kazanie o... śmierci

[kwirynia]

W minionąniedzielę poszłam jak zwykle z moim ośmiolatkiem na mszę dla dzieci.
Ksiądz w czasie kazania (rozmowy z dziećmi przed ołtarzem) mówił o śmierci.
Właśnie wczoraj usłyszałam komentarze innych mam, które były oburzone jak
ksiądz ŚMIAŁ mówić im dzieciom o śmierci, przecież nie ma do tego prawa, bo
jest to zadanie tylko rodziców. Szczerze mówiąc mnie zatkało, nigdy nie
myślałam w ten sposób. Z moimi dziećmi rozmawiamy również o śmierci, nie
robimy z tego tematu tabu i to kazanie wcale mi nie przeszkadzało, zwłaszcza,
że dzieci bardzo rozsądnie odpowiadały księdzu.
A z drugiej strony sobie pomyślałam ile śmierci jest w grach komputerowych i
kreskówkach dla dzieci nie mówiąc o wiadomościach (chociaż ostatnia tragedia
w kopalni).
Napiszcie co o tym sądzicie, czy ksiądz ma prawo rozmawiać z waszymi dziećmi
śmierci??
Pozdrawiam
Ania

[malgosiader]

to kazanie bardzo mnie poruszyło, ale dlatego, że w tym roku straciłam mamę i
jakoś tak wszystko wróciło i trochę sobie popłakałam,
natomiast u nas było pięknie opowiedziane o przemijaniu, ksiądz bardzo pięknie
to przekazał, miał ze soba gałąź, m.in. na jej przykładzie dzieciom opowiadał,
jestem zaskoczona, że niektórzy rodzice mogli tak to odebrać,

co się tyczy śmierci jestem tego samego co ty, jak już wspomniałam w tym roku
odeszła moja mamusia, mieszkała z nami, dzieci były świadkami jej chorby,
utraty włosów, niedomoagań, nie były przy samej śmierci, ale w kościółku poszły
się z nią pożegnać, nikt im nie kazał, same wyrwały się z ławek żeby pożegnać
ukochaną babunię (kiedyś już o tym pisałam na tym forum),
nie było żadnych stresów, płaczu w nocy, czy lęków z tym związanych,
rozmawialiśmy dużo z nimi, podczas mamy choroby, modliliśmy o zdrowie,
pewnie dlatego tak to dojrzale przyjęły,
co niedzielę jedziemy na cmentarz z dzieciakami, dużo babcię wspominamy, dzieci
wiedzą, że kiedyś spotkamy się z babcią i naprawdę pomimo tragedii, która miała
miejsce w naszym domu wszystko jest ok.
dzieci potafią wile zrozumieć, muszą mieć to tylko odpowiednio przekazane, nasz
wikary zrobił to przepięknie

[mader1]

byliśmy na mszy dla dorosłych, więc kompletnie nie wiem, co mówił ksiądz
dzieciom. Mówimy dzieciom o śmierci - tyle jej wokół, że chyba trudno byłoby
ten temat ominąć. Nie oburzają mnie też rozmowy innych ( siostry czy księdza )
z dziećmi na ten temat. Uzupełniają to cośmy już sobie powiedzieli...
Poza wszystkim... do odejścia najbliższych przygotowujemy się poprzez różne
doświadczenia i słowa przez całe życie.
Kto wie, kiedy i jego takie wydarzenie spotka ?

