Ufac Bogu podczas prób - potraficie?

[sion2]

Ja nie potrafię. Chodzi o takie próby gdy wydaje sie że jest
sie "zostawionym" przez Boga na pastwe... nie wiem czego: losu? przypadku?
łaske ludzką?
Co robicie wtedy? Ja sie buntuje ale ten bunt Jemu oddaje, co jednak nie
umniejsza rozmiaru buntu.
Czy potraficie wierzyc ze Bóg prowadzi was, bez wzgledu na to co sie dzieje w
waszym życiu, nie tracicie nadziei podczas ciemnosci i pustki?
Uciekam sie takze do Maryi. Dzis kolejny raz uslyszalam w radio taką piekną
modlitwe sw. Maksymiliana z 1919 roku o tym ze gdy Ona go wypusci z rąk choc
na chwile to spadnie na samo dno piekla ale jesli bedzie go trzymac w
ramionach i "uzywac" ciagle na jak najwiekesza chwale Bożą, moze zostac nawet
wielkim świetym. Zastanawia mnie ciagle ta "umiejetnosc swietych" czyli nie
tracenie ducha podczas prob wiary.
Jak oni to robili...

[elajanik2]

to chyba bardzo ludzkie wątpić.myślę że nie ma w tym nić złego, bo to jest jakby
wpisane w naszą słabą ludzką naturę.myślę tylko że ważne jest, aby wątpić, ale
nie zwątpić całkowicie."co nas nie zabije to nas wzmocni".po każdej próbie
ostatecznie zawsze okazuje się że to doświadczenie miało jakiś sens, i do
czegoś prowadzi.wierzę że stale jesteśmy wystawiani na jakieś próby, ale nie po
to z pewnością, żeby pan Bóg mógł zobaczyć jacy jesteśmy, bo on to doskonale
wie, ale pewnie po to abyśmy my sami mogli się przejrzeć w swoich własnych
uczynkach, zwątpieniach i decyzjach.pokój z tobą

[dorotkak]

święte słowa - co nas nie zabije to nas wzmocni
uwierzyłam, że wszystko w tym i każda próba, każde ciężkie doświadczenie ma
sens, nic nie dzieje się bez woli Bożej, której tylko czasem nie umiem odczytać

[mader1]

Kazdy trochę potrafi i trochę nie
I, choć wydaje Ci się teraz inaczej, Ty też.
Wiele razy zaufałaś.
Z dzisiejszej perspektywy te próby wcześniejsze wydają Ci się odległe,
nieważne, łatwe. Może zapomniałas już o nich ? Porażki bolą bardziej i dłużej
się je pamięta...
Staram się, uczę się tego, wydaje mi się, ze ufam. Bywało, że " rzucałam się na
głęboką wodę ufności " i... wychodziło mi to na zdrowie.
Ale, jak każdy, mam swoją piętę Achillesa. Czułym punktem są moi bliscy, moje
dzieci. Trudno mi znieść ich ból, chorobę, cierpienie...
Mimo wielu prób, z których wyszłam " zwycięsko" okazuje się, że bywają, są i
będą takie, kiedy będzie mi trudno, bardzo trudno nie buntować się, odczytać
wolę Bożą...

[mamachlopca1]

Ja też nie potrafie i tez sie buntuję,odsuwam sie od Niego,wściekam że nie moge
pojąć o co Mu chodzi.Zachowuję się jak małe dziecko-obrażam się i uciekam a
potem On mnie musi łapac a ma przeróżne sposobyNiby się odsuwam od Niego ale
gdzieś w głębi mnie jakiś kawałek mnie tak po prostu czeka by mnie wziął za
ręke i poprowadził.Po ostatniej takiej próbie-najtrudniejszej jak dotąd już dwa
lata nie potrafię tak całkowicie wrócić...Wciąż czuję się zraniona.Ale On o tym
wie, próbuję Mu to oddac ale jeszcze jest za trudne.

[k_j_z]

a ja ufam.
Tylko, ze mnie On jakoś nie wystawia na ciężkie próby. (może boi się, że przez
cięzkie bym nie przeszła?)
I wiem, że zawsze ze wszystkiego wyjdę na prostą.
Zawsze mam w pamięci takie zdanie "nigdy nie mów do Boga 'tylko nie to'.
Przyjmij zawsze z ufnością to, co On wybrał dla ciebie za najlepsze"
Czasem próbuję się "układać", i nigdy nie zapominam podziękować za przeciwności.

