Wakacyjny czas dla Boga

[kulinka3]

W ciągu roku jest nam trudno o czas dla Boga.Zapracowani w domu, przy
dzieciach czy też w pracy poza domem,ciągle w biegu, zastanawiamy się gdzie
jeszcze upchnąć chwile modlitwy, dziesiątek różańca,refleksję nad słowem Bożym.
Przychodzą wakacje.
Mamy trochę więcej czasu,dzieci rozjeżdzają się,albo my wymykamy się od
codziennych obowiązków. Czy łatwiej nam wtedy znaleźć czas dla Boga?
Dla mnie osobiście wakacje to trudniejszy czas.
Będziemy wszyscy razem, w nowym miejscu, trochę pod presją " wyjdźmy wreszcie
z tego pokoju, szkoda dnia".
A jak jest u Was, czy Wam też jest trudniej czy o niebo łatwiej)?

[mamalgosia]

u mnie z reguły jest tak, że im mam więcej czasu, tym bardziej pzreceika mi
przez palce. Z czasem dla Boga analogicznie - w zagonionym dniu więcej go
znajde i przezyję intensywniej niż w całodziennym byczysku

[mary_ann]

Mnie - teraz zdecydowanie łatwiej.
Wdrażam się do modlitwy brewiarzowej (wersja dla świeckich) - w czasie roku
akademickiego na pewno nie dałabym rady

[glupiakazia]

tak, też mi się udaje odmawiać brewiarz w zasadzie tylko wtedy, kiedy dzieci
nie ma

[tres_ka]

Oj, ciężko, ciężko...

Powiedzcie kiedy się modlić tak naprawdę, czytać Pismo Św., jak dzieci zasypiają gdziś koło 21.30 - 22, a ja wtedy nadrabiam zaległości w domu. Rano wstają koło 6!
Jak są małe dzieci, nawet w czasie wakacji uciec od obowiązków się nie da. A zmęczenie jest takie samo jak zawsze.

Przepraszam za pesymizm. Wciąż szukam tego czasu dla Pana Boga i wciąz mam poczucie, że za mało z siebie daję...

[30i]

Myślę,że jak nie znajdujemy czasu dla Pana Boga, to potem jakoś na nic nie mamy
czasu. Myślę,że jakby poświęcić mu trochę czasu to i w innych dziedzinach szłby
nam sprawniej. Piszę "myślę", bo gospodarowanie czasem to też moja
niedoskonałaść i modlitwę odkładam na późny wieczór i z reguły zmęczona szybko
kończę.

[alex05012000]

ja w wakacje raczej mam więcej czasu dla Boga, np. chadzam na niedzielne msze a
w ciągu roku to raczej bardzo sporadycznie...w tym roku moze coś postaram
siepoczytać "bożego" książkę jakąś lub pismo święte po prostu...

[nordynka1]

to prawda co pisze 30i (nb witaj, chyba widzę Cię po raz pierwszy)
jak się postaram wstać rano pół godziny wcześniej i pójść jednak na tę mszę
świętą, to potem jakoś tak wszystko zupełnie inaczej się układa. Spokojniej,
łatwiej. Ale to jest co dzień walka o tę chwilę modlitwy - zawsze wydaje się,
że nie mam na to czasu, zawsze jest mnóstwo rzeczy do zrobienia albo odrobienia
i modlitwę zostawiam zwykle na koniec. Choć x-razy zdarzyło mi się, że jeśli
modlitwa była pierwsza to reszta szła dużo sprawniej - to wciąż jest to walka.
O ile w wir codziennych obowiązków wpada mi się łatwo jak w koleinę, o tyle do
modlitwy potrzeba decyzji i wysiłku, żeby z tej koleiny wyskoczyć i usiąść na
chwilę.
Myślałam zawsze, że modlitwa pracą to nie to - albo jedno albo drugie. I wiecie
co? miałam ostatnio kilka sytuacji, kiedy widziałam owoce takiej właśnie
modlitwy, w czasie wykonywania różnych obowiązków domowych. A mnie się zdawało
że ja się wcale nie modlę..

[30i]

Zaglądałam do Was czasem.Teraz będę częśceij, bo mąż założył neostradę.
Wracając do temetu, to moja mama modli sie podczas jakiś takich monotonnych
zajęć, albo sobie śpiewa piosenki religijne, to też modlitwa.