[brucha]

śmierć to element życia, więc dlaczego ksiądz nie miałby rozmawiać z moim
dzieckiem o śmierci? ważne, żeby umiał to zrobić. bardziej bałabym się braku
takiej umiejetności niż samego tematu.

bo ja w rozmowie o śmierci poległam. mój 5-latek nie ma zamiaru umierać i co za
tym idzie iść do nieba. nawet jeśli niebo to najdoskonalsze miejsce we
wszechswiecie to on się tam nie wybiera. nie lubi zmian w życiu i woli pozostać
na ziemi. gdyby dało się 'podskoczyć i zajżeć do nieba' toby się może
zastanowił. ale bez wczesniejszej inspekcji to póki co nie ma na niego mocnych.

mam nadzieję, że z wiekiem zmieni zdanie.

w dodatku po wizycie 1 listopada na cmentarzu załapał jakieś stany lękowe. w
domu nie zauwazyłam, ale pani w przedszkolu miała chyba niezłą jazdę. dwa dni
siedział w kącie i nie chciał wyjść pod zadnym pozorem. twiedził, że boi się
smierci i nie chce umrzeć. na szczęście już przeszło.

[mama_kasia]

Nasza średnia miała to samo mniej więcej w tym wieku.
Źle działały na nią piosenki Arki Noego, mówiące o śmierci, o niebie,
o zmratwychwstaniu.

[nulleczka]

W dzieciństwie strasznie się śmierci bałam, chociaż nikt ze mna o tym nie
rozmawiał.Był to w pewnym sensie temat tabu. I sama nie umiałam się z tym
uporać, a wstydziłam się sama rozpoczynać rozmowę...Szkoda, bo na pewno by mi
ona pomogła. Nie byłabym ze swoim problemem sama...Często zastanawiałam się, co
sie dzieje z człowiekiem po śmierci, panicznie bałam sie odejścia mamy...
Z dziećmi natomiast rozmawiamy, tym bardziej ze często jeździmy na grób do
moich rodziców. I one przyjmują to jakoś tak naturalnie - bez traumy.
Niedawno dostałam wiadomość o smierci zaprzyjaźnionej z nami zakonnicy.Kiedy
córka zobaczyła mój smutek z tego powodu, pocieszała mnie: "nie martw się,
przecież zobaczysz ją w niebie."

[a_weasley]

kwirynia napisała:

> Właśnie wczoraj usłyszałam komentarze innych mam, które były oburzone jak
> ksiądz ŚMIAŁ mówić im dzieciom o śmierci, przecież nie ma do tego prawa, bo
> jest to zadanie tylko rodziców.

Czarno, szczerze mówiąc, widzę takie rozmowy w wykonaniu rodziców innych niż
głęboko wierzący.

> A z drugiej strony sobie pomyślałam ile śmierci jest w grach komputerowych i
> kreskówkach dla dzieci nie mówiąc o wiadomościach (chociaż ostatnia tragedia
> w kopalni).

I kiedy mianowicie dani rodzice zamierzają rozmawiać z dziećmi o śmierci, jeżeli
osiem lat to jeszcze nie jest właściwa pora?

> Napiszcie co o tym sądzicie, czy ksiądz ma prawo rozmawiać z waszymi dziećmi
> śmierci??

Od tego jest (między innymi). Nie ma religii bez eschatologii, nie ma
chrześcijaństwa bez Zmartwychwstania, nie ma zbawienia bez śmierci doczesnej.

[maadzik3]

Jak dla mnie - oczywiscie. Podobnie jak babcia, dziadek. Na pewno w koncu temat
wyplynie w rozmowie z kolegami. Moim obowiazkiem jako rodzica jest przygotowac
na to dziecko. Wiec w domu o smierci rozmawiamy - czasem)). Oswoic temat,
odpowiedziec na trudne pytania, rozwiac watpliwosci po rozmowie z kims innym,
ale bez zaglaskiwania. Na szczescie sama nie czuje tu hamulca, nie boje sie
rozmawiac z dzieckiem o smierci wiec i nie boje sie ze ktos to sprobuje zrobic
(no chyba, ze bardzo niemadrze, wtedy zareaguje).
Magda

a o piekle?

[mamalgosia]

Co prawda nie słyszałam kazania do dzieci o piekle, ale można? Powinno się? A
może tylko rodzice? Lub w ogóle nikt? Jest to piekło czy go nie ma dla dziecka?
I czym jest?