[aka21]

Może nie powinnam w tym watku...ale wybaczcie, gdzieś muszę

Jak juz pisałam dzisiaj zaczynamy rekolekcje. Bardzo się cieszyłam na nie.
Udało nam się przekonać rodziców żeby przez 3 dni przyjeżdżali do naszych
maluchów wieczorem (to jest ok 60km, a oni pracują!). Wczoraj dzieci poszły
spać, przyjechał ksiądz, który ma głosić, siedzieliśmy sobie wieczorem i
cieszyliśmy się ze spotkania po latach, cieszyliśmy się z tego czasu trzech dni
rekolekcji. Jakoś Bóg to posklejał, ze sie udało je zorganizować... i o północy
z pokoju dzieci usłyszałam paskudny kaszel. Jaś zaczał się dusić, klasyczne
zapalenie krtani! We mnie bunt! Dlaczego teraz! Jak poszedł do przedszkola
tylko raz był chory! Teraz przez całe dwa miesiace dzielnie chodził, poszedł
spać zdrowy! bez kataru, kaszlu....wiem, że to jakaś walka, ale gdzieś w sercu
zrodził się żal do Boga dlaczego go nie ochronił...przecież wszystko może!
Próbuję wierzyć, modlę się, chcę zaufać, ze będzie na tyle dobrze, byśmy oboje
z mężem mogli wreszcie razem uczestniczyć w rekolekcjach, ale to wszystko jest
dla mnie trudne...

Czy u Was też tak jest, że jak ma się zdarzyć coś dobrego, co ma nas zbliżyć do
Boga, to z dziećmi się coś dzieje?

Serdecznie pozdrawiam
Agnieszka

[mama_kasia]

Czy u Was też tak jest, że jak ma się zdarzyć coś dobrego, co ma nas zbliżyć do
>
> Boga, to z dziećmi się coś dzieje?

Tak, zdarza się.
Ale co można napisać - trzeba zaufać...

[ruda_kasia]

Ufam, natomiast zdarza się odczuwac złośc właśnie w sytuacji, kiedy nie mogłam
iśc do kościoła - bo dzieci lub mąż w pretensjach.
Uczę się więc traktować to jako inne doświadczenie bliskości Boga. Przecież
dokładnie jak napisałaś - mógł "strzec" dziecka. Doświadczenie tego, że nie
otrzymam łaski umocnienia tak, jak ja chce, tylko jak on. I naprawdę się już
nie złoszczę.

[sion2]

Mnie jest trudno w sytuacji gdy zupelnie na mój misiowy rozumek nie umiem
dostrzec dobra za doswiadczeniem jakie mnie dotyka. Bo inaczej jest gdy np. Bóg
zauważalnie przychodzi choc inaczej niz sobie wymarzylam - wtedy sie chwile
podąsam ale jednak pojawia sie dziekczynienie.

Gorzej gdy sprawy sie tak mają, jakby On się mną nie zajmował, jakby Go w zyciu
moim nie było, gdy wszystko co istotne sie wali i załozenia co do przyszlosci
sie nie sprawdzają. Takie "zniknięcie" Boga.

Na szczescie duchowosc mojej wpsolnoty pozwala widziec nadzieje dla siebie w
kazdym buncie, bo "cóż masz czego bys nie otrzymał? a jeslis otrzymał, czmeu
sie chełpisz?" i to przekonanie ze moja nędza - oddana ufnie Jemu - przyciąga
głębię Jego miłosierdzia.

[mader1]

, gdy wszystko co istotne sie wali i załozenia co do przyszlosci
> sie nie sprawdzają.
A to akurat u mnie ostatnio częste. Mam wrażenie stoję już wobec Boga " goła" z
moich myśli o mojej przyszłości i o sobie.

A propos chorób dzieci. W post zaplanowałam sobie wszystko pięknie - a tu
wykład, a tam rekolekcje, spowiedź miała byc u tego, kogo sobie upatrzyłam.
Poprzesuwałam zajęcia w czasie... Potem, właśnie na tę chwilę wszystkich
najbliższych złożyła choroba. A ja ... zostały mi rozważania na forum i w końcu
ucieszyłam się, że te fragmenty Pisma Św. i Wasze słowa choć mam. Inaczej bym
się podłamała.
Z bardziej prostych, choć denerwujących doświadczeń ostatnich dni : obiecałam
klasie córki i ich pani, że będę im towarzyszyła jako opiekun do Muzeum
Niepodległości. W nocy synek dostał grypy żółądkowej. Rano problem - jeżeli
zostanę z nim, klasa nie będzie mogła pójść, bo za późno na zmiany. Mały chory
mocno. Mój mąż przesuwający ważne spotkanie, mama prosząca o parę godzin
wolnego w pracy, synek , z którego się leje... Siedzę na sali kinowej i oglądam
film o Paderewskim...
Dzień wcześniej - zdążyłabym załątwić zastępstwo na wycieczkę, dzień później -
mama nie usłyszałaby paru gorzkich słów od szefa
Planowanie...