[tres_ka]

Ja też zgadzam się w zupełności z 30i. Tylko, że rzeczywistość jest taka, że w ciągu dnia nie ma mowy o spokojnej, wolnej chwili, a wieczorem zazwyczaj "padam na nos". Nawet rano nie mogę zrobić czegoś w ciszy, bo jak wspomniałam, moje dzieci wstają ok. 6 rano.

Ksiądz mi kiedyś mówił, że każda chwila może być modlitwą. Wiem. Ale nie jest to proste. Chciałabym się wyciszyć, coś przemyśleć, no, wiecie... Dlatego wciąż wyrzuty sumienia, że ta rozmowa z Bogiem taka jakaś... wymęczona.

A propos babć. Pamiętam moją ukochaną babcię, która krzątając się rano po kuchni śpiewała "Kiedy ranne wstają zorze"...

[mader1]

Właściwie w czasie roku, kiedy mam swoje przyzwyczajenia, wchodzi pewna
rutyna, łątwiej " trzymać się planu". Ale w wakacje jest inaczej.
Myślę o Nim chyba jeszcze częściej. Zawsze w kontekscie rozstań z bliskimi -
polecam ich opiece Bożej i pamiętam o nich w modlitwie. W tamtym roku na długo
oderwana od internetu, modliłam się jednak w intencji tego forum.
Oglądamy różne miejsca, mniej i bardziej znane a związane z kultem.
Trudniej rozmawiać o Bogu będąc oderwanym od swoich przyjaciół. Trudno
rozmawiać o tym, co najważniejsze. Tego mi najbardziej brakuje - tego
zrozumienia baz słów, spotkań w Kościele luba na jego progu...
Nowy budynek, nowy ksiądz. Być może spowiedź w zupełnie nieznanym mejscu. Z
jednej strony jest zagubienie, chęć wyjscia, z drugiej wtedy dopiero wyraźnie
widać, dla Kogo tu jesteśmy.

[mamalgosia]

MOżesz mi coś więcej powiedziec na temat "modlitwy w intencji tego forum"?

[mader1]

A to taka, własna, tzn własnymi słowami... nic takiego... o wszystkie osoby,
które tu poznałam wirtualnie - o łaskę i pomoc ,o siły i bezpieczne wakacje...
Nie miałam dostępu - tylko raz w bibliotece publicznej zajrzałam na chwilę -
więc też o nowe osoby, które tu się znalazły, żeby... puczuły się tu dobrze.
Przyznam, że za te, które tu poznałam, łatwiej było się modlic - bo... miałam
konkretne imiona, posty przed oczami. Korespondowałam wtedy z mary_ann i choć
było to kulawe, bo nie miałam skąd, bardzo było sympatyczne )))

[mamalgosia]

Ładne to co piszesz. Nigdy jakoś nie miałam takiego poczucia integracji z
żadnym forum. Owszem, lubię niektórych ludzi, modlę się gdy pojawia się jakaś
konkretna sytuacja. Ale żeby tak ogólnie...

[glupiakazia]

mamalgosia napisała:

> Ale żeby tak ogólnie...

Ja właśnie też tak ogólnie, za miejsce, za atmosferę, którą tworzą wszyscy tu
obecni. Jakoś mi łatwo, bo mam wielkie poczucie wdzięczności wobec tego
miejsca. Tu można znaleźć coś niezwykle cennego, a właściwie bezcennego.

[mamalgosia]

w takim razie powinnam się czegos od Was nauczyć i też tak ogólnie

[pawlinka]

Mamalgosiu, wiesz, często pamiętam o modlitwie za ludzi z forum właśnie o
21.00. To przeciez Twój pomysł!)) Fantastyczny pomysł)))
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=16182&w=28918401&a=28918401

21sza

[mamalgosia]

też się staram. Ale traktowałam to jako konkretne intencje - powiedzmy : za
nogi sion,albo coś w tym stylu.

maderku!!