Piekło obok

[a_weasley]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=16182&w=52129346&a=52272808

[marzek2]

Moje dzieci mają świadomość nieba i piekła oraz dlaczego trafia się w jedno i drugie
miejsce. Myślę, że nie rozumieją do końca tego, czym tak naprawdę jest piekło, ale
rozumieją wystarczająco dużo, żeby nie chcieć tam pójść. Ale dużo zależy też od
charakteru dziecka, kiedyś przeprowadziłam z moją 5,5 latką szczegółową rozmowę
na temat co się dzieje z ciałem człowieka kiedy umiera, włączając w to szczegóły
fizjologiczne - ale sama zapytała, była zaciekawiona, takie naukowe podejście, bez
emocji. Nie wyobrażam sobie podobnej rozmowy z jej starszą siostrą. Wspomniana
5,5 latka tego roku na podczas Święta Zmarłych była autentycznie rozczarowana, że
nic nie widać pod płytami nagrobnymi...

[wyczyny]

wlasnie ksiadz! bo on bedzie mowil o smierci jako przejsciu do swiata Boga, wiecznosci w ktorej nie ma bolu i strachu, a rodzice czesto o tym zapominaja, jakby zycie konczylo sie definitywnie na ziemi

[alex05012000]

rodzice czesto o tym zapominaja, jakby zycie konczylo sie
definitywnie na ziemi
hmmm, bo zycie które znamy, jedyne ktore znamy, kończy sie
definitywnie z chwilą śmierci, tu na ziemi, dorośli to wiedzą "dużo
bardziej" niż dzieci...

[kudyn]

Co to znaczy znamy?

[luccio1]

kudyn napisał:
> Co to znaczy znamy?

To znaczy, że spodziewamy się, że dzień jutrzejszy nie będzie się różnił od
dzisiejszego, pojutrze od jutra - itd.; najwyżej, jeśli będą zmiany, to za
każdym razem będzie to krok ku lepszemu.
I że wszystko będzie się rozgrywać w tej samej rzeczywistości, w której
znajdujemy się dziś, teraz.

[wyczyny]

przeciez wierzymy w swietych obcowanie...zywot wieczny...

[minerwamcg]

Zawsze wkurzało mnie tworzenie dla dzieci jakiejś
osobnej "wiareczki", jakiegoś "chrześcijaństewka" pełnego różowych
aniołków, z wiecznie małym Jezuskiem i Bozią głaszczącą po główkach.
Taką "religijkę" w wieku dojrzewania zrzuca się jak za małe ubranko
i człowiek zostaje z niczym - goły i bezradny, z zerową odpornością
na niektóre "propozycje" współczesnego świata.

[mmb]

zgadzam się w 100% i podpisuję wszystkimi czterema kończynami pod tym co napisałaś.

[nati1011]

myślę, ze dzieci rozumieją ze śmierci więcej niż niejeden dorosły.

Moja 5-letnia wtedy córka, po moim kolejnym pobycie w szpitalu,
stwierdziła, że jeśli umrę, to ona naje się mydła, by być ze mną.

Nie sądzę by była to tylko przenośnia. Ona autentycznie wierzyła, ze
po drugiej stronie się spotkamy.

[ese1]

hm... no nie wiem co napisac, zeby tamtych mam nie obrazic. Generalnie nie
jestem za robieniem ze smierci tabu, gdyby im o sexie opowiadal, to moze i bym
sie oburzala.
Moim zdaniem listopad jest miesiacem, w ktorym wspominamy tych, co odeszli,
zabieramy dzieci na cmentarz, przekazujemy im pamiec o tych, ktorych nie poznali
i w dzieciach automatycznie budzi sie pytanie co to jest ta smierc i lek, ze
moze im kogos z najblizszych zabraknac. I to jest chyba dobry czas na dobre,
sensowne wytlumaczenie dzieciom co to jest ta smierc, a nie wydaje mi sie, zeby
kazdy rodzic potrafil dobrze to zrobic.

