nie pomyśleli o daniu
napojów... zobaczyłam otwarty kiosk... dokupiłam dwie butelki.
Całe szczęście, że słyszałam Pismo Św. Że słyszalam pięknie śpiewający chór.
Taka to była procesja zaplecza technicznego...
W każdym bądź razie Prymas pobłogosławił mi

[kulinka3]

A ja pomimo mankamentów: gorąca i nie do końca działającego nagłośnienia lubię
tę uroczystość.Z biegiem lat coraz bardziej.Jakoś nie mogłabym usiedzieć w domu
kiedy Pan wychodzi na ulice, po których codziennie biegam, przechodzi koło
sklepów,szkół , miejsc gdzie codziennie tętni życie i gdzie żyją Jego
dzieci.Traktuję to, jak odświętne odwiedziny.Chcę Pana przywitać, chcę Mu
towarzyszyć....
W tym roku były bardzo ciekawe rozważania dotyczące parafii i nas w niej żyjących.
A po procesji, już naszym zwyczajem wszysycy dostali po po bochenku chleba.
Bo tak, jak chleb jest symbolem podtrzymywania życia cielesnego tak chleb
eucharystyczny jest dla nas pokarmem duchowym.
Lubię ten widok, kiedy cale rodziny idą i dzielą się chlebem już po drodze, bo
wszyscy zgłodniali.
A dzieciaki w nagrodę za wytrwałość dostają lizaki.

Procesja w dyrdki :))))

[minerwamcg]

Aaaale w Warszawie lało. Byłam na Solcu, tam procesja zaczynała się o 17, po
mszy. Pomiedzy pierwszym a drugim ołtarzem zaczęło padać, przy drugim lało
zdrowo, a trzeciego i czwartego nie było, tzn. były, ale ksiądz minął je z
wizgiem, pędząc kurcgalopkiem w strugach deszczu. Fajnie w takim kontekście
brzmiała pieśń "Cóż Ci Jezu damy za Twych łask STRUMIENIE..."
najbardziej żal mi końcowego Te Deum. Zapomnieli, czy co? Dostałam za to
błogosławieństwo prymicyjne

[mader1]

)))) Pamiętam jeszcze procesje na Chłodnej, odbywały się po mszy o 17.00 lub
18.00. To wtedy zauważyliśmy, że tego dnia wieczorami na ogół pada.
Któregoś razu była taka burza, że częśc procesji rozproszyła się ze strachu,
część wpadła do kościoła w popłochu, ustępując li tylko Bożemu Ciału.
Moja mama , która miała pilnować starszej wnuczki, dziwnym trafem znalazła się
w domu, zaś ja z maleństwem w wózku, widząc, że nam ucieka, popędziłam za
bielankami. Odnalazłam starszą zaryczaną, pocieszną przez siostrę zakonną,
myślącą, że się zgubiła. W Domu Pana ? ))))

[rycerzowa]

Moja córeczka powiedziała kiedyś, że "w Boze Ciało Pan Jezus chce nas sobie
pooglądać".
Pan Jezus dobrze wie, jak wyglądamy, ale my sami mamy okazję przyjrzeć się sobie.
Muszę się w tajemnicy przyznać, że ja lubię te klimaty. Te trąby jerychońskie
(orkiestra dęta), zacinające się głośniki, obserwatorzy na balkonach,
udekorowane okna,w tym roku flagi mundialowe, przechodnie mijający nas w
milczeniu ale zdejmujacy czapki (przeciwsłoneczne) z głów. Lubię patrzeć na
młode rodziny, gdy mama pcha wózeczek a tata niesie starszaka na ramionach, na
młode pary "za rękę" i starsze "pod rękę". Towarzystwo trochę rozgadane, ale
przecież podążające za Chrystusem.
Czuję się u siebie, w mojej "parafialnej" Polsce, cokolwiek się przez to rozumie.

Jeśli o Bożym Ciele mowa, to coś mi się przypomniało. Miałam kilka latek i
sypałam kwiatki. Już po pierwszej próbie siostra zakonna powiedziała, że ja będę
w pierwszej parze. Pęczniałam z dumy, bo do pierwszej pary wybierano dziewczynki
najgrzeczniejsze i najładniejsze. I oto przychodzę wystrojona na Boże Ciało -
i dają mnie do ostatniej pary. Przez całą uroczystość ledwo powstrzymywałam łzy.
A na koniec uświadomiono mnie, że ta ostatnia para to znaczy właśnie pierwsza
para, bo to przed baldachimem, przez samym Ciałem Eucharystycznym.
Tak to "ostatni będą pierwszymi..."
Staram się pamiętać o tym wydarzeniu, gdy czasem wydaje mi się,że jestem
"ostatnia", albo "pierwsza", bo to może oznaczać brak rozeznania.

