Trudna miłość do teściów

[mader1]

Zupełnie inni niż my. Wiemy, że wychowali naszego ukochanego lub ukochaną.
Spoglądają podejrzliwie... Czy nie zrobimy krzywdy ich dziecku
Czasem bardzo uprzejmi, trudno przełamać dystans. Mówi się " mamo" a
jednocześnie trzeba uważać, nawet bardziej niż wobec obcego
Jak to się dzieje, że niekiedy od razu wiadomo, że teściowa to świetna
kobieta ? Nie doświadczyłam tego.
Narzeczona mojego brata i moja mama zaprzyjaźniły się od razu. Niestety,
dziewczyna zerwała zaręczyny tuż przed ślubem

[ruda_kasia]

Ale trafiłaś. Trudna, ja własnie w niedzielę się poddałam. Nie będę już
próbować ich kochać. A ich syn powiedizał, że od dziś jest sierotą.
Żeby była jasność - nawet nie mam żalu, że teśc kazał mi w sposób wielce
niecenzuralny opuścić swój dom, ale za długo udawałam, że nic się nie dzieje,
kiedy się działo, teraz muszę jednak od toksycznych ludzi odizolowac siebie (bo
to jednak stres) i dzieci - bo nie wiadomo, co jeszcze z takiego domu moga
wynieść, gdzie nie szanuje się ani małego ani dorosłego.
Na koniec anegdota: zawsze się śmiałam, że miałam dwie super potencjalne
teściowe, z którymi się świetnie dogadywałam, ta właściwa jest osobą z innej
bajki. Zupełnie.

[mader1]

ruda_kasia napisała:


> Na koniec anegdota: zawsze się śmiałam, że miałam dwie super potencjalne
> teściowe, z którymi się świetnie dogadywałam, ta właściwa jest osobą z innej
> bajki. Zupełnie.

Tego nigdy nie wiadomo, okazuje się dopiero " w praniu" )))

[mamalgosia]

Chciałabym się wypowiedzieć, ale moje zdnaie jest okropne - moja miłość do
teściów opiera sie głównie na nakazie miłości nieprzyjaciół .
Nie, nie skrzywdzili mnie, ale...

[samboraga]

mamalgosia napisała:

> Chciałabym się wypowiedzieć, ale moje zdnaie jest okropne - moja miłość do
> teściów opiera sie głównie na nakazie miłości nieprzyjaciół .
> Nie, nie skrzywdzili mnie, ale...

ja też tak mam
a nawet ostatnio brak i tej miłości...
a 'walka' jest nie tyle o męża (mojego), co o dzieci (wnuczęta...

to niesamowite, bo niby nie skrzywdzili, niby chcą dobrze, chcą pomóc...a mam
ich dość...

[justyna.ada]

A mnie ciekawi Wasze zdanie na trochę inny temat. Tak sobie pomyślałam,
obserwując różne rodziny, łacznie z własną. Czy to się jakoś ma do siebie -
trudna relacja z teściami, gdzie problematyczne jest m.in. powierzanie im
dzieci, a obecne u niektórych rodzicó powiązanie z dziećmi tak silne że ciągle
z nimi trzeba być, taka rozbujana opiekuńczość, trudność w życiu "własnym
życiem" a nie życiem dziecka.

I na odwrót: unormowane relacje z teściami, i "luz" wobec własnych dzieci?
Może bełkoczę, ale mam nadzieję, że rozumiecie? Zastanawiam się czy to może tak
działać?

[mader1]

Znam przynajmniej jedną mamę faceta ( nie moja teściowa na szczęście), która
prezentowała wobec niego luz dopóki się nie ożenił. Zawsze była zajęta,
pracowała, dawała dziecko do żłobka, do babci na całe tygodnie, do ... Nawet
gdy miał dziewczynę , była luzacka... I właśnie do czasu...
Teraz nic nie może odbyć się bez konsultacji syna, potrzebny jest do
podwożenia, zawożenia, zwykłe zakupy bez niego, to nie to samo...

[pawlinka]

Niestety, też znam taką rodzinę. Mimo wszystko nie jest to, mam nadzieję,
normaTen Kohelet miał racje, jest czas na wszystko
Baaardzo podoba mi sie pewne przysłowie amerykańskie: "Gdyby Pan Bóg chciał,
żeby starsze panie wychowywały dzieci, nie wymyśliłby menopauzy."

