Przyjaciel

[minerwamcg]

Jest nam źle. Oboje z Arthurem byliśmy przyjaciółmi ks. Czajkowskiego. Zrobił
on wiele dla nas i dla tak dla nas ważnej sprawy ekumenizmu. Dzięki niemu
nasz ślub odbył się tak, jak chcieliśmy - a nie tak, jak chcieli nam
podyktować urzędnicy w Kurii.
Kiedy wybuchła sprawa oskarżenia, nie uwierzyliśmy. Strzępiliśmy języki na
prawo i lewo, powtarzając, że nie wolno nikogo oskarżać bez dowodów, że to
mogła być prowokacja, że być może ktoś wykorzystał naiwność i gadatliwość
księdza, że notatki służbowe mogły być fabrykowane.
Zachowywaliśmy się jak przyjaciele. Spotkaliśmy się z ks. Czajkowskim, kiedy
był w Warszawie, cieszyliśmy się, że się nie załamuje. Powtarzaliśmy, że
wolimy żałować, że wierzyliśmy komuś niewiarygodnemu, niż że uwierzyliśmy
nieudowodnionym oskarżeniom.
Teraz jest nam cholernie głupio, i źle, i wstyd. Wiem - to nie my powinniśmy
się wstydzić. I co z tego? Został nam lęk o sprawy, które były i są dla nas
ważne, a które teraz stoją w mocno podejrzanym świetle, wystawione na
szyderstwo wszystkich, którym idea Kościoła mądrego i otwartego była nie w
smak.
--
Osoby mrowie a mrowie

[samboraga]

nie znałam Go osobiście, ale b. szanowałam
a dzisiaj...sama nie wiem co o tym myśleć...też jestem zaskoczona...

[mader1]

co mogę napisać, czego już nie wiecie ? Nic. Wiadomo o grzeszności
poszczególnych osób.Ciągle się z tym borykamy. Nie z tą grzesznością, o której
wiemy teoretycznie. Z tą , która nas dotyka. Z tą, o którą się potykamy.
Wiadomo, że Kościół jest święty pomimo tego. Wiadomo, jak boli, gdy zawiedzie
przyjaciel. Zrobił dla Was coś dobrego. To też jest fakt.
Ściskam Was, co więcej mogę napisać ?

[kulinka3]

Dla mnie jakimś ogromnym pozytywem jest fakt,że się jednak przyznał.To jest
początek drogi do tego by się nawrócić, a innym dać szansę na przebaczenie.
Wszyscy jesteśmy grzeszni, wszyscy jesteśmy zdolni do najgorszego zła. Kapłani
nie mają licencji na bezgrzeszność.
A kościół nie jest podzielony na otwarty i zamknięty, liberalny i konserwatywny.
Jest Chrystusowy.
I nie traćcie z Nim kontaktu.Potrzebuje Go teraz bardziej niż kiedykolwiek!

Takie tam przyznanie

[a_weasley]

Ostatnią chwilą, kiedy przyznanie byłoby pozytywem, był dzień publikacji w
"Życiu". A on niestety kręcił.

[kulinka3]

Tyle lat w zakłamaniu robi swoje, Arturze ((
Lepiej późno niż wcale!
Na tle pewnego zakonnika to i tak " postęp".

[rycerzowa]

A może nie zapominajmy o tym, co zrobił dobrego - dla was, i nie tylko dla was.
Przecież to wszystko nie zostało nagle unieważnione!

Bliższy jest mi ten celnik, który mówi " Panie, bądź miłościw", niż faryzeusz,
który uważa, że "jest w nim samo dobro".
Pamietajmy, że ten apostoł, który zaparł był się Pana trzykrotnie, okazał się
opoką, na której zbudowano Kościół.

Nie chodzi mi o zbytnią wyrozumiałość wobec ludzkich słabości, ale o to, że
każdy jest grzeszny. Współpraca z tzw. bezpieką jest tylko jednym z wielu
rodzajów "grzechów" i nie moze być j e d y n y m kryterium oceny człowieka.

Jakby go było dwóch

[a_weasley]

Tak czuję, i jak czytam w "Więzi", nie ja jeden.
Znałem księdza, który okazał się długoletnim konfidentem, a jeszcze wcześniej
zrobił był coś, co umożliwiało, cytuję, "szantaż na tle obyczajowym".
Znałem księdza wielkiej mądrości, którego zasług nie potrzeba tutaj znowu opisywać.
I tylko nie mieści mi się w głowie, że to jest ta sama osoba.

[mader1]

nie potraktuj tego, jako usprawiedliwienie - grzech to grzech, grzech ciężki
to grzech ciężki. Od wczoraj myślę o zdaniu " jakby go było dwóch". Ja mam
dokładnie taką samą refleksję o sobie grzesznej " jakby mnie było dwie".
Przecież wiem , jak powinnam, obiecuję sobie i... znowu grzech. Czasem jestem
szalenie sobą rozczarowana i bezsilna - " jakby mnie było dwie..."
Szczególny rodzaj TEGO grzechu, sprawił, że jest to szczególnie widoczne. Że
jest szczególnie widoczne to, co dzieje się przy popełnianiu każdego z nich.
Najmniejszego nawet.

[mamaemilii]

Zupełnie jak z pewnym psychologiem rodzinnym, oskarżonym o pedofilię. Wg mnie
ważniejsze jest to, co dał z siebie dobrego. I co się jeszcze przyda niejednym.
Przykro, że takie osoby mogą mieć tę drugą, gorszą naturę, która nas szokuje,
ale tak bywa. Nie nam oceniać, bo nie znamy prawdziwych powodów i intencji tych
ludzi.

[iwonaiza]

ksiądz, który udzielał nam ślubu , wkrótce potem sam się ożenił i ma dwoje
dzieci. Czasem dostajemy takie zadania do rozwiązania w życiu, nie oceniam tego
jako dobra-zła , tak się dzieje, i już. Zgadzam się z tym, że nie nam je
oceniać. Te osoby które prostują swoje drogi i czasami idą błądząc, ale czegoś
się uczą.