[mary_ann]

mader1 napisała:
> Przyznam, że za te, które tu poznałam, łatwiej było się modlic - bo... miałam
> konkretne imiona, posty przed oczami. Korespondowałam wtedy z mary_ann i choć
> było to kulawe, bo nie miałam skąd, bardzo było sympatyczne )))

Nie wiem, czy wiesz, ale jeśli nie, to się dowiedz, że nadal korespondujesz
z mary_ann! Nawet, jeśli mary_ann ostatnio zawala sprawę (o czym wie jeszcze
kilka osób z tego forum i które przy okazji niżej podpisana baaaardzo
przeprasza i obiecuje poprawę).

Ściskam Was wszystkich bardzo i też pamietam w modlitwie
mary_ann

[mader1]

no nie jestem lepsza - i nawet śmiać się nie wypada... też możesz zapytać na
przykład alex ( alex - nie gniewaj się). Ilekroć coś mądrzejszego staram się
spłodzić wisi na mnie mój własny syn

[kulinka3]

Tak najgorszy dla mnie w wakacjach jest tzw. nowy porządek.Podobnie jak
mamagosia chyba lepiej czuję się w niedoczasie, niż gdy czasu mam za dużo ).
W ciągu roku doświadczam czegoś podobnego co nordynka i 30i.Czas ofiarowany Bogu
sprawia,że wszystko idzie sprawniej, wszystko jest na swoim miejscu.Pan Bóg
"rozciąga " mój czas.Hojnie odpłaca za moje " niewiele".
Teraz dla mnie czas walki, by sobie to po nowemu poukładać, w nowym miejscu, w
nowych okolicznościach przyrody.
Myślę,że warto, bo nie lubię wracać wypoczęta fizycznie, ale z duchowym kacem i
ze świadomością,że dla Tego, który ma być najważniejszy w moim życiu nie
znalazłam czasu.
Trzymajcie kciuki za tę "walkę".
Pozdrawiam

[kulinka3]

Jestem pewna,że wiele osób modli się za to forum czy ogólnie czy konkretnie.Dla
Pana Boga i tak wszystko jest jasne )).

[aka21]

W wakację staram się mieć taki ekstra "czas dla Boga" - kawałek urlopu dla
Niego. Różnie spędzony, ale zawsze owocny)

[addria]

Staram się by było bez zmian, problem w tym, że tak jak pisały dziewczyny
wyżej, tego czasu i w "normalnym" okresie jest mało Rano, pobudka jak w
wojsku - od razu na równe nogi - bieganina od pokoju, do łazineki, od kuchni do
pokoju, itd, wieczorem padam na twarz i w zasadzie modlitwa jest na łóżku, choć
staram się też wstać po zaśnięciu dzieci żeby poczytać Biblię lub coś
innego "od wiary", lub pomodlić się wspólnie z mężem.

[nordynka1]

usiłuję ostatnio czytać "Dzienniczek" świętej Faustyny - usiłuję, bo sami
wiecie ile wolnego czasu ma pracująca mama z małym dzieckiem . Wciągnęło mnie
bardzo. Już się nie moge doczekac kiedy znów usiądę do lektury. Ale nie o tym
chciałam..otóż Faustyna ciężko pracowała fizycznie w swoim zakonie, miała wiele
obowiązków. Któregoś razu została przydzielona do odlewania wielkiego gara
ziemniaków na obaid dla dziewcząt ze szkoły prowadzonej przez siostry. Nie
miała na to siły, walczyła z tym garem i prosiła Jezusa o pomoc. Dostała tę
pomoc. I siłę. I radziła sobie. A raz odlała te ziemniary, podnosi pokrywkę i
co widzi? ... zacytuję : "..kiedy zdjęłam pokrywę, żeby kartofle odparowały,
ujrzałam w garnku zamiast kartofli całe pęki czerwonych róż, tak pięknych, że
trudno o nich napisać. Nigdy jeszcze takich nie widziałam. Zdziwiło mnie to
bardzo, nie rozumiejąc ich znaczenia, ale w tej chwili usłyszałam głos w
duszy:' Taką ciężką twoją pracę zamieniam na bukiety najpiękniejszych kwiatów,
a woń ich wznosi się do tronu mojego'.
Idę robić obiad )))
A potem spróbuję zająć się tą górą do prasowania...))