[samboraga]

moi teściowie żyją naszym życiem i jest mi z tym b. trudno((
z najbardziej absurdalnych zagrań - odwożą mamę teścia do szpitala na jeden
koniec miasta, a potem zajeżdżają do nas (na drugi) i zostawiają...futro
prababci (rzecz się działa w zimie) pod pretekstem, żeby się nie gniotło w
samochodzie..
tyle że ze szpitala do ich domu są 2-3 km, a do nas ponad 20 - chodziło o to by
zajechać do wnuka po raz 3 w jednym tygodniu... (bo informacja, że prababcia
leży w szpitalu jest ważna, ale nie aż tak priorytetowa dla 6-7 latka...)
i o ile teściowa jest z tych co to praca, dom, dzieci, to teść właśnie teraz
nadrabia zaległości wychowawcze(

[ruda_kasia]

nic z tych rzeczy, ja jestem luzakiem. chciałabym np zostawić dzici babci -
choć raz na jakiś czas na cały dzień lub choć pół wieczoru z mężam w kinie.
Niestety nie jest to możliwe. Mieszkamy w jednym domu (mam nadzieję, że już nie
długo), ale teściowie nie chcą zostawać z dziećmi, z młodszą to już w ogóle nie
ma mowy, a za starszą, kiedy oni uważają za stosowne. Nie czepiam się, nie mam
roszczeniowej postawy, tyle tylko że niektórzy dziadkowie to robią. Oni nie
chcą. Co do postu Samboragi - kiedy mieszkaliśmy osono, tesciowie potrafili być
codzinnie u nas. Co to jest 3 razy w tygodniu naprzeciw wieczności
W sumie zapomniałam napisać, że skrzywdzili nas, wielokrotnie (począwszy od
twierdzenia, że N. nie powinien ze mną być bo jestem stara, brzydka i biedna ;-
) z niewiadomo jakiej rodziny), szczególnie zaś swego syna. Mimo to nie jest
to milość nieprzyjaciół. Chyba obojętność, i obawiam się, że to grzech.

[samboraga]

>Co to jest 3 razy w tygodniu naprzeciw wieczności

rzeczywiście, nie pomyślałam))
ale i ta perspektywa niewiele pomaga mi psychicznie - ja się duszę...

[mader1]

czy atmosfera domu chłopaka/ dziewczyny wpływa na naszą decyzję ?
Gdybym ja chciała się tym sugerować, nie wyszłabym za mojego męża nigdy...
Zbliżyłyśmy się z jego mamą dopiero z czasem.

[samboraga]

> Zbliżyłyśmy się z jego mamą dopiero z czasem.

A moja teściowa była 'miła' i taka niby wszystko akceptujaca, a z czasem wyszło,
że jednak nie wszystko jej się podoba. Ale do dzisiaj ma problem z powiedzeniem
tego wprost, co doprowadza mnie do białej gorączki( Już bym chyba wolała się
pokłócić...

[mader1]

to chyba grzech kłamstwa , co ?
Wydaje mi się, że problem polega na tym, że rodzice w momencie, gdy dzieci
dojrzewają, przyprowadzają swoje sympatie, chcą coś " przechytrzyć". Należy na
przykład udawać przyjazną, bo w ten sposób jest szansa, że dziecko będzie się
zwierzać, a co za tym idzie " zachowa się kontrolę".
Jakiś czas temu moja córka zaczęła się umawiać z chłopcem. Nie podobał mi się.
Z drugiej strony nie był na tyle fatalny, żeby ostro interweniować ( zresztą
niby jak ?). Powiedziałam jednak, że nie podoba mi się. Wszystkie moje
koleżanki były oburzone - bo według nich " straciłam kontrolę". A ja po
przemyśleniu sprawy odszłam do wniosku, że nie potrafię być z moim dzieckiem
nieszczera , nawet jeżeli miałabym to kiedyś odszczekiwać, nawet jeżeli się
narażę. Chyba to doceniła, zwłaszcza kiedy moje obiekcje jej się potwierdziły.
Jakoś zawsze wolę szczerość, choć ona jest dużo trudniejsza w takich
przypadkach. Myślę, że wtedy można chociaż na czymś zacząć budować.
Z kolei jeżeli jest już mąż czy żona, wydaje mi się, że rodzice powinni
działać " stabilizująco" - to znaczy dla dobra pary.