[maadzik3]

Uwazam za normalne gdy o smierci (o ktorej i my z naszym synem rozmawiamy)
rozmawiaja z nim dzidkowie. Byloby naturalne gdyby to zrobil pastor. W ogole dla
mnie temat jak kazdy inny. Acz uwazam ze inicjowanie go przez doroslego powinno
byc ograniczone do pewnej grupy osob, natomiast w wypadku inicjacji tematu przez
dziecko kazdy dorosly moze i powinien w granicach pytan dziecka i swojej
kompetencji co do przekonan w jakich jest wychowywane odpowiedziec. I tak o
biologicznych mechanizmach smierci - zgadnieta - rozmawialabym z kazdym
dzieckiem. O zyciu pozagrobowym tylko gdybym wiedziala ze rodzice to zaaprobuja
(mowie o raczej malych dzieciach) - bo dziecku z rodziny niewierzacej trudno
wrzucac taki temat bez wiedzy i zgody rodzicow (w druga strone tez dziala). Ale
w tej wezszej, uprzywilejowanej grupce wciaz duchowny sie miesci.
Co do otaczajacej nas smierci - wczoraj jechalismy samochodem i w wiadomosciach
podano ze w Afganistanie zolnierze strzelali do kobiet i dzieci, no i Mlody
zapytal "dlaczego strzelali do dzieci?". Tlumaczylam, rozmawialam, ale po raz
kolejny smutno mi sie zrobilo gdy pomyslalam jakie zlo otacza i przepeknia
czasem ludzi. Gdy przyjdzie opowiadac dziecku o uzbrojonych po zeby mezczyznach
strzelajacych do dzieci to absurd tego jest porazajacy.

[a_weasley]

maadzik3 napisała:

> podano ze w Afganistanie zolnierze strzelali
> do kobiet i dzieci, no i Mlody zapytal
> "dlaczego strzelali do dzieci?".
> Tlumaczylam, rozmawialam, ale po raz
> kolejny smutno mi sie zrobilo gdy pomyslalam
> jakie zlo otacza i przepełnia czasem ludzi.
> Gdy przyjdzie opowiadac dziecku o uzbrojonych
> po zeby mezczyznach strzelajacych do dzieci to
> absurd tego jest porazajacy.

To prawda. Absurd kupowania w ciemno wszystkiego, co dziennikarz mówiący po
polsku mówi o polskich żołnierzach, jest porażający.

Co się mieści, a co się nie mieści

[a_weasley]

W tej notce pomijam kwestię, że w doniesieniach medialnych, zwłaszcza tam, gdzie
można się popisać antyamerykanizmem (a wszystko, co dotyczy operacji wojskowych
w Iraku i Afganistanie, taką możliwość daje), działa zasada "on ukradł czy jemu
ukradli, coś tam ze złodziejstwem było".

Maadzik3 napisała:

> "dlaczego strzelali do dzieci?".
<ciach>
> Gdy przyjdzie opowiadac dziecku o uzbrojonych
> po zeby mezczyznach strzelajacych do dzieci

to jeśli gdzieś się coś takiego zdarzyło, dzieje lub zdarzy (a w miejscach i
czasach, o których właśnie rozmawiamy w wątku "Birkenau", i owszem się
zdarzało), mamy po prostu 1:1 sprawę Świętych Młodzianków.
Nie wiem, czy ja jestem taki gruboskórny, czy moi rodzice, ale ja o tym, że
Niemcy strzelali do cywilów bez różnicy płci i wieku, wiedziałem od dziecka. I
co? I nic. Źli ludzie źle robili.