[pysio8]

Nie wiem, czy tak powinna wyglądać procesja, i czy były jakieś niedociągnięcia.
Byłam zachwycona, bo pierwszy raz uczestniczyłam i to z opóźnieniem, mało nóg
nie połamałam, żeby dogonić początek. Jak juz dobiegłam to pełnia
szczęścia)), wepchałam się dość blisko, ale nie za blisko.
Wszystko mi się podobało, próbowałam śpiewać piesni, które znam nadal słabo.
Maszerowanie i klęczenie w strugach deszczu nie przeszkadzało,a kiedyś
popukałabym się zapewne w głowę na widok przemoczonych i modlących się ludzi...
Jakaś pani wzięła mnie pod swój parasol, kiedy rozpadało się na dobre i
opowiedziała mi bardzo osobiste fragmenty z jej życia. Starałam się nie tracić
z oczu Najświętszego Sakramentu. Wsród parafian była też grupa osób
głuchoniemych i ksiądz ociekający wodą dzielnie tłumaczył wszystko na język
migowy.

[kamilla14]

Po Waszych budujacych odczuciach przyhamowalam swoj sceptycyzm i jednostronne
spojrzenie - od strony "technicznej" - to pewnie moja wina, ze skupilam sie gl.
na tym... Mialam dobre checi, ale nie az tyle, by przepychac sie z dziecmi na
poczatek...A z tylu nic nie slyszac latwo sie poddac wszelkim rozproszeniom...
dzieki, K

[justyna.ada]

Byliśmy z dziećmi i zauważyliśmy, jak zawsze, wysoką średnią wieku uczestników.
Ciekawe, czy jak ich zabraknie, to nasze pokolenie się zestarzeje i
zacznie "chadzać?"
(kiedyś ponoć pielgrzymka do Częstochowy budziła takie obawy, że same
dziadki... a potem nadszedł boom pielgrzymkowy

U nas jest element folkloru pt. dom Matysiaków, (spokojnej starości) na trasie
procesji, i tam jest zawsze I ołtarz. I bardzo wzruszające są śpiewy które oni
przygotowują na tę stację, ale zawsze powstrzymuję się od śmiechu, bo oprawa
muzyczna jest zgoła niesamowita (dziadek przy keyboardzie, babcie przy
mikrofonach, wykonawstwo adekwatne, playback z perkusją i rytmy tanga lub
walca, a treść nabożna

Ale w tym roku na Saskiej Kępie padało litościwie, a mnie udało się dopchać tak
że szłam tuż za księdzem. I tak sobie patrzyłam w tę monstrancję, i tak mi było
dobrze, iść sobie "pod rękę z Panem Bogiem". Bo On wie doskonale, co tam we
mnie siedzi, a i tak pozwala mi tak iść koło siebie. I ten psujący się mikrofon
i zachrypnięty ksiądz, jakoś mniej mi przeszkadzał.
My tacy nieudolni, żałośni czasem, ze wszystkiego potrafimy zrobić "wioskę" - a
Chrystus wciąż ten sam. I dało mi to wielki spokój, że chwilowo nie muszę nic
mówić, On i tak wszystko wie, a mogę sobie koło Niego iść, ulicą, jakby na
spacer. Miałam wrażenie, że się spoufalam... ))))

[jol5.po]

>dziadek przy keyboardzie, babcie przy
> mikrofonach, wykonawstwo adekwatne, playback z perkusją i rytmy tanga lub
>walca, a treść nabożna

no własnie niby to była "wioska", a takie wzruszające. Czegoś takiego doświadczyłam w tym roku. Nie wiem, moze to wiek (już nie durma, chmurna młodośc, która daży do doskonałości, a stateczna trzydziestka+. U nas jest mała parafia, obserwowałam sobie znajome twarze (mieszkam na osiedlu 9 lat) i zdalam sobie sprawę, że znam dużo trochę te osoby - temu dzieci rozrabiają w kościele, ten chłopak chodził z dziewczyną zza płotu, ale zerwali ze sobą. Takie poczucie małej wspólnoty. niektórzy śpiewali, niektórzy gadali faktycznie, koło dziewczynek sypiących kwiatki tłum mam większy niż grupa dziewczynek, ale ta mała wspólnota idzie za monstrancją, wyszła na ulice osiedla.
Taki inny wymiar - nie odwaga wyjścia, a wyjście małej wspólnoty, niech i te zepsute głośniki bedą i cała reszta.
No i jeszcze przy jednej ze stacji jest modlitwa - od powietrza, głodu, ognia i wojny. Czyli od tych strachów co niesie codzienność. Myśli się o tym, ptasia grypa itd., taki życiowy wymiar, a dodatkowy kontekst, ze osiedle na terenie zalewowym i w 97 r. dwa metry pod wodą leżało.
tak sobie myślałam w czasie procesji, zamiast kurcze śpiewac