A jak myślisz, czy taka szczerość jest potrzebna, czy w gruncie rzeczy dzieci
nie obchodzi " co myślą sobie rodzice" na temat chłopaka, narzeczonego ?

kontrola nastolatków;)

[samboraga]

>Powiedziałam jednak, że nie podoba mi się.

ja też bym powiedziała (na ile siebie znam…)

mogę nie czuć całości problemu (jako mama nie-nastolatka jeszcze, ale też
jestem za szczerością, szczerością też i w tym, że przecież nas, rodziców
obchodzi z kim ‘chodzi’ nasze dziecko – jaki sens udawać, że ‘zrobisz jak
zechcesz, to twoja sprawa’ skoro widać po nas, że ‘coś jest nie tak’ albo że aż
nas korci, aby skomentować..., w końcu dajemy sobie prawo, by komentować np.
wygląd, czemu udawać, że w tak ważnej kwestii jak sympatia dziecka jesteśmy niby
‘przychylnie obojętni’…
to chyba też jakiś element naszej, rodziców, autentyczności wobec dziecka,
stanięcia w prawdzie, tego, że zależy nam, zależy nam na prawdzie, na dziecku, a
nie na pozorach właśnie…

wyobrażam sobie taką rozmowę jako naukę budowania związku – np. w moim
otoczeniu, jeżeli chodzi o córki, zwracano uwagę na to jaki jest stosunek
chłopaka do dziewczyny, do jej rodziny (np. namawianie przez chłopaka na wspólne
kino w dniu imienin kogoś z rodziny dziewczyny było nie do przyjęcia)
i jeżeli ‘się rozmawiało’ to właśnie zwracając uwagę na te aspekty ‘bycia razem’
(a ‘się chodziło’ dalej – aż człowiek sam przejrzał na oczy))
ale – to są ważne rozmowy dla OBU stron, choć w pierwszej chwili ('chcemy z tobą
porozmawiać') to wielkie emocje, łatwo o wybuch…

kontrola w formie ‘węszenia’, w wieku nastoletnim, zakłada, że ‘to nie czas na
te rzeczy, tylko na naukę’, myślę, że tacy rodzice nieświadomie pozbawiają się
szansy na rzeczywiste wpłynięcie na sposób tworzenia związków przez swoje dzieci

stabilizacja pary;))

[samboraga]

> Z kolei jeżeli jest już mąż czy żona, wydaje mi się, że rodzice powinni
> działać " stabilizująco" - to znaczy dla dobra pary.

tak, też tak uważam
tylko co to oznacza?
mam wrażenie, że w czasie ‘chodzenia’ rodzicom chodzi o to, aby związek dziecka
był zbliżony do tego co sami znają (i tak doradzają dziecku), a potem chodzi
bardziej o to (myślę o ideale, aby dwoje stworzyło nową jakość, własne sposoby
‘bycia’…

tak się złożyło, że u nas obie strony chcą przemycić w tej ‘przychylności’
kontrolę nie tyle nad nami, co nad…dostępem do wnuka/-ów… - to działa jak
atawizm( (chociaż również w doświadczeniach obu rodzin były przypadki
‘odcięcia dostępu’( więc może to jest jakieś wytłumaczenie) - w efekcie, odkąd
jesteśmy parą nie czujemy się ważni dla naszych rodziców sami z siebie…

[mama_kasia]

Jestem w tej komfortowej sytuacji, że z teściową widzimy się tak
mniej więcej co dwa miesiące i są to bardzo miłe wizyty. Nigdy
niczego od nas nie oczekuje, a sama daje na wiele.

Bardziej zastanawiam się na tym, jaką to ja będę ewentualnie teściową.
I myślę, że może być ze mną ciężko

na linii teściowie - teściowie...

[samboraga]

wspólne wnuki, więc i okazje do kontaktów...
tylko mam coraz mniej ochoty, aby robić za zderzak...
a może każde z nas (żona/mąż) powinno robić za tłumacza kulturowego) - już
tyle razy zdarzyło się, że tłumaczyliśmy, że 'tamci' mieli co innego na myśli,
bo 'u nich' to jest zwyczaj że tak i tak...
czasami mam wrażenie, że łatwiej parom mieszanym kulturowo, nieporozumienia są w
stałej opcji)...

i w tym wszystkim jednegoo tylko jestem pewna - uważam, że babcie/dziadkowie są
dla wnucząt b. ważni
chociaż i ta miłość potrafi być trudna
mój dziadek miał wielkie poważanie dla książek i ilekroć coś od niego pożyczałam
(a miał bogatą biblioteczkę filozoficzną zapisywał w kajecie... - teraz,
znając jego życie, pęd do wiedzy i jej zdobywanie mimo trudności życiowych,
rozumiem, że to jako szlachetną fobię, ale wtedy to był dla mnie raczej dowód
braku zaufania do własnej wnuczki...