[nati1011]

Pamiętam - jeszcze z religii - opowiadanie o Stsiu Kostce. Ksiądz
zadał chłopcom pytanie: co by zrobili, gdyby sie dowiedzieli, ze
jutro umrą? Stanisław Kostka odpowiedział, że grałby dalej w piłkę.

Ciekawe kto z nas jest w każdej chwili gotowy na smierć?

1 listopada była ładna pogoda, więc i sporo ludzi na cmentarzu. W
kościele już o wiele mniej. Tak sobie pomyślałam, czy jak my
umrzemy, to bedzie sie miał kto za nas modlić? Widać wzrost
zamożności społeczeństwa. Nie mogłam trafić na kwaterę teścia, bo
nagle w alejce pojawiło sie wiele nowych pomników. Co jeden to
postawniejszy. Są piękne - faktycznie. Tak samo jak kwaity i
wymyśłne znicze.

Ale osobiście wolałabym zamiast pieknego pomnika, kwiatów i zniczy
za setki złotych - modlitwę i msze w swojej intencji.

[a_weasley]

Nati1011 napisała i bynajmniej nie chodzi mi w tej chwili o spór teologiczny,
czy w ogóle jest sens modlić się ZA zmarłych, czy też pomoże mu to jak... jak
właśnie umarłemu kadzidło:

> Ale osobiście wolałabym zamiast pieknego pomnika,
> kwiatów i zniczy za setki złotych - modlitwę i
> msze w swojej intencji.

Mat. 23:23.

[luccio1]

Pamiętam ten przykład w innej wersji:
św. Stanisław Kostka miał umrzeć nie "jutro" - lecz za godzinę.
W tej sytuacji jego odpowiedź: "To w sam raz zdążę dograć mecz" - była jedyną
rozsądną w tej sytuacji.

[luccio1]

nati1011 napisała:
> Nie mogłam trafić na kwaterę teścia, bo
> nagle w alejce pojawiło sie wiele nowych pomników. Co jeden to
> postawniejszy. Są piękne - faktycznie. Tak samo jak kwiaty i
> wymyślne znicze.

Póki żył Tato, a ja byłem mały, i chodziliśmy tylko na groby Jego Rodziców a
moich Dziadków Ojczystych (tych Dziadków, których nie zdążyłem zobaczyć) - bo
tylko one są na Rakowicach w zasięgu dojazdu tramwajem,
nie było tam żadnych pomników, a tylko same mogiły ziemne (Tato był wrogiem
pomników "z zasady");
i były znicze-blaszaki, rozmiaru podgrzewaczy do herbaty, tylko z silniejszymi
knotami,
to kładliśmy tam takie właśnie znicze, układając z nich krzyże.

I od początku wiedziałem, że kiedyś - choć to "kiedyś" było wówczas przyszłością
tak odległą, że prawie nieprawdopodobną - jeśli tylko się postaram, to będę tam,
gdzie są teraz Dziadkowie.

[sadosia75]

Ja ciezar rozmowy o smierci przenioslam wlasnie na ksiedza.
Sytuacja mnie do tego zmusila i moja bezsilnosc. Moja Mama zmarla,
ja nie potrafilam wyjasnic dzieciom baa nie mialam odwagi aby to
zrobic, ze ich Babcia odeszla, ze mimo wielu lat choroby i walki o
zycie Babcia odeszla od nas i poszla do Boga. To wlasnie mlody
kaplan opowiadal moim dzieciom dlaczego ludzie umieraja, dlaczego
odprawia sie 9 i 40 dni w cerkwii, dlaczego trzeba sie modlic do
Boga o upokoj dla zmarlej osoby. Ja nie potrafilam udzwignac tego
ciezaru. ktoz inny lepiej wyjasni dzieciom czym jest smierc niz
osoba duchowna? My rodzice mimo naszych wielkich staran, checi
wyjasnienia dzieciom nie bedziemy potrafili powiedziec o smierci
bez emocji. w koncu kazdy z nas doswiadczyl straty bliskiej mu
osoby.