[kudyn]

Ja czasem mam wrażenie że to jest reguła, zawsze coś musi stanąć na drodze. A im
ważniejsze rzeczy, tym poważniejsze przeszkody.
Jeśli sprawa nie dotyczy dzieci, to często da się to przeskoczyć. I z reguły
przeszkody mijają jeśli jestem konsekwentny.
Gorzej jak dotyka to dzieci.

[przyjaciela]

witaj.
nie wiem jak święci to robili. Mam na mysli choćby Małą Tereskę, którą się
swego czasu bardzo fascynowałam. Nie czytałam wypowiedzi innych. ja odeszłam od
Boga (to dla informacji czytających) sama, wiażąc się z osobą po rozwodzie.
cierpię często katusze duchowe. ale nie mam siły wychowywać sama dzieci - po to
by móc korzystać z sakramentów. I nie raz sobie myslałam, że Pan Bóg mnie
zostawił na dobre. W końcu zrobiłam to pierwsza - zostawiłam Jego. Ale jednak
opiekuje się mną. I przejawiło się to praca dla Mojego partnera. Przyszła sama.
Stwierdziłam, że to opatrzność Boża. Praca przyszła sama. I to dość dobrze
płatna, jak na tutejsze warunki (Polska południowo-wschodnia). Myślę
bezczelnie, że może do mnie też przyjdzie, jak do pracy już będę mogła iść. ale
z drugiej strony trzyma nas Bóg w szachu. nie daje pomyśleć, że jest nam juz
tak dobrze. tylko wieczna walka o byt. Dlatego jednak znowu bezczelnie myślę,
że nie opuszcza nas. Jest z nami. Choć trudno się tak na niego zdać. Ale jakoś
jednak jest. nie ma recepty na to. bez Niego, juz bym dawno porzuciła moją
rodzinę. Bo moje siły sa na wyczerpaniu. Ale wierzę że jest On ze mną. tylko
nie mam czasu się nad tym zastanawiać. Dni mijają szybko i są pełne różnych
wydarzeń. Dlatego myślę o nim w tzw. międzyczasie. I polecam innym.
PS. Trochę prywaty.
bardzo Cię pozdrawiam seredcznie. myslę o Tobie często. Ale nie mam mozliwości
kontaktu z Tobą. tęsknię za spotkaniami z Tobą. A.

[aetas]

no ja nie bardzo z tym ufaniem, robię co moge na własną rękę i jakoś czasem
trudno mi uwierzyć, że będzie dobrze i coś dobrego z tego będzie, a potem jest,
ale w trakcie próby to ciężko, czasem jakbym była sama się zachowuję, jak bez
Niego... smutne...

[brucha]

jestem w trakcie kolejnej próby wagi super ciężkiej, i sama się sobie dziwię.
budzę się każdego ranka i ... czuję TEN spokój.

nie wiem jak to opisać, ale to taki mój spokój na który zawsze czekam, kiedy
dzieje się coś strasznego i kiedy nie daję sobie rady, i kiedy jest
strasznie...
i kiedy nie ma tego spokoju, jest naprawdę koszmarnie
ale kiedy on przyjdzie, wtedy wiem, że cokolwie by ię nie wydarzyło, będzie
dobrze..
i wierzę, że ten spokój od Boga pochodzi...

[sion2]

Moge powiedziec ze proba nie mija ale zmienia sie sposob jej przezywania, mysle
ze takze na skutek modlitw wielu osob.

To ja jestem niewierna a Bóg wierny jest, zawsze sie zajmowal mna i opiekowal
wiec czemu watpie teraz? takze ta proba ukazuje mi moja malosc i Jego gotowosc
do przebaczenia zawsze,i to ze mi towarzyszy.

nie zapominaj o wszystkich Jego dobrodziejstwach

[dargoma]

Tak jest w dzisiejszym psalmie.
Poczułam się raźniej- Bóg mnie pocieszył i przytulił. Pomogły mi Wasze
wypowiedzi. Że te wszystkie moje bunty i zwątpienia tak bardzo ludzkie. Bo we
mnie za grosz zaufania w chwilach trudnych. Zapominam w Wszystkich Jego
dobrodziejstwach, o tym, że wiele razy przeprowadził, pomógł, otoczył opieką...
Najbardziej dotyka mnie nie to, co mnie spotyka, bo podobnie, jak k_i_z, mam
poczucie, że Bóg mnie oszczędza, że omijają mnie wielkie cierpienia, ale ta
bieda, którą widzę wokół siebie, maltretowane, zaniedbane dzieci, których nikt
nie kocha- i do tych pretensji dochodzi dodatkowa o mój własny charakter, który
nie pcha mnie w stronę tychże dzieci, aby jakąś miłość im zanieść. Ot,
wigilijna świeca caritasu na zagłuszenie sumienia, że troski i uwagi starcza mi
tylko dla mojego własnego...