[pysio8]

wiesz, tak się cieszę, że o tych kartoflach napisałaś nordynko
tyle ziemniaków naobierałam się ostatnimi czasy, ale widocznie za dużo
narzekałam na swój los, ludzi z otoczenia i na bolący i spuchnięty palec
ZAMIAST Jego poprosić o pomoc...

[tres_ka]

Czytaj dalej Nordynko, powali Cię jeszcze nie raz ))

[nordynka1]

wychodiz na to że - jak wiele razy słyszałam, ale jakoś nie słuchałam czy co?-
że całe nasze życie i kazdy w nim moment jest dosłownie zanurzony w Bogu. Wiele
razy pochylałam się nad tym stwierdzeniem, ale dopiero teraz do mnie to
dotarło. Do głębi. Dopiero teraz to pojęłam całą sobą, nie tylko rozumem jak do
tej pory.

mistycyzm w odlewaniu kartofli
))

nordynko, a grzech?

[mamalgosia]

czy człowiek grzesząc jest również zanurzony w Bogu?

[nordynka1]

Mamałgosiu, słońce nie przestaje świecić tylko dlatego, ze ktoś sobie założył
karton na głowę.

[lucasa]

Nordynko - to o kartoflach to sobie gdzies powiesze!!!
A

[mama_kasia]

> Dla mnie osobiście wakacje to trudniejszy czas.

Dla mnie też, ale tyllko na wyjeździe. Jest wtedy tyle innych
rzeczy do zrobienia.
No chyba, że to są rekolekcje. Wtedy z zasady jest więcej czasu
na modlitwę. Na szczęście taki czas mamy co roku. W tym roku też
był Czas uporządkowany, podporządkowany liturgii, a jednocześnie
swobodny. Czas spędzony z przyjaciółmi, takimi prawdziwymi, takimi,
którzy, choć mieszkają daleko, są, zawsze są!
Natomiast w domu wszystko wraca do normalnego rytmu i czas dla Boga jest
taki jak zawsze Ale to specyfika mojego życia, które w wakacje w domu
zmienia się tylko o tyle, że jest upał i dzieci cały czas są w domu, a nie
w szkole. A to specjalnie nie wpływa na moje relacje z Bogiem

[tres_ka]

Dlaczego u mnie nie ma rytmu, czasu uporządkowanego? To pytanie zadają sobie samej.

rekolekcje - relacja :-)

[mama_kasia]

Jak macie ochotę to tutaj
lew.republika.pl/rekolekcje2006.htm możecie przeczytać o moich
wspólnotowych letnich rekolekcjach. Jest też parę zdjęć

[kulinka3]

Kasiu,
jestem pod wrażeniem Waszej wspólnoty i wysiłku jaki wkładacie w formację. A
zdjęcia, jak zawsze, piękne)
Pozdrawiam rownież z wakacji.

[ese1]

brakuje mi bardzo mocno rekolekcji. Staram sie w ciagu dnia na chwilowe
'zatrzymanie', mam okazje, kiedy cora w przedszkolu, a maly spi, ale krotko, bo
w tym czasie jedynie moge tez cokolwiek w domu zrobic. Ja wlasciwie nie mam
wakacji i jeszcze dlugo ich miec nie bede, dopoki dzieci nie podrosna. Ale mysle
intensywnie i probuje namowic meza, zeby moze za rok pojechac w czasie urlopu do
Taize na spotkanie rodzin. Zawsze mi sie to marzylo, moze w koncu sie uda.

[franula]

ese, są w Taize spotkania rodzin? nigdy o tym nie slyszałam, a jeździlam tam
jako studentka. Może udałoby sie tam pojechać kurczę. Możesz coś więcej napisać?

[mama_kasia]

Jestem po tygodniu rekolekcji. Bogactwo ogromne...
Pewnie będzie to wracać gdzieś w wypowiedziach...
Tematem przewodnim była - darmowa Miłość Boga ))
I tę Miłość czułam i to poczucie zostało.
A doświadczenie wspólnoty wielkie!

[kulinka3]

Niektórzy z moich znajomych urlopy przeznaczają na wspólne rekolekcje.Bardzo to
cenię i podziwiam.
Cieszę się,że było bogato duchowo)).

[mader1]

Kaśka ! To natychmiast wymyślaj, jak się Tą Miłością dzielić z nami