[justyna.ada]

> No i jeszcze przy jednej ze stacji jest modlitwa - od powietrza, głodu, ognia
i
> wojny.

Tak, po kolei przy każdym ołtarzu suplikacje, podzielone na części. Mnie to
bardziej rusza niż najlepsze śpiewy (a u nas chór dobry, nie chwalę się
Taka prosta melodia, tekst jeszcze prostszy. Jak pomyślę że te same suplikacje
śpiewają ludzie od tak dawna.
W ogóle te śpiewy które są takie stare, zawsze robią na mnie wielkie wrażenie
przez sam fakt że już kolejne pokolenia, przez ileś tam set lat, używają tych
samych słów, modlą się tak samo. Siła tradycji? nie, chyba Kościół jakoś
transcendentny wobec czasu

[nordynka1]

A my w tym roku zwialiśmy z procesji na pierwszym skrzyżowaniu które w stronę
naszego domu prowadzi... Mała w środę wieczorem była szczepiona a w czwartek
rano obudziła się z gorączką kaszlem i katarem. Było dość zimno i - choć bolało
że nie mogę iść dalej - poszliśmy z nią do domu. Słyszałam tylko jak procesja
idzie po osiedlu, takie echo..A teraz widzę że okna wciąż przystrojone, wiele
okien całą oktawę ma ozdoby. Lubię to. Takie "wiwatowanie" na cześć Chrystusa.

[kamilla14]

>>justyna.ada
"Byliśmy z dziećmi i zauważyliśmy, jak zawsze, wysoką średnią wieku uczestników.
Ciekawe, czy jak ich zabraknie, to nasze pokolenie się zestarzeje i
zacznie "chadzać?"


U nas calkiem sporo mlodych (ale nie mlodziezy, tylko rodzin z dziecmi) - moze
to specyfika rozwijajacej sie dzielnicy?
Za to w oktawie B.C. tylko garstka ludzi, a dziewczynek sypiacych kwiaty 2-3...
Ale procentowo to moze tyle samo co za moich czasow (tylko pokolenie bylo
liczniejsze), wiec nie ma co grzmiec na alarm?
k

[truskaweczki]

Święto Bożego Ciała spędziłam na wsi u tesciów.Nie lubię tego wiejskiego chodzenia na procesję bo jak sie nie pójdzie to ludzie będą gadać
Szłam w procesji i chcąc niechcąc musiałam słuchac rozmów ludzi. Nie modlitw ale zwykłych pogaduszek.
W następny dzień było już na mszy tylko garstka ludzi.Około 30 osób. I wtedy czułam,że idę z Jezusem a nie z ludźmi pełnymi obłudy i plot. Było naprawde bardzo rodzinnie i uroczyście.
Zakończenie oktawy Bożego Ciała już w mojej domowej parafii i też głównie ci,którzy chcą a nie tłumy,które nie wiedzą nawet po co jest to święto. Ludzie,którzy sie modlą a nie idą na procesję jak na plotki ze starymi znajomymi.

> >>justyna.ada
> "Byliśmy z dziećmi i zauważyliśmy, jak zawsze, wysoką średnią wieku uczestników
> .
> Ciekawe, czy jak ich zabraknie, to nasze pokolenie się zestarzeje i
> zacznie "chadzać?"
>
U nas też niestety taka sama skłonność Młodych bardzo , bardzo mało...

[pysio8]

"a nie z ludźmi pełnymi obłudy i plot"

właśnie tacy czasem jesteśmy...obłudni, plotkujący. Dobrze, że chociaż Jezus
się nie gorszy, nie oburza i nie omija nas szerokim łukiem, kocha plotkarzy i
obłudników, a nawet tych, którzy pobłądzili i odłączyli się.

Nie wiem czy można iść z Jezusem nie będąc jednocześnie w drodze razem z
tymi "ułomnymi" i nie znajdując również w sobie samej tej "ułomności" -
przynajmniej od czasu do czasu )